LOGINShare
8 เรือนนอน
publish date:
2026-09-13 11:31:02เด็กน้อยที่เดินแยกกับเว่ยซินเหลียน หันหลังกลับมามองยังทิศทางที่พี่ชายได้เดินจากไปอีกทางด้านหนึ่ง
สายตาของเด็กน้อยดูปีติยินดีที่ได้พบพี่ชายคนนี้ จากนั้นเขาก็หันหลังและเดินกลับไปยังเรือนนอนของเขาเช่นกัน
เว่ยซินเหลียน เดินกลับมาถึงยังเรือนนอนของตนเอง เขามองเข้าไปภายในห้อง เห็นคนที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงแต่ละหลัง มีประมาณ 6 คนได้ เรือนนอนนี้มีทั้งหมด 10 ห้อง ห้องของเขามี 6 คน นั้นแสดงว่า เด็กใหม่ที่รับเข้ามาฝึกในสำนักฟ้าดิน ก็ราวๆ 120 คน
แบ่งเป็นเรือนนอนชาย 60 คน เรือนหญิง 60 คน ทั้งสองเรือนตั้งอยู่กันคนละฝาก ห่างกันมากพอสมควร ตามหลักการชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน
การคำนวณเกิดขึ้นในหัวของเว่ยซินเหลียนโดยอัตโนมัติ มันเป็นไปตามสัญชาตญาณที่เขานั้นเป็นนักจัดการอยู่แล้ว
"เฮ้ย~ ... ยังไม่ง่วงเลย" เว่ยซินเหลียนยังไม่ง่วงนอน เขาเป็นคนที่นอนดึกอยู่แล้ว ดังนั้น เขาจึงนั่งเล่น และคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่หน้าเรือนนอนของตน
เขามองดูดวงจันทร์ คิดถึงงาน คิดถึงบ้าน คิดถึงป๊าม๊า ถึงแม้ท่านจะชอบบ่นเรื่องที่เขายังไม่ยอมแต่งงานสักทีก็ตามเถอะ
"นี่เราจะกลับไปได้ไหม? ... ตั้งแต่เรียนจบมาก็ยังไม่ได้ทำอะไรอีกตั้งหลายอย่าง เฮ้อ~ ... ป๊า ม๊า จะเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้? ... หากกลับไปไม่ได้ล่ะ ... เฮ้ออออ~ คิดแล้วกลุ้ม" เขาเอามือบิดขี้เกียจไปมา หลังจากคิดไม่ตกว่าจะได้กลับไปหรือไม่
"ตอนนี้น่าจะเที่ยงคืนได้แล้ว" จากนั้นก็เดินเข้าเรือนนอน มองไปยังเตียงที่ว่างอยู่หลังหนึ่ง
"พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้า ... ไม่รู้ว่าไอ้เจ้าระบบจะส่งอะไรมาให้"
รุ่งเช้าของวันใหม่
เสียงนกร้อง และแสงของพระอาทิตย์ในยามเช้า สาดส่องเข้ามาภายในเรือนนอน ทำให้เด็กหนุ่มที่ยังนอนขดตัวในผ้าห่มเริ่มขยับกันที่ละคน สองคน แต่พวกเขาเหล่านั้นก็คร้านที่จะตื่น
ก็อากาศมันดีนี้นา ลมเย็นๆ ฝนปรอยๆ ทำให้ไม่อยากที่จะตื่นนอนเลย รวมถึงเว่ยซินเหลียนด้วยเช่นกัน
แต่แล้วเสียงระฆังก็ดังก้องกังวานไปทั่วหุบเขา เพื่อบอกว่าได้เวลาตื่นแล้ว ทุกคนที่กำลังหลับสบายก็ทยอยลุกจากที่นอน รวมทั้งเว่ยซินเหลียนก็จำใจต้องตื่น เสียงอู้อี้จากบรรดาผู้ที่อยู่ภายในห้องก็เริ่มดังขึ้น คล้ายเสียงเด็กผู้ชายหลายๆ คน
เว่ยซินเหลียนขยี้ตาไปมา จากแสงที่ส่งเข้ามากระทบกับดวงตาของเขาเข้าพอดี จนเขาสามารถลืมมันได้อย่างเต็มที่ จึงหยุด และมองไปยังเพื่อนร่วมห้อง ตามเสียงที่เขาได้ยิน
สิ่งที่เขาเห็นและทำให้เขาต้องตกใจ ดวงตากลมโตของเขาขยายออกกว้างกว่าไข่ห่านเป็นได้ เพราะตอนนี้เขามาอยู่ในห้องของเด็กหนุ่ม ที่มีอายุราวๆ 13 – 16 ปี
(เฮ้ย! … แล้วฉันมานอนห้องเด็กได้ไงกันเนี่ยนะ! หลงห้องหรือเปล่าวะ!!)
