ตอนที่14 : อนาคตต่อจากนี้ Nc

หลังจากวันนั้นที่เธอเจอกับผู้เป็นพ่อที่โรงพยาบาลเธอก็ไม่ได้ข่าวคราวของท่านอีกเลยเพราะเธอไม่มีธุระอะไรที่ต้องไปโรงพยาบาลนั้นอีกแล้ว ในบางวันเธอจะแอบไปที่บ้านเพื่อเฝ้ามองผู้เป็นพ่อจากระยะไกลเห็นบ้างไม่เห็นบ้างก็แล้วแต่วัน

แก๊ก! เสียงประตูเปิดพร้อมกับร่างหนาเดินเข้าห้องตรงดิ่งมาที่ห้องครัว

"วันนี้ทำอะไรให้ฉันกินคุณแม่ครัวคนสวย" มอร์แกนกอดเอวบางพร้อมกับเอาคางเกยไหล่ของเธอเอาไว้ พักหลังมานี่เขามักทำเธอเหมือนคนรักเข้าทุกวันจนบางครั้งเธอกลัว...กลัวว่าเธอจะไม่กล้าไปจากเขา

"ทำแกงส้มกับไข่ชะอมค่ะ คุณอยากกินอะไรอีกไหมคะ"

"ไม่แล้วแหละ เธอทำอะไรฉันก็กินได้หมดไปอาบน้ำก่อนนะ" มอร์แกนกดจมูกที่แก้มของเธอก่อนจะไปอาบน้ำ ร่างบางมองตามเขาด้วยสายตาละห้อยเขาจะรู้หรือเปล่าว่าสิ่งที่เขาทำนั้นทำให้ใจของผู้หญิงคนหนึ่งเต้นแรงทั้งที่ไม่มีสิทธิ์

"เธอนี่ทำอะไรก็อร่อยไปหมดเลยนะ"

"ขอบคุณนะคะ ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ เลยนะคะ" คนได้รับคำชมรู้สึกตื้นตันจนหุบยิ้มไม่ลง กังวลว่าหลังจากเธอไปแล้วเขาจะได้กินอาหารแบบนี้อีกไหมหรือจะต้องไปกินร้านอาหารทุกวัน

"ฉันอิ่มแล้ว"

"เดี๋ยวกุลเก็บของแล้วจะตามเข้าไปนะคะ" มอร์แกนพยักหน้าก่อนจะเข้าไปรอในห้อง มื้อค่ำผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น มอร์แกนเปลี่ยนไปในทุกๆ วันเขาดีกับเธอมากขึ้นในทุกเรื่อง ร่างบางเก็บทำความสะอาดเรียบร้อยก็เดินเข้าห้องเตรียมตัวอาบน้ำเข้านอน

"จางลงเยอะเลย" กายสาวเริ่มกลับมาเนียนสวยอีกครั้งเพราะรอยจ้ำสีม่วงเริ่มจางลงบ่งบอกได้ว่าเจ้าของรอยนี้ไม่ได้เอาแต่ใจเหมือนตอนก่อน

"หอมจัง"

"อ๊ะ คุณมอร์แกน" คนที่กำลังอาบน้ำล้างตัวอยู่สะดุ้งเมื่อเขากระซิบข้างหูเธอ

"ตกใจเหรอ"

"ค่ะ คุณอาบน้ำแล้วนี่คะ"

"ฉันร้อนอยากอาบน้ำใหม่กับเธอ" มอร์แกนไม่รอช้าจับคนตัวเล็กหันหน้ามาแล้วดันชิดกำแพง มือใหญ่เอื้อมไปปิดน้ำที่ไหลลงมาก่อนจะทรุดตัวนั่งชันเข่าให้ใบหน้าอยู่เสมอสิ่งสวยงาม

"ยกขาขึ้นหน่อยเร็ว" จับขาเรียงยกขึ้นแล้วกางออก ลิ้นหนาเริ่มแตะเบาๆ ส่วนติ่งที่ยื่นออกมา

"อื้ม...คุณ...อ๊า" คนโดนกระทำแทบยืนไม่ไหวมือบางจับกดหัวของเขาอย่างลืมตัว คนตัวโตยิ่งได้ใจลงลิ้นละเลงจนรอบจนส่วนนั้นเปียกแฉะเยิ้มน้ำไหลเป็นทาง

