Se connecterShare
ตอนที่2 : พลบค่ำ
Dernière mise à jour:
2026-03-09 12:12:00พอตกเย็นดวงอาทิตย์ตกดินถึงเวลาเลิกงานของใครหลายคนแต่สำหรับเธอคือต้องเตรียมตัวเข้างาน ทุกคืนเธอต้องปรนเปรอเขาจนกว่าเขาจะพอใจในหนึ่งเดือนเธอจะได้พักแค่ห้าถึงเจ็ดวันคือช่วงที่เธอเป็นประจำเดือนแต่ก็ใช่ว่าไม่ต้องทำเลยเพราะเขาก็ต้องสรรหาวิธีให้เธอทำให้เขาปลดปล่อยจนได้ไม่ด้วยมือก็ด้วยปากของเธอ
"กลับมาแล้วเหรอคะ น้ำค่ะ" หน้าที่ของคนรักแต่ห้ามรักเริ่มดำเนินขึ้นเมื่อเข้าเปิดประตูเข้ามา "ขอบใจ วันนี้ทำอะไรกินฉันหิว" "วันนี้กุลทำสลัดทูน่าค่ะ" หน้าที่นี้ควรเป็นของภรรยาเขาใช่หรือเปล่าแต่เธอไม่ใช่ทั้งภรรยาและคนรักแต่เธอคือนางบำเรอตัวแทนที่คนรักของเขาส่งมา "ฉันจะไปอาบน้ำก่อน เหนียวตัว" "เดี๋ยวกุลไปเตรียมชุดนอนให้นะคะ" ร่างบางรีบวิ่งเข้าห้องหยิบชุดนอนจัดเตรียมให้เขาพร้อมกับเตรียมผ้าขนหนูส่งให้เขา "กุลทำน้ำอุ่นไว้ให้แล้วนะคะ" "อืม" ตอบรับสั้นๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ร่างบางถอนหายใจสุดปอดภาวนาให้เขาอาบน้ำนานๆ จะได้เสียเวลากินข้าวเธอจะได้ยังไม่ต้องเริ่มงานตั้งแต่เวลาพลบค่ำแบบนี้ "วันนี้วันเกิดเพื่อนเธอใช่ไหม" มอร์แกนถามเธอขึ้นขณะกำลังทานอาหาร "ใช่ค่ะ" "พรุ่งนี้เธอจะไปหาเพื่อนเธอก็ได้นะฉันไม่ห้าม" เขาไม่ใช่คนใจร้ายตลอดเวลาสักหน่อยเขาแค่เย็นชาก็เท่านั้น "จริงเหรอคะ ขอบคุณนะคะ" ร่างบางยิ้มปากกว้างเมื่อจะได้ไปหาเพื่อนสนิทแม้จะเลยวันเกิดมาหนึ่งวันแต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้เจอกันเลย "แต่ต้องหลังจากที่เธอทำให้ฉันพอใจในคืนนี้" ที่บอกว่าเขาไม่ใจร้ายเธอขอถอนคำพูด คิดว่าไม่ต้องมีอะไรแลกเปลี่ยนแล้วแต่มอร์แกนก็คือมอร์แกน ช่วงบ่ายของวันต่อมากุลธิดาได้รับอนุญาตสามารถออกไปหาเพื่อนได้เพราะเมื่อคืนเธอทำให้เขาพอใจด้วยการตามใจเขาตลอดทั้งคืนทำให้เธอต้องนัดเพื่อนในช่วงบ่ายแทน "มาช้าจังเลยนะกุล" "ขอโทษทีจ้ะฉันรีบสุดชีวิตแล้วนะ" เธอตื่นสายเพราะเมื่อคืนไม่ได้นอน กุลธิดามาเที่ยวกับเพื่อนด้วยสภาพอิดโรยตามประสาคนที่นอนหลับแค่ไม่กี่ชั่วโมง "กุล เธอไหวหรือเปล่า" เพื่อนสนิทถามเธอด้วยความเป็นห่วงเพราะสีหน้าของกุลธิดาไม่ค่อยดี "ฉันไม่เป็นไร เราไปหาอะไรกินกันเถอะฉันเลี้ยงเอง