INICIAR SESIÓNน้ำหนึ่ง คุณแม่มือใหม่ที่สูญเสียลูกน้อยวัยหกเดือนไปด้วยโรคระบาดสายพันธุ์ใหม่ที่ไม่มียารักษาพร้อมดวงใจที่แตกสลายๆ แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งกลับพบว่าตัวเองตื่นมาในสถานที่ ที่ไม่คุ้นเคยและอยู่ในร่างของใครก็ไม่รู้ แต่ที่เหลือเชื่อไปกว่านั้น นางได้เจอกับบุตรชายตัวน้อยอีกครั้ง แล้วนางจะทำอย่างไรต่อไปดี เพื่อให้ได้อยู่ใกล้ชิด และได้ดูแลเขา
Ver más“BAWAL na magkita ang bride at groom bago sila ikasal kinabukasan, ’di ba? Bakit pupuntahan mo pa si Alex?”
Kausap ni Serena si Hanni sa kabilang linya habang naglalakad siya patungo sa hotel kung saan nanunuluyan si Alex, ang fiancé niya. Dahil sa kabilang city pa ang pamilya ni Alex, nag-decide siya na sa hotel na muna ito patuluyin. Siya ang nagbayad dahil malaki na ang gastos ni Alex sa kasal nila.
“That's just an old myth, Hanni. Tsaka kailangan ko kasing hingin ang suggestion ni Alex para sa ihahabol na giveaways para sa reception. Alam mo naman na bukas na ang kasal namin,” sagot ni Serena.
“O sige. Mag-iingat ka. Lapitin ng disgrasya ang mga ikakasal. Bye, Serena!”
Pinatày din ni Hanni ang tawag at si Serena naman ay dire-diretsong nagtungo sa hotel room ni Alex. Ngunit habang papalapit siya, parang may naririnig siyang kakaibang ingay.
Bakit parang may umuungól?
Dahil hindi nakalapat ang pagkasara ng pinto, lumapit si Serena sa kwarto at doon, nasaksihan niya ang kawalanghiyaan ni Alex!
“Ah... Alex, sige pa. More, please. Malapit na ako... Ahh...”
Nakapulupot sa balikat ni Alex ang dalawang binti ng babae habang mabilis naman na kumikilos si Alex sa ibabaw nito.
“Malapit na rin ako... Damn... Sabay tayo, babe... Ahh!”
Napatda na lang si Serena habang nakatitig sa ginagawa ni Alex. Hindi kaagad rumehistro sa utak niya ang panloloko nito.
Ikakasal na sila bukas, hindi ba? Bakit ganito? Bakit siya nito niloko?
Nangilid ang luha sa mga mata ni Serena at dahil sa panghihina, nabitiwan niya ang clutch bag na bitbit na nagsanhi ng ingay. Napalingon si Alex at nanlaki ang mga mata nito pero patuloy pa rin ang ibabang bahagi ng katawan nito sa paggalaw.
“Serena? Shit, I'm close. Yeah, that's it. S-Serena, it's not what you think!”
Pagkatapos ni Alex makaraos, agad nitong hinablot ang kumot na nasa gilid at binalabal sa katawan habang ang babae naman na nasa kama ay nakangisi sa gawi ni Serena.
Anong it's not what you think? Tingin ba nito ay bulag siya?
“I'm just testing this matress kung matibay ba.”
What the heck? Umurong yata ang luha niya sa narinig! Nasisiraan na ba talaga ng bait 'tong si Alex?
“Tingin mo mauuto mo ako, Alex? Walanghiya ka, bukas na ang kasal natin pero nagawa mo pa 'to sa akin! Hayop ka!”
Lumapit si Serena rito at hinampas ang dibdíb ni Alex. Dumaan ang inis sa mukha ni Alex kasabay ng paghuli nito sa kamay niya.
“Galit ka? Kung sana kasi pumayag ka na sa gusto ko, hindi ako maghahanap ng iba? Tapos ngayon ako pa ang mali? Ang arte-arte mo kasi! Ikakasal na tayo pero holding hands lang ang gusto mo! Púta, lalaki ako, Serena! May pangangailangan ako!”
“Wala akong pakialam sa pangangailangan mo! Ngayong niloko mo ako, hinding-hindi kita mapapatawad!”
Ngumisi si Alex sa kanya. “Kahit anong galit mo sa akin, tuloy pa rin ang kasal. Hindi na pwedeng iurong iyon dahil pareho nating pamilya ang apektado.”
