LOGIN“ไม่หรอกน่า เดี๋ยวพวกเขาก็ต้องปรับความเข้าใจกันได้ มิสเตอร์คิงส์อายุมากแล้ว น่าจะมีความคิดความอ่านที่เป็นผู้ใหญ่มากกว่ายัยอร”วาโยแสดงทัศนะซึ่งตรงข้ามกับภรรยาคนงามอย่างสิ้นเชิง“มันก็ไม่แน่หรอกค่ะ ผู้ชายบทจะโง่ขึ้นมา หญ้าหน้าบ้านมันก็เตียนแล้วเตียนอีกทีเดียว หรือคุณโยว่าไม่จริงคะ”ละอองดาวได้ทีแขวะสามีว่าเป็นประหนึ่งสัตว์บางชนิดที่กินหญ้าเป็นอาหาร ความโง่เง่าของสามีในอดีตยังติดตรึงใจไม่สร่าง พอๆ กับความรักที่เขามีให้เธอนั่นแหละ“ดาว...นี่เธอว่าฉันอยู่หรือเปล่า”วาโยหน้ามุ่ยไม่เข้าใจ ขณะที่แม่หนูนุตคนดีมองหน้าบิดามารดาสลับกันอย่างระอา“เปล่ามั้งคะ” ละอองดาวตอบเป็นนัยแล้ววางบุตรสาวลง ก่อนจะจับจูงแขนลูก เดินหนีผู้เป็นบิดา เธอก้าวเข้าบ้าน ไม่ฟังเสียงครางฮึ่มฮั่มของสามีแม้แต่น้อย“แต่ฉันว่าใช่แน่ๆ เธอนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นไม่เลิกนะแม่ตัวร้าย” วาโยรีบเดินตามภรรยา ละอองดาวหันมาจะว้ากใส่ แต่แม่หนูนุตคนดีกระตุกมือมารดาแรงๆ จนคนเป็นแม่รู้สึกตัว“อะไรคะลูก!” ผู้เป็นมารดาตะคอกบุตรสาว นัยน์ตาของละอองดาวมีกองเพลิงดวงเล็กๆ พร้อมจะเผาบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี ความโกรธอันมีที่มาจากเรื่องน้อยนิดสามารถทำให
“ปล่อยนะ! ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วย!”โจนาธานเบะปากใส่ซีกแก้มของคนที่เขากอดอยู่ เขากอดหล่อนแน่นจากด้านหลังจึงเห็นหน้าหล่อนไม่ชัด“ร้องสิ คนเขาจะได้รู้ว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน เธอไม่อายหรือแองจี้ เมื่อก่อนเธอไม่อยากให้ใครรู้ไม่ใช่หรือว่าเป็นนางบำเรอของฉัน!”โจนาธานรู้สึกได้ถึงการผ่อนแรงของร่างในอ้อมแขน นิลอรตอนนี้มิได้ดิ้นรนขัดขืนแต่อย่างใด ได้แต่ปล่อยให้ความจริงในเรื่องที่เขาเอื้อนเอ่ยชำแรกแทรกซึมเข้าบั่นทอนกำลังแรงกาย จนกระทั่งเขาค่อยๆ คลายท่อนแขนที่รัดรึงร่างหล่อนอยู่แม่สาวผิวสีน้ำผึ้งถอยห่างจากร่างหนาช้าๆ แล้วหันมาเผชิญหน้าเขา ใบหน้าซีดไร้สีสันมิได้มีหยดน้ำตาอย่างที่หนุ่มใหญ่คาดการณ์ไว้“ฉันไม่เคยอยากให้ใครรู้เรื่องนั้นก็จริง แต่มัน...สายไปแล้วค่ะ ฉันเล่าให้พวกเขาฟังแล้วว่าฉันเคยทำอะไรมาบ้าง แต่ที่ฉันไม่ได้เล่าก็คือชื่อของผู้ชายคนนั้น แต่ฉันว่าตอนนี้พวกเขาคงรู้และเข้าใจได้เอง ลูกๆ ของเราเรียกฉันว่ามามี้ทุกคำ ฉัน...ขอโทษค่ะโจนาธาน ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้อยากเกี่ยวข้องกับฉัน ฉัน...ขอโทษค่ะ”นิลอรเอ่ยคำขอโทษจากใจ ดวงตาทั้งสองเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา เธอรีบเดินเข้าไปในห้องอาหารอีกครั้งมื้อค่ำผ่