ย้อนหลังวันเกิดเธอไง" "งั้นเราไปกินซูชิของโปรดฉันกันเถอะ" สองสาวจูงมือกันเข้าร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดัง "กุลเธอต้องทนไปอีกตั้งสองปีงั้นเหรอ" "แค่สองปีเอง ฉันผ่านสองปีมาได้อีกแค่สองปีคงไม่ถึงกับตายหรอก" กุลธิดาตอบอย่างยิ้มๆ ราวกับไม่ใช่เรื่องเดือดร้อนอะไร "ทำไมเธอต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยล่ะ" "เพื่อคุณพ่อน่ะ" สิ่งที่เธอรักมากกว่าชีวิตของเธอตอนนี้คือพ่อของเธอ "พ่อที่ไม่เคยให้เธอเรียกว่าพ่อนั่นน่ะเหรอ" พ่อของเธอไม่เคยให้เธอเรียกว่าพ่อคำที่เธอเรียกมาตั้งแต่จำความได้คือคุณท่าน ไม่มีของขวัญในวันเกิด ไม่มีคำชมเวลาเธอได้เกรดดีๆ ไม่มีคำปลอบโยนเวลาเธอร้องไห้ พ่อที่ทำให้เธอเกิดมาเพราะความไม่รู้จักพอและความไม่ตั้งใจ "ท่านบอกกับฉันว่าถ้าเสร็จงานนี้จะยอมให้ฉันเรียกว่าพ่อได้น่ะ" นี่แหละเหตุผลที่เธอยอมตกลงรับข้อตกลงนางบำเรอตัวแทนแต่อีกเหตุผลคือเธอปฏิเสธไม่ได้เพราะเธอเป็นแค่ลูกเมียน้อยที่มีชีวิตไม่ต่างกับคนรับใช้ของบ้าน "ฉันสงสารเธอนะกุล" "ฉันไม่เป็นไรหรอก เวลามันผ่านไปเร็วอีกไม่นานคุณอริสก็จะกลับมาแล้ว" ตัวจริงของเขาจะกลับมาในอีกไม่ช้าแต่เธออยากขอยืดเวลาไปอีกสักหน่อยแค่นิดเดียวก็ยังดี
Latest chapter
ตัวแทนจำยอม ตอนที่17 : แค่อยากมาเจออีกครั้ง
หลายวันต่อมาอริสากลับมาบ้านพร้อมกับมอร์แกน คุณท่านและคุณหญิงตกใจมากที่เห็นลูกสาวกลับมาก่อนกำหนดแถมกลับมาได้หลายวันแล้วด้วยแต่ไม่ยอมกลับมาบ้าน"ทำไมไม่บอกแม่ล่ะลูกว่ากลับมานานแล้ว""อริสมัวแต่ยุ่งค่ะคุณแม่" อริสาเข้ากอดคุณหญิงพิมอรอย่างออดอ้อน กุลธิดาได้แต่แอบมองเขาจากระยะไกลเธอไม่กล้าเขาไปในวงสนทนา"แล้วนี่จะตบจะแต่งกันตอนไหนล่ะ""พี่มอร์แกนอยากให้รออีกสักหน่อยน่ะค่ะ" อริสาเองก็ไม่ค่อยพอใจเพราะอยากจะแต่งเร็วๆ นี้แต่คนรักไม่ยอม มอร์แกนแทบไม่ได้ฟังที่อริสาพูดเพราะมัวแต่สอดส่องสายตาหาใครบางคนแต่ก็ไม่เจอ"รออะไรล่ะมอร์แกนน้องก็กลับมาแล้วนะแม่อยากจะอุ้มหลานเต็มทีแล้ว" คุณหญิงพิมอรหันไปถามว่าที่ลูกเขย"ครับ?" คนที่ไม่ได้ฟังได้แต่ทำหน้าสงสัย"แม่บอกว่าแม่อยากอุ้มหลานแล้วรีบๆ แต่งกันซะเลยสิจะรออะไรอีกล่ะ คบกันมาตั้งนานแล้ว""คือผม...""อย่าเร่งเด็กๆ เลยคุณหญิงรอให้พวกเขาพร้อมกันก่อนดีกว่า" ท่านดิเรกตอบแทนเมื่อเห็นชายหนุ่มไม่กล้าตอบ"แต่คุณคะเราก็แก่กันแล้วนะคะกว่าจะมีลูกฉันไม่ผมขาวขึ้นเต็มหัวก่อนเหรอคะ
