8 ตัวร้ายหรือตัวเลว

8

ตัวร้ายหรือตัวเลว

         รมิดาเดินไปหาชนาธิปเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับบทในวันนี้ ทั้ง ๆ ที่เธอแบ่งหน้าที่กับพี่อ้อมแล้วแต่เจ้ากรรม ชนาธิปมีข้อแม้บ้าบอเหมือนอยากแกล้งเธอ

         “นี่บทละครวันนี้ หวังว่าคงพอใจแล้วเพราะฉันมาด้วยตัวเอง” รมิดามาถึงเธอก็วางบทให้กับเขาและจูเลียแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่พอใจเธอที่พูดไม่ไพเราะเสนาะหูของเขา

            “นี่เธอไม่มีมารยาทบ้างเลยหรือไง วางกระดาษแรง ๆ อย่างนี้กับนักแสดงชื่อดังถึงสองคน แม่เธอไม่สอนเรื่องมารยาทบ้างเลยหรือไง” จูเลียพูดขึ้นมาอย่างไม่ให้เกียรติเธอ

            รมิดาทนได้ที่ว่าให้กับเธอแต่มาว่าให้แม่ของเธอ ที่เลี้ยงเธอมาอย่างดีด้วยตัวคนเดียวแล้วก็สอนเธอมาเป็นอย่างดีแล้วอยู่ ๆ จูเลียจะมากล่าวหาแม่ของเธออย่างนี้ เธอไม่ยอมง่าย ๆ แน่นอน

            “นี่เธอมันมากไปหรือเปล่า ว่าฉัน ฉันทนได้แต่คุณไม่ควรพูดให้กับแม่ของฉันอย่างนี้” รมิดาพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเพราะแม่ของเธอคือทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ อีกอย่างแม่ของเธอก็เลี้ยงและสอนให้เธอเป็นคนดีมาตลอด

            “ก็มันจริง ดูนิสัยของเธอสิต่ำยิ่งกว่าบัวที่อยู่ในตมซะอีก” จูเลียพูดขึ้นมาพลางมองหน้าของเธอเหยียด ๆ ชนาธิปที่รู้สึกว่าจูเลียพูดกับ

            “ถึงแม่ของฉันจะไม่ได้ร่ำรวยมีชื่อเสียงอย่างคุณแต่แม่ของฉันก็ไม่ได้ไร้มารยาทที่จะมาต่อว่าคนนั้นคนนี้อย่างคุณ คนที่ต่ำยิ่งกว่าบัวในตมน่าจะเป็นคุณมากกว่า” รมิดาพูดแล้วก็เดินหนีไปแต่ก่อนไปเธอก็ส่งสายตาที่บ่งบอกว่าเธอรังเกลียดชนาธิปกับจูเลียมาก ๆ

            “เธอจะไปไหน เธอยังไม่ได้อธิบายบทให้ฉันฟังเลยนะ ฉันไม่อ่านเองแน่นอน” ชนาธิปพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเธอ

            “บทก็ไม่มีอะไรมากก็แค่แสดงตัวตนเลว ๆ ของคุณออกมาก็เท่านั้น ส่วนคุณจูเลียก็แสดงความตอแหลเป็นคนดีออกมาแค่นั้นทุกอย่างก็สมจริงแล้ว” รมิดาพูดจบเธอก็เดินไปจากตรงนั้นปล่อยให้สองคนอารมณ์เสียกับคำพูดของเธอที่มันจริงซะยิ่งกว่าจริงซะอีก

            เมื่อถึงเวลาเข้าฉาก จูเลียก็แสดงบทนางเอกได้เป็นอย่างดี ส่วนชนาธิปก็เล่นเป็นตัวร้ายได้อย่างน่าหมั่นไส้ โดยเฉพาะรมิดาที่ตอนนี้เกลียดเขายิ่งกว่าอะไรดี

            “วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ ไว้เจอกันอีกสองวันนะครับ เราจะพักกองสองวันเพื่อให้ทุกคนได้พักผ่อนนะครับ” ปรีติพูดขึ้นมาทีมงานต่างร้องออกมาอย่างดีใจ

            “หยุดสองวันกลับบ้านก็คงไม่หายเหนื่อยสงสัยเราคงต้องพักผ่อนอยู่ที่นี่แหละพึ่งผ่านไปได้สัปดาห์เดียวแต่ทำไมมันเหมือนผ่านมาแล้วเป็นเดือน ๆ คิดถึงบ้านจัง” ไพลินนั่งคุยกับรมิดาไปพร้อมกับเก็บของไปด้วย

            “เฮ้ย!!” เสียงอุทานของรมิดาดังขึ้นมาเมื่อเธอเปิดดูกล่องเก็บของที่เธอใส่เค้กไว้ข้างในแต่ตอนนี้เธอไม่เห็นมันแล้ว

            “นี่แกแกล้งฉันหรือเปล่าไพลินฉันไม่สนุกด้วยนะ” รมิดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่จริงจังมาก ๆ

            “เปล่านะ ฉันไม่ทำอย่างนั้นหรอกฉันไม่เคยแกล้งแก แกก็รู้ดีเรนโบว์” ไพลินพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเพื่อนด้วยแววตาที่จริงใจและตกใจไปกับเพื่อนด้วยเหมือนกัน

                       

