EP6 I มีสิทธิ์อะไร

บทที่6"

หลังจากเสร็จสิ้นเรียบร้อยเรียบร้อยเเสนรักก็ปลีกตัวไปเยี่ยมชมที่ใหม่ในหัวคิดไปต่าง ๆ หลายอย่างนาๆพรีมสุดาเพื่อให้หล่อนเปิดใจซึ่งหนูหล่อนทำให้ไม่ได้ที่ในช่วงพ่อมีเมียน้อยแม่จะจัดการกับความทุกข์ทรมานในการสูญเสียใจ เป็นผลจากไปซึ่งไร้ใจจากท่านเรื่องราวที่เกิดขึ้นมันจะช่วยทำลืมใจแรกที่ทำไม่ได้

"คุณคะ" ป้าอิ่มวางขนมกับน้ำลงอย่างเบามือแล้วนั่งลงเอามือมาจับมือของเจ้านายใน

"คะ?" เหตุการณ์ที่มองหน้ามือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลา 

"คุณหนูรักคุณพ่อไหม?"

"รักค่ะป้าอิ่ม"

"ถ้ารักคุณหนูจะต้องให้คุณสบายใจนะคะ"

"...."

"คุณหนูลองเปิดใจให้คุณเปรมเธอได้ดูแลเอาใจใส่" "

"รักทำไม่ได้หรอกค่ะ

ทุกคนที่ทำให้แม่เจ็บปวด" "ถึงสาเหตุต่างๆ ที่ไม่เจ็บ"

"เป็นยังไงคะ?"

"คือ…"

"ป้าอิ่มคะช่วยเปรมทำกิมจิหน่อยค่ะ" น้ำเสียงหวานในการทานอาหารครัว

"ค่ะ" ป้าทานอาหารแล้วเดินตรงไปที่ครัว ทิ้งรักขมวดคิ้วงุนอย่างน่ารังเกียจอย่างแตกต่างคนไม่เจ็บคนชื่อเสียงร้ายจะพูดถึงความตายอะไรมีแต่เธอใสกับแม่เป็นหลักที่หัวใจ พอคิดได้ด้วยตัวเองรักลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นบนห้องไป

ครืดครืด 

โทรศัพท์เธอทันแผดนักกีฬาขึ้นมือเรียวเล็ก ๆ ดังนั้นแล้วกดรับ

"ว่า"

("อีชมพูชวนไปคลับเย็นนี้ไปกันไหม?")

"ไม่อยากไป" เเสนรักพูดแล้วหยิบผลไม้กินมาทาน

("ไปเหอะเพื่อนทั้งที")

"กูเบื่อๆ"

("ยิ่งเบื่อที่จะคลายเครียด ลองอ่านเรื่องนี้ลืมเรื่องใหญ่ๆ")

"กูอายุยังไม่ถึงเบื่อไม่ได้"

("อีเบย์ใคร ไม่ได้ คลับเครือญาติมันไม่มีใครเข้า")

"เฮ้อ ให้คุณนายไปเถอะ"

("ไม่ได้หัวไปด้วยกันนะคุณไม่ได้ผลแต่ก็แน่อยู่แล้วว่าวันนี้คุณไปหากู")

"

ไม่ต้องมาเจออเย็นนี้เจอกันที่เอบีวัน")

"เออ" รักกดสายแล้วให้ผลผลิตแรงมาก 

***

รักอยู่ในชุดเกาะกระโปรงสั้นเพียงคืบเดินตรวจสอบคลับสายตาทุกคู่ต่างจับที่หล่อนเป็นตาเดียวที่พูดถึงต่าง ๆ กายะกับเสียง

 … ฟังหน้ามากตาหลายตาต่างพร้อมเปย์ไห่กับนักร้องดูดีใน

"อีอีรัก" ชมพูสิรินโบกมือสำหรับเพื่อนก็คลี่ยิ้มเล็กน้อยและมีเทนตรงไปหา "นึกว่าจะไม่มาจาน"

"พันดาวโทรตามเจลกูทุกสิบนาทีกูต้องรีบมาสิ" รักพูดแล้วหย่อนก้นเก้าอี้ 

"กูก็มึงมึงจะไม่มา" ชมพูสิรินชงเหล้าเดินให้เพื่อนแล้วยื่นให้

"ไม่มาไม่ได้" รับมากระดกเข้าปาชื่อเสียงเดียว

“อีหล่ามึงหิวน้ำประวัติวะ? แด๊ดจริงๆเดียวหมดเลย”

“มีเรื่องให้เครียด” ส่วนใหญ่แล้วพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ไล่ความหนักอึ้งก่อนที่ทุกอย่างในหัวใจจะยังคงหนักราวกับมีค้อนขนาดใหญ่ทับถมมันจนไม่สามารถขยับได้ 

“เรื่องพ่อกับแม่เลี้ยงส่วนใหญ่?”

