บทที่ 1 หัวใจที่ขมขื่น

บทที่ 1

หัวใจที่ขมขื่น

               

                ‘กั้งป่วย’ ข้อความสั้น ๆ ถูกส่งออกจากเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กของกีรกาน โดยหญิงสาวหวังว่าปลายทางจะเปิดอ่านและส่งข้อความกลับมาบ้าง ไม่ใช่เมินเฉยเหมือนที่ผ่านมา

                ทว่าผ่านมาแล้วร่วมยี่สิบนาทีก็ไร้การตอบกลับใด ๆ คนชอกช้ำหัวใจมาตลอดหลายปีได้แต่ยิ้มเจื่อน หัวใจเจ็บแปลบราวกับโดนอาวุธร้ายทิ่มแทงและยิ่งรู้สึกหนาวเหน็บไปยังขั้วหัวใจกับการกระทำที่เฉยชาของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี    

                ภามไม่คิดจะมอบความห่วงใยให้กันบ้างเลยหรือ แม้ในเวลาที่หล่อนป่วยถึงขั้นนอนซม

                น้ำตารื้นขึ้นมาคลอเบ้าเพราะความอ้างว้างและโดดเดี่ยวที่ต้องเผชิญมาเนิ่นนานมันเกาะแน่นในหัวใจ แถมเมื่อเลื่อนสายตาไปมองลูกสาวที่นอนอยู่บนเตียง น้ำตามันก็เจียนจะไหล

                เขารักลูกหรือเปล่า…เธอยังรู้สึกไม่แน่ใจเลย เพราะเขาไม่เคยพูดมันออกมาสักครั้ง ทั้งวันที่ต้องสูญเสียลูกสาวอีกคนไป เขาก็ไม่เคยมอบอ้อมกอดหรือไออุ่นให้หล่อนสักวินาที แม้แต่คำปลอบประโลมยังไม่มี

                ภามได้แต่มองและนิ่งเฉย แม้เธอจะร้องไห้จนน้ำตาแทบกลายเป็นสายเลือดเพราะทรมานกับการสูญเสียที่ต้องเผชิญ และไม่ว่าจะกี่ปีหล่อนก็ไม่อาจจะทำใจกับเรื่องนี้ได้

                หัวอกคนเป็นพ่อและแม่คงไม่มีอะไรเจ็บปวดเท่าสูญเสียลูกน้อยทั้งที่ยังไม่ได้อุ้มชูหรือกอดสักครั้ง...หัวใจมันขมขื่นเกินกว่าจะบรรยายออกมาได้ ริมฝีปากเล็กเริ่มสั่นพร้อมเม้มมันแน่นเพื่อพยายามกลั้นน้ำตาและแรงสะอื้น ยิ่งคิดถึงคนใจร้าย หัวใจมันก็ยิ่งเย็นเฉียบเกินครึ่งดวง

                ทว่าชั่ววินาทีต่อมา กีรกานก็ต้องปาดน้ำตาเม็ดร้อนออกจากใบหน้า เนื่องจากบัดนี้ลูกสาวได้ตื่นแล้ว แถมยังส่งยิ้มมาให้

                กีรกานพิมพ์ส่งข้อความสั้น ๆ ไปอีกครั้งแม้จะต้องใช้ความพยายามมากเพราะดวงตาเริ่มพร่ามัว มันคงเป็นเพราะพิษไข้ที่โจมตีร่างกายเธออย่างหนัก

                ‘มารับยัยหนูได้ไหมคะ’ เพราะรู้ตัวว่าเพียงยาสามัญประจำบ้านคงไม่สามารถต่อสู้กับไข้หวัดที่หล่อนเป็นได้ในเวลานี้ และคนที่ห่วงมากที่สุดก็คือลูกสาวตัวน้อย

                หวังว่าหัวใจของเขาคงยังไม่ดำเหมือนอีกาถึงขั้นใจร้ายกับลูกได้ เพียงไม่นานก็มีข้อความหนึ่งถูกส่งกลับมา ซึ่งมันก็พอทำให้ใจชื้นขึ้นมาได้บ้างว่าเขาก็ยังห่วงลูกอยู่ แม้จะไม่เคยได้ยินเขาบอกรักลูกเลยสักครั้ง และในข้อความนั้นก็ไม่มีไถ่ถามถึงอาการของเธอเลยสักนิด

                ‘ฉันจะไปรับลูก’

                กีรกานยิ้มอย่างชอกช้ำและยอมรับมัน พร้อมกับพยายามทำใจให้ชินกับความเจ็บปวดนี้ มันอยู่เป็นเพื่อนกับเธอมาตลอดเกือบสามปีเต็ม

                หญิงสาวพยายามดันกายลุกจากโซฟาที่ใช้เป็นที่นอนพักกายมาหลายชั่วโมงเพราะไม่อยากให้ลูกสาวต้องติดไข้ แต่การพยายามดันัวขึ้นอีกครั้งก็ทำไม่สำเร็จ หญิงสาวสูดลมหายใจลึกเข้าปอดเพื่อรวบรวมแรง  ใบหน้าของกีรกานทั้งซีดขาว เนื้อตัวก็ร้อนผ่าว