Latest chapter
ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor) 129 ไม่พบกันนาน (จบ)
“นายจะถามกลับทำไม ปล่อยได้แล้ว!” ผมที่เห็นรอยยิ้มกวนทีนแล้วของขึ้นพยายามเอาตัวเองออกจากอ้อมกอด “แล้วคุณจะถามอะไรผมล่ะ?” เขายังคงกวนผม และไม่ยอมปล่อย “ฉันถามว่านายเป็นใคร!” ผมที่ยังคงต้องการคำตอบ “อยากรู้ว่าผมเป็นใคร ... อือ... แค่สิ่งที่ผมให้ไปยังไม่ชัดเจนพอ ... อือ?” รอยยิ้มแทนคำตอบ เขาจับข้อมือของผมที่ถือกำไลผิงอันไว้แน่น จ้องหน้าผม “ถ้าอย่างงั้นก็ ...” สิ้นประโยคนี้ เข้าเล่นจู่โจมผมทันที ทำเอาผมตั้งตัวไม่ทัน ริมฝีปากของเขาประกบริมฝีปากผม ร่างกายของเขาสูงใหญ่กว่าผม แรงก็มากกว่า ผมตัวสูงก็จริงแต่ตัวบาง การกอดของเขาจึงเหมือนรวบผมไว้ได้ทั้งตัว ผมพยายามขัดขืนการจูบที่ไม่ทันตั้งตัว แต่ ... กลิ่นกายของเขามัน!!! ผมไม่ได้ลิ้มรสจูบมานานแค่ไหนกันเนี่ย แค่โดนผู้ชายที่เหมือนกับเขาคนนั้นแทบจะทุกอย่างจู่โจมแค่นี้ ก็ทำเอาผมตกอยู่ในเงื้อมมือของเขาเสียแล้ว คนที่เพิ่งปรากฏตรงหน้าผมไม่ถึง 10 นาทีแค่นี้ เล่นเอาผมอ่อนระทวยไปไม่เป็น รสจูบที่แสนวาบหวามส่งมอบให้ผมจนปากผมบวม และเริ่มหายใจถี่ เขาจึงยอมถอนจูบนั้นออก ผมมองหน้าคนที่เพิ่มจูบผมไปหมาดๆ เขาจ้องมองผมกลับด้วย
ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor) 128 ไม่พบกันนาน
มุมหนึ่ง ด้านข้างหลังสุดของลานกิจกรรม ชายรูปร่างสูง สวมหมวกแก๊ป สวมเสื้อแขนยาวผ้าร่มคลุมโทนสีดำ “คุณ ... ยังคงเหมือนเดิมเลย” ชายคนดังกล่าวยกมือข้างหนึ่งขึ้นเพื่อกระชับปีหมวกด้านหน้า รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า ระหว่างข้อมือที่แขนเสื้อลู่ลง ทำให้เห็นกำไลลูกปัดสีนิลแกะสลักเตาหลอมโอสถลายมังกรทอง ล้อมหินสีนิล “อ้าว ... คุณเรย์ ไปยืนอยู่ตรงนั้นทำไมครับ มาครับ ทางนี้ ...” เสียงของเฟิงอี้หลุน เรียกชายที่สวมเสื้อแขนยาวผ้าร่มคลุมโทนสีดำเข้าไปหา “ก่อนที่เราจะสนุกจนลืมเวลา พวกเราคงรู้แล้วว่า บริษัทเราได้ร่วมลงทุนผลิตชิปความจำสำหรับเกมออนไลน์ที่กำลังดังในขณะนี้ ดินแดนสวรรค์ พันธะวิญญาณ หรือ เฮเวนส์ โดเมน สปิริต โบนด์ (Heaven's Domain: Spirit Bond) ที่เป็นผลงานของบริษัทเอเธอเรียล เกต สตูดิโอ (Ethereal Gate Studios) ผมขอแนะนำคนสำคัญของานในวันนี้คุณ เฉินหมิงหลง ประธานบริษัทและผู้ร่วมก่อนตั้งบริษัท คุณ โจวลู่ และ คุณ กู่เจียเฉิน ทั้งสามคนเป็นเพื่อนร่วมรุ่นที่ร่วมก่อตั้งบริษัทเกมออนไลน์” เฟิงอี้หลุนแนะนำสามหนุ่มสุดหล่อที่มาร่วมงานในวันนี้ให้พนักงานบริษัทของเขาได้ทราบ ทำเอาสาวๆ ใจเต้น หน้า
ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor) 127 คะนึงหา 3
