4. “ผู้มีพระคุณ”

“ใครมาส่งพี่เหรอ” ดามันน้องชายอันดาเดินมารับที่หน้าบ้าน เอ่ยถามพี่สาวด้วยความสงสัย ไม่เคยเห็นรถหรูมาส่งพี่สาวเช่นนี้มาก่อนเลย

“ผู้มีพระคุณ”

“ผู้หญิง หรือผู้ชาย แล้วเขาเป็นผู้มีพระคุณอะไรยังไงกับพี่” น้องชายร่ายถามเป็นชุด

“นี่นายเป็นน้อง หรือเป็นพี่เนี่ย จี้ถามซะ ทำอย่างกับพี่สาวนายเป็นน้องของนายเลย” อันดาบอกยิ้มๆ เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เธอถูกโจรจะทำร้ายไม่ควรบอกให้น้องชาย หรือย่ารับรู้ เพราะเดี๋ยวพวกเขาจะเป็นห่วงเอา จึงไม่ตอบ

“ผมห่วงพี่นี่นา ผู้ชายเหรอ?"

“อื้ม”

“แฟน?”

“ไม่ใช่ เขาเป็นเพื่อน ของเพื่อน ของเพื่อนคุณพริม เจ้านายของพี่ แล้วเขาก็เห็นว่าพี่ทำงานพอไปได้ เลยชวนไปทำงานด้วย” เธอจำต้องโกหก เพื่อความสบายใจของคนในครอบครัว

“แล้วพี่จะไปเหรอ ทำงานที่ร้านกาแฟคุณพริมก็ดีอยู่แล้วนี่"

“พี่ตัดสินใจจะไป เพราะมันได้เงินเยอะกว่า” โกหกต่อไปอีกหน่อยแล้วกัน

“ผมว่าผมจะไม่เรียนต่อมหาวิทยาลัย จะออกมาช่วยพี่หาเงินรักษาย่าดีกว่า”

“ไม่ได้นะ! พี่หาเงินให้นายได้ ไม่ต้องห่วงหรอก”

“ผมเห็นพี่ทำงานหนัก ทำงานเหนื่อยทุกวัน ผมเป็นผู้ชายแท้ๆ ช่วยอะไรพี่ไม่ได้เลย รู้สึกหงุดหงิด”

“ตั้งใจเรียน ถ้าอยากช่วยพี่แบ่งเบาภาระจริงๆ ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ เสาร์อาทิตย์นายก็ไปทำพาร์ทไทม์เอาก็ได้”

คนเป็นน้องพยักหน้า ก่อนจะบอกเสียงอ่อน

“แต่ผมก็ยังรู้สึกไม่ค่อยดีอยู่ดีนั่นแหละ ให้พี่ต้องลาออกจากมหาลัย มาหาเงินส่งผมเรียน”

“นายเติบโตเป็นเด็กที่น่ารักแบบนี้ พี่ก็ไม่เสียดายกับสิ่งที่แลกมาหรอก" คนเป็นพี่บอกยิ้มๆ

“ผมรักพี่จัง” น้องชายเข้ามากอดคนเป็นพี่ด้วยความรู้สึกที่ทั้งรัก และสงสารที่เห็นพี่ต้องมาเหนื่อยแบบนี้

อันดาอมยิ้มก่อนจะกอดน้องชายตอบ เธอก็รักน้องชายคนนี้มากๆ ไม่ต่างกัน

เช้าวันต่อมา

ดามันไปเรียนตั้งแต่เช้า ช่วงนี้เขามีสอบเทอมสุดท้ายของการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก

ส่วนอันดามองนามบัตรในมือ สลับกับนาฬิกาบอกเวลาบนจอมือถือ จากที่เธอเสิร์ชดูข้อมูลบริษัทในอินเทอร์เน็ต มีข้อมูลว่าบริษัท PNSP เป็นบริษัทผลิต และนำเข้ารายใหญ่ มีบริษัทลูก แบ่งแยกย่อยลงไปอีกหลายบริษัท เป็นมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศ มีทั้งบริษัทอะไหล่เครื่องจักรสำหรับโรงงาน อะไหล่รถยนต์ รถมอเตอร์ไซค์ และยังมีอีกหลายบริษัทในเครือที่เกี่ยวกับอะไหล่การผลิตต่างๆ แบบว่าครบวงจร  เริ่มงานตอนเก้าโมงเช้าถึงหกโมงเย็น ดังนั้นเธอจึงรอเวลาให้ถึงเก้าโมงตรงก่อน ค่อยโทรหาเขา 

09:00 น.

อันดารีบกดเบอร์บนนามบัตร แล้วกดเครื่องหมายโทรออกทันที

“สวัสดีครับ” ปลายสายเอ่ย

“สวัสดีค่ะ คุณนาวินใช่ไหมคะ”

“ครับ”

“ฉันชื่ออันดานะคะ เมื่อวานคุณ… เอ่อ…” คนใจดีคนนั้นชื่ออะไรกันนะ อันดานึกขึ้นได้ว่าลืมถามชื่อเขา จึงไม่รู้จะบอกออกไปยังไงดี

“คุณ… มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ” ปลายสายเริ่มรู้สึกกังวล หรือคนโทรมาจะเป็นพวกคอลเซนเตอร์?