"แผล็บ...หอมมาก"

"อู๊ย...พอ...อ๊า...แล้ว...อึก" ร่างบางเชิดหน้าครางลั่นด้วยความเสียว ขาเรียวสั่นพั่บๆ น้ำหวานไหลเยิ้มจนติดคางแต่มอร์แกนก็ไม่ยอมหยุดและไม่มีท่าทีว่าจะหยุดอีกด้วย

"อึก...อ๊ะ...อ๊า" ลำคอระหงกลืนน้ำลายลงคอปากสวยก็ครางลั่นไม่ได้พัก เวลาหลายนาทีที่เขาป้วนเปี้ยนอยู่กับส่วนนั้นของเธอ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ร่างบางกระตุกตัวเกร็งปล่อยน้ำที่อัดอั้นเอาไว้จนหมด

"อ๊ะ...อู๊ย!" นิ้วใหญ่สอดเข้าโพรงแคบก่อนจะขยับนิ้วรัวๆ น้ำที่อยู่ภายในก็กระฉอกไหลออกมาเรื่อยๆ ราวกับเขื่อนแตก

"อ๊า...มะ...อ๊ะ...ไม่ไหว...หยุดก่อน...อ๊า" คนโดนกระทำยังปล่อยน้ำออกมาไม่หยุดเพราะโดนเขากระตุ้นไม่ยอมเลิก

"แฮ่กๆ พอแล้วค่ะ แฮ่ก!" ปล่อยน้ำหมดจนหอบแต่ขาเรียวยังมีน้ำบางส่วนไหลออกมาอยู่ ช่องทางรักเปียกเยิ้มจนไม่ต้องสำรวจ

"ของจริงต่อจากนี้ต่างหากล่ะ" จับเธอหันหน้าเข้ากำแพงช้อนขาเรียวข้างหนึ่งขึ้นมาจับไว้ แก่นกายใหญ่พร้อมใช้งานเริ่มถูไถที่ปากทางเข้าช้าๆ

"อ๊ะ...เสียว!"

"อื้อ!...แน่นมาก" ปากหนาครางลั่นเมื่อแก่นกายใหญ่เริ่มสอดเข้าไปในโพรงคับแน่นช้าๆ อย่างใจเย็น

"อ๊า...มันจุก"

"ทนหน่อย...ซี้ด...อ๊า" ถึงจะบอกให้เธอทนแต่เขาเองก็แทบทนไม่ไหว เมื่อเข้าไปได้จนสุดก็ค้างเอาไว้ชั่วขณะรอให้คนตัวเล็กปรับตัว

"อื้ม..." เสียงหวานเริ่มครางเมื่อเขาค้างเอาไว้นานเกินไป แก่นกายด้านในเริ่มกระตุกหงึกๆ ปลายโคนชนผนังมดลูกเธอจนรู้สึกได้ถึงความจุก

"ซี้ด...เยส...โคตรดี...อ๊า" เสียงทุ้มคำรามลั่นเมื่อเริ่มขยับเข้าออก

"อ๊ะ...บะ...เบาก่อนค่ะ...อ๊า" คนตัวเล็กตัวโยนตามแรง

กระแทกแสนหนักหน่วง จังหวะเข้าออกถี่ยิบจนหายใจไม่ทัน

"ไม่ได้...อ๊า...แน่นมาก...อึก" เวลานี้เอาช้างมาฉุดก็หยุดเขาไม่ได้แล้ว มอร์แกนเร่งกำลังเต็มพิกัดแก่นกายใหญ่ผลุบเข้าผลุบออกอย่างถี่ยิบแทบจับตามองไม่ทัน

"อ๊าย!..."

"เรามาเปลี่ยนท่ากันเถอะนะ" คนตัวโตหยุดชะงักกะทันหันก่อนจะปล่อยขาเรียววางกับพื้นจับคนตัวเล็กค่อยๆ เดินไปอ่างอาบน้ำ จังหวะที่ก้าวขาเดินแก่นกายที่อยู่ในร่องสวาทก็ขยับตามไปด้วยจนเธอถึงกับกัดปากกลั้นเอาไว้ ท่าใหม่กับเวลาแสนยาวนานในห้องน้ำทำเอาคนตัวเล็กหมดแรงตาลืมไม่ขึ้น

"ไม่ไหว...อ๊ะ...แล้วค่ะ"

