تسجيل الدخولمشاركة
ตอนที่2 : พลบค่ำ
تاريخ النشر:
2026-03-09 12:12:00พอตกเย็นดวงอาทิตย์ตกดินถึงเวลาเลิกงานของใครหลายคนแต่สำหรับเธอคือต้องเตรียมตัวเข้างาน ทุกคืนเธอต้องปรนเปรอเขาจนกว่าเขาจะพอใจในหนึ่งเดือนเธอจะได้พักแค่ห้าถึงเจ็ดวันคือช่วงที่เธอเป็นประจำเดือนแต่ก็ใช่ว่าไม่ต้องทำเลยเพราะเขาก็ต้องสรรหาวิธีให้เธอทำให้เขาปลดปล่อยจนได้ไม่ด้วยมือก็ด้วยปากของเธอ
"กลับมาแล้วเหรอคะ น้ำค่ะ" หน้าที่ของคนรักแต่ห้ามรักเริ่มดำเนินขึ้นเมื่อเข้าเปิดประตูเข้ามา "ขอบใจ วันนี้ทำอะไรกินฉันหิว" "วันนี้กุลทำสลัดทูน่าค่ะ" หน้าที่นี้ควรเป็นของภรรยาเขาใช่หรือเปล่าแต่เธอไม่ใช่ทั้งภรรยาและคนรักแต่เธอคือนางบำเรอตัวแทนที่คนรักของเขาส่งมา "ฉันจะไปอาบน้ำก่อน เหนียวตัว" "เดี๋ยวกุลไปเตรียมชุดนอนให้นะคะ" ร่างบางรีบวิ่งเข้าห้องหยิบชุดนอนจัดเตรียมให้เขาพร้อมกับเตรียมผ้าขนหนูส่งให้เขา "กุลทำน้ำอุ่นไว้ให้แล้วนะคะ" "อืม" ตอบรับสั้นๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ร่างบางถอนหายใจสุดปอดภาวนาให้เขาอาบน้ำนานๆ จะได้เสียเวลากินข้าวเธอจะได้ยังไม่ต้องเริ่มงานตั้งแต่เวลาพลบค่ำแบบนี้ "วันนี้วันเกิดเพื่อนเธอใช่ไหม" มอร์แกนถามเธอขึ้นขณะกำลังทานอาหาร "ใช่ค่ะ" "พรุ่งนี้เธอจะไปหาเพื่อนเธอก็ได้นะฉันไม่ห้าม" เขาไม่ใช่คนใจร้ายตลอดเวลาสักหน่อยเขาแค่เย็นชาก็เท่านั้น "จริงเหรอคะ ขอบคุณนะคะ" ร่างบางยิ้มปากกว้างเมื่อจะได้ไปหาเพื่อนสนิทแม้จะเลยวันเกิดมาหนึ่งวันแต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้เจอกันเลย "แต่ต้องหลังจากที่เธอทำให้ฉันพอใจในคืนนี้" ที่บอกว่าเขาไม่ใจร้ายเธอขอถอนคำพูด คิดว่าไม่ต้องมีอะไรแลกเปลี่ยนแล้วแต่มอร์แกนก็คือมอร์แกน ช่วงบ่ายของวันต่อมากุลธิดาได้รับอนุญาตสามารถออกไปหาเพื่อนได้เพราะเมื่อคืนเธอทำให้เขาพอใจด้วยการตามใจเขาตลอดทั้งคืนทำให้เธอต้องนัดเพื่อนในช่วงบ่ายแทน "มาช้าจังเลยนะกุล" "ขอโทษทีจ้ะฉันรีบสุดชีวิตแล้วนะ" เธอตื่นสายเพราะเมื่อคืนไม่ได้นอน กุลธิดามาเที่ยวกับเพื่อนด้วยสภาพอิดโรยตามประสาคนที่นอนหลับแค่ไม่กี่ชั่วโมง "กุล เธอไหวหรือเปล่า" เพื่อนสนิทถามเธอด้วยความเป็นห่วงเพราะสีหน้าของกุลธิดาไม่ค่อยดี "ฉันไม่เป็นไร เราไปหาอะไรกินกันเถอะฉันเลี้ยงเอง ย้อนหลังวันเกิดเธอไง" "งั้นเราไปกินซูชิของโปรดฉันกันเถอะ" สองสาวจูงมือกันเข้าร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดัง "กุลเธอต้องทนไปอีกตั้งสองปีงั้นเหรอ" "แค่สองปีเอง ฉันผ่านสองปีมาได้อีกแค่สองปีคงไม่ถึงกับตายหรอก" กุลธิดาตอบอย่างยิ้มๆ ราวกับไม่ใช่เรื่องเดือดร้อนอะไร "ทำไมเธอต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยล่ะ" "เพื่อคุณพ่อน่ะ" สิ่งที่เธอรักมากกว่าชีวิตของเธอตอนนี้คือพ่อของเธอ "พ่อที่ไม่เคยให้เธอเรียกว่าพ่อนั่นน่ะเหรอ" พ่อของเธอไม่เคยให้เธอเรียกว่าพ่อคำที่เธอเรียกมาตั้งแต่จำความได้คือคุณท่าน ไม่มีของขวัญในวันเกิด ไม่มีคำชมเวลาเธอได้เกรดดีๆ ไม่มีคำปลอบโยนเวลาเธอร้องไห้ พ่อที่ทำให้เธอเกิดมาเพราะความไม่รู้จักพอและความไม่ตั้งใจ "ท่านบอกกับฉันว่าถ้าเสร็จงานนี้จะยอมให้ฉันเรียกว่าพ่อได้น่ะ" นี่แหละเหตุผลที่เธอยอมตกลงรับข้อตกลงนางบำเรอตัวแทนแต่อีกเหตุผลคือเธอปฏิเสธไม่ได้เพราะเธอเป็นแค่ลูกเมียน้อยที่มีชีวิตไม่ต่างกับคนรับใช้ของบ้าน "ฉันสงสารเธอนะกุล" "ฉันไม่เป็นไรหรอก เวลามันผ่านไปเร็วอีกไม่นานคุณอริสก็จะกลับมาแล้ว" ตัวจริงของเขาจะกลับมาในอีกไม่ช้าแต่เธออยากขอยืดเวลาไปอีกสักหน่อยแค่นิดเดียวก็ยังดี
أحدث فصل
ตัวแทนจำยอม ตอนพิเศษ : คนคลั่งรัก (2)
เช้าวันต่อมามิลินพาลูกสาวที่แต่งตัวเหมือนกับตนเองออกไปหาเจสซี่แต่เช้า มิลินกับเจสซี่มักจะนัดเจอกันอยู่บ่อยๆ ส่วนสามีของทั้งคู่ต่างไปทำงานหาเงินมาให้ภรรยาและลูก "เจสซี่" "มิลิน" สองเพื่อนสาวโผล่กอดกันด้วยความคิดถึง เจสซี่ตามฮันเตอร์ไปทำงานที่ต่างประเทศเพิ่งจะกลับมาทำให้ทั้งคู่ไม่ได้เจอกันหลายเดือน "คิดถึงจังเลย" "คิดถึงเหมือนกันเราซื้อของมาฝากมิลินกับหนูลีน่าด้วยนะ" เจสซี่กับมิลินอุ้มลูกนั่งที่เก้าอี้สำหรับเด็กก่อนที่จะนั่งตาม "จีเซลโตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย" มิลินมองลูกสาวของเจสซี่แล้วได้แต่ตะลึง หนูน้อยจีเซลดูโตมากทั้งๆ ที่อายุน้อยกว่าหนูน้อยลีน่าเกือบสองเดือน "ลีน่ายิ่งโตก็ยิ่งน่ารักนะเนี่ย" เจสซี่เอ่ยชมลูกสาวของมิลินที่น่ารักเหมือนมิลินไม่ผิดเพี้ยนแถมยังมีความขี้อ้อนซึ่งต่างกับลูกสาวของเธอมากที่ไม่ค่อยอ้อนแถมมีความโตเป็นผู้ใหญ่ในบางครั้งด้วย "ปีหน้าก็เข้าโรงเรียนแล้วเราว่าจะให้ลีน่าเรียนที่เดียวกับจีเซลน่ะ" "ดีเลยทั้งสองคนจะได้ไม่เหงา" มิลิและเจสซี่สนทนากันในเรื่อง
ตัวแทนจำยอม ตอนพิเศษ : คนคลั่งรัก (1)
สี่ปีต่อมา... มิเกลจากเด็กหนุ่มตอนนี้อายุสิบแปดปีแล้วอีกไม่กี่เดือนเขาก็จะอายุสิบเก้ามิเกลกำลังจะขึ้นมหาวิทยาลัยในไม่ช้า เขากลายเป็นหนุ่มฮอตที่มีสาวตามกรี๊ดแทบทุกวันแต่เขากลับไม่สนใจใครเลย "น้าเกลๆ” หนูน้อยลีน่าวัยสามขวบที่กำลังเริ่มพูดเก่งเรียกผู้เป็นน้าที่แต่งตัวหล่อกำลังเดินออกจากบ้าน "ว่าไงคะสุดสวย" มิเกลหยุดแวะเล่นกับหลาน