“ โซล” แสนรักในประเทศ

“ส่วนหนักหนาๆมักจะระบายมันออกมาให้พวกกูฟังได้นะ กูพร้อมรับฟังคุณเสมอ” ชมพูเรียนมองเพื่อนทุกคน “ทุกคนในเรื่องกูพอช่วยได้บางกูได้นะต่อให้กูไปอยู่เกาะกับพ่อชาตรีแล้วกูจะไปหามึงทันทีที่มึงต้องการ”

“ขอบคุณนะ”

“ร้าย” 

“ไปเต้นที่นี่” พันดาวลุกขึ้นแล้วดึงแสนรักให้เดินตามร่างเล็ก ๆ กายหลอดเลือดสมอง อย่างคราแก้วแล้วเล่าที่เพื่อนส่งให้เธอรับแล้วกระดกมันลงคอ

“เมาเฉลย”

“กลับบ้านได้แล้ว” ท่อนแขนเล็ก ๆ ถูกคว้าแล้วดึงขึ้นขึ้นขึ้นขึ้นชั้นรักเปิดเปลือกตาขึ้นมองก่อนยืดยิ้มอย่างยืดหยาม“ 

 คิดถึงใคร” เธอดูหนังในบาๆ “ที่แท้ก็ลูกเมียน้อยๆ” “

กลับแล้วพ่ออีกทีมาตามเธอกลับ”

“เอามือสกปรกของนายออกไปให้พ้นร่างกายของฉัน”

“เธอพิจารณาอย่างแรกเธอ นักหรือไง? โดยส่วนใหญ่ตามเธอกลับเพราะพ่อฉันเธอพากลับ เราจะมาตามเธอกลับมาอีกเพียงเล็กน้อยต่อการวินิจฉัย นอนกับใครเมาหัวราน้ำอีกครั้งไม่สน”

“ถ้าพ่อนายสั่งการควบคุมไม่ต้องทำตามการร้องของแย้งนายกับแม่เพื่อชื่นชมการรักษาสะใจโหราศาสตร์พังทลายลง”

“ใช่ว่าผมควรจะใจแต่ปล่อยให้อ่อนแอพอที่ปล่อยให้ปล่อยให้หิวโหยต่อไปในจิตใจร้ายที่อาจปล่อยให้ทุกคนตายลงได้ตามปกติได้เหมือนเธอ”

“ทบทวนพูดถึงเรื่องวันที่แม่นายโดนรถชนส่วนใหญ่?” แสนรักแก้วเหล้ากระดกเหล้าเข้าปาก “เสียดายที่มันไม่ตาย”

“แสนรัก” ต่อมาบีแขนถึงแรงขึ้น

“ทำไมฉันพูดข่าวใจดำนายหรือไง?”

“กลับมาอีกครั้งฉันจะหมดควาอดทนกับเธอ” 

"อย่ามาจับฉันขยะแขยงไอ้ลูกเมียน้อย!"

ภัทรพลลากรักกลับบ้านที่หล่อนจะทุบตีเขามาก ภัทรพลก็ลากเธอกลับบ้านจนสำเร็จ

"ไอ้คนบ้า!" ภัทรพลปล่อยแขนแล้วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่นานหล่อนที่มองอย่างไม่พอใจ

ผ่านตลอดทั้งเดือน

กฎแม่ลูกที่เข้ามาในชีวิตมันทำให้รักความรู้สึกของหล่อนเป็นไม้เบื่อไม้เมากับสองแม่ลูกกินร้ายยิ่งว่าเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของคนดูในสะทกสะทกสะท้าน

ภัทรพลได้ไปตรวจสอบประวัติของเธอตรวจสอบระบบเรียนแต่ล่ะวันมันจะไม่ทำอะไรเลยเหมือนรักแอนองค์กรที่องค์กรธุรกิจพนักสำรวจ

อยู่ในสวนดอกไม้ของแม่ที่มันอวดความงาม บางต้นมันก็เหี่ยวเธอเฉาเพราะบางครั้งมองท้องฟ้าถูกที่เมฆปกคลุมฝนมาดูอึมครึมหมอกมองเหมือนชีวิตของเธอเองที่มีชีวิตชีวาที่มันเป็นผลมาจากการในแต่ล่ะวันมันช่างเคว้งคว้าง

ในยามหน้าฝนรักหลับตานอนรับนักสืบเย็นๆการที่เรานอนทำอะไรโง่ๆแบบนี้มันก็ดีเหมือนกัน

... สองแม่ลูกนั้นเข้ามา หล่อนก็เป็นเพียงคนไร้ค่า อ้างว้างเพียงอย่างเดียว แสนรักที่จะกลายเป็นแสนโรแมนติก เครื่องเทศต่อมาให้ไม่มีใครพูดหล่อนก็สามารถทำได้ในตอนนี้…

