All Chapters of ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor): Chapter 1 - Chapter 10

ข้าคือ เว่ยซินเหลียนทะลุมิติเข้าไปในนิยายออนไลน์ที่ผู้แต่ง ดันนนนน ... แต่งไม่จบซะงั้น เนื้อเรื่องหยุดอยู่ที่พระเอกจับตัวคนร้ายที่คิดว่าฆ่าบิดาของเขาที่เป็นเจ้าสำนักฟ้าดิน คนคนนี้คือตัวประกอบของเรื่องที่โง่แต่อวดฉลาด เลยถูกตัวร้ายของเรื่องหลอกใช้ และถูกลงโทษจนตายในตอนท้ายซีเซินที่ 1 ของเรื่อง ส่วนคนร้ายตัวจริงก็ยังไม่มีใครจับได้ว่าเป็นใคร และตัวร้ายยังคงวนเวียนอยู่กับพระเอกของเรื่อง นอกจากนี้ทุกคนยังคงมองว่าเขาเป็นคนดี ตัวประกอบที่ทั้งโง่แต่อวดฉลาดคนนี้คือ เว่ยซินเหลียน ซึ่งมีชื่อแซ่ที่เหมือนกันกับเขา เขาจึงได้เข้าไปอ่านนิยายเรื่องนี้ แต่อ่านไปอ่านมา ตัวเองดันทะลุมิติเข้าไปเป็นเพียงแค่ตัวประกอบในนิยายที่แต่งไม่จบ แถมยังต้องจบชีวิตเพียงแค่ซีเซินเดียวอีกต่างหาก เมื่อเข้ามาในร่างของชายคนนี้แล้ว เว่ยซินเหลียน จะต้องเอาตัวรอดให้ได้และจะไม่ยอมตายเป็นอันขาดเพราะเขาเข้ามาในร่างนี้ตั้งแต่ตอนเริ่มเรื่องดังนั้น เขาจึงรู้เรื่องราวในภาคแรกทั้งหมดแล้ว แต่เรื่องราวในภาคถัดไป ในเมื่อผู้แต่งไม่ยอมแต่งต่อเขาจะเป็นคนสานต่อเอง และเรื่องในโลกสมมุติยังคงดำเนินต่อไป เอาไงก็เอาเพื่อการเอาตัวรอดของตั

"ล่าสุดคนสุดท้าย อย่างพีคที่เลิกกัน ก็เจ้านายเรียกใช้ผมในขณะที่ผมยังคงทำกิจกรรมอย่างว่า X X X กับแฟนในช่วงตี 1 นะซิ ... อือ ... อันนี้ผมรู้ตัวว่าผมผิดนะ เพราะผมดันจัดให้ผมถึงอย่างรวดเร็ว แล้วผมก็รีบแจ้นออกไปหาเจ้านายทันที แต่จะให้ทำอย่างไรได้ละก็เจ้านายให้เงินผมเยอะนี่นา พูดถึงเรื่องเงิน ใครไม่ต้องการละ ถึงจะมีคนบอกว่าเงินไม่สำคัญ แต่ผมต้องการมัน และผมก็นำเงินนั้นมาให้บรรดาแฟนๆ ที่ผมเคยคบส่วนหนึ่ง ตอนเลิกกัน ... เธอก็ยังต่อว่าผมอย่างแรง ... เฮ้อ ... ผมรู้ผมผิด ผมยอมรับ" แนะนำตัวเองไปพอสมควรกลับมายังปัจจุบันของผมกัน ภายในห้องทำงานของเว่ยซินเหลียน ของคอนโดใจกลางเมือง "นี้ก็จะสองทุ่มแล้ว งานใกล้จะเสร็จพอดี เอาสู้ๆ เว้ย ความเป็นมืออาชีพ เราต้องทำได้!" เว่ยซินเหลียนบ่นกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขา และให้กำลังใจตัวเอง "เย้! เสร็จสักที ... ส่งเรียบร้อยแล้วเว้ย … เฮ้ย~" หลังจากที่เว่ยซินเหลียนเตรียมเอกสารการประชุมสำหรับวันพรุ่งนี้ให้เจ้านายเรียบร้อย เขาก็ส่งมันเข้าไปเก็บไว้ในอีเมลของเจ้านายและของตัวเอง เข้ายิ้มให้กับตัวเองที่งานเสร็จเรียบร้อยเร็วกว่าที่ค