ศาลาไม้หลังเล็ก ข้างทุ่งสวรรค์ โรงเตี๊ยมหมิงเหลียน เสียงของการทำกิจกรรมของแขกที่เข้ามาพักภายในโรงแรมของผมได้ทำผมตื่นจากการนอนหลับยามบ่ายของวัน “อือ ...” เสียงบิดขี้เกียจของผม “ฝันถึงนายอีกแล้ว” น้ำตาของผมไหลออกมาเอง เมื่อฝันถึงเขาคนนั้น “นายคิดถึงเขาคนนั้นอีกแล้วสินะ” เสียงที่คุ้นหูดังขึ้น “พี่อี้หลุนเองเหรอ?” เจ้านายเก่าผมเอง “นั่งก่อนครับ” “อือ ครับยังคงคิดถึงอยู่จริงๆ นั่นล่ะ” ผมยอมรับ ไม่รู้จะปฏิเสธยังไงดีนี่นา... “ทีมงานมากันครบแล้วหรือครับ?” ผมเปลี่ยนเรื่องคุย “นายอยากไปพบน้องๆ สักหน่อยไหมล่ะ” “ได้สิครับ” ผมและเจ้านายที่กำลังเดินไปยังลานกิจกรรมที่ไม่ได้ไกลจากศาลาไม้หลังเล็กมากนัก ที่จริงตลอดระยะเวลาปีครึ่งมานี้ เจ้านายตามตื๊อผมไม่หยุด ผมจึงจำใจบอกไปว่าผมไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว เพราะผมมีคนที่ผมรักไปแล้ว ส่วนเขาคนนั้นเป็นใครผมไม่ได้บอก เจ้านายรู้เพียงว่าผมไปเจอเขาไม่ได้เพราะเขาอยู่ไกลมาก รักที่ห่างไกลย่อมเป็นอุปสรรค “ถึงแม้โลกนี้จะมีเครื่องมือสื่อสารที่สามารถพูดคุยกันได้ในทุกๆ ที่ โลกนี้มียานพาหนะที่สามารถเดินทางไปยังสถานที่ใดก็ได้
ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor) 126 คะนึงหา 2
ในขณะเดียวกัน ระหว่างเว่ยซินเหลียนและเฉินหมิง “อือ ... ข้ารู้ ข้ารู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเจ้า อาหมิง” เว่ยซินเหลียนตอบรับพร้อมยิ้ม “และข้าก็รับมันได้ทุกอย่างที่เป็นเจ้า ... ข้ารักเจ้าอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน” คำสารภาพออกมาจากปากผู้ชายทั้งแท่งอย่างเขา “ท่านรู้ว่าข้าเป็นใคร ทำอะไรอย่างนั้นหรือ!?” เฉินหมิงเหมือนจะดีใจจากคำสารภาพของอีกฝ่าย แต่ก็อดที่จะรู้สึกใจหวิวและสงสัยประโยคเหล่านี้ไม่ได้ (นี่เกิดอะไรขึ้น ท่านพี่ทำไมถึงพูดคำเหล่านี้ออกมา!?) “รับนี้ ให้มันเป็นตัวแทนข้า ช่วยปกป้องเจ้าแทนข้า” ผิงอัน ลอยออกจากแขนของเว่ยซินเหลียนเข้าหาแขนของเฉินหมิง “นี่ท่าน! ...” เฉินหมิงมองกำไลผิงอัน สลับกับมองเว่ยซินเหลียน “ท่านกำลังทำอะไร ... เกิดอะไรขึ้น” เว่ยซินเหลียนยิ้ม ใกล้ถึงเวลาของเขาแล้ว แต่เขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้มากกว่านี้ ถึงอยากจะบอกเล่าทุกสิ่งอย่างให้คนตรงหน้าฟัง ก็ไม่สามารถเอ่ยออกมาได้ เพราะระบบเริ่มขัดขวางเขาแล้วนะสิ เขาจึงได้แต่พูดอ้อมๆ และตอนนี้ระบบก็เริ่มนับค่าพลังงานจากตัวเขาแล้ว เมื่อค่าพลังงานของเขาลดลงเหลือศูนย์ เขาก็จะจากโลกนี้ไป “อาหมิง
ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor) 125 คะนึงหา