"มาตากฝนทำไมคะคะคุณรัก" น้ำเสียงจะไม่ใสดังขึ้นทำให้บริเวณต้องเปิดเปลือกตาขึ้นมองพรีมสุดาเพื่อให้หน้ามองเธอพร้อมกับร่มให้ "น้าว่ารีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่านะคะเพื่อความสบายเอา"

"ไม่ต้องมาวิจารณ์ด้วย" รักเสียงห้วน 

"น้าแค่ไม่อยากให้คุณรักไม่สบาย" 

"เพลิดเพลินจริง ๆ" แสนรักเดินกระฟัดกระดกและขยายบ้านเปรมสุดายิ้มแล้วรีบเดินตาม 

"เดี๋ยวน้าไปเตรียมน้ำให้นะคะ อาบน้ำอุ่นๆ จะได้สบายตัว" " ไม่ต้องอุ่นๆ จะได้สบายตัว"

"ไม่ต้อง"

"แต่น้าอยากช่วยนิ่คะ" เปรมสุดารีบแทรกตัวเจือจางห้องของแสนรักจัดแจงให้ "น้ำได้ที่แล้ว"

"ออกไปได้แล้ว"

"เดี๋ยวน้าไปเตรียมของว่างรอ อาบน้ำเสร็จก็ลงไปทานนะคะ" "ให้

อ" รักได้แต่ให้ออกมาอย่างระอา

****

"วันนี้ต้องเข้าบริษัทโหราศาสตร์ทุกวันนะ มีคนอยากแนะนำให้รู้จักกับพล" ทินกรกล่าวถึงเป็นพิเศษในเช้าวันต่อมา

"แสดงความยินดีอะไรครับ" ตะโกนถามในขณะที่ที่นั่งทานอาหารอย่างเงียบๆ

"พ่อจะยกตำแหน่งประธานบริษัทให้ลูก"

เคร้ง!

"ได้คะ?" รักวางในเรื่องจานแรงมองผู้เป็นพ่ออย่างไม่พอใจหล่อนต้องไม่พอใจกับลูกเมียของพ่อที่จะเอาทุกอย่างที่เป็นของแม่ไป

"พ่อต้องการให้พี่เขาช่วยบริหารงานพี่เขาเรียนด้านนี้มาพ่ออยากให้พี่พลเขาทำหน้าที่การงานที่ดี"

"พ่อต้องการให้มันทำหน้าที่การงานอะไรดีๆหนูไม่สนในการค้นพบรู้แต่ว่าเรื่องราวที่พ่อจะยกให้มันเป็นของหนูกับแม่พ่อตามอำเภอใจไม่ได้พ่อไม่มีสิทธิ์ยกของหนูให้ใครๆ"

"แสนรักพ่ออย่างที่ต้องการช่วยบริษัทช่วย"

"หนูลูกพ่อแท้ ๆ ทำไมพ่อไม่ให้หนูไปช่วย"

"แสนรักหนูแค่18ปีเองหนูต้องเรียนหนังสือในส่วนพี่พลพี่เขาเรียนจบด้านนี้โดยเฉพาะอยากให้พ่อพี่เขาช่วยงานช่วยดูแลบริษัท" 

"หนูไม่ยอม!" รักนะเอาแต่ใจคนกำลังเอาทุกอย่างไปให้เธอยอมยอมให้หน้ายอมรับสิ่งที่คนเป็นส่วนหนึ่งที่เธอทำใจยอมรับไม่ได้ 

"ปฏิเสธที่จะมันเป็นเรื่องของลูกบริษัทเป็นของพ่อพ่ออนุญาตจะตั้งใครเป็นประธานก็ได้ สิ่งที่พ่อทำไตร่ตรองคิดถี่และส่วนทุกอย่างที่เป็นของลูกและมันก็เป็นของลูกไม่ปรับปรุง"

“คำพูดกับมันช่างสวนทางกันอย่างละเอียด” “

แล้วองค์กรพ่อ? พ่อก็ไม่เปลี่ยนใจเลย”

“พ่อเห็นความสำคัญมากกว่าหนูกว่าแม่เสมอตอนนี้หรือว่าตอนไหนยังไม่ไม่เห็นหนูกับแม่สายตาเพียงสนใจความพูดถึงของหนูเลย”

“พ่อเถอะแสนรักไม่ต้องมาพูดถึงเป็นเด็กที่โต”

“หนูโตแล้วจะเป็นอย่างนั้นพ่อล่ะในอะไรเป็นบ้างหรือยัง? ของหนูมีหนูมีทิ๊ดหวงทุกอย่างเป็นพ่อภาษาอะไรอีกครั้งที่ดีกว่าลูกตัวเอง” เธอเสียงก... ฟังเบื้องหลังที่เปรมสุดาใส่หล่อนฟังโมโห "มีสิทธิ์เอาแม่และใส่หอพักเมียน้อยอะไร!"

เพียะ

++++

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายสั้นนะคะต้องรอยาวมาก