Mag-log inShare
ตอนที่1 : เปรียบเป็นนางบำเรอ
Huling Na-update:
2026-03-09 12:11:00...ปัจจุบัน...
ในห้องนอนสุดหรูหรากายหนาโหมใส่ร่างเล็กที่บัดนี้อ่อนปวกเปียกเพราะผ่านสมรภูมิบทรักมายาวนานหลายชั่วโมงเธอแทบไม่มีแรงที่จะส่งเสียงครางให้เขาได้ "ครางดังๆ ...สิ...อ๊า! ร้องดังๆ” คนตัวโตที่ร่างกายเต็มไปด้วยหมัดกล้ามกระแทกใส่ร่างบางที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงทำได้แค่นอนนิ่งๆ ให้เขาโหมกระแทกใส่ให้เวลามันผ่านไป "ทำไมไม่ครางล่ะ!...ซี้ด...อึก" มอร์แกนตะคอกถามเสียงดังเขาเป็นคนที่มีความต้องการทางเพศสูงและยับยั้งอารมณ์ไม่ได้เวลามีเซ็กซ์เขาไม่เคยเหน็ดเหนื่อยกับกิจกรรมบนเตียงเลยสักครั้ง "กุล...เหนื่อยแล้วค่ะ...อ๊ะ" เสียงหวานไม่ได้ครางตามที่เขาสั่งแต่พูดออกมาเบาๆ ราวกับกระซิบ "ยัง! ฉันยังไม่เหนื่อย เธอก็ห้ามเหนื่อย" ว่าจบก็อัดกระแทกจนคนใต้ต่างตัวสั่นคลอน ร่างบางนอนหลับตาในใจได้แต่ภาวนาให้เวลามันผ่านไปเสียที เช้าวันใหม่ที่แสนสดใสของทุกคนยกเว้นแต่กับเธอกุลธิดาลุกจากเตียงด้วยความยากลำบาก แต่เธอชินเสียแล้วเพราะสภาพเธอในทุกๆ เช้าก็มักจะเป็นแบบนี้ตลอด ภาพสุดท้ายที่จำได้รางๆ ของเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ คือเธอสลบไปในตอนเที่ยงคืนและก็ลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเช่นนี้ "เมื่อคืนเธอหลับก่อนฉันอีกแล้วนะกุล" ร่างหนาที่แปรงฟันอยู่ในห้องน้ำเดินออกมาทั้งๆ ที่แปรงสีฟันยังอยู่ในปากของตัวเอง "ขอโทษค่ะ" คำพูดที่ดีที่สุดของเธอไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรเธอก็มักจะพูดคำนี้ "ช่างเถอะๆ ฉันเบื่อที่จะได้ยินคำขอโทษเธอล่ะ" มอร์แกนกลับเข้าไปในห้องน้ำอย่างเดิม ตอนกลางคืนเขาดุดันและน่ากลัวแต่ในตอนเช้าเขาเหมือนคนละคนแต่แค่ความเย็นชาเท่านั้นที่เหมือนเดิมไม่ว่าจะเวลาไหน "ฉันไปทำงานก่อนนะ" "ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ" กุลธิดาเอ่ยบอกกับเขาแบบนี้ทุกเช้าเพราะเธอได้รับคำสั่งมาว่าต้องทุกอย่างให้เหมือนคู่รักแต่ห้ามรัก ทำทุกอย่างเพื่อให้เขาไม่มีคนอื่นมีแค่เธอเพื่อรออีกคนกลับมา เธอย้ายมาอยู่เพนต์เฮาส์สุดหรูของเขาได้สองปีแล้วและอีกสองปีข้างหน้าเธอก็ต้องไปเพราะตัวจริงของเขาจะกลับมาตัวจริงที่คนอย่างเธอไม่อาจต่อกรได้ เธอก็แค่ลูกเมียน้อย ครืน~ ครืน~ เสียงโทรศัพท์เครื่องทันสมัยที่เขาซื้อให้สั่นอยู่บนโต๊ะอาหาร กุลธิดาหยิบขึ้นมาดูแล้วยิ้มน้อยๆ "ครีม โทรมามีอะไรหรือเปล่า" ร่างบางยิ้มออกเมื่อเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวโทรมาหา 'คืนนี้ไปสังสรรค์กันไหมกุล' "ฉันยังไม่ได้ขอคุณมอร์แกนน่ะ" เพื่อนสนิทของเธอรู้เรื่องที่เธอมาเป็นนางบำเรอให้กับเขาแทนพี่สาวต่างแม่ที่เกลียดเธอเข้าไส้ 'งั้นก็ขอสิ วันนี้วันเกิดฉันนะฉันไม่อยากเหงาคนเดียวนะ' ปลายสายตอบกลับมา กุลธิดาไม่เคยลืมวันเกิดเพื่อนแต่เธอแค่ออกไปไหนไม่ได้แบบอิสระ "ฉันจะลองขอดูนะ" 'ดีมากเพื่อนรัก ฉันจะรอข่าวดีนะ' เมื่อวางสายกับเพื่อนสนิทก็กดโทรหาคนที่เธอต้องขออนุญาต "คุณมอร์แกนคะ" เมื่อเขารับเธอก็รีบเรียกชื่อเขา 'อะไร?' ปลายสายตอบกลับมาห้วนๆ "คืนนี้กุลขอไปงานวันเกิดเพื่อนได้ไหมคะ" 'วันเกิดเพื่อน? เธอมีเพื่อนด้วยงั้นเหรอ' "มีค่ะ ไปได้ไหมคะ" ถามไปลุ้นไปว่าเขาจะให้ไปหรือเปล่า เธอแทบไม่เคยไปไหนเพราะก่อนไปต้องขออนุญาตเขาเสมอเธอจึงไม่อยากจะไปไหนเลย 'ไม่ คืนนี้ฉันกลับเร็วรู้ใช่ไหมต้องทำยังไงเด็กดี' ปลายสายไม่อนุมัติเธอก็คงไม่ได้ไปสินะ "ค่ะ งั้นแค่นี้นะคะ" ถึงจะรู้อยู่แล้วแหละว่าคำตอบมันจะเป็นยังไงแต่ก็แอบหวังว่าจะได้ไปงานวันเกิดเพื่อนบ้าง 'ว่าไงๆ ได้ไหมกุล' "ขอโทษนะครีมแต่วันนี้คุณมอร์แกนจะกลับเร็วน่ะ" เธอต้องปฏิเสธเพื่อนเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ 'ไม่เป็นไรๆ ครั้งหน้าก็ได้เนอะ' "ขอโทษนะสุขสันต์วันเกิดนะครีม ขอโทษจริงๆ” 'ช่างเถอะๆ ฉันก็พอรู้แล้วล่ะว่าอีตามอร์แกนนั่นไม่ให้กุลมาเที่ยวกลางคืนหรอก คราวหน้าห้ามปฏิเสธอีกนะกุล' "จ้ะ คราวหน้าจะไปให้ได้เลย" ถึงจะไม่รู้ว่าจะได้ไปหรือเปล่าแต่ก็แอบหวังน้อยๆ สองเพื่อนซี้คุยกันไปเรื่อยเปื่อยในเมื่อเพื่อนซี้อย่างกุลธิดาไปไม่ได้เจ้าของวันเกิดจึงไม่จัดงานเพราะไม่รู้จะจัดไปทำไมในเมื่อเพื่อนคนเดียวไปไม่ได้
Pinakabagong kabanata
ตัวแทนจำยอม ตอนที่17 : แค่อยากมาเจออีกครั้ง
หลายวันต่อมาอริสากลับมาบ้านพร้อมกับมอร์แกน คุณท่านและคุณหญิงตกใจมากที่เห็นลูกสาวกลับมาก่อนกำหนดแถมกลับมาได้หลายวันแล้วด้วยแต่ไม่ยอมกลับมาบ้าน"ทำไมไม่บอกแม่ล่ะลูกว่ากลับมานานแล้ว""อริสมัวแต่ยุ่งค่ะคุณแม่" อริสาเข้ากอดคุณหญิงพิมอรอย่างออดอ้อน กุลธิดาได้แต่แอบมองเขาจากระยะไกลเธอไม่กล้าเขาไปในวงสนทนา"แล้วนี่จะตบจะแต่งกันตอนไหนล่ะ""พี่มอร์แกนอยากให้รออีกสักหน่อยน่ะค่ะ" อริสาเองก็ไม่ค่อยพอใจเพราะอยากจะแต่งเร็วๆ นี้แต่คนรักไม่ยอม มอร์แกนแทบไม่ได้ฟังที่อริสาพูดเพราะมัวแต่สอดส่องสายตาหาใครบางคนแต่ก็ไม่เจอ"รออะไรล่ะมอร์แกนน้องก็กลับมาแล้วนะแม่อยากจะอุ้มหลานเต็มทีแล้ว" คุณหญิงพิมอรหันไปถามว่าที่ลูกเขย"ครับ?" คนที่ไม่ได้ฟังได้แต่ทำหน้าสงสัย"แม่บอกว่าแม่อยากอุ้มหลานแล้วรีบๆ แต่งกันซะเลยสิจะรออะไรอีกล่ะ คบกันมาตั้งนานแล้ว""คือผม...""