Nablangko ang isip ni Serena. Totoo ang sinasabi nito. Hindi na pwedeng iurong ang kasal. Pero kahit na! Hindi siya papayag na maikasal kay Alex kahit anong mangyari!
“Bakit hindi mo na lang kalimutan ang nakita mo? Or better yet, join me, Serena? I-advance na natin ang honeymoon.”
Dahil sa matinding galit, kumawala si Serena sa pagkakahawak sa kanya at sabay niyang sinipa ang gitna nito. Napaluhod si Alex at dumaing ng sakit. Dinampot ni Serena ang bag na nasa lapag at mabilis na tumakbo palayo.
‘Hayóp ka, Alex! Walanghiya! Bastos!’
Sa pagmamadaling makaalis, halos hindi na tumitingin sa dinaraanan si Serena kaya may nabunggo siyang tao.
“Sorry po—”
“Are you Alex’s fianceé?”
Napaangat siya ng tingin at bumungad sa kanya ang gwapo ngunit mukhang masungit na lalaki. Naka-3 piece suit ito at parang galing yata sa meeting. Napakurap ang mga mata ni Serena noong ma-realize ang sinabi ng lalaki. Kilala siya nito?
“Alex is having an affair with my girlfriend. Did you catch them that's why you're running away?”
Ano raw? Itong lalaking kaharap niya ay boyfriend ng babaeng kasama ni Alex?
“Boyfriend ka nung babae?”
Tumango ito. Imbes na maawa dahil pareho sila ng sinapit, pinanliitan niya ito ng mata. “Haliparot ang girlfriend mo!”
Nabigla si Serena noong tumikwas ang gilid ng labi nito at mahina itong tumawa.
“You're interesting.”
Pumalatak si Serena at nag-decide na lagpasan ito ngunit hinawakan siya nito sa braso. “Do you have time? Why don't we talk for a minute?”
“Anong sasabihin mo?” Hindi malaman ni Serena kung bakit siya napapayag ng lalaki na magtungo sa coffee shop ng hotel at kausapin ito.
“Are you still marrying that man?”
Humalukipkip siya at umiling. “Pagkatapos kong mahuli na niloko ako? Of course not! Mabuti na lang at hindi pa kami kasal kaya hindi ako nakatali sa kanya.”
But the problem is, Serena knows that she couldn't call off the wedding. Anong gagawin niya?
“Do you want to change the groom? Then... Why don’t you consider me, Miss? Marry me.”
Napaangat ng tingin si Serena at umawang ang bibig dahil sa tinuran ng lalaking kaharap. Ngayon niya pa lang ito nakilala, hindi ba? Kasal kaagad ang inalok nito sa kaniya?
“Kasal? Inaaya mo akong pakasal? E hindi nga kita kilala tsaka anong mapapala mo kung pakakasalan mo ako?”
“Accept my proposal then I'm gonna explain things to you why I need to marry you. And if you wanna know my name, I'm Kevin Xavier Sanchez.”
Kevin Xavier Sanchez? Saan niya nga ba narinig iyon? Pamilyar ang pangalan... Ah, sa susunod na niya iisipin iyon!
Mas lalo yata siyang naguluhan sa sinabi nito. Kapag pumayag siya sa alok, saka pa lang sasabihin ang dahilan. Sumakit yata ang ulo niya lalo!
Ngunit kung iisipin, ay kailangan niya ng groom...
Papayag ba siya?
Nagtaas ng tingin si Serena at saktong pinagmamasdan din siya ni Kevin. Nang magtama ang tingin nilang dalawa, ngumiti ito na mas lalong nagpabilis ng tibok ng puso niya!
Saglit siyang natulala dahil talaga namang guwapo si Kevin. Parang greek god na bumaba mula Mt. Olympus kung idi-describe ang itsura nito. Kaya hindi niya ma-gets kung bakit niloko pa ito ng girlfriend at pumatol sa ex-fiancé niya na wala naman sa kalingkingan ni Kevin.
“May I know your decision?”
Para siyang nahihipnotismo na tumango sabay...
“P–Pakakasal na ako sa 'yo!” kaagad niyang tugon. Huli na para bawiin ni Sera ang nasabi.
Gumuhit ang misteryosong ngiti sa labi ng lalaking kaharap niya na siyang nagpalunok kay Serena.
“Good decision. Tomorrow, you’ll be my wife.”
Tama ba ang desisyon niya?
