บทที่ 3 ภารกิจตามหา 'แดดดี้'

โต๊ะอาหารในบ้านถูกจัดเตรียมขึ้นอย่างโอ่อ่าเหมือนทุกวัน สาวใช้เดินสวนกันไปมา ยกนั่นทีนี่ทีจนเจนิวาที่พึ่งเดินลงมาพร้อมเด็กน้อยทั้งสองสงสัย

"เจนิวา"

เสียงคุ้นหูที่เธอไม่เคยลืม กานดา แม่เลี้ยงที่รีบเดินปรี่เข้ามาด้วยรอยยิ้ม จับมือของเธอไว้แน่นเหมทอนคิดถึงเธอตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา

"สบายดีนะจ้ะ"

คงจะสบายดีอยู่หรอก คนที่เป็นสาเหตุทำให้แม่ต้องตายยืนหน้าด้านประจันหน้าเธออย่างไม่รู้สึกผิดแบบนี้

"ค่ะ"

เธอดึงมือกลับพร้อมตอบรับเสียงเรียบ เป้าหมายต่อไปจึงเป็นเจย์เดนและเจนนี่ 

"ตายจริงหลายยาย น่ารักน่าชังเชียว"

เด็กน้อยทั้งสองเห็นปฏิกิริยาแม่ก็รู้ถึงตัวละครของคนตรงหน้า นี่คงเป็นแม่เลี้ยงที่ผู้เป็นแม่ไม่ค่อยพูดถึงนัก

"สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ"

"ไปกินข้าวกันเถอะจ้ะ"

โต๊ะอาหารเต็ใไปด้วยอาหารมากมายหรูหรา และมันก็เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว แต่ก่อนเธอแทบไม่ได้แตะข้าว เพราะทุกครั้งที่หย่อนก้นลงนั่งก็มีแต่ปัญหาและเรื่องราวให้ถูกลงโทษ

"มัมมี๊ กินกุ้งสิคะ"

อาจเพราะเด็กน้อยเห็นสีหน้าที่ดูเศร้าสร้อยเล็กน้อย เธอจึงรีบตักของชอบให้

"ขอบคุณจ้ะ เจย์กับเจนเคี้ยวให้ดีๆนะลูก"

เด็กน้อยทั้งสองพยักหน้าลงมือกินกันด้วยรอยยิ้ม จนเหล่าสาวใช้พากันยิ้มเอ็นดูคุณหนูคู่แฝดประจำบ้านคนใหม่

"นี่ไม่เคยให้ของดีๆเด็กพวกนี้กินเลยหรอ กินเหมือนพวกบ้านนอกอยู่ได้"

เสียงน้ำตาลค่อนแขวะขึ้น สีหน้าหล่อนไม่พอใจนักที่น้องมาร่วมโต๊ะกับสมาชิกใหม่อย่างเธอและลูกๆ

"น้ำตาล"

กานดาผู้เป็นแม่ปรามเสียงเบา

"กินให้มันมีมารยาท ที่นี่วัฒณพานิช ไม่ใช่ที่ตลาด"

ปรีชาเหลือบตามองเด็กสองคน เตือนเสียงแข็งค่อนแขวะไปถึงแม่ที่ดูจะไม่ได้สอนลูกให้ดี

ก็คงเป็นมาตั้งแต่แม่นั่นแหละ จะคาดหวังอะไรได้ แม่ก็แค่ผู้หญิงชั้นต่ำ ลูกก็คงไม่ต่างกัน"

คำพูดรุนแรงจากปากพี่ชายอย่างนาธานที่เสริมให้บทสนทนาบนโต๊ะอาหารเริ่มร้อนระอุขึ้น เด็กน้อยทั้งสองวางช้อนลงบนโต๊ะ หันมองแม่ด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าการกินจะเป็นปัญหา จนทำให้แม่ต้องถูกด่าว่าแบบนี้

"มัมมี๊"

มือเล็กของแฝดพี่เจย์เดนวางลงบนตักแม่อย่างเป็นห่วง ตั้งแต่เธอเลี้ยงลูกมานี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าทำให้ลูกของเธอเสียความมั่นใจและทำสีหน้าแบบนี้ 

เจนิวาไม่ใช่คนเดิมที่ผู้เขาจะด่าว่าเสียๆหายๆต่อหน้าเด็กน้อยทั้งสองได้เหมือนเหมือนห้าปีก่อนอีกแล้ว และคำพูดเสียๆหายๆของพวกเขาเกี่ยวกับเด็กทั้งสองมันทำให้เธอโมโหมาก

"จำได้ว่าตอนเด็กๆที่นาธานกับน้ำตาลเข้ามาในบ้าน กินข้าวเหมือนคนอดอยาก เด็กสองคนนี้ยังไม่ได้เสี้ยวนึงของพวกเธอด้วยซ้ำ"

ปัง!

นาธานตบโตณะดังฉ่ดด้วยความโกรธ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอกบ้าต่อปากต่อคำ มองสบตาพวกเขานิ่งอย่างไม่เกรงกลัว

"แกกล้าดียังไงนังเจ!"