ปีครึ่งผ่านมา เกสต์เฮาส์ซูฟูมู่ ที่มีคำต่อท้ายเพิ่มเติมว่า โรงเตี๊ยมหมิงเหลียน ชื่อนี้ผมอยากเก็บไว้เป็นความทรงจำถึงใครบางคนที่ผมไม่สามารถพบเขาได้แล้วในชาตินี้ เกสต์เฮาส์ซูฟูมู่ และโรงเตี๊ยมหมิงเหลียน ใกล้จะได้ฤกดิ์เปิดตัว ฉลองการขยายกิจการ ทั้งลดทั้งแจก ทำให้ผม ป๊า ม๊า และพนักงานของเราง่วนจนมือเป็นระวิง แค่เปิดตัววันแรก ก็มีบริษัทขอจัดกิจกรรมจนที่พักเต็มหมด บวกกับฤดูนี้เป็นฤดูของการท่องเที่ยวด้วย ยิ่งทำให้เมืองบ้านเกิดผมคึกคักพอดู กิจการเกสต์เฮาส์ช่วงที่ต่อเติม ทางผมไม่ได้ปิดกิจการแต่อย่างไร ยังคงเปิดปกติ แต่ก่อนที่จะฉลองการขยายกิจการหลังปรับปรุงมาเป็นเวลาปีครึ่ง ผมก็ปิดปรับปรุงตกแต่งให้พร้อมในวันเปิดตัวโปรเจคใหม่ แต่ปิดเพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้น และพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันฉลองการขยายกิจการและเปิดตัวโรงเตี๊ยมหมิงเหลียนแล้ว แขกเจ้าแรกที่จะมาพักก็เป็นใครไปไม่ได้ ก็เจ้านายเก่าผมนะสิ คุณเฟิงอี้หลุนเล่นสนับสนุนอย่างนี้ผมรักตายเลย!!! แถมยังแนะนำบริษัทอื่นเข้าพักด้วย เห็นบอกว่าเป็นบริษัทที่เพิ่งร่วมลงทุนกันนะ อี้หลุนบอกว่าอยากแนะนำให้ผมรู้จักด้วย ตอนนี้ผม
ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor) 124 ทำตามความฝัน
เกสต์เฮาส์ หลังเล็กๆ ที่มีป้ายทางเข้าที่ถูกเขียนชื่อว่า ซูฟูมู่[3] ทางเข้าเกสต์เฮาส์กว่าจะถึงตัวบ้านลึกพอสมควร เกือบกิโลหนึ่งได้ สองข้างทางมีการปลูกต้นท้อที่กำลังเริ่มชูช่อเตรียมผลิบาน มองเลยออกไปจะเห็นทุ่งหญ้าสลับกับทุ่งดอกไม้หลากสี บรรยากาศดูอบอุ่น ร่มรื่น “ซินเอ๋อร์ ถึงแล้วลูก” เสียงม๊าผมปลุกผมทางด้านหลัง ขณะที่รถกำลังแล่นเข้าสู่เขตบ้าน ใช่แล้วบ้านผม คือ เกสต์เฮาส์นั้นเอง “อือ ... ครับม๊า” ผมขยี้ตาตื่น มองสองข้างทางที่เต็มไปด้วยต้นท้อที่กำลังเตรียมผลิบาน ผมลดกระจกลง ยื่นมือออกไปสัมผัสกับอากาศด้านนอกที่กำลังเย็นสบาย กลิ่นสายลม แสงแดด ดอกไม้ลอยเข้ามาแตะจมูก ผมสูดลมหายใจเข้าปอดให้ลึกๆ คิดถึงบรรยากาศก่อนที่ผมจำเดินทางไปทำงานที่ไทเป 10 ปีแล้วสินะ 10 ปีเต็มที่ผมจากบ้านไปนานขนาดนี้ ถึงแม้จะกลับมาเยี่ยมได้ปีละครั้ง แต่ก็อยู่ได้ไม่นาน หากดูระยะทางจากบ้านผมไปยังเมืองที่ผมทำงาน ระยะทางไม่ถึง 200 กิโลเมตรด้วยซ้ำ การขนส่งที่สะดวกในยุคนี้ผมสามารถกลับบ้านได้ทุกอาทิตย์ แต่ผมก็ไม่สามารถทำมันได้ เพราะใครล่ะ! ผมเหลือบมองคนที่กำลังขับรถพาผมกลับบ้าน ใช่แล้ว หัวหน้านั้นล่ะท
You May Also Like
เมียตัวแทน (Mpreg)
กุหลาบดิน2.8K viewsเกิดใหม่เป็นมารดาใจร้าย
ฉินหลานฮุย1.9K viewsทาสรักฉัตรทิชา (NC18+)
Coffee Lemonade / Gemini Leo2.0K viewsจบ เกิดใหม่คราวนี้ผมจะเป็นภรรยาและหม่าม้าที่ดี (Mpreg, Yaoi)
LADY-ZOMBIE2.1K viewsเกี้ยวเจ้าสาวสลับตัวของท่านจอมมาร
พิมพ์ใจ98 viewsความลับของไลฟ์ (Set Love in Live)
จ้าวหราน/yumyummii555 viewsThreesome Summer ร้อนรัก พักร้อน
A'vigetor2.8K viewsมาสคอตที่รัก
รักษรมณ์456 views