“เอ่อ คือ เมื่อวานมีผู้ชายคนหนึ่งให้นามบัตรคุณกับฉันค่ะ เขาตัวสูง ผิวขาว หน้าตาหล่อเหลา เอ่อแล้วก็…” เธอพยายามนึกจุดเด่นของเขา เพื่ออธิบายให้ปลายสายเข้าใจ ว่าคนที่เธอกำลังพูดถึงคนนั้นคือใคร “เขาใส่ชุดสูท แล้วบอกว่า เบอร์นี้เป็นเบอร์เลขาของเขาชื่อนาวิน ถ้าฉันอยากทำงานให้ติดต่อคุณค่ะ”

“ทำงาน? ตำแหน่งอะไรครับ?” ชนกันต์ไม่ได้บอกเขามาก่อน ว่าจะให้ตนรับใครเข้ามาทำงานในตำแหน่งอะไร อีกทั้งตอนนี้บริษัทก็ไม่ได้มีตำแหน่งว่าง จึงถามออกไปแบบนั้น

“เอ่อ… ตำแหน่งอะไรก็ได้ค่ะ ดาไม่เลือกงานอยู่แล้วค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวผมขอคุยกับคุณกันต์ก่อนนะครับ เดี๋ยวโทรกลับไปคอนเฟิร์ม”

“ค่ะ”

ห้องทำงานประธานบริษัท PNSP

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก

ชนกันต์เงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารที่กำลังเซ็นชื่ออยู่ แล้วมองไปยังคนที่เพิ่งจะเปิดประตูเข้ามา

“มีผู้หญิงคนหนึ่งโทรมาหาผม เธอชื่ออันดา แล้วบอกว่าคุณให้เบอร์ของผมไป เขาโทรมาของานทำเมื่อเช้าครับ แต่ทุกแผนกของบริษัทของเราก็เต็มหมดแล้วนะครับ ไม่มีตำแหน่งว่าง ถ้าจะมีก็พวก QC ไม่ก็ช่าง Engineers”

คนถูกถามนิ่งเงียบ เขาจำเธอได้ และกำลังใช้ความคิด …งานอะไรจะเหมาะกับเธอกันนะ

“เอ่อ… แต่เหมือนจะมีตำแหน่งว่างอยู่หนึ่งตำแหน่งนะครับ”

“ตำแหน่งอะไร?”

“คู่ควงคนใหม่ไงล่ะครับ คุณบอกว่าคุณอยากให้คุณเอมอยู่บ้านดูแลลูกไม่ใช่เหรอครับ งั้นลองให้เธอทำงานเป็นคู่ควงคุณดูไหม?” เหตุผลที่นาวินคิดถึงตำแหน่งนี้ออก เพราะปกติไม่เคยเห็นผู้เป็นนายทำความรู้จักกับผู้หญิงคนไหน ถึงขนาดให้เบอร์ตน และช่วยหางานให้มาก่อน เพราะฉะนั้น เจ้านายต้องสนใจผู้หญิงคนนี้แน่ๆ ....คอนเฟิร์ม แต่ลึกๆ กลับนึกเห็นใจเอมอมร

“เอาผู้หญิงคนนั้นมาหลอกตาพ่อ กับเมียของพ่อ คงจะได้หรอกนะ หน้าตาถึงจะน่ารัก แต่ก็ดูธรรมดา แถมนิสัยยัง …มีความป่าเถื่อน หยาบกระด้าง ไม่มีความเป็นกุลสตรีเลยสักนิด”

ได้ยินเจ้านายบ่นแบบนั้น นั่นยิ่งทำให้เลขาหนุ่มยิ้มมากขึ้นกว่าเดิม

“นั่นเรียกว่ายิ่งดีครับ”

“เอาอะไรคิดว่ายิ่งดี?”

“ก็ผู้หญิงแบบนี้ น่าจะป่วนแม่เลี้ยงคุณกันต์ได้สบายๆ น่ะสิครับ”

“จะป่วนได้จริงๆ เหรอ วันนั้นผมเห็นเธอก็ไม่สู้คนเท่าไหร่" พูดมาถึงตรงนี้ก็นึกถึงอีกเหตุการณ์ "แต่เอ๊ะ! พอเตะต่อยแบบนั้น ก็ดูสู้คนดีนี่ ผมดูผู้หญิงคนนี้ไม่ออกจริงๆ” เจ้านายหนุ่มบอก ก่อนจะอมยิ้มโดยไม่รู้ตัว

“ผมไม่เคยเห็นคุณกันต์ต้องมานั่งคิดทบทวนเรื่องนิสัยของผู้หญิงคนไหนขนาดนี้มาก่อนเลยนะครับ ผมมองว่าเธอพิเศษ เหมาะที่จะเป็นคู่ควงของคุณที่สุด”

“ก็ลองดูแล้วกัน”

สิ้นเสียงของเจ้านาย นาวินก็ยิ้มกว้าง ....อาจจะเพราะลึกๆ นาวินมีความหวังในบางสิ่งบางอย่างอยู่ในส่วนลึกของหัวใจด้วย ทำให้เขายิ้มออกมาได้กว้างขนาดนี้

“เดี๋ยวผมไปจัดการให้เดี๋ยวนี้ครับ เอาพล็อตเรื่องแบบว่า คุณกันต์รับเธอเข้าทำงานเป็นเลขาอีกคน แล้วเกิดตกหลุมรักคบเป็นแฟน ตามนี้นะครับ”

คนฟังพยักหน้า …ก็ตกลงตามนั้น