"สุดท้ายแล้ว...อ๊ะ...พร้อมกันนะ" เสียงทุ้มครางลั่นเอวสอบเร่งจังหวะกระแทกรัวๆ

"อ๊าย.../เยส...อ๊า...ซี้ด!" สองเสียงสอดประสานพร้อมกันลั่นบ่งบอกว่าทั้งคู่ได้พากันถึงสวรรค์เป็นที่เรียบร้อย ร่างบางหลับสนิทคาอกของคนตัวโตทันทีเมื่อได้ปลดปล่อย มอร์แกนมองเธออย่างนึกเอ็นดูก่อนจะค่อยๆ ประคองคนตัวเล็กไปวางที่เตียงอย่างเบามือแล้วจัดการเช็ดความสะอาดส่วนนั้นให้เธออย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

"ก็แค่หวังดีเท่านั้น" ปลอบใจตัวเองว่าที่ทำลงไปก็เพราะกลัวเธอจะนอนไม่สบาย ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านี้

ชายหนุ่มพาดวงเแขนไปเพื่อจะกอดคนข้างกายแต่ก็คว้าได้แต่อากาศเช่นเคยเพราะคนตัวเล็กลุกไปเตรียมอาหารเช้านานแล้ว

"เธอตื่นก่อนฉันทุกวันเลยนะ"

"วันนี้วันหยุดคุณน่าจะนอนอีกสักหน่อยนะคะ" เธอไม่เคยปลุกเขาในวันหยุดเพราะต้องการให้เขาพักผ่อนมากๆ

"ฉันไม่ง่วงแล้ว"

"อาหารเช้าเสร็จพอดีเลยค่ะ" มอร์แกนไม่รอช้ารีบเดินไปนั่งที่เก้าอี้รออาหารเช้ามาเสิร์ฟถึงที่

"วันนี้กุลทะ..."

ครืน~ เธอยังพูดไม่ทันจบประโยคยังไม่ทันได้บอกเล่าเมนูสำหรับเช้านี้โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

"อริส" มอร์แกนเอ่ยเบาๆ เมื่อเห็นเบอร์คนที่โทรเข้ามา ร่างหนามองหน้าคนตรงหน้าสลับกับมองโทรศัพท์อย่างชั่งใจ

"รับสิคะ เดี๋ยวคุณอริสจะรอนานนะคะ" เธอบอกกับเขาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ มอร์แกนตัดสินรับก่อนจะลุกขึ้นไปคุยที่อื่นเขาไม่อยากคุยกับอริสาต่อหน้ากุลธิดา เมื่อเขาเดินไปคุยโทรศัพท์กับคนรักนางบำเรอแบบเธอก็ทำได้แค่รอเขากลับมาเท่านั้น

"ฮัลโหลครับอริส"

'ทำไมรับช้าจังคะ?'

"พี่เข้าห้องน้ำอยู่น่ะ อริสมีอะไรหรือเปล่า" มอร์แกนโป้ปดถ้าขืนบอกไปว่าอยู่กับกุลธิดาจนรับช้ามีหวังคนปลายสายโมโหเป็นแน่หาว่าเขาให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่า

'ถ้าไม่มีอะไรอริสโทรหาพี่ไม่ได้สินะคะ' คนปลายสายเริ่มตัดพ้อ

"ไม่ใช่แบบนั้นก็อริสไม่ค่อยได้โทรมาเวลานี้นี่นาพี่เลยสงสัย"

'อริสคิดถึงน่ะค่ะเลยโทรหา พี่มอร์แกนคิดถึงอริสหรือเปล่าคะ'

"คิดถึงสิ พี่รออริสกลับมาทุกวันเลยนะ" มอร์แกนยังคงรอคอยคนรักกลับมาในทุกวัน

'อีกหกเดือนอริสก็เรียนจบแล้วค่ะ อริสกลับไปแล้วเราแต่งงานกันนะคะ'

"พี่ว่ารอให้อริสกลับมาก่อนดีกว่านะเรื่องแต่งงานค่อยว่ากัน" เขาแค่รู้สึกว่าการแต่งงานมันเป็นเรื่องไกลตัวไปซะแล้ว

'พี่เปลี่ยนไปนะคะรู้ตัวหรือเปล่า'