            เหตุการณ์ก่อนหน้า ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายเตรียมฉากต่อไป ยูมิผู้จัดการสาวประเภทสองของจูเลียก็ได้เดินมาบริเวณนั้นก่อนจะเปิดหาดูเค้กแล้วก็นำมันไปให้จูเลียตามคำสั่งของเธอ

            “ได้มาแล้ว เธอจะอยากได้ไปทำไมเค้ก” ยูมิเอ่ยถามจูเลียเพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าเธอจะอยากได้มันไปทำไมกับแค่เค้กก้อนเล็ก ๆ ก้อนเดียว

            “เดี๋ยวพี่ก็รู้” จูเลียพูดขึ้นมาพร้อมกับมองเค้กก้อนนั้นแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง          

            “อะไรของเธอได้เค้กแล้วก็หัวเราะเหมือนคนบ้า” ยูมิพูดขึ้นมาพร้อมกับส่ายหน้าให้กับการกระทำนางเอกเบอร์ต้น ๆ ของวงการ

            กลับมาที่ปัจจุบัน รมิดารู้ว่ามันต้องเป็นฝีมือของชนาธิปหรือไม่ก็จูเลียแน่ ๆ ที่ทำเรื่องเลว ๆ อย่างนี้ หรือไม่ทั้งสองก็ต้องร่วมมือกันกลั่นแกล้งเธอแน่นอน

            รมิดาตรงเข้าไปหาชนาธิป เมื่อเธอไปถึงก็ดึงคอเสื้อของชนาธิปทันที เวลานี้เธอไม่กลัวอะไรทั้งสิ้นเพราะเธอโกรธมาก ๆ เพราะเค้กก้อนนั้นเป็นเค้กที่ธันวาให้มันกับเธอ

            “ไอ้คนเลวเอาเค้กฉันคืนมานะ” รมิดาเอ่ยขึ้นมาแต่ก็ยังคงดึงคอเสื้อของเขาอยู่อย่างนั้น

            “นี่เธอจะบ้าหรือไงเค้กอะไรฉันไม่รู้เรื่อง” ชนาธิปเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าที่งง ๆ เพราะเขาไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ

            “ถ้านายไม่ได้เอาไปก็แล้วไปแต่อย่าให้จับได้ทีหลังแล้วกัน” รมิดาพูดขึ้นมาก่อนจะปล่อยคอเสื้อของเขาแล้วก็จะเดินกลับไปแต่เมื่อเธอมองไปที่จูเลียก็เห็นเธอนั่งยิ้มอย่างสะใจที่เห็นเธอโกรธเป็นบ้าเป็นบอขนาดนี้

            “เธอหัวเราะอย่างนี้หมายความว่าเค้กของฉันอยู่ที่เธอสินะ” รมิดาพูดขึ้นมาโดยที่มีไพลินมาเป็นเพื่อนเธอไม่ห่าง

            “ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้วเธอจะทำอะไรฉัน” จูเลียพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเธออย่างท้าทาย

            “ฉันก็คงทำในสิ่งที่เธอไม่คิดว่าฉันจะกล้าทำนะสิ” รมิดาเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเธออย่างเอาเรื่อง       

            “นี่หรือเปล่า เค้กที่เธอหมายถึง” จูเลียชูเค้กขึ้นมาแล้วก็ปล่อยมันให้หลุดมือของเธออย่างตั้งใจ เค้กก้อนนั้นเละต่อหน้าต่อตาของรมิดา

            “นี่เธอทำเกินไปหรือเปล่า เพื่อนฉันไปทำอะไรให้เธอนักหนาถึงได้แกล้งกันอย่างนี้” ไพลินพูดขึ้นมาพลางจับที่ไหล่ของเพื่อนไว้

            “เธอกล้าทำอย่างนี้ก็หมายความว่าเธอพร้อมรับผลกรรมแล้วสินะ” รมิดากำหมัดแน่น ตาของเธอจ้องไปที่จูเลียอย่างก้าวร้าว ไพลินรู้ดีว่าสายตาอย่างนี้มันร้ายมาก ๆ เพราะเธอเคยเห็นเธอโกรธอย่างนี้ไม่กี่ครั้งแต่ทุกครั้งที่สายตาอย่างนี้คือหายนะ

            “อย่าไปสนใจเลย เดี๋ยวพี่พาไปซื้อใหม่ตอนนี้เลย ไปกันเถอะ” ธันวาเดินเข้ามาบอกกับเธอ โดยปกติแล้วใครห้ามก็ไม่ฟังแต่คราวนี้ธันวาห้ามแล้วฟัง เธอยอมไปกับธันวาแต่โดยดีเพราะเธอไม่อยากให้ธันวามองเธอไม่ดี เธอต้องเป็นสาวน้อยอ่อนหวานของเขาเท่านั้น

            ไพลินก็ยังงงที่เพื่อนยอมผู้ชายแต่ไม่เคยฟังที่เพื่อนรักอย่างเธอห้ามเลยสักครั้ง

            “เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อน นี่สินะยัยเพื่อนรัก” ไพลินบ่นพึมพำพร้อมกับเก็บของต่อไปทั้งของเธอแล้วก็ของเพื่อนรักของเธอด้วยเพราะตอนนี้ไปกับผู้ชายเรียบร้อยแล้ว

            จูเลียก็ได้แต่คลั่งที่ทำร้ายรมิดาไม่ได้สักทีเพราะมีเทพบุตรสุดหล่อปกป้องทุกที