EP5 | ไม่ชอบ

บทที่5

เสียงนกกระจอกร้องจิ้บๆอยู่ไม่ไกลจากหน้าต่าง แสนรักจ้องมองอย่างเหม่อลอยไม่ได้โฟกัสในจุดใด แต่มองผ่านอากาศเวิ้งว้างนอกกระจกใสออกไปแสนไกล 

หลายวันที่เธอเอาแต่หมกตัวในห้อง กินนอนในนี้โดยไม่ออกไปพบปะผู้คน โดยมีป้าอิ่มคอยเอาอาหารเข้ามาให้ แม้บิดาจะมาเคาะประตูเรียก ทว่าหญิงสาวกลับไม่ได้เปิดประตูออกไป หล่อนยังคงหมกตัวทบทวนความคิดของตัวเอง ท่านพยายามพูดให้หล่อนเข้าใจหลายอย่าง แต่สิ่งที่ท่านพูดมันเหมือนคำพูดของคน'เห็นแก่ตัว' หล่อนไม่เข้าใจและไม่พร้อมที่จะเข้าใจ 

สมองเอาแต่คิดวนเวียนจนตกผลึกความคิดของตัวเอง หล่อนไม่ควรเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟาย ผู้หญิงคนนั้นกับลูกไม่ควรจะเข้ามาด้วยซ้ำ

 ที่นี่เป็นของพ่อก็จริง แต่มันก็เคยเป็นของแม่หล่อนด้วย เรื่องอะไรเธอจะยอมให้คนอื่นมาชุบมือเปิบ สมบัติของแม่ที่ร่วมสร้างกับพ่อก็มีมากมาย ไม่มีทางที่เธอจะยอมให้คนพวกนั้นได้ทุกอย่าง พวกมันเป็นคนนอกที่ไม่มีสิทธิ์อะไรในบ้านหลังนี้แม้แต่น้อย

หลายวันที่ผ่านมาหล่อนเอาแต่อาละวาดขาดสติ พอได้มีเวลาอยู่กับความคิดของตัวเอง มันจึงทำให้รู้ว่าต่อให้เธอร้องไห้ฟูมฟายจะเป็นจะตาย มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา 

แสนรักลุกขึ้นจากเตียงเดินไปห้องน้ำอาบน้ำชำระร่างกาย หลังจากนี้เธอควรจะสู้กับสองแม่ลูกดีกว่ามาทำตัวอ่อนแอ ปกติเธอไม่ใช่คนอ่อนแอ ออกจะร้ายกาจด้วยซ้ำ แต่มาอ่อนแอก็ตอนที่เคว้งคว้าง ครอบครัวไม่มีความสุข สงสารแม่ที่มีมือที่สามเข้ามาทำลายครอบครัว

แสนรักแต่งกายในชุดเดรสกระโปรงคลุมเข่าประทินผิวด้วยเครื่องสำอางราคาแพง หยิบกระเป๋าใส่กระเป๋าสะพายเดินไปที่ประตู เธอสูดลมหายใจเข้าปอดอยู่นานเพื่อเรียกความกล้าและกำลังใจให้ตัวเอง คนพวกนั้นก็แค่คนมาทีหลัง ไม่มีสิทธิ์อะไรในบ้านหลังนี้ด้วยซ้ำ

แสนรักเปิดประตูก็เจอผู้ชายที่ชื่อภัทรพล เป็นลูกชายของผู้หญิงคนนั้นเปิดประตูออกมาพร้อมกัน เขามองหล่อนเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงไปที่บันได

"บ้านก็ไม่ใช่ของตัวเอง ยังจะมาเดินลอยหน้าลอยตา ไม่เห็นหัวเจ้าของบ้านอยู่ได้" คำพูดของแสนรักทำให้ชายหนุ่มชะงักแล้วหันไปมองคนร่างผอมบาง ใบหน้าสวยบูดบึ้งมองเขาอย่างไม่พอใจ 

เขารู้ว่าแสนรักกำลังโกรธ เกลียด และเสียใจ แต่หากว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นเกิดแค่เธอเสียที่ไหน ความรู้สึกแบบนี้เขาก็เคยผ่านมา หล่อนก็แค่เพิ่งจะเจอความรู้สึกเจ็บปวด เจ็บแค้น ส่วนเขาเจอมันมาตั้งนานแล้ว 

"ใครว่ามันไม่ใช่ของฉัน" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างถือดี แต่มันกลับทำให้ที่ได้ฟังแทบจะกรี๊ดร้องออกมา

"ทุกอย่างเป็นของแม่กับพ่อฉัน! เป็นของฉัน!"

