เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่1 : เปรียบเป็นนางบำเรอ
วันที่เผยแพร่:
2026-03-09 12:11:00...ปัจจุบัน...
ในห้องนอนสุดหรูหรากายหนาโหมใส่ร่างเล็กที่บัดนี้อ่อนปวกเปียกเพราะผ่านสมรภูมิบทรักมายาวนานหลายชั่วโมงเธอแทบไม่มีแรงที่จะส่งเสียงครางให้เขาได้ "ครางดังๆ ...สิ...อ๊า! ร้องดังๆ” คนตัวโตที่ร่างกายเต็มไปด้วยหมัดกล้ามกระแทกใส่ร่างบางที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงทำได้แค่นอนนิ่งๆ ให้เขาโหมกระแทกใส่ให้เวลามันผ่านไป "ทำไมไม่ครางล่ะ!...ซี้ด...อึก" มอร์แกนตะคอกถามเสียงดังเขาเป็นคนที่มีความต้องการทางเพศสูงและยับยั้งอารมณ์ไม่ได้เวลามีเซ็กซ์เขาไม่เคยเหน็ดเหนื่อยกับกิจกรรมบนเตียงเลยสักครั้ง "กุล...เหนื่อยแล้วค่ะ...อ๊ะ" เสียงหวานไม่ได้ครางตามที่เขาสั่งแต่พูดออกมาเบาๆ ราวกับกระซิบ "ยัง! ฉันยังไม่เหนื่อย เธอก็ห้ามเหนื่อย" ว่าจบก็อัดกระแทกจนคนใต้ต่างตัวสั่นคลอน ร่างบางนอนหลับตาในใจได้แต่ภาวนาให้เวลามันผ่านไปเสียที เช้าวันใหม่ที่แสนสดใสของทุกคนยกเว้นแต่กับเธอกุลธิดาลุกจากเตียงด้วยความยากลำบาก แต่เธอชินเสียแล้วเพราะสภาพเธอในทุกๆ เช้าก็มักจะเป็นแบบนี้ตลอด ภาพสุดท้ายที่จำได้รางๆ ของเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ คือเธอสลบไปในตอนเที่ยงคืนและก็ลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเช่นนี้ "เมื่อคืนเธอหลับก่อนฉันอีกแล้วนะกุล" ร่างหนาที่แปรงฟันอยู่ในห้องน้ำเดินออกมาทั้งๆ ที่แปรงสีฟันยังอยู่ในปากของตัวเอง "ขอโทษค่ะ" คำพูดที่ดีที่สุดของเธอไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรเธอก็มักจะพูดคำนี้ "ช่างเถอะๆ ฉันเบื่อที่จะได้ยินคำขอโทษเธอล่ะ" มอร์แกนกลับเข้าไปในห้องน้ำอย่างเดิม ตอนกลางคืนเขาดุดันและน่ากลัวแต่ในตอนเช้าเขาเหมือนคนละคนแต่แค่ความเย็นชาเท่านั้นที่เหมือนเดิมไม่ว่าจะเวลาไหน "ฉันไปทำงานก่อนนะ" "ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ" กุลธิดาเอ่ยบอกกับเขาแบบนี้ทุกเช้าเพราะเธอได้รับคำสั่งมาว่าต้องทุกอย่างให้เหมือนคู่รักแต่ห้ามรัก ทำทุกอย่างเพื่อให้เขาไม่มีคนอื่นมีแค่เธอเพื่อรออีกคนกลับมา