บทที่ 46 หมากที่ถูกสละทิ้ง

ภายในเรือนพักของมู่หลิงซีเสียงถ้วยชากระแทกพื้นดังลั่น

“เพล้ง!”

มู่หลิงซียืนตัวสั่นด้วยความโกรธ

“ใคร!”

นางตะโกน

“ใครเป็นคนปล่อยข่าวนี้”

สาวใช้คนสนิทคุกเข่าอยู่บนพื้น

“คุณหนู...”

“ข้าถามว่าใคร”

“บ่าวสืบมาแล้วเจ้าค่ะ”

“พูด!”

สาวใช้สูดลมหายใจก่อนตอบ

“ข่าวลือเริ่มมาจากสาวใช้คนหนึ่งที่เคยรับใช้คุณหนูหลินซีอินเจ้าค่ะ”

มู่หลิงซีชะงัก

“อะไรนะ”

“คนผู้นั้นบอกว่าตนเองเคยได้ยินคุณหนูหลินพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างคุณหนูกับองค์รัชทายาท”

มู่หลิงซีหน้าซีด ก่อนความโกรธจะพุ่งขึ้นมาแทนที่

“หลินซีอิน!”

นางกัดฟันเรียกชื่อ

“นางกล้าดีอย่างไร”

สาวใช้รีบก้มหน้า มู่หลิงซีเดินวนไปมา ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความโกรธ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก

หากเสิ่นจื่อหยวนได้ยิน...เขาจะคิดอย่างไร

หากตระกูลเสิ่นต้องการถอนหมั้น...นางจะทำอย่างไร

และหากองค์รัชทายาทไม่พอใจที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาถูกเปิดเผย... เขาอาจคิดว่านางเป็นต้นเหตุของปัญหา

มู่หลิงซีกำมือแน่นก่อนหัวเราะอย่างเย็นชา

“ดี!”

“ดีมาก!”

“หลินซีอิน!”

นางหันไปมองสาวใช้

“ก่อนหน้านี้ตอนที่นางมาขอความร่วมมือกับข้า นางก็เคยข่มขู่ข้าแล้ว”

สาวใช้เงยหน้ามู่หลิงซีกล่าวต่อ

“นางบอกว่าหากข้าไม่ช่วย นางจะไม่รับประกันว่าความลับเรื่องที่ข้าติดต่อกับคนของตำหนักบูรพาจะยังคงเป็นความลับต่อไป”

“ตอนนั้นข้ายังคิดว่านางเพียงพูดขู่ แต่ตอนนี้...”

นางหัวเราะอย่างเย็นชา

“ดูเหมือนนางจะกล้าทำจริง ๆ!”

สาวใช้ลังเล

“คุณหนู...”

“หรืออาจมีคนจงใจใส่ร้ายคุณหนูหลินก็ได้เจ้าค่ะ”

มู่หลิงซีหันขวับ

“เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ!”

สาวใช้รีบก้มหน้า

“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ”

มู่หลิงซีหอบหายใจ ก่อนค่อย ๆ สงบลง แต่แววตาของนางกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม

“หลินซีอินรู้เรื่องของข้ามากเกินไป”

“นางรู้ว่าข้าติดต่อกับคนของตำหนักบูรพา”

“รู้ว่าข้าเคยพบองค์รัชทายาทเป็นการส่วนตัว”

“และยังรู้ว่าข้าเป็นคนจัดการเรื่องเรือนพักในวันนั้น”

ยิ่งพูด นางก็ยิ่งรู้สึกว่าหลินซีอินเป็นภัยคุกคาม หากปล่อยไว้... วันหนึ่งหญิงสาวคนนั้นอาจนำความลับทั้งหมดไปบอกเสิ่นจื่อหยวน!

หรือเลวร้ายกว่านั้น...อาจนำไปบอกคนของฮ่องเต้

มู่หลิงซีหลับตาลงก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้แววตาของนางไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลย

“หลินซีอินผู้นี้...”

นางกล่าวช้า ๆ

“ข้าปล่อยนางไปไม่ได้อีกต่อไปแล้ว”

สาวใช้หน้าซีด

“คุณหนูหมายความว่า...”

