ตอนที่5

ชิงชิงนั่งมองคุณหนูของนางนอนกลิ้งไปกลิ้งมา ขีดๆ เขียนๆ อยู่บนเตียงนอนมาหลายชั่วยามแล้วตั้งแต่กลับมาจากทานอาหารกับนายท่านก็ให้นางไปนำกระดาษกับถ่านไม้มาให้แล้วก็ไม่ยอมลุกจากเตียงอีกเลย ท่านอนของคุณหนูก็ช่างงงเอ่อ ข้าไม่อยากจะพูด

"คุณหนูเจ้าคะ ลุกขึ้นมานั่งเขียนที่โต๊ะดีๆ ดีหรือไม่เจ้าคะ นอนเยี่ยงนั้นมันไม่งามนะเจ้าค่ะ" ชิงชิงพูดเช่นนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วข้าคร้านจะนับ

"ไม่งามก็ไม่เป็นไรหรอกชิงชิง ตอนนี้มีแค่เจ้ากับข้าจะกลัวไม่งามไปไย"ข้าพูดโดยไม่เงยหน้ามองชิงชิงน้อยว่าหน้านางนั้นงอง้ำเพียงใด หัวข้ากำลังลื่นไหลคิดหาเมนูอาหารรสเลิศสำหรับโรงเตี๊ยมของข้า วางแผนการจัดการงานต่างๆ และปรับปรุงยังไงให้โรงเตี๊ยมนี้เลิศที่สุดจนโรงเตี๊ยมอื่นเตรียมปิดกิจการไปได้เลย5555

แต่การจะทำอะไรให้สำเร็จปัจจัยหลักๆ ก็ต้องมีเงินนี่น่ะสิปัญหาใหญ่คิดแล้วก็กลุ้ม ต้องใช้เงินก้อนใหญ่เลยนะนี่เอ่อออ ท่านพ่อคงไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น ทำไงดีหว่าคิดไปก็กลิ้งไปจนถ่านไม้ในมือตกลงกลิ้งหายไปใต้เตียง

"เห็นไหมเจ้าคะ บ่าวบอกแล้วว่าให้นั่งเขียนดีๆ" ชิงชิงบ่นพลางจะคลานเข้าไปเก็บให้แต่เสียงท้องของคุณหนูดังประท้วงจนต้องหยุดชะงัก

"เป็นเพราะใช้ความคิดมากเกินไป ข้าเลยหิวเลย" ชิงชิงมองใบหน้าที่ขึ้นสีด้วยความอายของคุณหนูฟังคำอธิบายแล้วทั้งนายบ่าวต่างหัวเราะให้กันอย่างกลั้นไม่ไหว

" ชิงชิงคนดีหาอะไรให้กินหน่อยเถอะ เดี๋ยวข้าเก็บเอง หิวจะแย่" พูดไปพร้อมทำหน้าให้น่าสงสารที่สุด ชิงชิงส่ายหน้าให้กับความช่างอ้อนของนายสาวอย่างเอ็นดู

"งั้นเดี๋ยวบ่าวไปหาขนมมาให้นะเจ้าคะ" 

พยักหน้ารับพร้อมลงจากเตียงมือบางพยายามเอื้อมหยิบแต่หยิบไม่ถึงคงต้องคลานเข้าไป เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วระหว่างที่จะถอยออกมาเข่าน้อยๆ กลับกระทบกับแผ่นไม้แผ่นหนึ่งจนทรุดลงไป เอ๋! เหมือนจะมีช่องรับอยู่ข้างใต้นะเนี่ย ด้วยความอยากรู้จึงยกแผ่นไม้นั้นออกก็พบกับกล่องหรือจะเรียกหีบดี จะเรียกอะไรก็ช่างยกออกมาดูก่อนละกันเผื่อจะเจอสมบัติอิอิ หนักด้วยวุ้ยพอเอากล่องออกมาได้ชิงชิงที่กลับมาเห็นคุณหนูของนางเอาแต่จ้องกล่องใบหนึ่งอยู่อย่างสนใจจึงเอ่ยถาม

"คุณหนูไปเอากล่องนี้มาจากที่ใดเจ้า ดูงดงามแปลกตาจริง" ชิงชิงมองดูกล่องสี่เหลี่ยมลวดลายแปลกตาอย่างสนใจด้านบนกล่องมีลายดอกไม้ดูคุ้นตาเหมือนเคยเห็นที่ใดมาก่อน 

"ข้าเจอมันในช่องลับใต้เตียงตอนเข้าไปหยิบถ่านไม้ แต่พยายามเปิดแต่มันเปิดไม่ได้" บอกไปมือบางก็คลำๆ หาสลักเผื่อจะเจอวิธีเปิด แล้วก็เจอสลักเล็กๆ จริงๆ อยู่ข้างๆ กล่องจึงลองกดดู ดอกไม้ที่เป็นลายด้านบนกล่องพลันเกิดเป็นช่องลึกลงไป

"โอะ! มันต้องมีกุญแจ" สองนายบ่าวมองหน้ากันอย่างหมดหวัง จะไปหากุญแจจากที่ใดกัน

" บ่าวนึกออกแล้วเจ้าค่ะ คุณหนู"

"อะไร ยังไง" ถามด้วยความตื่นเต้นมากก

"ลายดอกไม้นี่บ่าวนึกออกแล้วเจ้าค่ะ เป็นลายเดียวกับหยกที่ฮูหยินมอบให้คุณหนูเลยเจ้าค่ะ" 

"แล้วหยกนั่นอยู่ที่ใดหรือชิงชิง รีบไปเอามาเร็วเข้า" 

"สักครู่นะเจ้าคะคุณหนู" ว่าแล้วชิงชิงน้อยก็ไปหยิบกล่องเครื่องประดับที่มีอยู่น้อยชิ้นของข้าออกมาค้นหาสักพักก็กลับมาพร้อมหยกดอกไม้สีชมพูน่ารักอันหนึ่งแล้วส่งให้ข้า ตื่นเต้นจังเหมือนกำลังลุ้นโชคลาภในวันหวยออกโดยแท้

" เปิดเลยเจ้าค่ะคุณหนู"ชิงชิงเร่งข้าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นไม่แพ้กัน

"เปิดละนะ" ว่าพร้อมกับนำหยกใส่ในช่องบนกล่องซึ่งใส่ได้พอดีเป๊ะแล้วลองหมุนดู

คลิก  

รางวัลที่หนึ่งประจำงวดนี้เลขที่ออกกกก

"เหี้ยยยยย ทองงงง"