อย่าเร่งเด็กๆ เลยคุณหญิงรอให้พวกเขาพร้อมกันก่อนดีกว่า" ท่านดิเรกตอบแทนเมื่อเห็นชายหนุ่มไม่กล้าตอบ"แต่คุณคะเราก็แก่กันแล้วนะคะกว่าจะมีลูกฉันไม่ผมขาวขึ้นเต็มหัวก่อนเหรอคะ
ตัวแทนจำยอม ตอนที่16 : สิ่งที่ทำได้ Nc
ร่างบางพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ลงจากรถแท็กซี่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่เคยอยู่ เธอได้กลับบ้านแล้วเธอจะไม่ไปไหนอีกแล้วจนกว่าผู้เป็นพ่อจะไล่เธอ"หนูกุล? มาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้ลูก" ป้าเดือนแม่บ้านอาวุโสเป็นคนออกมาเปิดประตูให้เธอ"กุลกลับมาแล้วค่ะ หมดหน้าที่ของกุลแล้ว" กุลธิดาพูดอย่างยิ้มๆ ป้าเดือนมองหน้าหญิงสาวที่ตนเองเลี้ยงมาก็อดสงสารไม่ได้"เข้าบ้านกันเถอะลูก""คุณท่านหลับหรือยังคะป้า""เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำแล้วแหละลูก" สายตาสวยมองขึ้นไปด้านบนซึ่งเป็นห้องของผู้เป็นพ่อ ต่อจากนี้เธอจะมีเวลาอยู่ดูแลท่านทดแทนช่วงเวลาที่หายไปแล้ว"ห้องของหนูยังเหมือนเดิมนะลูก ป้าให้เด็กมาทำความสะอาดอยู่ตลอด""ขอบคุณนะคะ นอกจากแม่ก็มีแค่ป้าที่ดีกับหนู" กุลธิดากอดป้าเดือนแน่นเธอไม่มีโอกาสได้กอดพ่อหรือใคร เธอก็เหมือนเด็กที่ขาดความอบอุ่นคนหนึ่งนั่นแหละ"หนูก็เหมือนลูกป้าอีกคนนะลูก ไปพักผ่อนเถอะลูกไปเหนื่อยมาเยอะแล้ว" ป้าเดือนดันหลังให้เธอเข้าห้องสำหรับคนรับใช้ก่อนจะปิดประตูให้เธอได้พักผ่อน กุลธิดามองรอบห้องทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ตัวแทนจำยอม ตอนที่15 : ตัวจริงกลับมา
หญิงสาวนั่งเหงาอยู่ในห้องสุดหรูโดยไม่รู้จะไปไหนหรือทำอะไรตอนนี้เธอทำได้แค่รอเวลาที่คนรักของเขาจะกลับมาเท่านั้น เวลาสี่ปีคนรอบตัวเธอเปลี่ยนไปตามเวลาเพื่อนสนิทคนเดียวก็เธอก็เข้าวิวาห์ไปเป็นที่เรียบร้อยและตอนนี้ก็กำลังจะมีลูก เธอจึงไม่ค่อยได้โทรหาเพื่อนมากเท่าไหร่เพราะกลัวจะไม่ว่าง ตอนนี้เธอเหลือแค่ตัวคนเดียวจึงเลือกที่จะไม่ไปไหนอยู่แต่ในห้องวนไปวนมารอเจอหน้าเขาตอนเย็นเท่านั้น"เวลาผ่านไปเร็วจนกุลทำใจไม่ได้เลยค่ะ" แหงนหน้ามองรูปคู่ของเขากับอริสาที่ผนังเพดานด้านบน