ตัวแทนจำยอม ตอนที่16 : สิ่งที่ทำได้ Nc
ร่างบางพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ลงจากรถแท็กซี่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่เคยอยู่ เธอได้กลับบ้านแล้วเธอจะไม่ไปไหนอีกแล้วจนกว่าผู้เป็นพ่อจะไล่เธอ"หนูกุล? มาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้ลูก" ป้าเดือนแม่บ้านอาวุโสเป็นคนออกมาเปิดประตูให้เธอ"กุลกลับมาแล้วค่ะ หมดหน้าที่ของกุลแล้ว" กุลธิดาพูดอย่างยิ้มๆ ป้าเดือนมองหน้าหญิงสาวที่ตนเองเลี้ยงมาก็อดสงสารไม่ได้"เข้าบ้านกันเถอะลูก""คุณท่านหลับหรือยังคะป้า""เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำแล้วแหละลูก" สายตาสวยมองขึ้นไปด้านบนซึ่งเป็นห้องของผู้เป็นพ่อ ต่อจากนี้เธอจะมีเวลาอยู่ดูแลท่านทดแทนช่วงเวลาที่หายไปแล้ว"ห้องของหนูยังเหมือนเดิมนะลูก ป้าให้เด็กมาทำความสะอาดอยู่ตลอด""ขอบคุณนะคะ นอกจากแม่ก็มีแค่ป้าที่ดีกับหนู" กุลธิดากอดป้าเดือนแน่นเธอไม่มีโอกาสได้กอดพ่อหรือใคร เธอก็เหมือนเด็กที่ขาดความอบอุ่นคนหนึ่งนั่นแหละ"หนูก็เหมือนลูกป้าอีกคนนะลูก ไปพักผ่อนเถอะลูกไปเหนื่อยมาเยอะแล้ว" ป้าเดือนดันหลังให้เธอเข้าห้องสำหรับคนรับใช้ก่อนจะปิดประตูให้เธอได้พักผ่อน กุลธิดามองรอบห้องทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ตัวแทนจำยอม ตอนที่15 : ตัวจริงกลับมา
หญิงสาวนั่งเหงาอยู่ในห้องสุดหรูโดยไม่รู้จะไปไหนหรือทำอะไรตอนนี้เธอทำได้แค่รอเวลาที่คนรักของเขาจะกลับมาเท่านั้น เวลาสี่ปีคนรอบตัวเธอเปลี่ยนไปตามเวลาเพื่อนสนิทคนเดียวก็เธอก็เข้าวิวาห์ไปเป็นที่เรียบร้อยและตอนนี้ก็กำลังจะมีลูก เธอจึงไม่ค่อยได้โทรหาเพื่อนมากเท่าไหร่เพราะกลัวจะไม่ว่าง ตอนนี้เธอเหลือแค่ตัวคนเดียวจึงเลือกที่จะไม่ไปไหนอยู่แต่ในห้องวนไปวนมารอเจอหน้าเขาตอนเย็นเท่านั้น"เวลาผ่านไปเร็วจนกุลทำใจไม่ได้เลยค่ะ" แหงนหน้ามองรูปคู่ของเขากับอริสาที่ผนังเพดานด้านบน เธออยากจะมีรูปคู่กับเขาบ้างแต่อย่าว่ารูปคู่เลยแค่รูปเขาคนเดียวเธอยังไม่กล้าแอบถ่าย เธอทำได้แค่กดบันทึกรูปของเขาผ่านทางโซเชียลที่เขาลงเท่านั้น"อีกแค่สองเดือนกุลต้องไปจริงๆ สินะคะ" คุยกับรูปเขาในโทรศัพท์โดยที่เจ้าของรูปไม่ได้รับรู้อะไรด้วยเลย