"เธอมั่นใจเหรอ?แสนรัก ว่าเป็นของเธอ"

"หึ! ทำไม อยากจะมาฮุบสมบัติพ่อฉันเหรอ ถึงได้พูดแบบนี้ไอ้ลูกเมียน้อย"

"เหอะ! เด็กอย่างเธอจะไปรู้อะไร" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะเย้ยหยันในลำคอแล้วเดินลงบันได เสียงหน้าของเขาเคร่งขรึม รอยยิ้มไม่ปรากฏบนใบหน้า นานมากแล้วนะที่เขาไม่มีรอยยิ้ม ทุกสิ่งในชีวิตที่ผ่านมา มันหล่อหลอมให้เขาเป็นแบบนี้

"อาหารเสร็จแล้ว มาทานอาหารเลยลูก จะได้ไปบริษัทพร้อมพ่อ"

"ครับ"

"คุณหนูคุณพ่อให้มาตาม ให้ไปทานอาหารด้วยกัน" ป้าอิ่มเดินขึ้นบันไดมา

"ค่ะ"

แสนรักพยายามข่มอารมณ์ของตัวเองแล้วเดินลงบันไดไปข้างล่าง พ่อของเธอกับสองแม่ลูกนั้นกำลังรับประทานอาหาร พ่อกำลังตักอาหารให้ผู้หญิงคนนั้น เธอยิ้มให้พ่อเธอเล็กน้อย แต่แสนรักกลับรับรู้ว่าพ่อของเธอมีความสุขที่มีสองแม่ลูกเข้ามาอยู่ในชีวิต เธอยืนนิ่งอยู่นานมองภาพแห่งความสุข รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นส่วนเกิน

“อ้าว แสนรักมาพอดีเลย มา ๆ ลูก มาทานอาหารอาหารด้วยกัน” 

“ค่ะ” ทินกรยิ้มออกมาอย่างดีใจที่แสนรักอ่อนลง ไม่อาละวาดโวยวายเหมือนเดิม 

“วันนี้มีของโปรดลูกด้วยนะ” ผู้เป็นพ่อโอบเอวเล็กของลูกสาว แล้วพาไปนั่งที่เก้าอี้ประจำที่เธอนั่งมาตลอด ดีที่สองแม่ลูกยังเว้นว่างไว้ ไม่นั่งที่ประจำของเธอ “ป้าอิ่มตักข้าวให้แสนรักด้วย”

“ค่ะ” ป้าอิ่มรีบกุลีกุจอตักข้าวใส่จานให้แสนรัก หลายวันที่หญิงสาวเอาแต่ขลุกอยู่ในห้อง วันนี้มาทานข้าวพร้อมกับพ่อ มันทำให้ป้่าอิ่มดีใจที่สุดเลย 

“….” แสนรักนั่งนิ่งมองจานอาหาร ก่อนจะมองสองแม่ลูกที่นั่งอยู่ตรงข้าม แม้จะเกลียดและไม่พอใจมากแค่ไหน หล่อนก็ต้องฝืนความรู้สึกเอาไว้ข้างใน 

“แพนงลูกรอกของชอบลูก เดี๋ยวพ่อตักให้นะ ลูกต้องกินเยอะ ๆ” ทินกรรีบตักอาหารให้บุตรสาว “กินดูสิ มันอร่อยถูกปากลูกไหม?”

“….” แสนรักตักอาหารทาน ก่อนจะยิ้มออกมา “อร่อยค่ะ”

“ฝีมือน้าเปรม พอน้าเปรมรู้ว่าหนูชอบกินแพนงลูกรอกก็รีบทำให้หนูเลยนะ” สิ้นประโยคที่บิดาเอื้อยเอ่ย แสนรักก็ช้อนสายตาขึ้นมองหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าทันที แล้วเหยียดยิ้มออกมา “ฝีมือแม่อร่อยกว่าค่ะ แกงจืดลูกรอกวันนี้อร่อยไม่ได้ครึ่งฝีมือของแม่ มันเทียบไม่ได้ และจะไม่มีวันทียบได้ ไม่ว่าจะเป็นอาหารหรือว่าอะไรทั้งนั้น” 

"แสนรัก..."

“ค่ะ ใครก็ต่างชอบรสมือของพ่อแม่ น้าเองก็ยังชอบเลยค่ะ ฝีมือของคนที่เรารักทำให้ทานมันอร่อยกว่าฝีมืิอของคนอื่น น้าเข้าใจค่ะ” แสนรักมองหน้าเปรมสุดาแล้วเม้มปากเม้มเบา ๆ ดูรอยยิ้มนั้นสิ เล่นละครเก่งจริง ๆ เสแสร้งทำเป็นดีแต่ในใจคงจะเยาะเย้ยหล่อนสินะ

“ถ้าเข้าใจก็ควรจะเข้าใจในเรื่องอื่นด้วย ไม่ต้องให้ฉันต้องแปลความหมายของมันนะ”

“ค่ะ น้าเข้าใจ แต่น้าก็ต้องการให้หนูเปิดใจให้น้าด้วย” 

“คุณก็รู้อยู่ว่าไม่มีทาง”

“ค่ะ แต่น้าก็ยังหวังว่าจะได้รับโอกาสนั้นอยู่ดี” แสนรักไม่ได้พูดอะไรแต่ก้มหน้าก้มตาทานอาหาร ถึงแม้จะเป็นฝีมือของคนที่เกลียด แต่หญิงาวก็ไม่ปฏิเสธเลยว่า รสมือของเปรมสุดาอร่อยมากเพียงใด

อยากได้โอกาสเหรอ ไม่มีทางหรอก! ฝันไปเถอะ!

+++++

เดี๋ยวมาอีกครับ