เธออยากจะมีรูปคู่กับเขาบ้างแต่อย่าว่ารูปคู่เลยแค่รูปเขาคนเดียวเธอยังไม่กล้าแอบถ่าย เธอทำได้แค่กดบันทึกรูปของเขาผ่านทางโซเชียลที่เขาลงเท่านั้น"อีกแค่สองเดือนกุลต้องไปจริงๆ สินะคะ" คุยกับรูปเขาในโทรศัพท์โดยที่เจ้าของรูปไม่ได้รับรู้อะไรด้วยเลย เธอไม่มีหวังเลยด้วยซ้ำงว่าเขาจะเลือกเธอแทนอริสา เธอแค่ตัวแทนเขาไม่ลดตัวลงมาเลือกเธอหรอก"ยังพอมีเวลาอยู่" เลิกทำหน้าเศร้าแล้วปลุกตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง อย่างน้อยๆ ตอนนี้ก็ยังพอมีเวลาที่เธอจะอยู่กับเขาเธอต้องการแค่เวลาเท่านั้นไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้เลย
ตัวแทนจำยอม ตอนที่14 : อนาคตต่อจากนี้ Nc
หลังจากวันนั้นที่เธอเจอกับผู้เป็นพ่อที่โรงพยาบาลเธอก็ไม่ได้ข่าวคราวของท่านอีกเลยเพราะเธอไม่มีธุระอะไรที่ต้องไปโรงพยาบาลนั้นอีกแล้ว ในบางวันเธอจะแอบไปที่บ้านเพื่อเฝ้ามองผู้เป็นพ่อจากระยะไกลเห็นบ้างไม่เห็นบ้างก็แล้วแต่วันแก๊ก! เสียงประตูเปิดพร้อมกับร่างหนาเดินเข้าห้องตรงดิ่งมาที่ห้องครัว"วันนี้ทำอะไรให้ฉันกินคุณแม่ครัวคนสวย" มอร์แกนกอดเอวบางพร้อมกับเอาคางเกยไหล่ของเธอเอาไว้ พักหลังมานี่เขามักทำเธอเหมือนคนรักเข้าทุกวันจนบางครั้งเธอกลัว...กลัวว่าเธอจะไม่กล้าไปจากเขา"ทำแกงส้มกับไข่ชะอมค่ะ คุณอยากกินอะไรอีกไหมคะ""ไม่แล้วแหละ เธอทำอะไรฉันก็กินได้หมดไปอาบน้ำก่อนนะ" มอร์แกนกดจมูกที่แก้มของเธอก่อนจะไปอาบน้ำ ร่างบางมองตามเขาด้วยสายตาละห้อยเขาจะรู้หรือเปล่าว่าสิ่งที่เขาทำนั้นทำให้ใจของผู้หญิงคนหนึ่งเต้นแรงทั้งที่ไม่มีสิทธิ์"เธอนี่ทำอะไรก็อร่อยไปหมดเลยนะ""ขอบคุณนะคะ ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ เลยนะคะ" คนได้รับคำชมรู้สึกตื้นตันจนหุบยิ้มไม่ลง กังวลว่าหลังจากเธอไปแล้วเขาจะได้กินอาหารแบบนี้อีกไหมหรือจะต้องไปกินร้านอาหารทุกวัน"ฉันอิ่มแล้ว"
ตัวแทนจำยอม ตอนที่13 : เวลาเปลี่ยน
เวลาผ่านไปแค่ชั่วพริบตาไม่นานอริสาก็จะกลับมาแล้ว เธอเหลือเวลาอยู่กับอีกนิดเดียวเท่านั้น หลังจากวันนั้นที่ทริปครั้งแรกล่มไปนั่นก็คือทริปครั้งสุดท้ายของเธอกับเขา ทั้งคู่ไม่ได้ไปไหนด้วยกันอีกเลยเพราะไม่อยากให้ใครไม่สบายใจ"คืนนี้ฉันกลับช้าหน่อยนะมีประชุมเธอนอนก่อนเลยก็ได้" เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน มอร์แกนไม่ใช่คนที่ขาดเรื่องบนเตียงไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนตอนนี้เขารู้จักยับยั้งห้ามใจตัวเองจากเมื่อก่อนที่ต้องมีอะไรทุกคืนแต่ตอนนี้ในหนึ่งสัปดาห์เขาจะมีอะไรกับเธอแค่สามถึงสี่วัน