เธอไม่มีหวังเลยด้วยซ้ำงว่าเขาจะเลือกเธอแทนอริสา เธอแค่ตัวแทนเขาไม่ลดตัวลงมาเลือกเธอหรอก"ยังพอมีเวลาอยู่" เลิกทำหน้าเศร้าแล้วปลุกตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง อย่างน้อยๆ ตอนนี้ก็ยังพอมีเวลาที่เธอจะอยู่กับเขาเธอต้องการแค่เวลาเท่านั้นไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้เลย
ตัวแทนจำยอม ตอนที่14 : อนาคตต่อจากนี้ Nc
หลังจากวันนั้นที่เธอเจอกับผู้เป็นพ่อที่โรงพยาบาลเธอก็ไม่ได้ข่าวคราวของท่านอีกเลยเพราะเธอไม่มีธุระอะไรที่ต้องไปโรงพยาบาลนั้นอีกแล้ว ในบางวันเธอจะแอบไปที่บ้านเพื่อเฝ้ามองผู้เป็นพ่อจากระยะไกลเห็นบ้างไม่เห็นบ้างก็แล้วแต่วันแก๊ก! เสียงประตูเปิดพร้อมกับร่างหนาเดินเข้าห้องตรงดิ่งมาที่ห้องครัว"วันนี้ทำอะไรให้ฉันกินคุณแม่ครัวคนสวย" มอร์แกนกอดเอวบางพร้อมกับเอาคางเกยไหล่ของเธอเอาไว้ พักหลังมานี่เขามักทำเธอเหมือนคนรักเข้าทุกวันจนบางครั้งเธอกลัว...กลัวว่าเธอจะไม่กล้าไปจากเขา"ทำแกงส้มกับไข่ชะอมค่ะ คุณอยากกินอะไรอีกไหมคะ""ไม่แล้วแหละ เธอทำอะไรฉันก็กินได้หมดไปอาบน้ำก่อนนะ" มอร์แกนกดจมูกที่แก้มของเธอก่อนจะไปอาบน้ำ ร่างบางมองตามเขาด้วยสายตาละห้อยเขาจะรู้หรือเปล่าว่าสิ่งที่เขาทำนั้นทำให้ใจของผู้หญิงคนหนึ่งเต้นแรงทั้งที่ไม่มีสิทธิ์"เธอนี่ทำอะไรก็อร่อยไปหมดเลยนะ""ขอบคุณนะคะ ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ เลยนะคะ" คนได้รับคำชมรู้สึกตื้นตันจนหุบยิ้มไม่ลง กังวลว่าหลังจากเธอไปแล้วเขาจะได้กินอาหารแบบนี้อีกไหมหรือจะต้องไปกินร้านอาหารทุกวัน"ฉันอิ่มแล้ว"
ตัวแทนจำยอม ตอนที่13 : เวลาเปลี่ยน
เวลาผ่านไปแค่ชั่วพริบตาไม่นานอริสาก็จะกลับมาแล้ว เธอเหลือเวลาอยู่กับอีกนิดเดียวเท่านั้น หลังจากวันนั้นที่ทริปครั้งแรกล่มไปนั่นก็คือทริปครั้งสุดท้ายของเธอกับเขา ทั้งคู่ไม่ได้ไปไหนด้วยกันอีกเลยเพราะไม่อยากให้ใครไม่สบายใจ"คืนนี้ฉันกลับช้าหน่อยนะมีประชุมเธอนอนก่อนเลยก็ได้" เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน มอร์แกนไม่ใช่คนที่ขาดเรื่องบนเตียงไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนตอนนี้เขารู้จักยับยั้งห้ามใจตัวเองจากเมื่อก่อนที่ต้องมีอะไรทุกคืนแต่ตอนนี้ในหนึ่งสัปดาห์เขาจะมีอะไรกับเธอแค่สามถึงสี่วัน