มู่หลิงซีหันไปมอง

“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า”

สาวใช้ตัวสั่น มู่หลิงซีเดินไปหยุดหน้าต่างก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คนที่รู้ความลับมากเกินไป... บางครั้งก็ไม่ควรมีชีวิตอยู่ต่อ”

สาวใช้รีบก้มหน้า

“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

มู่หลิงซีมองออกไปยังความมืดภายนอก ในใจเต็มไปด้วยความอาฆาต นางเคยคิดว่าหลินซีอินเป็นหมากที่สามารถใช้ประโยชน์ได้

แต่ตอนนี้...หมากตัวนั้นกลับเริ่มย้อนมาทำร้ายผู้เล่น ในเมื่อเป็นเช่นนี้... ก็ถึงเวลาต้องกำจัดทิ้งเสียแล้ว

ขณะเดียวกัน ภายในเรือนพักของจวนแม่ทัพ เสิ่นจื่อหยวนกำลังนั่งอ่านจดหมายอยู่จิ่งอันเดินเข้ามา

“คุณชาย ข่าวลือแพร่กระจายไปทั่วแล้วขอรับ”

เสิ่นจื่อหยวนพยักหน้า

“ดี”

จิ่งอันกล่าวต่อ

“ต้นตอข่าวลือถูกโยงไปถึงสาวใช้จากเรือนของหลินซีอิน”

เสิ่นจื่อหยวนยิ้มบาง ๆ

“เช่นนั้นมู่หลิงซีคงได้ยินแล้ว”

“ขอรับ”

“นางมีท่าทีอย่างไร”

“คนของเรารายงานว่านางโกรธมากขอรับ”

เสิ่นจื่อหยวนวางจดหมายลง ก่อนกล่าวเบา ๆ

“โกรธก็ดี”

จิ่งอันมองเจ้านาย

“คุณชายต้องการให้ทั้งสองหันมาทำร้ายกันเองหรือขอรับ”

เสิ่นจื่อหยวนยิ้ม

“ไม่ใช่ข้าที่ทำให้พวกนางไม่ไว้ใจกัน แต่เป็นพวกนางเองต่างหาก”

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง

“คนที่ร่วมมือกันเพราะผลประโยชน์ ย่อมพร้อมจะหักหลังกันเมื่อผลประโยชน์เปลี่ยนไป ข้าเพียงทำให้ความหวาดระแวงของพวกนางเกิดขึ้นเร็วกว่าเดิมเท่านั้น”

จิ่งอันพยักหน้า

“แล้วต่อจากนี้จะทำเช่นไรต่อขอรับ”

เสิ่นจื่อหยวนมองจดหมายในมือก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ

“จับตาดูมู่หลิงซีและคนของนาง ข้าต้องการรู้ว่านางจะทำอะไรต่อ”

“ขอรับ”

“และจำไว้”

เขาหยุดเล็กน้อย

“อย่าปล่อยให้หลินซีอินตาย”

จิ่งอันชะงัก

“คุณชาย...”

เสิ่นจื่อหยวนยิ้มเย็น

“เพราะคนตายพูดไม่ได้ แต่คนที่ถูกหักหลัง...”

เขาวางจดหมายลง

“อาจจะยอมพูดทุกอย่าง”

จิ่งอันเข้าใจทันที

“บ่าวทราบแล้วขอรับ”

เมื่อจิ่งอันจากไป เสิ่นจื่อหยวนก็เอนหลังพิงเก้าอี้ ในใจไม่มีความลังเลอีกต่อไป

มู่หลิงซี... เจ้าต้องการใช้ข้าเป็นบันได ต้องการใช้ตระกูลเสิ่นเป็นเครื่องมือ และยังกล้าร่วมมือกับผู้อื่นทำลายชื่อเสียงน้องสาวข้า เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าใจร้าย

การหมั้นหมายครั้งนี้... ข้าจะเป็นคนยุติมันด้วยตนเอง และก่อนถึงวันนั้น...ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า คนที่คิดใช้ผู้อื่นเป็นหมาก อาจกลายเป็นหมากที่ถูกสละเสียเอง

เสียงแตรเขาสัตว์ดังสะท้อนก้องไปทั่วอุทยานล่าสัตว์หลวงตั้งแต่เช้าตรู่ วันนี้เป็นวันที่บรรดาเชื้อพระวงศ์และบุตรหลานขุนนางต่างเฝ้ารอคอย เพราะนอกจากจะมีการประลองล่าสัตว์ระหว่างเหล่าคุณชายแล้ว ยังเปิดโอกาสให้บรรดาคุณหนูที่มีความสามารถด้านการขี่ม้าและยิงธนูเข้าร่วมประลองด้วย

ลานกว้างหน้าแท่นประทับถูกจัดเตรียมไว้อย่างสมพระเกียรติ ธงสีเหลืองปักลายมังกรโบกสะบัดตามแรงลม เหล่าทหารองครักษ์ยืนเรียงรายอยู่สองฝั่ง ขณะที่บรรดาขุนนางและฮูหยินต่างนั่งประจำที่ตามลำดับฐานะ