*****
"นี่อ๋องหมิงยังไม่คิดที่จะกลับจวนเจ้าอีกหรือ ยาก็ได้ไปแล้วหนิ" ราชครูเว่ยที่กลับมานั่งทำงานต่อ แขกสูงศักดิ์ก็ยังตามมานั่งร่ำสุรา จนป่านนี้ยังไม่คิดจะกลับจวนตัวเอง"นี่ข้าจะเข้านอนแล้วนะ" "ไปสิข้าจะกลับแล้ว คงจะสมควรแก่เวลาแล้วกระมัง" กล่าวพลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วลุกขึ้นราชครูเว่ยรู้ทันคนเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการนัก พอคนอื่นทำบ้างมาว่าเขาซะงั้น"เจ้าก็ร้ายกาจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าข้าเลย อ๋องหมิง" หึหึ เหมยลี่เมื่อได้ยินเสียงที่ดังอยู่หน้าห้องก็รู้ว่าท่านอ๋องทรงกลับมาแล้ว จึงรีบหลับตาลง คิดว่าหากพระองค์ทรงอยากรักนาง นางก็จะยอมตามใจ เสียงเปิดและปิดประตูดังแผ่วเบา ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาเงียบๆ จมูกนั้นได้กลิ่นสุราจากร่างสูง ทรงดื่มมา กับใครกัน สักพักเสียงก็เงียบไปเพราะท่านอ๋องได้เดินไปยังห้องอาบน้ำเสียแล้ว เหมยลี่จึงลืมตาขึ้นในอกรู้สึกถึงความจุกแน่นแล้ววูบโหวง ใจสั่น มือสั่นเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดเหมือนจะกระอัก มือบางกำแน่นอย่างพยายามระงับความรู้สึก เมื่อได้ยินเสียงร่างสูงออกมาจากห้องอาบน้ำก็พลิกกายนอนหันหลังให้คนร่วมเตียง ข่มตาหลับเก็บกักทุกความรู้สึกกลับเข้าไป เสียงขยับไหวของเตียงนอ
ยามซื่อแล้วแต่เหมยลี่ยังนอนลืมตาโพลงเพราะตอนนี้สามีตัวดียังไม่กลับมา เป็นข้าเองที่ผิด นางกำลังกลัวการนอกใจใช่หรือไม่พยายามที่จะไม่คิดแต่ไม่รู้ทำไมสมองนางถึงคิดวนไปวนมาและจะมาลงเอยตรงที่พระองค์จะต้องมีคนอื่น บุรุษที่มีความต้องการสูงอย่างท่านอ๋องจะทนได้อย่างไร ตั้งแต่อยู่ร่วมกันมาหากไม่มีราชการหรือต้องเข้าวังด่วนพระองค์แทบจะไม่ไปไหนเลย จะไปไหนก็จะบอกกล่าวนางตลอดไม่เคยเงียบไปเฉยๆ แบบนี้มาก่อน คิดพลางน้ำตาเจ้ากรรมที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนก็ไหลออกมา การเป็นแม่และภรรยาที่ดีนี่ไม่ง่ายเลยจริงๆ นี่ข้าต้องเป็นแม่พันธุ์ให้ท่านอ๋องใช่หรือไม่ ท่านอ๋องหยางหมิงเฉิง ตอนนี้ที่นั่งร่ำสุราอยู่ที่จวนราชครูเว่ยกำลังร้อนใจนัก พระองค์ที่ออกมาปรึกษาหนานจิ้งถึงเรื่องที่โดนชายารักยื่นคำขาด จนไม่รู้จะทำอย่างไรเลยต้องออกมาหาตัวช่วย แต่ตัวช่วยผู้นี้นั้นพระองค์อยากฆ่าให้ตายนัก ที่ทำให้พระองค์จนมุมหมดสิ้นทางเลือก ย้อนไปหลังออกมาจากจวนก็ตรงมาจวนราชครูเว่ยทันที"วันนี้ลมอะไรหอบเอาท่านพ่อตาข้ามาหาข้าที่นี่ได้กัน"ใบหน้าหล่อเหลาส่งทั้งเสียงและรอยยิ้มยียวนมาให้แขกผู้มาเยือนที่ไม่มีมารยาทมาถึงก็ทำให้บ่าวไพร่ของเขาแตกตื่นสั่