และที่สำคัญเขาอ่อนโยนกว่าแต่ก่อนจนน่าตกใจ"ค่ะ วันนี้ฝนน่าจะตกระวังด้วยนะคะ""อืมขอบใจนะ ไปก่อนนะ จุ๊บ" มอร์แกนบอกลาเธอแต่ไม่ลืมที่จะจูบหน้าผากของเธอก่อนออกจากห้อง เขาทำแบบนี้มาได้สักพักแล้ว"พรุ่งนี้ก็ครบกำหนดแล้วเหรอ เร็วจัง" ร่างบางดูการแจ้งเตือนในโทรศัพท์ที่ตั้งเอาไว้ พรุ่งนี้ก็จะครบกำหนดการฝังยาคุมกำเนิดแบบสามปีของเธอแล้วต่อจากนี้อีกหนึ่งปีเธอคงต้องคุมกำเนิดด้วยวิธีอื่น เวลาผ่านไปเร็วจนเธอใจหายอีกไม่นานเธอก็ต้องกลับที่ของเธอแล้วโลกแห่งความจริงของเธอตอนนี้ที่อยู่
ตัวแทนจำยอม ตอนที่12 : ครั้งแรกก็ล่ม Nc
สองชายหญิงเดินด้วยกันที่ชายหาดมอร์แกนได้พักผ่อนอย่างที่ใจต้องการส่วนกุลธิดาได้อยู่กับเขาแบบที่หวังเอาไว้ ร่างบางเดินเคียงข้างเขาพร้อมกันแอบมองเขาอยู่ตลอดเวลา"ทำไมเธอชอบแอบมองฉัน""กุลไม่ได้แอบมองนะคะ" คนถูกจับได้รีบหลบตากลบเกลื่อนความผิด มอร์แกนหยุดเดินแล้วหันมาจ้องหน้าเธอแต่อีกคนกลับเสมองไปทางอื่น"แน่ใจ?""แน่ค่ะ""ฉันไม่เชื่อ แน่จริงก็สบตาฉันสิ" คนตัวโตย่อตัวลงให้สายตาของเขาและเธอตรงกัน"กุลไม่ได้แอบมองจริงๆ นะคะ""ถ้าไม่ได้แอบมองก็หันมาสบตาฉันสิ" มอร์แกนแอบอมยิ้มกับคำพูดแก้ตัวที่เด็กประถมก็ดูออกว่าโกหก"เร็ว! หันมา" แกล้งทำขึ้นเสียงใส่เธอจนคนตัวเล็กต้องยอมสบตากับเขา นัยน์ตาสวยสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น ดวงตาสีน้ำตาลทองมองลึกไปยังดวงตาสีดำกลมโตของเธอมอร์แกนรู้สึกใจหวิวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจนต้องรีบหันหน้าหนี"ฉันจะกลับโรงแรมเธอจะเดินเล่นต่อก็ได้" คนตัวโตพูดจบก็เดินไปโดยไม่รอเธอแม้แต่น้อย กุลธิดามองตามแผ่นหลังของเขาที่ห่างออกไปแล้วรู้สึกใจหายเหมือนเขากำลังจะจากเธอไปในไม่ช้า"อะไรของแกเนี่ยไอ
Vous vous intéresseriez aussi à
เล่ห์รักพายุร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์76.0K Vues3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X75.5K VuesHot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์327.3K Vuesรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด311.7K Vuesหวนคืนรัก หัวใจดวงเดิม
ปทุมวดี482 Vuesไฟล่าไฟ
เย้ายวนรัก364 Vuesพันธะร้ายนายโฮสต์สุดหล่อ
ปีศาจชอนซา157 Vuesเด็กของเฮีย
นิยายของเนม17.9K Vues