เธอย้ายมาอยู่เพนต์เฮาส์สุดหรูของเขาได้สองปีแล้วและอีกสองปีข้างหน้าเธอก็ต้องไปเพราะตัวจริงของเขาจะกลับมาตัวจริงที่คนอย่างเธอไม่อาจต่อกรได้ เธอก็แค่ลูกเมียน้อย ครืน~ ครืน~ เสียงโทรศัพท์เครื่องทันสมัยที่เขาซื้อให้สั่นอยู่บนโต๊ะอาหาร กุลธิดาหยิบขึ้นมาดูแล้วยิ้มน้อยๆ "ครีม โทรมามีอะไรหรือเปล่า" ร่างบางยิ้มออกเมื่อเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวโทรมาหา 'คืนนี้ไปสังสรรค์กันไหมกุล' "ฉันยังไม่ได้ขอคุณมอร์แกนน่ะ" เพื่อนสนิทของเธอรู้เรื่องที่เธอมาเป็นนางบำเรอให้กับเขาแทนพี่สาวต่างแม่ที่เกลียดเธอเข้าไส้ 'งั้นก็ขอสิ วันนี้วันเกิดฉันนะฉันไม่อยากเหงาคนเดียวนะ' ปลายสายตอบกลับมา กุลธิดาไม่เคยลืมวันเกิดเพื่อนแต่เธอแค่ออกไปไหนไม่ได้แบบอิสระ "ฉันจะลองขอดูนะ" 'ดีมากเพื่อนรัก ฉันจะรอข่าวดีนะ' เมื่อวางสายกับเพื่อนสนิทก็กดโทรหาคนที่เธอต้องขออนุญาต "คุณมอร์แกนคะ" เมื่อเขารับเธอก็รีบเรียกชื่อเขา 'อะไร?' ปลายสายตอบกลับมาห้วนๆ "คืนนี้กุลขอไปงานวันเกิดเพื่อนได้ไหมคะ" 'วันเกิดเพื่อน? เธอมีเพื่อนด้วยงั้นเหรอ' "มีค่ะ ไปได้ไหมคะ" ถามไปลุ้นไปว่าเขาจะให้ไปหรือเปล่า เธอแทบไม่เคยไปไหนเพราะก่อนไปต้องขออนุญาตเขาเสมอเธอจึงไม่อยากจะไปไหนเลย 'ไม่ คืนนี้ฉันกลับเร็วรู้ใช่ไหมต้องทำยังไงเด็กดี' ปลายสายไม่อนุมัติเธอก็คงไม่ได้ไปสินะ "ค่ะ งั้นแค่นี้นะคะ" ถึงจะรู้อยู่แล้วแหละว่าคำตอบมันจะเป็นยังไงแต่ก็แอบหวังว่าจะได้ไปงานวันเกิดเพื่อนบ้าง 'ว่าไงๆ ได้ไหมกุล' "ขอโทษนะครีมแต่วันนี้คุณมอร์แกนจะกลับเร็วน่ะ" เธอต้องปฏิเสธเพื่อนเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ 'ไม่เป็นไรๆ ครั้งหน้าก็ได้เนอะ' "ขอโทษนะสุขสันต์วันเกิดนะครีม ขอโทษจริงๆ” 'ช่างเถอะๆ ฉันก็พอรู้แล้วล่ะว่าอีตามอร์แกนนั่นไม่ให้กุลมาเที่ยวกลางคืนหรอก คราวหน้าห้ามปฏิเสธอีกนะกุล' "จ้ะ คราวหน้าจะไปให้ได้เลย" ถึงจะไม่รู้ว่าจะได้ไปหรือเปล่าแต่ก็แอบหวังน้อยๆ สองเพื่อนซี้คุยกันไปเรื่อยเปื่อยในเมื่อเพื่อนซี้อย่างกุลธิดาไปไม่ได้เจ้าของวันเกิดจึงไม่จัดงานเพราะไม่รู้จะจัดไปทำไมในเมื่อเพื่อนคนเดียวไปไม่ได้