"พี่ยังรักอริสเหมือนเดิมแต่พี่แค่เห็นว่ามันเร็วเกินไปถ้ากะทันหันแบบนั้น รออะไรลงตัวก่อนก็ได้นี่ครับ"

'ก็ได้ค่ะ อริสก็รักพี่นะคะอีกไม่นานเราก็จะเจอกันแล้ว'

"รักนะครับคนเก่ง แล้วเจอกัน" มอร์แกนบอกรักคนในสายก่อนจะวางโทรศัพท์แล้วกลับไปที่โต๊ะอาหารที่มีอีกคนรออยู่ กุลธิดาเห็นเขาเดินกลับมาด้วยสีหน้าไม่ยิ้มแย้มเหมือนทุกที่จึงอดเป็นห่วงไม่ได้

"ทานข้าวกันเถอะนะคะ" เธอไม่กล้าถามเขาหรอกว่าคุยอะไรกับอริสาบ้าง สิ่งที่เธอทำได้คือดูแลเขาเท่านั้น

"อีกหกเดือนอริสจะกลับมาแล้ว"

"เร็วจังเลยนะคะ" ร่างบางบอกกับเขาอย่างยิ้มๆ แต่เชื่อสิในใจของเธอมันตรงกันข้ามกับที่แสดงออก

"นั่นสิ" แม้แต่เขาเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อว่าเวลาสี่ปีมันจะผ่านไปเร็วขนาดนี้เลยหรือ

"ดีใจด้วยนะคะอีกไม่นานคุณก็ได้เจอคุณอริสแล้ว"

"อริสบอกว่ากลับมาจะแต่งงานเลย" มอร์แกนเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรืออะไร

"ยินดีด้วยนะคะ" แสดงความยินดีกับเขาทั้งที่หัวใจของตัวเองเจ็บจนแทบไม่ไหว

"ขอบคุณนะ"

"ถ้าคุณอริสกลับมากุลจะรีบไปทันทีนะคะ" เธอคงต้องเริ่มเก็บของแล้วสินะถ้าตัวจริงของเขากลับมาวันไหนวันนั้นก็เป็นวันที่เธอต้องไป

"เธอจะทำอะไรต่อจากนั้น"

"คะ?" เธอไม่เข้าใจที่เขาถามสักเท่าไหร่

"ถ้าอริสกลับมาแล้วเธอจะทำอะไรต่อ"

"กลับบ้านค่ะ กุลไม่มีตัวเลือกมากหรอกนะคะก็คงกลับไปอยู่บ้านหลังเดิม" เธอไม่มีตัวเลือกไม่มีที่ให้ไปไม่มีเงินมากพอจะตั้งตัว ไม่มีอะไรเป็นของตัวเองสักอย่าง

"แล้วเราจะได้เจอกันอีกหรือเปล่า?"

"คุณอยากเจอกุลอีกหรือคะ" เธอถามเขาอย่างยิ้มๆ แต่ไม่เจอกันอีกเลยจะดีกว่าทั้งที่เธออยากจะเห็นหน้าตลอดไปก็ตาม

"ไม่ได้อยากเจอขนาดนั้นก็แค่ถามดู" มอร์แกนหลบตาตอบปัดๆ

"ถ้ามีโอกาสอาจจะเจอกันนะคะ" เธอยังคงมีหวังที่จะได้เจอหน้าเขาอีกถึงจะเป็นในงานแต่งของเขากับอริสาก็ยังดี

"ฉันคงต้องปรับตัวอีกเยอะเลย"

"ไม่หรอกค่ะ แค่ทำเหมือนเมื่อก่อนก็พอ กุลเชื่อว่าคุณจะเป็นสามีและพ่อของลูกที่ดีได้แน่ๆ ค่ะ"

"ทำไมถึงคิดแบบนั้น?"

"เพราะกุลรู้ไงคะว่าคุณรักคุณอริสมาก ถ้าเรารักใครมากเราก็จะยอมคนนั้นมากไงคะ" เหมือนที่เธอยอมเขามาตลอดก็เพราะเธอรักเขามาก มอร์แกนไม่พูดอะไรได้แต่นั่งคิดตามที่เธอบอกเวลานี้เขารู้สึกสับสนเหลือเกินดีใจที่คนรักจะกลับมาก็ดีใจแต่อีกใจก็กลัวจะไม่ได้เจอผู้หญิงตรงหน้าที่อยู่ด้วยกันสี่ปีอีก