                และแล้วในครั้งนี้เธอก็ทำมันสำเร็จ กีรกานลุกขึ้นได้แต่ก็ต้องสะบัดศีรษะเพราะรู้สึกเหมือนสมองหนักอึ้ง ก่อนจะย่ำฝีเท้าเข้าไปหาลูกสาว ซึ่งลูกน้อยก็ชูมือขึ้นทั้งสองข้างขึ้นเพราะต้องการให้มารดาอุ้ม

                แม้จะไม่อยากให้ลูกสาวติดไข้ แต่ในเวลานี้ก็จำเป็นต้องเข้าใกล้ลูกน้อย กีรกานรู้ตัวดีว่าสติของเธอเหลือน้อยลงทุกขณะ ความกังวลจึงเกิดขึ้น แม้สามีใจร้ายคนนั้นรับปากแล้วว่าจะมารับลูก แต่มันก็คงไม่ใช่เร็ว ๆ นี้ ก็เธอและเขาไม่ได้อยู่ด้วยกัน กั้นขวางด้วยระยะทางหลายร้อยกิโลเมตร

                เกือบจะสามปีแล้วที่อยู่เพียงลำพัง ไร้ซึ่งเขามาอยู่เคียงข้างกาย แม้กระทั่งตอนที่เธอท้อง เขายังเมินเฉย

                วงหน้าโศกยิ้มให้ลูกน้อยและอุ้มจากเตียง แล้วเดินออกจากห้องตรงไปยังสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเจ้าหล่อนนัก

                “ฉวย ฉวย” เด็กหญิงลักษณ์นาราฉีกยิ้มแล้วร้องบอกมารดาพร้อมกับชี้ให้ดูสิ่งที่ต้องการจะบอกว่ามันสวย แต่ก็ยังพูดไม่ชัด มันก็คือหมู่มวลดอกไม้ สองสายตาของหนูน้อยยังคงจับจ้องกับสิ่งสวยงามรอบตัว

                กีรกานยังคงพยายามก้าวต่อไปแม้ใกล้จะหมดแรง ดวงตาก็มัวเริ่มจนเห็นเส้นทางไม่ชัดเจน แต่มันก็เหลือเพียงอีกอึดใจเดียวเท่านั้น หล่อนก็จะถึงที่หมาย

                “ลุงบุญค่ะ กั้งเองค่ะ” มือเรียวยกขึ้นเคาะประตูและเรียกหาเจ้าของบ้าน ไม่นานนักบานประตูก็ถูกเปิดออก

                “มีอะไรหรือครับหนูกั้ง  หนูกั้งไม่สบายหรือเปล่า” บุญร้องถามฉับไวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเมื่อได้เห็นสีหน้าของคนที่มายืนอยู่หน้าบ้านพัก

                “ฝากยัยกี้ด้วยค่ะ กั้งไม่สบาย”             

                หล่อนแจ้งสาเหตุที่มาทันทีเนื่องจากรู้สึกหน้ามืดใกล้จนจะยืนไม่อยู่แล้ว เพียงแค่ชายวัยห้าสิบห้าปีที่มีบุญคุณมากล้นอุ้มลูกไป กีรกานก็หมดห่วงและร่างกายมันก็ชัตดาวน์ลงเหมือนคอมพิวเตอร์ที่ถูกถอดปลั๊ก

                “หนูกั้ง” บุญหน้าตื่นและตกใจเมื่อเห็นว่ากีรกานล้มกองไปนอนกับพื้นก่อนรีบวางลักษณ์นาราลงและเข้าไปดูกีรกานทันที ด้านหนูน้อยอยู่ ๆ ก็เบะปากร้องไห้ อาจจะตกใจที่เห็นมารดาล้มลงไป เพราะจากประสบการณ์ที่เคยล้มและก่อให้เกิดความเจ็บ

                มือเหี่ยวย่นตามวัยเขย่าตัวของผู้หญิงตรงหน้าเพื่อเรียกสติ แต่กีรกานก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ตอบกลับมา ทำให้ใจยิ่งร้อนรนและต้องทำบางสิ่งคืออุ้มกีรกานขึ้นแต่ก็ทุลักทุเล เขาแก่ลงมากทำให้ไม่ได้มีพละกำลังเหมือนแต่ก่อน แต่ก็พยายามเต็มที่ ก่อนจะย้อนกลับมาอุ้มลักษณ์นาราขึ้นไปนั่งบนรถอีกหน ซึ่งหนูน้อยก็ยังคงร้องไห้อยู่