ตอนนี้เจ้าก้อนแป้งคู่ย่างเข้าสามเดือนแล้ว จวนอ๋องนั้นทุกวันล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะแห่งความสุขต้าเก้อและเจี๋ยเจี๋ย ทั้งสองก็ช่างรู้ความนักช่วยดูแลน้องๆ อย่างน่ารักน่าเอ็นดูไม่ยอมออกห่างกันเลยทีเดียวหยางหมิงเฉิงที่ส่งสายตาอ้ออดอ้อนมาให้ชายารักแต่นางก็ไม่สนใจแล้วยังทำท่าปั้นปึ่งใส่พระองค์อีก แค่พระองค์มองหน้านางด้วยสายตาละห้อย นางก็จะเอ่ยอย่างรู้ทันข้าเหนื่อยบ้างละข้าเจ็บเจียนตายบ้างละหรือแม้กระทั่งท่านไม่รักข้าแล้วใช่หรือไม่ ถึงอยากเห็นข้าเจ็บปวดอีกหยางหมิงเฉิงอยากจะร้องไห้นักตั้งแต่คลอดลูกแฝดครั้งนี้เหมยลี่รู้สึกกลัวการตั้งครรภ์นัก หากมีวิธีผ่าคลอดนางก็พอทนอยู่หรอก จึงได้ยื่นคำขาดให้สามี"หากท่านหาวิธีป้องกันการตั้งครรภ์ให้ข้าไม่ได้ก็อย่ามาเข้าใกล้ข้าเด็ดขาด" ท่านอ๋อง ก็รีบผลุนผลันออกจากจวนไม่พูดไม่จา จนนางอดคิดมากไม่ได้ "จะไปไหนของเขากัน" หรือว่าจะไปหอนางโลมหรือแอบมีบ้านเล็กกันนะ"พระชายาเจ้าคะ" ซู่ซู่ที่เอ่ยเรียกพระชายาตนพร้อมกับหน้าแดงๆ " บ่าวมีอะไรจะบอกเจ้าค่ะ"" มีอะไรหรือ หรือว่าเจ้าไปรู้อะไรเกี่ยวกับท่านอ๋องมา" ถามพร้อมกับหันมองอย่างกดดัน"ไม่ใช่เจ้าค่
อุแว้ อุแว้เสียงทารกน้อยที่ร้องดังขึ้น ทำให้คนที่นั่งจ้องตาฟาดฟันกันอยู่ด้านนอกผลุดลุกขึ้นอย่างตื่นเต้นยินดี"คลอดแล้ว คลอดแล้ว" "พระชายาคลอดแล้วคนหนึ่งเหลืออีกคนอดทนไว้เพคะ" "พวกเจ้ารีบป้อนยาให้พระชายาเร็วเข้า" ท่านหมอที่ทำคลอดให้เหมยลี่รีบเร่งให้ผู้ช่วยป้อนยาที่เตรียมให้เหม่ยลี่ เพราะการคลอดลูกแฝดนั้นถือว่าอันตรายหากเกิดมารดาสลบก่อนจะคลอด คงเกิดปัญหาใหญ่ขึ้น " พระชายาคนแรกเป็นคุณชายน้อยเพคะ"ผู้ช่วยท่านหมอกล่าวขึ้น แล้วทำความสะอาดห่อด้วยผ้าอ่อนนุ่มอุ้มออกมาหาบิดาที่เดินส่งยิ้มมารับไปไว้ในอ้อมแขน"เป็นท่านอ๋องน้อยเพคะ" หยางหมิงเฉิง ยิ้มกว้างอย่างยินดีนัก"ซานเอ๋อ ซื่อเอ๋อ มาดูเจ้าก้อนแป้งน้อยสิลูก น่าชังนัก "หยางหมิงเฉิงนั่งลงให้บุตรทั้งสองเห็นน้องน้อย"เจ้าก้อนแป้งชื่ออะไรดีขอรับท่านพ่อ" ซานเอ๋อถามพลางเอานิ้วเล็กจิ้มแก้มขาวนวลเนียนดังซาลาเปา" พ่อยังไม่ได้คิดเลย รอน้องของเจ้าอีกคนก่อนดีหรือไม่" " ขอรับ""ตี้ตีของต้าเจี่ย ตัวนิดเดียว" คำกล่าวน่ารักน่าชังของซื่อเอ๋อเรียกเสียงหัวเราะด้วยความเอ็นดูจากทุกคน โดยเฉพาะหนานจิ้งที่เห็นแล้วนึกเอ็นดูซื่อเอ๋อน้อยนัก แต่รู้สึกได้ถึงสายต