และที่สำคัญเขาอ่อนโยนกว่าแต่ก่อนจนน่าตกใจ"ค่ะ วันนี้ฝนน่าจะตกระวังด้วยนะคะ""อืมขอบใจนะ ไปก่อนนะ จุ๊บ" มอร์แกนบอกลาเธอแต่ไม่ลืมที่จะจูบหน้าผากของเธอก่อนออกจากห้อง เขาทำแบบนี้มาได้สักพักแล้ว"พรุ่งนี้ก็ครบกำหนดแล้วเหรอ เร็วจัง" ร่างบางดูการแจ้งเตือนในโทรศัพท์ที่ตั้งเอาไว้ พรุ่งนี้ก็จะครบกำหนดการฝังยาคุมกำเนิดแบบสามปีของเธอแล้วต่อจากนี้อีกหนึ่งปีเธอคงต้องคุมกำเนิดด้วยวิธีอื่น เวลาผ่านไปเร็วจนเธอใจหายอีกไม่นานเธอก็ต้องกลับที่ของเธอแล้วโลกแห่งความจริงของเธอตอนนี้ที่อยู่
ตัวแทนจำยอม ตอนที่12 : ครั้งแรกก็ล่ม Nc
สองชายหญิงเดินด้วยกันที่ชายหาดมอร์แกนได้พักผ่อนอย่างที่ใจต้องการส่วนกุลธิดาได้อยู่กับเขาแบบที่หวังเอาไว้ ร่างบางเดินเคียงข้างเขาพร้อมกันแอบมองเขาอยู่ตลอดเวลา"ทำไมเธอชอบแอบมองฉัน""กุลไม่ได้แอบมองนะคะ" คนถูกจับได้รีบหลบตากลบเกลื่อนความผิด มอร์แกนหยุดเดินแล้วหันมาจ้องหน้าเธอแต่อีกคนกลับเสมองไปทางอื่น"แน่ใจ?""แน่ค่ะ""ฉันไม่เชื่อ แน่จริงก็สบตาฉันสิ" คนตัวโตย่อตัวลงให้สายตาของเขาและเธอตรงกัน"กุลไม่ได้แอบมองจริงๆ นะคะ""ถ้าไม่ได้แอบมองก็หันมาสบตาฉันสิ" มอร์แกนแอบอมยิ้มกับคำพูดแก้ตัวที่เด็กประถมก็ดูออกว่าโกหก"เร็ว! หันมา" แกล้งทำขึ้นเสียงใส่เธอจนคนตัวเล็กต้องยอมสบตากับเขา นัยน์ตาสวยสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น ดวงตาสีน้ำตาลทองมองลึกไปยังดวงตาสีดำกลมโตของเธอมอร์แกนรู้สึกใจหวิวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจนต้องรีบหันหน้าหนี"ฉันจะกลับโรงแรมเธอจะเดินเล่นต่อก็ได้" คนตัวโตพูดจบก็เดินไปโดยไม่รอเธอแม้แต่น้อย กุลธิดามองตามแผ่นหลังของเขาที่ห่างออกไปแล้วรู้สึกใจหายเหมือนเขากำลังจะจากเธอไปในไม่ช้า"อะไรของแกเนี่ยไอ
Maaari mong magustuhan
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก374.7K viewsฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก
คุณชายสายฝน41.5K viewsHow Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์96.8K viewsคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์77.7K viewsคุณทนายขา ช่วยด้วยหนูถูกฟ้อง
Dogsmilea 31 viewsหนี้รักนายหัว
เฮียกังฟู184 viewsสามีป้อนรัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์421 viewsเธอที่เขาไม่เอา
นามภัทร1.6K views