                รถคันนี้แล่นออกไปยังโรงพยาบาล ทุกครั้งที่จับพวงมาลัยรถ บางเหตุการณ์มันก็แวบเข้ามาในหัวสมองพลอยให้เกิดความเศร้าในอกซ้าย แม้เขาจะไม่ใช่ต้นเหตุของการสูญเสีย แต่ก็อดโทษตัวเองไม่ได้กับการที่กีรกานต้องสูญเสียลูกสาวอีกคนไป ซึ่งก็คือน้องสาวฝาแฝดของลักษณ์นารา

                ตนยังจำภาพในวันนั้นได้อย่างชัดเจน ยิ่งตอนที่กีรกานรู้ว่าสวรรค์ได้พรากลมหายใจของหนูน้อยอัยย์ญาดาไป เขาก็คงไม่มีวันลืมมันได้ ภาพที่แม่คนหนึ่งต้องมารับรู้ว่าลูกตายจากไปมันช่างน่าสะเทือนใจ แถมลูกอีกคนก็ยังอยู่ในห้องไอซียู

                อีกทั้งผู้เป็นสามีกลับไร้ซึ่งการปลุกปลอบใด ๆ เขาเองก็เจ็บหนักในเวลานั้น แต่คงไม่เท่ากีรกาน

                บุญขับรถอย่างมีสติเพราะไม่อยากให้เกิดเรื่องร้ายซ้ำ แม้จะรู้ว่าถึงตนจะระมัดระวังและมีสติเพียงใด แต่หากผู้ใช้ถนนร่วมกันไม่มีด้วยมันก็เปล่าประโยชน์

                ไม่นานนักรถก็แล่นเข้ามายังโรงพยาบาล ทันทีที่ลุงบุญร้องขอความช่วยเหลือ เจ้าหน้าที่ก็วิ่งกรูกันเข้ามาตามคำขอและพาตัวของกีรกานไปห้องฉุกเฉิน ส่วนบุญก็อุ้มลักษณ์นาราไว้แนบอกและค่อยลูบหลังปลอบให้หยุดร้องไห้

                กว่าจะสำเร็จก็ใช้เวลาอยู่นาน ด้านกีรกานตอนนี้ก็ถูกสั่งให้แอดมิตในโรงพยาบาล คุณหมอสั่งตรวจหลายรายการ โดยสงสัยว่าจะเป็นไข้หวัดใหญ่

                บุญหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าออกมาและกดไปที่เบอร์หนึ่งเพื่อจะรายงานเรื่องนี้ ซึ่งก็คือเจ้าของไร่กุหลาบอย่างภาม ธีรวานนท์ นักธุรกิจด้านการส่งออกและนำเข้าอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ทว่าปลายสายเมื่อรู้เรื่องการป่วยของกีรกานกลับแจ้งเพียงว่ากำลังมารับลูก ไร้ซึ่งถ้อยคำไถ่ถามถึงอาการของภรรยา เพียงถามถึงลูกสาวเท่านั้น

                สักยี่สิบนาทีต่อมาคุณหมอก็ทราบผลการตรวจวิเคราะห์ผลเลือด มันบ่งชี้ว่ากีรกานเป็นไข้หวัดใหญ่ คุณหมอจึงจ่ายยาทางสายน้ำเกลือ จนเวลาในตอนนี้ผ่านล่วงเลยเข้ามาเกือบจะค่ำแล้ว

                ลักษณ์นาราดื่มนมที่นางพยาบาลจัดหามาให้และหลับไปที่โซฟาตัวยาว บุญเองก็รอการมาของภาม และครู่ต่อมาประตูห้องก็เปิดออก

                ด้านคนไข้ที่ได้รับการรักษาก็ได้สติแล้ว แต่ยังไม่สามารถขยับเปลือกตาลืมขึ้นมาได้ และก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่ง ซึ่งหล่อนจำได้ว่ามันคือฝีเท้าของใคร แม้จะบังคับดวงตาให้ลืมเพราะอยากจะเห็นหน้าสามี หล่อนก็ทำมันไม่สำเร็จ

                “ผมมารับลูก” เสียงเข้มบอกแก่บุญ ก่อนสายตาคู่คมจะเห็นว่าลูกสาวนอนหลับอยู่ที่โซฟาโดยในมือยังถือขวดนมอยู่ ชายหนุ่มจึงเดินตรงเข้าไปหาและช้อนร่างของลักษณ์นาราขึ้นอย่างเบามือ เพราะไม่อยากจะทำให้ตื่น

                “คุณภามจะไม่อยู่รอให้หนูกั้งฟื้นก่อนหรือครับ หนูกั้งคงจะดีใจที่คุณภามมา” เหตุผลที่ต้องร้องถามเพราะเขาเห็นว่าทันทีที่อุ้มลูกขึ้น ภามก็เบนฝีเท้าไปยังประตูห้องราวกับว่าจะกลับแล้วเสียอย่างนั้นทั้งที่เพิ่งจะมาถึง แถมยังไม่ได้เข้าไปดูอาการของภรรยาเลย

                 “ผมตั้งใจมารับลูกเท่านั้น”