บทที่ 2 หัวใจที่ทรมาน

“สองทำไมคิดแบบนั้นครับ ผมรู้ว่าหากสองได้เป็นแม่คน คุณต้องเป็นแม่ที่ดีแน่”

                “หากวันหนึ่งในอนาคตมีหนทางให้เลือกและคุณเลือกได้ คุณจะเลือกสองได้ไหม” เมื่อพูดประโยคนี้จบ สรัลชนาก็เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มอย่างต้องการคำตอบและหวังให้ตัวเองยังมีความหวัง เพราะหากเป็นเช่นนั้น เธอก็พร้อมจะทำทุกอย่างให้มันเป็นจริง

                คำถามนี้ทำให้สีหน้าของภามเปลี่ยนไป มันหนักไปทางใจ ก่อนริมฝีปากหยักจะอ้าออกเพื่อตอบคำถาม แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ตอบ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้ทั้งภามและสรัลชนาหันไปมอง  

                “กั้งมารับลูกค่ะ”   

                กีรกานไม่อาจทนฟังคำตอบได้ เพราะหัวใจอาจจะแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี แค่เพียงต้องมาเจอคนทั้งคู่อยู่ด้วยกันมันก็เล่นงานหัวใจเธออย่างหนักหน่วงแล้ว

                ถ้อยคำที่ได้รับตอบคืนมาจากปากของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีทำให้เธอแทบล้มทั้งยืน

                “กลับไปซะ ฉันไม่ได้บอกให้เธอมา” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเช่นที่สนทนากับสรัลชนาสักนิด

                “แต่กั้งจะมารับยัยกี้กลับ ส่งลูกมาให้กั้งเถอะค่ะ” กีรกานสาวเท้าเข้าไปใกล้ แต่ภามกลับไม่ยินยอมและขยับหนี

                “ลูกต้องกลับกับฉัน ส่วนเธอกลับไปซะ ฉันจะไปส่งลูกเอง” เขาว่าและทำสีหน้าดุกระด้าง เพราะไม่พอใจกับการมาของกีรกาน เนื่องด้วยมีเหตุผล         

                เพราะทั้งที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงภัยให้ แต่กีรกานกลับคิดจะวิ่งมาหาภัยเสียอีก

                “ไม่ต้องห่วงนะคะคุณกั้ง สองจะช่วยดูแกเองค่ะ สองรักแกเหมือนลูกของสองเอง” สรัลชนาจงใจพูดและยิ้มหวาน แต่มันช่างเป็นรอยยิ้มและคำพูดที่เชือดหัวใจคนฟังได้เป็นอย่างดี เพราะรู้ดีว่าสรัลชนาหมายปองสิ่งใด

                “ป้อ…แม่กัง…” หนูน้อยที่เห็นหน้ามารดาก็ยิ้มจนตาหยี ก่อนจะทำมือคล้ายอยากจะไปหาแม่

                “กลับไปซะ” เมื่อพูดจบภามก็เดินหนีขึ้นไปบนห้องทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้กีรกานได้กอดลูกสาวสักครั้งหนึ่ง ด้านสรัลชนาก็ยิ้มมุมปากอย่างชอบใจแล้วเดินตามเจ้าของบ้านไป

                “ไอ้คนใจร้าย”        

                กีรกานบริภาษคนไร้หัวใจเสียงดัง หวังให้มันกระทบหัวใจของเขาบ้าง แต่เขาไม่มีแม้แต่จะหันมามองสักนิด

                กีรกานน้ำตาปริ่มและหล่อนก็ยืนเคว้งคว้างอยู่คนเดียวกลางบ้าน ผ่านมาเกือบห้านาทีแล้ว ทว่ากีรกานยังไม่ได้ขยับฝีเท้าไปไหน ริมฝีปากบางยังคงเม้มแน่นเพราะความเจ็บปวดจากท่าทีที่ใจดำของเจ้าของบ้านนี้ เขาไม่ต้อนรับเธอสักนิด แถมยังขับไล่

                หญิงสาวหลับตาลงและกำมือเป็นก้อนกลม ระงับความระทมทุกข์ที่ก่อเกิดในใจ นานหลายนาทีกว่าหญิงสาวจะก้าวเท้าออก

                ถูกไล่เสียขนาดนี้แล้ว เธอจะทนหน้าด้านอยู่ได้อย่างไร  แม้จะคิดถึงลูกสาว แต่ดูจากสถานการณ์แล้วเขาคงไม่มีทางปล่อยให้ลูกกลับกับเธอแน่ และต่อให้ยืนจนขาแข็งหรือหมดแรงไป เขาก็คงจะไม่มอบความเมตตาให้เธอ

                ทันทีที่ขึ้นมาบนรถ น้ำตามันก็หยดแหมะลงสองข้างแก้ม แม้จะพยายามปาดมันออกไปเท่าไร แต่มันก็ไหลทะลักออกมาอีก ทั้งที่พยายามจะเอาความเข้มแข็งเข้ามาสุมในอก มันก็ทำไม่ได้ เพราะหัวใจดวงนี้มันอ่อนแอเสียเหลือเกิน

                ในเวลานี้เข็มนาฬิกาบอกเวลาสิบเก้านาฬิกาแล้ว แต่กีรกานเพิ่งจะขับรถออกมาได้ถึงเพียงครึ่งทางเท่านั้น ที่จริงหล่อนสมควรใกล้จะถึงแล้ว แต่มันก็เป็นเพราะขับ ๆ หยุด ๆ เพราะความอ่อนแอมันถาโถมจนบางครั้งหล่อนต้องหยุดรถเพื่อสะอื้นไห้และก็ขับมันไปต่ออีกครั้งหลังจากตั้งสติได้แล้ว

                กว่ากีรกานจะขับมาถึงไร่กุหลาบซึ่งตั้งอยู่ในจังหวัดนครราชสีมาก็ปาไปเกือบจะยี่สิบเอ็ดนาฬิกาทั้งที่จริงระยะทางจากกรุงเทพมหานครมายังที่นี่ก็ใช้เวลาเพียงสามชั่วโมงเศษเท่านั้น        

                ฟากลุงบุญก็ชะเง้อคอคอยดูการมาของหญิงสาว เพราะทราบถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากปากของกีรกานเอง เขาอดเป็นห่วงไม่ได้                

                และทันทีที่เห็นรถของกีรกาน บุญก็โล่งอก แต่คิ้วเข้มกลับต้องขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ เพราะนอกจากจะเห็นรถของกีรกานแล้ว ตนยังเห็นว่ามีรถคันหนึ่งขับตามเข้ามา แต่ทิ้งระยะห่างพอสมควร

                จนบุญต้องขยับเท้าเพื่อออกไปมองดู เพราะในยามวิกาลขนาดนี้ ใครมันจะขับรถเข้ามากัน คงไม่มีใครมาติดต่อธุระแน่             

                ป้ายทะเบียนก็มองไม่ชัด เพราะสายตาที่เริ่มแย่ลงและรถคันนั้นก็อยู่ไกล แต่ชั่วประเดี๋ยวเดียวก็หยุดฝีเท้า เพราะรถคันนั้นถอยรถกลับออกไปแล้ว พานให้คิดไปว่าอาจจะขับรถหลงมาได้

                ก่อนชายวัยกลางคนจะสาวเท้ากลับเข้าไปในบ้าน แต่เมื่อถึงหน้าประตูบ้านก็หันไปมองทางบ้านของกีรกานอีกหน ได้แต่นึกสงสารผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ที่ต้องมาเจอแต่เรื่องที่เจ็บปวดหัวใจ เพราะเขาคิดว่าแค่เรื่องที่ต้องมาสูญเสียลูกไป มันก็หนักหน่วงหัวใจมากพอแล้ว

บทที่ 2

หัวใจที่ทรมาน

                สองวันต่อมากีรกานก็ได้รับข้อความจากภาม

                ‘ฉันกำลังจะไปส่งลูก เตรียมห้องให้ด้วย ฉันจะค้าง’

                ทุกครั้งที่เขามาและต้องการจะค้างคืน เธอก็มักจะได้รับข้อความในลักษณะนี้ และบ่งบอกถึงความต้องการ เขาเลือกที่จะส่งข้อความมากกว่าจะโทรศัพท์มาหา ไม่ต้องบอกเหตุผลกีรกานก็ทราบว่าเพราะอะไรเขาถึงเลือกแบบนี้ ก็คงเป็นเพราะภามไม่ได้อยากจะได้ยินเสียงของเธอ

                บ้านหลังเล็กหลังนี้มีเพียงสองห้องนอนเท่านั้น และทุกครั้งที่เขามาเขาก็จะใช้ห้องนอนอีกห้องเป็นประจำ โดยที่เธอและสามีไม่เคยนอนร่วมเตียงกันเลย และในบางครั้งเขาก็จะเอาเจ้าตัวเล็กไปนอนด้วย

                วันนี้แล้วสินะที่จะได้ลูกคืนสู่อ้อมอก ใบหน้านวลของกีรกานมีรอยยิ้มขึ้นมาหลังจากสองวันที่ผ่านมามีแต่ความเศร้า  

                 ทว่าเพียงชั่วครู่ต่อมาใบหน้านี้ก็แปรเปลี่ยนไป เพราะการที่ได้เจอลูกก็ต้องเจอสามีด้วย และคงจะต้องเจอความเย็นชาที่ทำให้หัวใจเกิดรอยแผลอีกด้วยเช่นกัน ก่อนกีรกานจะหมุนตัวกลับเพื่อไปจัดการตามที่เขาบอก