บทล่าสุด
ตัวแทนจำยอม ตอนพิเศษ : คนคลั่งรัก (2)
เช้าวันต่อมามิลินพาลูกสาวที่แต่งตัวเหมือนกับตนเองออกไปหาเจสซี่แต่เช้า มิลินกับเจสซี่มักจะนัดเจอกันอยู่บ่อยๆ ส่วนสามีของทั้งคู่ต่างไปทำงานหาเงินมาให้ภรรยาและลูก "เจสซี่" "มิลิน" สองเพื่อนสาวโผล่กอดกันด้วยความคิดถึง เจสซี่ตามฮันเตอร์ไปทำงานที่ต่างประเทศเพิ่งจะกลับมาทำให้ทั้งคู่ไม่ได้เจอกันหลายเดือน "คิดถึงจังเลย" "คิดถึงเหมือนกันเราซื้อของมาฝากมิลินกับหนูลีน่าด้วยนะ" เจสซี่กับมิลินอุ้มลูกนั่งที่เก้าอี้สำหรับเด็กก่อนที่จะนั่งตาม "จีเซลโตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย" มิลินมองลูกสาวของเจสซี่แล้วได้แต่ตะลึง หนูน้อยจีเซลดูโตมากทั้งๆ ที่อายุน้อยกว่าหนูน้อยลีน่าเกือบสองเดือน "ลีน่ายิ่งโตก็ยิ่งน่ารักนะเนี่ย" เจสซี่เอ่ยชมลูกสาวของมิลินที่น่ารักเหมือนมิลินไม่ผิดเพี้ยนแถมยังมีความขี้อ้อนซึ่งต่างกับลูกสาวของเธอมากที่ไม่ค่อยอ้อนแถมมีความโตเป็นผู้ใหญ่ในบางครั้งด้วย "ปีหน้าก็เข้าโรงเรียนแล้วเราว่าจะให้ลีน่าเรียนที่เดียวกับจีเซลน่ะ" "ดีเลยทั้งสองคนจะได้ไม่เหงา" มิลิและเจสซี่สนทนากันในเรื่อง
ตัวแทนจำยอม ตอนพิเศษ : คนคลั่งรัก (1)
สี่ปีต่อมา... มิเกลจากเด็กหนุ่มตอนนี้อายุสิบแปดปีแล้วอีกไม่กี่เดือนเขาก็จะอายุสิบเก้ามิเกลกำลังจะขึ้นมหาวิทยาลัยในไม่ช้า เขากลายเป็นหนุ่มฮอตที่มีสาวตามกรี๊ดแทบทุกวันแต่เขากลับไม่สนใจใครเลย "น้าเกลๆ” หนูน้อยลีน่าวัยสามขวบที่กำลังเริ่มพูดเก่งเรียกผู้เป็นน้าที่แต่งตัวหล่อกำลังเดินออกจากบ้าน "ว่าไงคะสุดสวย" มิเกลหยุดแวะเล่นกับหลาน ชายหนุ่มอุ้มหนูน้อยลีน่าลูกสาวของมิลินกับโรมันขึ้นมาก่อนจะกดจมูกหอมแก้มนิ่มๆ ของหนูน้อย "ไปเที่ยวๆ” เด็กน้อยวัยสามขวบที่ได้ความน่ารักจากคนเป็นแม่มาเยอะ ยังพูดได้คำยาวๆ ไม่ค่อยได้ ลีน่ามีใบหน้าที่ออกไปทางเอเชียเหมือนมิลินไม่มีส่วนไหนคล้ายคลึงกับผู้เป็นพ่อแม้แต่น้อย "ไม่ได้ค่ะวันนี้น้าเกลไม่ว่าง" มิเกลพูดคุยกับหลานอย่างอ่อนโยนผิดกับมิเกลที่พูดกับเพื่อน "เสียใจจัง" หนูน้อยลีน่าทำหน้าเสียใจทำแก้มป่องๆ เหมือนคนเป็นแม่ไม่มีผิด "ลีน่าไม่เอาลูกไม่กวนน้ามิเกลสิลูก" มิลินกลายเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งที่ยังคงความน่ารักไม่เปลี่ยนเดินมาอุ้มลูกสาวที่กำลังงอนๆ มิเกล