ชายหนุ่มอุ้มหนูน้อยลีน่าลูกสาวของมิลินกับโรมันขึ้นมาก่อนจะกดจมูกหอมแก้มนิ่มๆ ของหนูน้อย "ไปเที่ยวๆ” เด็กน้อยวัยสามขวบที่ได้ความน่ารักจากคนเป็นแม่มาเยอะ ยังพูดได้คำยาวๆ ไม่ค่อยได้ ลีน่ามีใบหน้าที่ออกไปทางเอเชียเหมือนมิลินไม่มีส่วนไหนคล้ายคลึงกับผู้เป็นพ่อแม้แต่น้อย "ไม่ได้ค่ะวันนี้น้าเกลไม่ว่าง" มิเกลพูดคุยกับหลานอย่างอ่อนโยนผิดกับมิเกลที่พูดกับเพื่อน "เสียใจจัง" หนูน้อยลีน่าทำหน้าเสียใจทำแก้มป่องๆ เหมือนคนเป็นแม่ไม่มีผิด "ลีน่าไม่เอาลูกไม่กวนน้ามิเกลสิลูก" มิลินกลายเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งที่ยังคงความน่ารักไม่เปลี่ยนเดินมาอุ้มลูกสาวที่กำลังงอนๆ มิเกล
ตัวแทนจำยอม ตอนที่64 : ไม่ได้กลัวแค่เกรงใจเมีย (2)
ว่าที่คุณพ่อนั่งยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งเมื่อได้ยินจากปากของคุณหมอว่าภรรยากำลังตั้งครรภ์ได้สองเดือนกว่าแล้ว โรมันไม่ค่อยเห่อเท่าไหร่เขาไม่บอกใครเลยแต่เขาถ่ายรูปผลตรวจของภรรยาลงโซเชียลของตนเองจนมีหลายคนเข้ามาแสดงความดีใจกับเขาด้วย"ไม่ค่อยจะเห่อเลยนะไอ้โรม" ฮันเตอร์พาภรรยามาหามิลินที่บ้านเขาจึงมานั่งคุยกับโรมัน"ก็ไม่ได้เห่ออะไรสักหน่อย""เหรอ! เล่นถ่ายรูปลงโซเชียลแบบนี้เรียกว่าไม่เห่อเลยเนอะ" ฮันเตอร์ว่าตัวเองเห่อลูกแล้วนะแต่ดูเหมือนว่าโรมันจะเป็นเอามากกว่าเขาอีก"ลูกฉันโตกว่าลูกแกนะไอ้ฮาน เตรียมสอนลูกแกให้เรียกลูกฉันพี่ได้เลย""โทษนะที่แกบอกว่าโตว่านี่แค่เดือนเดียวเองไหมวะ" ฮันเตอร์ถามกลับจนโรมันไปต่อไม่ถูก"ก็โตกว่าแล้วกัน""เดือนเดียวใครเขานับกันวะไอ้นี่ชักจะบ้าใหญ่ล่ะ" สองเพื่อนซี้นั่งเถียงกันเรื่องลูกจนภรรยาเดินเข้ามาก็ยังไม่หยุดเถียงกัน"อะไรกันคะเนี่ย" เจสซี่ถามสามีเมื่อเห็นสามีกำลังเถียงอย่างเอาเป็นเอาตาย"ไม่มีอะไรครับที่รักเรากลับกันเถอะนะ""เรากลับก่อนนะมิลินแล้วจะมาหาใหม่" เจสซี่กล่าวล
ตัวแทนจำยอม ตอนที่64 : ไม่ได้กลัวแค่เกรงใจเมีย (1)
สามปีต่อมา...มิลินกับโรมันเข้าประตูวิวาห์กันไปเมื่อสามเดือนก่อน มอร์แกนแกล้งโรมันด้วยการเสนอสินสอดงานแต่งไป หนึ่งร้อยล้านยูโรถ้าตีเป็นเงินไทยก็หลายพันล้าน ซึ่งจำนวนเงินนั้นไม่ได้ทำให้โรมันลำบากใจอะไรเลยเมื่อแลกกับผู้เป็นที่รัก ที่จริงแล้วไม่จำเป็นต้องมีสินสอดก็ได้แต่ก็เพราะพ่อตาอยากจะแกล้งลูกเขยเล่นเท่านั้นจึงตั้งค่าสินสอดขึ้นมา"ห๊า! เมียแกท้องแล้ว?" โรมันตาโตเป็นไข่ห่านด้วยความตกใจเมื่อฮันเตอร์เดินมาโอ้อวดว่าภรรยาที่เพิ่งแต่งงานทีหลังเขาสองเดือนกำลังตั้งครรภ์"ใช่ ได้เดือนกว่าๆ แล้ว" ฮันเตอร์ยังคงโอ้อวดไม่เลิกราภูมิใจในผลงานของตนเอง"ท้องก่อนแล้วไงไม่เห็นต้องตื่นเต้นเลย" โรมันทำเป็นไม่ตื่นเต้นแต่จริงในใจเขาอิจฉาฮันเตอร์ที่ได้ลูกก่อนเขา"ทำไม่ได้อย่าพูดเลยไอ้โรม แกน่ะฝ่อหรือเปล่าไปตรวจบ้างไหม""ไม่ฝ่อเว้ย ฉันไม่ทำหรอกลูกคนเดียวอย่างฉันต้องแฝดสามเลยทีเดียว" เอ่ยอย่างมั่นใจ"มีคนเดียวให้มันได้ก่อนเถอะ""ไอ้ฮาน! ไปไหนก็ไปเลยไป" โรมันไล่เพื่อนสนิททันทีเมื่อเพื่อนพูดแทงใจดำ"ไปก็ได้ต้องไปซื้อของเตรียมรับขว
ตัวแทนจำยอม ตอนที่63 : ขอลูกสาวเกือบได้ลูกปืน (2)
[ห้องทำงาน]โรมันนั่งก้มหน้าไม่กล้าสบตากับมอร์แกน เขารู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำและก็กลัวจะโดนฆ่าโดนไม่ได้ร่ำลาคนรัก"นานแค่ไหนแล้ว?" มอร์แกนเปิดประเด็นถามขึ้นเสียงดังจนคนที่นั่งอยู่สะดุ้งตัวโยน"เมื่อตอนที่ไปเที่ยวชายหาดครับ" โรมันตอบในทันทีเขาเข้าใจในสิ่งที่มอร์แกนถาม"มิลินเด็กกว่าแกตั้งสิบห้านะไอ้โรม""ครับผมทราบ แต่ผมรักมิลินจริงๆ นะครับนาย...ผมรักมิลินมานานแล้วด้วย" บอกรักเธออย่างมั่นใจแต่ก็ต้องพูดเบาๆ ในประโยคหลังเพราะกลัวอีกคนจะหัวร้อนขึ้นมาอีก"ที่ว่านานน่ะกี่ปี?""ถามว่ากี่ปี?" มอร์แกนถามย้ำอีกครั้งเมื่อโรมันไม่ยอมตอบ"เจ็ดปีครับ""เจ็ดปี! แก! ตอนนั้นมิลินเพิ่งจะสิบสามเนี่ยนะ" มอร์แกนลองนั่งคำนวณอายุลูกสาวก็ถึงกับหัวร้อน ไอ้ที่ว่านานเขาก็คิดว่าแค่ปีสองปีที่ไหนได้ตั้งเจ็ดปีแถมตอนนั้นมิลินอายุแค่สิบสาม"แต่ผมไม่ได้ทำอะไรมิลินเลยนะครับนายสาบานได้" เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลยๆ เขาเองก็เพิ่งมาแตะต้องตัวเธอเมื่อไม่นานนี่เอง"ผู้หญิงมีตั้งเยอะแยะไอ้โรมทำไมแกไม่ไปรักไปชอบวะ ทำไมต้องเป็นมิลิน
ตัวแทนจำยอม ตอนที่63 : ขอลูกสาวเกือบได้ลูกปืน (1)
เช้าวันอาทิตย์แสนสดใสมิลินตื่นแต่เช้ารีบลงมาออดอ้อนผู้เป็นพ่อ วันนี้โรมันตัดสินใจจะเข้ามาสู่ขอเธออย่างเป็นเรื่องเป็นราว"อ้อนแบบนี้อยากได้อะไรคนสวยของพ่อ" มอร์แกนถามลูกสาวเมื่อวันนี้ลูกสาวอ้อนเขามากกว่าทุกวัน"วันนี้หนูอยากให้พ่อใจเย็นน่ะค่ะ""พ่อก็ใจเย็นอยู่แล้วไงลูก" มอร์แกนมั่นใจว่าตัวเองใจเย็นแต่ที่จริงไม่ใช่เลยเขาน่ะอารมณ์ขึ้นง่ายที่สุดแล้ว มิเกลเดินลงมาจากห้องเดินมานั่งข้างๆ ผู้เป็นพ่อพร้อมกับมองพี่สาวด้วยสีหน้าเฉยเมยเพราะเขาเห็นพี่สาวอ้อนจนชินตาเสียแล้ว"ใจเย็นกว่านี้อีกค่ะแบบเย็นสุดๆ ไปเลยค่ะทำได้ไหมคะ""มีอะไรหรือเปล่าลูก" มอร์แกนเริ่มสงสัยเลยถามลูกสาว"ไม่มี๊! หนูแค่อยากให้พ่อใจเย็นเฉยๆ ค่ะ" คนตัวเล็กตอบเสียงสูงเหมือนไม่มีพิรุธเลยแต่ใครๆ ก็ดูออกทั้งนั้น"เดี๋ยวนี้มีความลับกับพ่อเหรอลูก""เปล่าค่ะ ไม่ได้มีความลับนะคะ" มิลินปฏิเสธเสียงแข็งเธอไม่ได้มีความลับแต่แค่บอกพ่อกับแม่ไม่ได้เท่านั้นเอง สองพ่อลูกหยอกล้อกันไปมาจนไม่ได้สนใจชายหนุ่มที่กำลังเดินดุ่มๆ เข้ามาในบ้านของตนเอง"อรุณสวัสดิ์ครับนาย"