                เมื่อเสร็จแล้วก็ลงมานั่งรอการมาของเขาที่โต๊ะไม้หน้าบ้าน และคิดว่าอีกไม่นานเขาก็คงจะถึง เพราะภามมักจะมาถึงเวลาประมาณเที่ยงหรือสิบสามนาฬิกาตรงเป็นประจำ

                รอไปได้อีกไม่ถึงสามสิบนาที ดวงตาคู่เล็กก็เป็นประกายเพราะเห็นรถของเขากำลังแล่นตรงมายังบ้านพัก  กีรกานมีรอยยิ้มกว้าง เธออยากจะกอดลูกน้อยแล้ว     

                เพียงรถแล่นเข้ามาใกล้และจอดสนิท สีหน้าและแววตาของเจ้าของบ้านก็แปรเปลี่ยนไป

                เพราะภามไม่ได้มากับลูกเพียงสองคนเท่านั้น แต่เขากลับพาสรัลชนามาด้วย ซึ่งเจ้าหล่อนก็ลงจากรถแล้วมายืนต่อหน้าเธอแล้วในเวลานี้

                “สองอยากจะมาเที่ยวไร่ของคุณกั้งด้วย คุณกั้งคงจะอนุญาตนะคะ ไม่ว่ากันนะคะ” สรัลชนาจีบปากจีบคอพูดขณะกำลังอุ้มลูกสาวของเธอไว้แนบอก

                “เข้าไปด้านในเถอะครับ ผมจะยกกระเป๋าให้สองเอง” ภามว่าและเดินไปหลังรถเพื่อทำตามคำที่พูด สรัลชนาก็ยิ้มหวานให้แล้วเดินเข้าไปในบ้าน ใบหน้าของเจ้าหล่อนนั้นยังกระหยิ่มยิ้มย่องราวกับนางพญา

                กีรกานกัดกลีบปากล่างแน่น พลันสาวเท้าวตรงไปหาภามที่หลังรถพร้อมกับตั้งคำถาม

                “ห้องนอนมีแค่สองห้อง จะให้คุณสองนอนห้องไหนคะ หรือจะต้องให้กั้งย้ายไปนอนที่อื่น”             

                ท้ายประโยคมีแต่ความน้อยใจและตัดพ้อ เขาไม่ได้บอกหล่อนสักคำว่าจะพาสรัลชนามาด้วย และอยากรู้เสียจริงว่าเขาจะตอบเรื่องนี้อย่างไร  

                เธอเชื่อว่าเขาคงจะไม่มีทางนอนห้องเดียวกับเธอแน่ ในเมื่อตลอดมาชายหนุ่มไม่เคยทำมัน และอยากจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะไล่เธอไปนอนที่อื่นหรือไม่

                “มีแค่สองห้องก็นอนได้”        

                เขาตอบเสียงเข้มและรู้อยู่แล้วว่าการมาของสรัลชนาจะสร้างรอยร้าวในใจให้กีรกาน แต่มันก็ยังดีกว่าปล่อยให้ใครอีกคนหนึ่งมาแทน ก่อนจะยกกระเป๋าลงจากรถและเอาเข้าไปในบ้าน แม้จะได้คำตอบแล้วแต่มันก็ไม่กระจ่างแก่หัวใจอยู่ดี       

                 ใช่ มีสองห้องก็นอนได้ แล้วเขาจะนอนห้องไหนล่ะ ห้องของเธอหรือผู้หญิงคนนั้น เขาจะรู้ไหมว่าในตอนนี้หล่อนรู้สึกอึดอัดและรู้สึกปวดแปลบไปทั่วอก แต่รู้ว่าภามก็คงจะไม่ไยดีมัน

                กีรกานตัดสินใจเดินตามเข้าไปในบ้าน เพราะตอนนี้มีสิ่งหนึ่งที่หล่อนโหยหามากที่สุด

                “กั้งขอลูกของกั้งค่ะ” บอกกับสรัลชนาที่ยังอุ้มลูกสาว และในตอนนี้หนูน้อยก็ตื่นขึ้นมาแล้วและกำลังส่งยิ้มหวานมาให้

                “หา…แม่…กัง…หา ๆ” ลักษณ์นารายิ้มตาหยีที่ได้เจอมารดาแถมยังตบมือแปะ ๆ อย่างดีใจ ก่อนจะชูมือขึ้นทั้งสองข้าง ร้องจะไปหามารดา

                สรัลชนาจำต้องส่งลักษณ์นาราไปให้ ทั้งที่จริงแล้วยังอยากจะอุ้มและดูแลต่อ เนื่องจากตนจะได้รับความใส่ใจและเป็นที่สนใจจากภาม