บทที่ 1 หัวใจที่ขมขื่น 02

คำตอบของภามดังฟังชัด และเมื่อพูดจบก็ก้าวเท้าออกไปทันที ไม่คิดที่จะเหล่ตาไปมองคนป่วยบนเตียง     

                บุญหมดซึ่งคำพูด ในเมื่ออีกฝ่ายพูดชัดเสียขนาดนี้ เขาก็ได้ถอนลมหายใจกับความเย็นชาที่ไม่เคยเปลี่ยนแปรของชายคนนี้ ก่อนจะคอตกเนื่องจากสงสารหญิงสาวบนเตียง นี่หากตื่นขึ้นมาได้ยินคงจะเสียใจ โดยที่บุญไม่รู้เลยว่ากีรกานได้ยินทุกถ้อยคำ

                คนป่วยรู้สึกเจ็บไปทั่วหัวใจและน้ำตามันก็พานไหล แม้วันที่เธอป่วยเขาก็ยังไม่คิดจะห่วงใยเธอเลยหรือ จะใจร้ายมากไปแล้ว แม้จะบริภาษเขาในใจ แต่กีรกานก็ไม่เคยที่จะโกรธการกระทำของภาม เพราะรู้ว่าสาเหตุของเรื่องราวทั้งหมดมันเป็นเพราะครอบครัวของเธอ แถมเขายังต้องสูญเสียมากกว่าเธอ

                ทว่าในตอนนี้น้ำตาเม็ดร้อนมันกลับไหลออกมาและกลิ้งตกไปจากหางตา  ความน้อยใจอัดแน่นอยู่เต็มอกจวนจะระเบิดออกมา

                ตลอดมาเธอพยายามเข้มแข็งและไม่ร้องไห้ เพราะมันเปล่าประโยชน์ แต่ในวันที่ทั้งร่างกายและจิตใจอ่อนล้าขนาดนี้ หล่อนก็ห้ามมันไม่อยู่ และไม่นานสติก็เลือนรางเพราะฤทธิ์ของยาอีกครั้ง

                กีรกานมาได้สติอีกครั้งก็ตอนเช้าของวันใหม่ แต่หญิงสาวยังไม่สามารถออกจากโรงพยาบาลได้ เพราะไข้ยังลดไม่มากและจะต้องอยู่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการต่อ

                ในวันนี้เธอไม่ได้โทร.ไปหาลูกแม้จะคิดถึงใจจะขาด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอและลูกต้องห่างกัน นั่นก็เพราะอยากให้ลูกได้อยู่ใกล้บิดา ได้รับความอบอุ่นจากอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อให้มากที่สุด และที่สำคัญเธอรู้ว่าถึงโทร.ไปเขาก็อาจจะไม่รับ

                ช่วงเช้าของวันต่อมาคุณหมอได้เข้ามาตรวจและมันก็ทำให้กีรกานมีรอยยิ้ม เพราะไข้ลดลงจนเกือบจะปกติแล้ว และพรุ่งนี้มีแนวโน้มที่จะกลับไปพักที่บ้านได้

                หลังจากทานข้าวกลางวันที่ทางโรงพยาบาลจัดมาให้แล้ว ร่างระหงก็ทนความคิดถึงลูกไม่ไหว เมื่อคืนเธอต้องพยายามข่มตาลงให้หลับ เพราะยิ่งพักผ่อนมาก อาการมันก็จะยิ่งหายไวขึ้น

                มือคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วต่อสายไปหาผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี แต่รอจนแล้วจนรอดก็ไม่มีผู้รับสาย จนต้องวางสายแล้วกดโทร.ไปใหม่อีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างจากครั้งแรก

                “คุณภามไม่ยอมรับหรือครับ” บุญร้องถามเพราะรู้ว่ากีรกานโทร.หาผู้ใด พร้อมขยับเท้าเข้าไปใกล้ และก็ได้คำตอบด้วยการพยักหน้ารับ

                “ให้ลุงโทร.ให้ไหมครับ”

                 “อย่าเลยค่ะ กั้งไม่อยากจะลุงโดนดุ พรุ่งนี้กั้งก็จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว กั้งจะขับรถไปรับลูกเองค่ะ” เธอคงทนให้ภามพาลูกสาวมาส่งเองไม่ได้ เพราะความคิดถึงและอยากจะกอดลูกน้อยมันเต็มอกแล้ว แม้จะต้องขับรถไปไกลมากก็ตาม

                “จะไหวหรือครับ เพิ่งจะดีขึ้นเองหนูกั้ง” บุญร้องถามด้วยความเป็นห่วงและกังวล

                “ไหวค่ะ กั้งอยากจะเจอลูก และก็อยากจะเจอเขา” เสียงนั้นเบาลงที่ปลายประโยค ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะดีใจหรือไม่ที่ได้เห็นหน้าของเธอ

                “กั้งฝากงานที่ไร่ด้วยนะคะ กั้งคงไปค้างสักวันหนึ่งค่ะ”

                “ถ้าขับกลับมาไม่ไหวบอกลุงนะครับ เดี๋ยวลุงไปรับเอง” ตนเอ็นดูกีรกานเปรียบเสมือนลูก เพราะในครั้งหนึ่งเขาและภรรยาก็อยากจะมีลูก แต่ไม่สำเร็จ แถมภรรยาก็ด่วนจากไปเมื่อห้าปีก่อน

                “ขอบคุณค่ะลุงบุญ”              

                เสียงเล็กกล่าวขอบคุณก่อนจะพนมมือไหว้อย่างอ่อนน้อม ก่อนจะเหลือบไปมองนาฬิกาที่ผนังห้อง เธออยากจะให้เวลามันเดินเร็วกว่านี้ เนื่องจากอยากจะพบหน้าลูกสาวแล้ว

เช้าของวันใหม่...