ตัวแทนจำยอม ตอนที่4 : ที่ระบาย Nc
กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลของโปรดประจำตัวของเขาถูกจัดวางบนโต๊ะพร้อมกับขนมปังปิ้งทาเนย ร่างสูงเดินออกจากห้องด้วยชุดสูทพร้อมไปทำงานกุลธิดาเห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปผูกเนกไทให้เขาแบบที่ทำทุกวัน"อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ" ยิ้มหวานให้เขาแต่ได้คำตอบกลับมาเป็นสีหน้านิ่งเฉย ร่างบางมองเขาเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหา
ตัวแทนจำยอม ตอนที่1 : เปรียบเป็นนางบำเรอ
...ปัจจุบัน...ในห้องนอนสุดหรูหรากายหนาโหมใส่ร่างเล็กที่บัดนี้อ่อนปวกเปียกเพราะผ่านสมรภูมิบทรักมายาวนานหลายชั่วโมงเธอแทบไม่มีแรงที่จะส่งเสียงครางให้เขาได้"ครางดังๆ ...สิ...อ๊า! ร้องดังๆ” คนตัวโตที่ร่างกายเต็มไปด้วยหมัดกล้ามกระแทกใส่ร่างบางที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงทำได้แค่นอนนิ่งๆ
ตัวแทนจำยอม บทนำ : จุดเริ่มต้น
สองปีก่อนหน้านี้...ในบ้านหลังใหญ่ที่อบอุ่นไปด้วยพ่อแม่ลูกซึ่งไม่ใช่กับเธอที่เป็นเพียงลูกเมียน้อย แม่ของเธอเป็นเพียงคนรับใช้ในบ้านที่คุณท่านแอบลักลอบมีอะไรด้วยจนท้อง หลังจากคลอดเธอได้ไม่นานแม่ของเธอก็เสียกุลธิดาถูกเลี้ยงดูโดยคนรับใช้ในบ้านจนโตแต่ได้รับอุปการะจากคุณท่านซึ่งเป็นพ่อ เธอเรีย
ตัวแทนจำยอม ตอนที่9 : แค่มาแวะเวียน
เช้าวันใหม่มาเยือนร่างบางลุกขึ้นทำอาหารเช้าให้เขาด้วยสภาพที่เหมือนคนผ่านสงครามมา ขาเรียวค่อยๆ ก้าวช้าๆ หยิบวัตถุดิบมาปรุงอาหารเมื่อเสร็จก็ไปอาบน้ำและเตรียมน้ำอุ่นและเสื้อผ้าสำหรับทำงานให้เขาแบบที่เคยทำทุกวัน"เช้านี้มีข้าวต้มกุ้งค่ะ" คนตัวเล็กค่อยๆ เดินยกชามข้าวต้มออกมาให้เขาที่โต๊ะอาหาร
قد تعجبك أيضًا
รวมเรื่องแซ่บ (9) NC20+
Beefy Cat128.8K وجهات النظرGardener คนสวนของคุณหนู
กาสะลอง80.3K وجهات النظرชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน101.4K وجهات النظرบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.4K وجهات النظرเมื่อฉันกลายมาเป็นนางร้ายที่คุณไม่รัก
NaBee-KP242 وجهات النظرคุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ?
Pyne D'zember124 وجهات النظرนางร้ายขัดดอก
เลดี้พิ้งค์60 وجهات النظرซัมเมอร์ร้อนคุณอาคลั่งรัก
จินต์พิชา180 وجهات النظر