ตัวแทนจำยอม ตอนที่64 : ไม่ได้กลัวแค่เกรงใจเมีย (2)
ว่าที่คุณพ่อนั่งยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งเมื่อได้ยินจากปากของคุณหมอว่าภรรยากำลังตั้งครรภ์ได้สองเดือนกว่าแล้ว โรมันไม่ค่อยเห่อเท่าไหร่เขาไม่บอกใครเลยแต่เขาถ่ายรูปผลตรวจของภรรยาลงโซเชียลของตนเองจนมีหลายคนเข้ามาแสดงความดีใจกับเขาด้วย"ไม่ค่อยจะเห่อเลยนะไอ้โรม" ฮันเตอร์พาภรรยามาหามิลินที่บ้านเขาจึงมานั่งคุยกับโรมัน"ก็ไม่ได้เห่ออะไรสักหน่อย""เหรอ! เล่นถ่ายรูปลงโซเชียลแบบนี้เรียกว่าไม่เห่อเลยเนอะ" ฮันเตอร์ว่าตัวเองเห่อลูกแล้วนะแต่ดูเหมือนว่าโรมันจะเป็นเอามากกว่าเขาอีก"ลูกฉันโตกว่าลูกแกนะไอ้ฮาน เตรียมสอนลูกแกให้เรียกลูกฉันพี่ได้เลย""โทษนะที่แกบอกว่าโตว่านี่แค่เดือนเดียวเองไหมวะ" ฮันเตอร์ถามกลับจนโรมันไปต่อไม่ถูก"ก็โตกว่าแล้วกัน""เดือนเดียวใครเขานับกันวะไอ้นี่ชักจะบ้าใหญ่ล่ะ" สองเพื่อนซี้นั่งเถียงกันเรื่องลูกจนภรรยาเดินเข้ามาก็ยังไม่หยุดเถียงกัน"อะไรกันคะเนี่ย" เจสซี่ถามสามีเมื่อเห็นสามีกำลังเถียงอย่างเอาเป็นเอาตาย"ไม่มีอะไรครับที่รักเรากลับกันเถอะนะ""เรากลับก่อนนะมิลินแล้วจะมาหาใหม่" เจสซี่กล่าวล
ตัวแทนจำยอม ตอนที่64 : ไม่ได้กลัวแค่เกรงใจเมีย (1)
สามปีต่อมา...มิลินกับโรมันเข้าประตูวิวาห์กันไปเมื่อสามเดือนก่อน มอร์แกนแกล้งโรมันด้วยการเสนอสินสอดงานแต่งไป หนึ่งร้อยล้านยูโรถ้าตีเป็นเงินไทยก็หลายพันล้าน ซึ่งจำนวนเงินนั้นไม่ได้ทำให้โรมันลำบากใจอะไรเลยเมื่อแลกกับผู้เป็นที่รัก ที่จริงแล้วไม่จำเป็นต้องมีสินสอดก็ได้แต่ก็เพราะพ่อตาอยากจะแกล้งลูกเขยเล่นเท่านั้นจึงตั้งค่าสินสอดขึ้นมา"ห๊า! เมียแกท้องแล้ว?" โรมันตาโตเป็นไข่ห่านด้วยความตกใจเมื่อฮันเตอร์เดินมาโอ้อวดว่าภรรยาที่เพิ่งแต่งงานทีหลังเขาสองเดือนกำลังตั้งครรภ์"ใช่ ได้เดือนกว่าๆ แล้ว" ฮันเตอร์ยังคงโอ้อวดไม่เลิกราภูมิใจในผลงานของตนเอง"ท้องก่อนแล้วไงไม่เห็นต้องตื่นเต้นเลย" โรมันทำเป็นไม่ตื่นเต้นแต่จริงในใจเขาอิจฉาฮันเตอร์ที่ได้ลูกก่อนเขา"ทำไม่ได้อย่าพูดเลยไอ้โรม