ขณะที่ระบบหยุดส่งเสียง เว่ยซินเหลียนก็ปวดศีรษะอย่างแรงแวบหนึ่ง จากนั้นข้อมูลของตัวละครที่มีชื่อแซ่เดียวกันกับเขาก็หลั่งไหลเข้ามาแบบไม่ขาดสาย "ข้อมูลถูกจัดส่งเรียบร้อยแล้ว ... ส่วนภารกิจของท่าน ทางระบบจะจัดส่งให้ท่านตามเวลาและความเหมาะสม" นายระบบชี้แจง "ฮะ ... ว่าไงนะ เวลาที่เหมาะสม แล้วมันเวลาไหนกันละ? ฉันอยากกลับบ้านแล้ว พรุ่งนี้ยังมีงานที่ต้องทำ นายรีบๆ ส่งมาให้ฉันเลย จะได้รีบทำรีบเสร็จ!" เว่ยซินเหลียนเหมือนอยากจะทำภารกิจเหล่านี้ให้แล้วๆ สักที จะได้กลับบ้านโดยเร็ว "ระบบไม่สามารถตอบได้ในขณะนี้ ทางเรากำลังประมวลผลภารกิจที่จะจัดส่งให้แต่ละคนที่เข้าร่วมกับกิจกรรมกับเรา" นายระบบชี้แจงอีกครั้ง "หมายความว่าไงนะ! ... ที่ว่าแต่ละคนที่เข้าร่วมกิจกรรม? ... ยังมีคนอื่นๆ อีกเหรอที่มาแบบฉันน่ะ?" เว่ยซินเหลียนเกิดความสงสัยเกี่ยวกับการเข้ามาในโลกนิยายแห่งนี้ (นอกจากฉันแล้วยังมีคนอื่นด้วยเหรอ?) "ตืด! ตืด! ตืด! ... แจ้งเตือน! แจ้งเตือน! สัญญาณอันตราย! สัญญาณอันตราย!!!" เสียงสัญญาณ และเสียงผู้ชายอีกคนที่ไม่ใช่เสียงของนายระบบที่คุยกับเขาก็ดังขึ้น

เด็กน้อยที่เพิ่งเข้ามามีสีหน้าตกใจจากการที่เขาทำของหล่นจนอาจจะเกิดเสียงดังขึ้น และส่งผลให้เหล่าศิษย์พี่ทั้งหลายตามมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นก็เป็นได้ แต่เขากับตกใจกับเสียงร้องของเด็กหนุ่มที่เพิ่งถูกฝาซึ้งนึ่งหล่นลงบนหัวของเขาเองมากกว่า มีคนอยู่ในนี้ก่อนเขา และเขาก็ทำฝาซึ้งนึ่งหล่นโดนคนคนนั้น เด็กน้อย มองไปยังหน้าเด็กหนุ่มที่มีหน้าตาไม่คุ้นเคย "นี่! นี่! นี่! เจ้า ... เจ้าเป็นใคร? ... ข้าไม่เคยเห็นเจ้ามาก่อน? เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่!?" คำถามออกมาเป็นชุดจากปากของเด็กน้อยที่เห็นเด็กรุ่นพี่อีกคนที่แอบย่องเข้ามาในครัวก่อนหน้าเขา "นี่หนูน้อยจะโวยวายไปทำไม? ฮึ! … อยากให้คนอื่นรู้หรือไงว่าพวกเราอยู่ในนี่กันนะ!" เว่ยซินเหลียนดึงเด็กน้อยที่กำลังโวยวายมาด้วยความตกใจ และเอามือปิดปาก พร้อมกับลากเด็กน้อยให้นั่งลงหลบข้างเตา เขาเงียบเสียง ผ่านไปสักครู่ เว่ยซินเหลียนไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงลม และเสียงแมลง เขาก็ถอนหายใจแบบโล่งอก "เฮ้ย~" "นายมาหาของกินเหมือนกันเหรอ?" เว่ยซินเหลียนถาม แต่เขาก็ยังเอามือปิดปากเด็กน้อยอยู่ "อือ

แต่แล้วเขาก็เอะใจเกี่ยวกับตัวเขาเอง เว่ยซินเหลียน ดูมือ ดูแขน และผิวพรรณของตัวเอง มันเหมือน .... "นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีกวะ!! " จากนั้นเขารีบลุกขึ้น และเดินไปหากระจก แต่ในห้องนี้ไม่เห็นมีกระจกเลย มองซ้ายแลขวา จากนั้นก็ .... "นี่ พวกนายมีกระจกหรือเปล่า?" คำถามของเว่ยซินเหลียน ทำให้เด็กหนุ่มที่พักอยู่กับเขาที่เพิ่งตื่นนอน รู้สึกสับสน ไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มที่พักอยู่กับพวกเขาคนนี้กำลังถามหาสิ่งใด ...??? "นั้นเจ้ากำลังถามหาสิ่งใดอยู่เหรอ?" เสียงเด็กหนุ่มคนที่นอนใกล้เขาเอยถามเขากลับ "กระจกนะ พวกนายมีกระจกกันหรือเปล่า?" เว่ยซินเหลียนถามออกมาอีกครั้ง ... แต่เมื่อเขาเห็นความงงงวย พร้อมเครื่องหมายคำถามประดับเต็มใบหน้าของเด็กๆ เหล่านี้ เขาก็ "อือ ... คันฉ่องนะ ฉันอยากได้คันฉ่อง พวกนายมีเหรอเปล่า?" หลังสิ้นเสียง ทุกคนภายในห้องต่างก็ หันหน้าไปมองกันและกัน และต่างพากันหัวเราะออกมาพร้อมๆ กัน "ฮา ฮา ฮา" เว่ยซินเหลียนเริ่มแสดงสีหน้าแบบบอกไม่ถูก (ไอ้เจ้าเด็กพวกนี้!!! ...) เพื่อนที่นอนเตียงข้างๆ เขา เห็นอาการที่เว่ยซินเหลียนแสดงออก