คุณนายวิภาอาสาไกล่เกลี่ยสถานการณ์อันชวนอึดอัดนี้ นางตักแกงส้มให้หนุ่มใหญ่ถ้วยหนึ่งอย่างต้องการเอาอกเอาใจ โจนาธานยังเป็นบุรุษหนุ่มผู้น่ารักเสมอสำหรับนาง“ขอบคุณครับคุณอา” โจนาธานเอ่ยขอบคุณที่เจ้าบ้านตักแกงใส่ถ้วยมาให้ เขาเหลือบมองนิลอรเล็กน้อย หล่อนยังไม่ยอมตักข้าวเข้าปากตัวเอง ยังคงง่วนอยู่กับการเอาอกเอาใจบุตรสาวสุดที่รัก“แองจี้ ฉันว่าเธอส่งลูกมาให้ฉันเถอะ จะได้นั่งกินข้าวดีๆ”นิลอรค้อนให้เขาหนักๆ ไปหนึ่งทีก่อนจะกระซิบตอบไปว่า“อยากกินก็กินไปอย่ามายุ่งกับฉัน”บังเกิดเสียงหัวเราะเบาๆ ของคนรอบโต๊ะอาหาร ดูเหมือนว่าตอนนี้ทุกคนจะย้ายไปอยู่ข้างนิลอรกันหมดแล้ว“เอาน่าคุณคิงส์ เดี๋ยวยัยอรหิวก็กินเองนั่นแหละ คุณกินต่อเถอะ เดี๋ยวกับข้าวเย็นหมด” คุณนายวิภาแนะแขกคนสำคัญ ดูก็รู้ว่าหนุ่มใหญ่หลงเสน่ห์นางร้ายนิลอรเข้าให้แล้ว แต่จะด้วยเหตุใดที่ทำให้คนทั้งสองต้องขุ่นข้องหมองใจกันนั้น นางก็สุดจะเข้าใจนิลอรก้มหน้าก้มตาป้อนข้าวหนูน้อยเจสสิก้าด้วยความอึดอัด ทุกคนคงจะพอเดาเรื่องราวของพวกเธอได้จากคำเรียกขานของสองแฝด มันทำให้เธออิ่มตื้อจนกระเดือกอะไรลงท้องไม่ได้ มิหนำซ้ำกลิ่นอาหารที่ลอยในอากาศก็ทำให้เธออยาก
โจนาธานเหลือบมองลูกน้อยแล้วหัวใจหล่นวูบ สองแฝดหน้าซีดเผือดน่าสงสารเหลือเกิน เขาเขยิบเข้าไปใกล้แม่ของลูก ก่อนจะรั้งเอวบางเข้ามาแนบชิดพร้อมกระซิบบางอย่างข้างหูหล่อน“เรากำลังทำให้ลูกกลัว ถ้าเธอยังรักลูกบ้างก็เลิกทำเสียงแวดๆ ใส่ฉันแล้วเราจะได้เข้าไปคุยกันดีๆ ข้างใน”“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ กรุณาเอามือออกจากเอวฉันด้วยค่ะ มิสเตอร์คิงส์”เสียงทุ้มต่ำของนิลอรบอกได้ดีว่าเจ้าตัวกำลังระงับความโกรธ โจนาธานจำต้องปล่อยแม่นางฟ้าแองจี้ เพราะไม่อยากให้หล่อนอาจอาละวาดจนชาวบ้านรู้ว่าเขาและหล่อนมีความสัมพันธ์เกินกว่าคนเคยรู้จัก มันยังไม่ถึงเวลานั้นแม้ว่าใจหนึ่งบอกเขาว่านิลอรคงเล่าทุกอย่างให้คนบ้านนี้ฟังจนหมดสิ้นแล้วก็ตาม“ไม่มีอะไรจ้าเด็กๆ แด็ดดีว่าเราเข้าบ้านกันดีกว่านะ ใกล้จะมืดแล้วเดี๋ยวยุงกัดนะครับ” โจนาธานพูดแล้วจับจูงลูกทั้งสองเข้าบ้านโดยไม่ฟังเสียงฮึดฮัดขัดใจของนิลอรเลย อากาศยามย่ำค่ำกำลังดี แต่เขาไม่ขอเสี่ยงให้ยุงร้ายมากัดเนื้ออ่อนๆ ของสองแฝดสุดที่รักเป็นเด็ดขาด ยิ่งบ้านของวาโยปลูกต้นไม้มากมายอย่างนี้ โอกาสที่ยุงจะมีก็มากตามไปด้วยหญิงสาวกำหมัดแน่นอย่างน้อยใจ เขาไม่เพียงไม่แสดงทีท่าว่างอนง้อกลั