หลี่เฉิงหรงฮ่องเต้ประทับอยู่บนแท่นสูง พระพักตร์แจ่มใสกว่าหลายวันที่ผ่านมา

แม้เรื่องอื้อฉาวในเขตเรือนพักจะทำให้บรรยากาศของงานล่าสัตว์เสียไปไม่น้อย แต่พระองค์ก็ไม่คิดจะยกเลิกการประลองที่จัดเตรียมเอาไว้แล้ว

“ปีนี้ดูเหมือนจะมีสตรีสมัครเข้าร่วมประลองมากกว่าทุกปี”

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรรายชื่อในพระหัตถ์ ก่อนจะทรงชะงักเล็กน้อย

“เสิ่นจื่อเวยก็เข้าร่วมด้วยหรือ”

ขันทีใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านข้างรีบทูลตอบ

“พ่ะย่ะค่ะ คุณหนูเสิ่นลงชื่อเข้าร่วมประลองยิงธนูบนหลังม้าด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉิงหรงทรงพระสรวล

“ดี! ข้าได้ยินมานานแล้วว่าบุตรสาวแม่ทัพใหญ่เสิ่นมีฝีมือขี่ม้าไม่เลว วันนี้คงได้เห็นกับตาเสียที”

พระองค์หันไปมองพระอนุชา

“เฉิงอวิ๋น เจ้าคิดว่าอย่างไร”

หลี่เฉิงอวิ๋นซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนตอบด้วยรอยยิ้ม

“กระหม่อมคิดว่าวันนี้คงมีเรื่องน่าสนุกให้ชมไม่น้อยพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้หรี่พระเนตร

“เจ้ารู้อะไรมาอีกแล้วหรือ”

“กระหม่อมจะไปรู้อะไรได้เล่าพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นตอบหน้าตาเฉย

“กระหม่อมเพียงเชื่อว่าคู่หมั้นของตนเองย่อมไม่ทำให้ขายหน้า”

“หึ!”

หลี่เฉิงหรงทรงแค่นพระสรวลออกมา

“เมื่อก่อนข้าไม่เห็นเจ้าสนใจเรื่องสตรีเท่าใดนัก แต่ตอนนี้กลับพูดถึงคู่หมั้นได้อย่างไม่กระดากปาก”

หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม

“ฝ่าบาทเป็นผู้พระราชทานสมรสให้กระหม่อมเองมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้ากำลังโทษข้าหรือ”

“กระหม่อมกำลังขอบพระทัยต่างหาก”

คำตอบนั้นทำให้ฮ่องเต้ทรงพระสรวลออกมาอีกครั้ง แต่ผู้ที่นั่งอยู่ไม่ไกลอย่างองค์รัชทายาทกลับไม่ได้มีอารมณ์ร่วมด้วยเลยแม้แต่น้อย

นับตั้งแต่ข่าวลือเรื่องมู่หลิงซีกับตำหนักบูรพาแพร่กระจายออกไป พระองค์ก็ทรงระมัดระวังพระองค์มากขึ้น แม้จะยังไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวหาต่อหน้าฮ่องเต้ แต่พระองค์รู้ดีว่าหลี่เฉิงหรงฮ่องเต้คงได้ยินเรื่องนี้แล้วและสิ่งที่ทำให้องค์รัชทายาทไม่สบายพระทัยยิ่งกว่าข่าวลือ ก็คือท่าทีของหลี่เฉิงอวิ๋นที่ดูเหมือนจะไม่ทุกข์ร้อนกับสิ่งใดเลย

แต่ทุกครั้งที่อีกฝ่ายยิ้ม... มักมีใครบางคนต้องเดือดร้อนเสมอ

อีกด้านหนึ่งของลานประลอง เสิ่นจื่อเวยกำลังตรวจสอบสายธนูของตนเอง วันนี้นางสวมชุดขี่ม้าสีแดงเข้ม ปลายแขนเสื้อรัดกระชับด้วยปลอกหนัง ผมยาวถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าสูง เผยให้เห็นใบหน้างดงามและดวงตากระจ่างใส ชิงเถายืนอยู่ข้างกายด้วยสีหน้ากังวล

“คุณหนู ท่านจะเข้าป่าจริง ๆ หรือเจ้าคะ”

“ข้าลงชื่อแล้ว จะให้ถอนตัวตอนนี้หรือ”

“แต่หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันก่อน บ่าวไม่วางใจเลยเจ้าค่ะ”

เสิ่นจื่อเวยยิ้ม

“เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้คนอื่นเล่นงานง่าย ๆ อีกหรือ”

ชิงเถาส่ายหน้า

“ไม่เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็ไม่ต้องกังวล”