แกน่ะฝ่อหรือเปล่าไปตรวจบ้างไหม""ไม่ฝ่อเว้ย ฉันไม่ทำหรอกลูกคนเดียวอย่างฉันต้องแฝดสามเลยทีเดียว" เอ่ยอย่างมั่นใจ"มีคนเดียวให้มันได้ก่อนเถอะ""ไอ้ฮาน! ไปไหนก็ไปเลยไป" โรมันไล่เพื่อนสนิททันทีเมื่อเพื่อนพูดแทงใจดำ"ไปก็ได้ต้องไปซื้อของเตรียมรับขว
ตัวแทนจำยอม ตอนที่63 : ขอลูกสาวเกือบได้ลูกปืน (2)
[ห้องทำงาน]โรมันนั่งก้มหน้าไม่กล้าสบตากับมอร์แกน เขารู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำและก็กลัวจะโดนฆ่าโดนไม่ได้ร่ำลาคนรัก"นานแค่ไหนแล้ว?" มอร์แกนเปิดประเด็นถามขึ้นเสียงดังจนคนที่นั่งอยู่สะดุ้งตัวโยน"เมื่อตอนที่ไปเที่ยวชายหาดครับ" โรมันตอบในทันทีเขาเข้าใจในสิ่งที่มอร์แกนถาม"มิลินเด็กกว่าแกตั้งสิบห้านะไอ้โรม""ครับผมทราบ แต่ผมรักมิลินจริงๆ นะครับนาย...ผมรักมิลินมานานแล้วด้วย" บอกรักเธออย่างมั่นใจแต่ก็ต้องพูดเบาๆ ในประโยคหลังเพราะกลัวอีกคนจะหัวร้อนขึ้นมาอีก"ที่ว่านานน่ะกี่ปี?""ถามว่ากี่ปี?" มอร์แกนถามย้ำอีกครั้งเมื่อโรมันไม่ยอมตอบ"เจ็ดปีครับ""เจ็ดปี! แก! ตอนนั้นมิลินเพิ่งจะสิบสามเนี่ยนะ" มอร์แกนลองนั่งคำนวณอายุลูกสาวก็ถึงกับหัวร้อน ไอ้ที่ว่านานเขาก็คิดว่าแค่ปีสองปีที่ไหนได้ตั้งเจ็ดปีแถมตอนนั้นมิลินอายุแค่สิบสาม"แต่ผมไม่ได้ทำอะไรมิลินเลยนะครับนายสาบานได้" เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลยๆ เขาเองก็เพิ่งมาแตะต้องตัวเธอเมื่อไม่นานนี่เอง"ผู้หญิงมีตั้งเยอะแยะไอ้โรมทำไมแกไม่ไปรักไปชอบวะ ทำไมต้องเป็นมิลิน
ตัวแทนจำยอม ตอนที่63 : ขอลูกสาวเกือบได้ลูกปืน (1)
เช้าวันอาทิตย์แสนสดใสมิลินตื่นแต่เช้ารีบลงมาออดอ้อนผู้เป็นพ่อ วันนี้โรมันตัดสินใจจะเข้ามาสู่ขอเธออย่างเป็นเรื่องเป็นราว"อ้อนแบบนี้อยากได้อะไรคนสวยของพ่อ" มอร์แกนถามลูกสาวเมื่อวันนี้ลูกสาวอ้อนเขามากกว่าทุกวัน"วันนี้หนูอยากให้พ่อใจเย็นน่ะค่ะ""พ่อก็ใจเย็นอยู่แล้วไงลูก" มอร์แกนมั่นใจว่าตัวเองใจเย็นแต่ที่จริงไม่ใช่เลยเขาน่ะอารมณ์ขึ้นง่ายที่สุดแล้ว มิเกลเดินลงมาจากห้องเดินมานั่งข้างๆ ผู้เป็นพ่อพร้อมกับมองพี่สาวด้วยสีหน้าเฉยเมยเพราะเขาเห็นพี่สาวอ้อนจนชินตาเสียแล้ว"ใจเย็นกว่านี้อีกค่ะแบบเย็นสุดๆ ไปเลยค่ะทำได้ไหมคะ""มีอะไรหรือเปล่าลูก" มอร์แกนเริ่มสงสัยเลยถามลูกสาว"ไม่มี๊! หนูแค่อยากให้พ่อใจเย็นเฉยๆ ค่ะ" คนตัวเล็กตอบเสียงสูงเหมือนไม่มีพิรุธเลยแต่ใครๆ ก็ดูออกทั้งนั้น"เดี๋ยวนี้มีความลับกับพ่อเหรอลูก""เปล่าค่ะ ไม่ได้มีความลับนะคะ" มิลินปฏิเสธเสียงแข็งเธอไม่ได้มีความลับแต่แค่บอกพ่อกับแม่ไม่ได้เท่านั้นเอง สองพ่อลูกหยอกล้อกันไปมาจนไม่ได้สนใจชายหนุ่มที่กำลังเดินดุ่มๆ เข้ามาในบ้านของตนเอง"อรุณสวัสดิ์ครับนาย"
ตัวแทนจำยอม ตอนที่9 : แค่มาแวะเวียน
เช้าวันใหม่มาเยือนร่างบางลุกขึ้นทำอาหารเช้าให้เขาด้วยสภาพที่เหมือนคนผ่านสงครามมา ขาเรียวค่อยๆ ก้าวช้าๆ หยิบวัตถุดิบมาปรุงอาหารเมื่อเสร็จก็ไปอาบน้ำและเตรียมน้ำอุ่นและเสื้อผ้าสำหรับทำงานให้เขาแบบที่เคยทำทุกวัน"เช้านี้มีข้าวต้มกุ้งค่ะ" คนตัวเล็กค่อยๆ เดินยกชามข้าวต้มออกมาให้เขาที่โต๊ะอาหาร
ตัวแทนจำยอม ตอนที่8 : อิจฉาแต่ทำอะไรไม่ได้
การประชุมแสนหนักหน่วงผ่านพ้นไป มอร์แกนเดินกลับเข้าห้องทำงานของตัวเองก็เห็นร่างบางนั่งหลับอยู่บนโซฟา ปากหนาเผลอยิ้มออกมาก่อนจะรีบหุบยิ้มวันนี้เขาเผลอยิ้มให้เธอสองครั้งแล้วและมันจะไม่มีครั้งที่สามเขาจะไม่ยิ้มให้ใครนอกจากอริสาคนเดียว"นี่เธอ ตื่นได้แล้ว" สะกิดไหล่เธอเบาๆ กุลธิดาลืมตามองพอเห
ตัวแทนจำยอม ตอนที่7 : เจ็บแต่เต็มใจ Nc
แก่นกายใหญ่สอดเข้าไปร่องแคบจนสุดทาง ร่างบางรู้สึกจุกน้อยๆ ด้วยขนาดตัวเขากับเธอช่างต่างกันเหลือเกิน ขาเรียวสวยถูกจับยกลอยขึ้นจากพื้นมาพาดที่แขนแกร่งของเขา"ท่านี้เข้าไปลึกจริงๆ ...ซี้ด" กระซิบข้างหูของเธออย่างพอใจ สะโพกสอบเริ่มขยับในจังหวะที่เร็วในทันทีไม่มีโดยไม่มีวอร์มก่อน ร่างบางใบหน้า
ตัวแทนจำยอม ตอนที่6 : ไม่ใช่ความรัก Nc
ร่างบอบบางตื่นเช้าเพื่อมาทำอาหารให้กับเขาก่อนไปทำงาน แม่ครัวคนสวยสวมผ้ากันเปื้อนแล้วเริ่มลงมือทำอาหารที่เคยร่ำเรียนมาจากหลักสูตรการศึกษาและจากที่ค้นคว้าหาความรู้จากอินเทอร์เน็ตด้วยตัวเอง"วันนี้ทำโจ๊กทรงเครื่องดีกว่า" เปิดตู้เย็นดูของสดที่ซื้อไว้เมื่อวานก็ยิ้มออกมา ในช่วงที่เธออยู่ที่นี่