วีนุตตราเบี่ยงเส้นทางจากอ้อมแขนน้าสาวไปหาผู้เป็นย่าอย่างรู้ความ นางวิภาเลี่ยงไปจากตรงนั้น นางพอคาดเดาได้ว่าอะไรเป็นอะไร ไม่นึกว่าโลกมันจะกลมถึงเพียงนี้ แสดงว่าเมื่อสี่ปีก่อนที่เราๆ หานิลอรไม่พบ ก็เพราะเจ้าหล่อนไปอยู่กับบิดาของลูกๆ นี่เอง ไม่น่าเชื่อจริงๆ ว่าหนุ่มใหญ่กับนางร้ายจะแอบไปสานสัมพันธ์กันโดยที่พวกนาง ไม่มีใครระแคะระคายสักนิดเลยเสียงฝีเท้าของเจ้าบ้านเดินห่างออกไป นิลอรจึงได้กอดจูบลูกๆ อย่างเต็มที่ สุดที่รักของเธอทั้งคู่ผ่ายผอมลงเล็กน้อย แต่ในความรู้สึกของคนที่เป็นมารดากลับเห็นว่านั่นคือสิ่งที่ผู้เป็นบิดาต้องรับผิดชอบ ทั้งสองดูดีในชุดเสื้อผ้าเด็กทันสมัย ทั้งเสื้อทั้งกางเกง กระโปรง รองเท้า แบรนด์เนมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเลยทีเดียว เธออยากจะถามบิดาของบุตรทั้งสองเหลือเกินกว่าเขาใช้สิ่งใดเลี้ยงลูกน้อย ใช้เงินตราหรือว่าหัวใจ เพราะจากที่เห็นๆ อยู่นี้ เขาให้ได้แค่ความสุขทางกาย หาใช่หัวใจนิลอรกอดฝาแฝดให้สมกับคืนวันที่มิได้พบหน้า กลิ่นแชมพูอ่อนๆ บนกระหม่อมบอบบางถูกสูบเข้าสู่ปอดให้ชื่นทรวง ผิวเนื้อนุ่มหอมกลิ่นแป้งกลิ่นเดียวกับที่เธอใช้ ยังติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูกแม้จะผละจากพวงแก้มลูกๆ ม
ถาดขนมและน้ำชาถูกมือบางของสะใภ้ใหญ่แห่งจตุรศิลป์ประคองเข้าไปในห้องรับแขกด้วยตัวเอง วินาทีแรกที่ทั้งแขกและเจ้าบ้านพบเจอกันทำเอาละอองดาวอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น“มิสเตอร์คิงส์! นี่คุณจริงๆ ด้วย ดีใจจังเลย ไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้วนะคะเนี่ย”ภรรยาของวาโยวางถาดขนมลงบนโต๊ะก่อนจะจ้องมองใบหน้าของแขกสลับกับใบหน้าเด็กน้อยทั้งสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ทั้งเค้าโครงใบหน้าช่างละม้ายคล้ายคลึงกับโจนาธานมากเหลือเกิน“สวัสดีครับคุณดาว ไม่ได้เจอเสียนาน ยังสวยไม่เปลี่ยนเลยนะครับ ผมชักอิจฉาคุณโยแล้วสิ”หนุ่มใหญ่หยอดคำหวานตามสไตล์ จนวาโยต้องส่งเสียงกระแอมเป็นเชิงปรามเล็กน้อย เขาส่งสายตาให้ละอองดาวนั่งลงข้างกัน มิวายขยับอีกนิดไปเบียดร่างของหล่อนละอองดาวต้องหันมาถลึงตาใส่สามีด้วยว่าเขากำลังเสียมารยาท ก่อนจะหันกลับไปมองเด็กน้อยทั้งสองอีกรอบ“ไหว้อาดาวกับอาโยนะครับลูก” หนุ่มใหญ่หันไปบอกลูกๆ เจค็อบและเจสสิก้าก็ยกมือไหว้ตามที่บิดาบอก เป็นจังหวะเดียวกันกับที่แม่หนูวีนุตตราเดินถือจานขนมของตัวเองออกมาจากห้องครัว ละอองดาวจึงบอกให้บุตรสาวมานั่งข้างๆ“หนูนุตพาน้องไปเล่นที่ห้องนั่งเล่นนะคะลูก” ละอองดาวสั่งความบุตรสาวแล้ว