น้ำตาลเสริมทับด้วยเสียงหวีดร้องน่าหนวกหู  แต่บทสนทนาอันน่าปงดหัวของต้องจบลง เมื่อผู้นำตระกูลแย่างปรีลาตบโต๊ะดังฉาดสะท้อนไปทั้งบ้าน

"หุบปากให้หมด"

แม้จะดูเหมือนพูดเป็นกลาง แต่สุดท้ายหางตาก็เหลือบมาตำหนิเธอ เหมือนกับทุกครั้งที่มีเรื่องหรือเธอถูกกลั่นแกล้ง ปรีชาที่เป็นพ่อเลือกจะเชื่อเพียงนาธานและน้ำตาล ไม่ว่าจะจริงหรือแต่งเรื่องให้เธอเป็นคนผิด ปรีชาก็จะเลือกข้างตั้งแต่แรก ลงโทษเธอเสมอ

"หนูไม่กินแล้ว ไปหาพี่เดมนะคะ!"

เจนิวามองตามหลังน้องสาวต่างแม่ที่เดินฟึดฟัดออกไปนิ่งๆ

"มัมมี๊ คุณตากับคุณลุงนาธานแล้วก็คุณน้าน้ำตาลไม่ชอบพวกเราหรอครับ"

เมื่ออยู่ในห้องลำพัง เจย์เดนก็ถามหน้าเศร้าจนหัวใจของเจนิวาหล่นวูบ ถึงจะไม่อยากให้ลูกเห็นความผิดแปลกของผู้ใหญ่ในครอบครัวแค่ไหน สุดท้ายมันก็คือความจริง ไม่น่าเชื่อว่าตั้งแต่อายุเท่าลูกๆ เธอก็ต้องพบเจอสิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเองลำพัง เหมือนกับนรกไม่มีผิด

"พวกเค้าไม่ชอบแม่ เลยพลอยไม่ชอบพวกลูกไปด้วย เสียใจไหมจ้ะ"

เธอลูบหัวลูกๆทั้งสองเบาๆ เด็กน้อยรีบส่ายหน้าไปมา

"ไม่เลยค่ะ ใครที่ไม่ชอบมัมมี๊ ถือว่าเป็นศัตรูกับเจย์แล้วก็เจน"

เจนนี่พูดหน้าตาถมึงทึงจริงจัง ตามด้วยเจย์เดนที่เห็นด้วยกับน้องสาว

"ใช่ครับ พวกเราจะปกป้องมัมมี๊เอง"

แสงตะวันในยามพลบค่ำส่องเข้ามาให้ห้องนอนใหญ่ เจนิวาที่พึ่งกลับจากกูแลปู้อย่างสิระเดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นเด็กทั้งสองนอนหลับปุ๋ยบนเตียง

ร่างเล็กหย่อนตัวลงนั่งหน้ากระจก เอื้อมมือหยิบกล่องเล็กๆออกมาจากกระเป๋า ภาพถ่ายที่เธอกำลังยืนยิ้มกว้าง ประกบชิดคู่กับเด็กหนุ่มในวันจบการศึกษาม.ปลายหวนให้นึกถึงวันวาน หัวใจดวงน้อยอุ่นวาบขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ 

"ไม่รู้ป่านนี้พี่จะเป็นยังไงบ้างนะคะ พี่เดม"

เจนิวาวางภาพลง เดินไปอาบน้ำชำระร่างกาย ล้างความคิดในหัวให้มันไหลออกไปจากตัวตามกระแสน้ำเย็นๆจากฝักบัว

"อือ....."

เจย์เดนที่ได้ยินเสียงน้ำไหลกระทบพื้นก็ตื่นขึ้นมางัวเงีย เด็กน้อยลุกจสกเตียงเดินเตาะแตะไปหาแม่ เห็นว่าแม่อาบน้ำยังไม่เสร็จจึงกลับมานั่งรอ พลันสายตาก็เห็นรูปภาพใบหนึ่ง

"หืม"

มือเล็กๆขยี้ตาตัวเองไปมา จากความงัวเงียกลายเป็นตอนนี้ตื่นเต็มตา 

"เจย์ ทำอะไรอยู่หรอ"

เสียงเอื่อยๆของเจนนี่ที่พึ่งตื่นถามพี่ชายฝาแฝดงัวเงีย พลางยันตัวลุกขึ้นเดินไปหาพี่ชาย

"ดูนี่สิเจน"

เจนนี่คิ้วขมวด ผู้ชายที่ยืนข้างๆผู้เป็นแม่นั้นทั้งหล่อ สูงและยิ้มกว้างดูใจดีมาก

"เจย์ คนนี้รึเปล่า"

เด็กน้อยถามอย่างมีหวัง ตาเป็นประกาย 

"ต้องใช่แน่ๆเลยเจน"

เด็กน้อยทั้งสองยิ้มตาเป็นประกาย

"แดดดี้!/แดดดี้!"

เสียงน้ำปิดลง ทำให้เด็กน้อยทั้งสองวางรูปลงและกระโดดกลับขึ้นเตียง ทำเหมือนว่าหลับอยู่เหมือนเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

"เราไปตามหาแดดดี้กันเถอะเจย์"

"มัมมี๊ต้องดีใจมากแน่ๆเลย"