บทนำ

ในวันที่กู้มู่เฉินได้เลื่อนขั้นเป็นอัครเสนาบดีที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ เว่ยหลินอันยืนรอรับเขาอยู่ที่หน้าจวนตระกูลกู้ ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถม้า คำแรกที่เขาเอ่ยกับนางคือต้องการรับ ฉินหยวนหยวน รักแรกของเขาเข้ามาเป็นภรรยาเท่าเทียม ทั้งยังขอยกบรรดาศักดิ์เก้ามิ่งฮูหยิน[1] ให้แก่นางเพื่อเป็นการชดเชย

หากเป็นเมื่อก่อน นางคงเจ็บปวดใจแทบขาดจนไม่อาจข่มตานอนไปนานสองนาน หรือหากมีสาวใช้คนใดลอบมองเขาเกินงาม นางคงส่งตัวไปทำงานหนักที่ท้ายจวนเพื่อไม่ให้ขวางหูขวางตาเขา กู้มู่เฉินไม่ชอบสตรีที่ทำตัวรุ่มร่ามน่ารำคาญ แม้แต่นางเขาก็ไม่เคยได้แสดงความรักต่อหน้าผู้ใด

นางเข้าใจแล้วว่า เขาไม่ได้สำรวมกิริยาอันใด เพียงแต่เขาไม่ได้รัก!

หากเป็นแต่งงานใหม่ นางคงอาละวาดโวยวาย ครั้งนี้นางกลับพยักหน้ารับและอาสาจัดเตรียมพิธีรับภรรยาคนใหม่เข้าจวนด้วยตนเอง ทุกขั้นตอนพิถีพิถันและสมเกียรติ จนเทียบไม่ได้กับงานแต่งอันเรียบง่ายของนางเมื่อห้าปีก่อน... เพียงเพราะคำกำชับอันเย็นชาของเขา

“เจ้าจัดการกำชับพ่อบ้านให้ดี หยวนหยวนไม่ได้แต่งเข้าในฐานะอนุ นางต้องได้นั่งเกี้ยวแปดคนหามเทียบเท่ากับเจ้า ผ้าประดับอย่าได้ใช้สีชมพูที่แสดงถึงฐานะอนุเป็นอันขาด เดี๋ยวนางจะน้อยเนื้อต่ำใจ”

“ทราบแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะระมัดระวัง” นางก้มหน้ารับคำ ไม่เอ่ยคัดค้านหรือทัดทานแม้แต่ครึ่งคำ

“อย่าได้ทำสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาเช่นนั้น ต่อไปเจ้าสองคนต้องอยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง อย่าได้คิดรังแกนางเด็ดขาด อย่าหาว่าข้าไม่เตือน”

เว่ยหลินอันเพียงยอบกายลงเล็กน้อยก่อนจะปลีกตัวออกมา นางรักษาระยะห่างจากเขาทันที ความหวังที่จะขอร้องให้เขาช่วยรื้อฟื้นคดีของบิดาที่ถูกใส่ร้าย รั้งรอมาสองปีเต็มบัดนี้กู้มู่เฉินยังคงนิ่งเฉย เมื่อไร้ซึ่งความหวัง สิ่งเดียวที่นางต้องทำคือสะสางเรื่องราวทั้งหมดให้เสร็จสิ้น แล้วเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

นางย้ายตัวเองออกมาอยู่ที่ ‘เรือนผิงอัน’ เรือนท้ายจวนฝั่งทิศตะวันตกที่หนาวเหน็บที่สุด เพื่อยกเรือนใหญ่ให้เป็นเรือนหอหลังใหม่ของกู้มู่เฉินและฉินหยวนหยวน เขาไม่ได้คัดค้านกลับยังชื่นชมนางที่รู้จักเข้าใจสถานการณ์

หากเทียบตามลำดับ สตรีที่แต่งเป็นภรรยาเอกแต่กลับต่ำต้อยขนาดความดีความชอบของสามียังไม่อาจรับได้ ไม่ต่างอะไรกับบ่าวรับใช้ รวมถึงท่าทีห่างเหินของบ่าวไพร่ในจวนที่เหยียดหยามนาง

แต่ก่อนนางเคยเพียรพยายามทำทุกทางเพื่อให้ได้ความรักจากเขา ตั้งแต่นั่งเฝ้าหน้าเตาเคี่ยวน้ำแกงบำรุงร่างกายนานนับสองสามชั่วยาม หรือประทินโฉมรอรับเขาที่หน้าประตูจวนทุกค่ำคืนเพื่ออยากทำตัวให้งดงามให้เขามอง

แต่นอกจากเขาเพียงปรายหางตา ก็ไม่เคยสนใจว่านางจะแต่งตัวอย่างไร ใส่ชุดสีอะไร หรือแม้แต่ชาดทาปากที่นางทาจะทำให้ใบหน้างดงามแค่ไหน

 ทว่าบัดนี้นางเลิกทำตัวงี่เง่าเหล่านั้นแล้วเพียงเพราะเหน็ดเหนื่อยเต็มที นางเพียงรวบผมปักปิ่นเงินเรียบง่าย สวมชุดผ้าสีสันไม่ได้ฉูดฉาด นั่งตรวจตราสมุดบัญชีอยู่เงียบ ๆ เพียงลำพัง

กู้มู่เฉินที่ไม่เห็นหน้านางมาหลายวันนับตั้งแต่สั่งให้เตรียมงานแต่ง วันนี้ฉินหยวนหยวนย้ายเข้าเรือนมาวันแรกจึงอยากมาบอกนางสักคำ สองเท้าที่หนักแน่นมุ่งเดินลึกเข้ามายังเรือนตะวันตกเพื่อดูนาง

เขาเห็นแผ่นหลังอันบอบบางและอ้างว้างของนางนั่งอยู่ใต้แสงตะเกียง อยู่ ๆ ในใจก็รู้สึกเจ็บแปลบ จึงสาวเท้าก้าวเข้าไปใกล้ โน้มกายลงหมายจะดึงนางเข้ามากอดเพื่อเอาใจ

ทว่าเว่ยหลินอันกลับเอี้ยวตัวหลบอย่างแผ่วเบาราวกับรังเกียจ สัมผัสที่ว่างเปล่าทำให้สายตาของกู้มู่เฉินเครียดขึงด้วยความหงุดหงิดไม่พอใจ

“วันนี้ไม่สะดวกเจ้าค่ะ...” นางปิดสมุดบัญชีลง น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่นใดในแววตา

“ทำไม”

“เพิ่งมีระดูวันแรกเจ้าค่ะ” นางตอบเสียงเรียบ

ไม่มีทั้งความดีใจ

ไร้ซึ่งความเสียใจ

มีเพียงการวางเฉยต่อทุกสิ่ง...นางเหนื่อยจะแย่งชิงความรักจากเขามาครอบครองแล้ว!

“ท่านอัครเสนาบดีไปอยู่เป็นเพื่อนฉินหยวนหยวนที่เรือนฮวาหยวนเถิด ได้ยินว่านางเพิ่งย้ายเข้ามาในจวนเพื่อรอเข้าพิธีแต่งงาน เกรงว่าจะเหงาเอาได้”

[1] [1] เก้ามิ่งฮูหยิน) คือ บรรดาศักดิ์ภรรยาขุนนางที่ได้รับพระราชทานตราตั้งจากฮ่องเต้ตามลำดับขั้นความดีความชอบ