                “ขับรถดี ๆ นะครับหนูกั้ง”     

                ลุงบุญส่งกุญแจรถคู่ตัวของกีรกานให้ โดยช่วงก่อนตั้งครรภ์หญิงสาวขับรถไม่เป็น และหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นเจ้าหล่อนก็เกิดความกลัวไม่น้อยเพราะต้องสูญเสียลูกสาวไป   

                 แต่กีรกานก็เรียกขวัญที่แตกกระเจิงให้กลับมาพร้อมกับทำใจกล้าขอให้ลุงบุญสอนขับรถ เหตุผลเพราะหากในยามวิกาลเกิดลูกสาวป่วยขึ้นมา เธอจะได้พาลูกสาวไปโรงพยาบาลได้ทันท่วงที และไม่อยากจะเป็นภาระของบุญไปตลอด

                รถที่หล่อนซื้อมาก็เป็นรถกระบะมือสอง กีรกานไม่เคยเอ่ยปากขอเงินจากภามสักครั้ง ซึ่งไร่กุหลาบที่ทำให้มีเงินเก็บไว้ให้ลูกน้อยมันก็เป็นของเขา หล่อนไม่อยากได้อะไรจากเขาเพราะละอายแก่ใจในเรื่องที่มารดาได้ทำไว้

                “ค่ะลุงบุญ ไว้ถึงแล้วกั้งจะโทร.หานะคะ” เพราะรู้ดีว่าชายวัยกลางคนเป็นห่วง เธอก็เคารพบุญเหมือนพ่อคนหนึ่ง

                เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้นก่อนจะเคลื่อนรถออกแล้วมุ่งตรงไปยังกรุงเทพมหานคร เมืองใหญ่อันวุ่นวายและรถคลาคล่ำเต็มท้องถนน จุดหมายปลายทางของกีรกานคือบ้านธีรวานนท์

                ในตอนนี้เวลาประมาณบ่ายโมงตรงและเวลาคร่าว ๆ ที่จะเดินทางไปถึงก็น่าจะประมาณไม่เกินบ่ายสี่โมงเย็น และในเวลานี้คนตัวเล็กก็เดินทางมาถึงที่หมายเรียบร้อยแล้ว กำลังเลี้ยวรถเข้ามาในบ้าน ซึ่งก็พบว่ารถของภามจอดอยู่ ใบหน้านวลมีรอยยิ้มขึ้นมา

                ก่อนเท้าคู่เล็กจะก้าวออกจากรถแล้วเดินเข้าไปในบ้าน หัวใจดวงน้อยก็เต้นตึกตัก และเมื่อเข้ามาใกล้ขึ้นก็ได้ยินเสียงของเขา  แต่ชั่วประเดี๋ยวเดียวเท่านั้นหูทั้งสองข้างก็ได้ยินเสียงหนึ่งซึ่งทำให้หัวใจเต้นระส่ำ ริมฝีปากเม้มแน่น แถมเมื่อฟังประโยคสนทนาแล้ว มันยิ่งทำให้หัวใจเจ็บแปลบแทบทนไม่ได้

                “แกน่ารักนะคะ หน้าจิ้มลิ้มแล้วเหมือนคุณภามมากเลยค่ะ” เสียงใสบอกพร้อมกับยื่นมือไปจับใบหน้าของลักษณ์นารา แถมยังเดินเข้าไปใกล้แล้วหอมแก้มยุ้ยอีกต่างหาก

                “ขอบคุณครับ” ภามกล่าวและยิ้มให้

                “ถ้าสองได้เป็นแม่ของแกก็คงจะดี คุณยายท่านจะได้ดีใจ และสองก็ดีใจ” หล่อนบอกน้ำเสียงระคนเศร้าพลางเหลือบมองใบหน้าของเจ้าของบ้านนี้

                “สองครับ” ชายหนุ่มเรียกชื่อของผู้หญิงตรงหน้าเสียงอ่อน เพราะตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมา เขาก็ชัดเจนมาเสมอในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขาและสรัลชนา

                “สองขอโทษค่ะ สองไม่น่าทำให้คุณลำบากใจ ผู้หญิงอย่างสองคงเป็นแม่คนไม่ได้ ไม่งั้นคุณคงจะเลือกสองแล้ว” ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองมาโดยตลอดว่าทำไมภามถึงไม่เลือกเธอ ทั้งที่เขาเคยมีโอกาสเลือกแล้ว และภามก็รู้มาโดยตลอดว่าเธอหลงรักเขาตั้งแต่เด็ก