บทที่ 8 อ้อมแขนคนมีเจ้าของ

"150 ล้านครับ"

เสียงฮือฮาของผู้คนในงานดังขึ้นทันที เมื่อคุณชายตระกูลพัฒชรเดโชยกป้ายสีดำขลับในม่อ พร้อมกับประมูลด้วยตัวเลขที่สูงขึ้นถึง 50 ล้านบาท

ใบหน้าสวยหันไปมองคนข้างกายด้วยคิ้วขมวดเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ ราคาชุดสร้อยเพชรเส้นนี้ มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าราคาไม่สามารถโดดไปไกลถึงขนาดนั้นได้ แบบนี้มันแกล้งกันชัดๆ เดมหันมองหญิงสาวข้างกาย ริมฝีปากยกยิ้มเล็กน้อยจนเจนิวาผงะ นี่เขาอยากจะแกล้งเธอจริงๆ งั้นสินะ

"น่าอิจฉาน้ำตาลนะคะ มีคู่หมั้นใจป้ำขนาดนี้"

น้ำเสียงประชดประชัน บวกกับใบหน้าที่ดูไม่สบอารมณ์ของหญิงสาว เรียกรอยยิ้มให้เดมได้ไม่น้อย เพราะอย่างน้อยๆ เธอก็ไม่ได้เมินเฉยเขาเพียงอย่างเดียวเหมือนทุกครั้ง

"ยินดีกับคุณเดมอีกครั้งค่ะ"

กล่องชุดเครื่องเพชรถูกนำมาให้เขาพร้อมกับเสียงปรบมือเกรียวกราว บ้างก็อิจฉาคู่หมั้นสาวที่แฟนหนุ่มเอาใจใส่ถึงขนาดนี้

มือหนายื่นกล่องเครื่องเพชรไปยังตรงหน้าของเจนิวาที่นั่งอยู่ข้างกายด้วยรอยยิ้มบางๆ ซึ่งเธอก็หันมามองเขาด้วยใบหน้างุนงง

"พี่ให้"

คำพูดของเขาเล่นเอาเธอต้องถอนหายใจ พูดไปชัดเจนขนาดนั้น ชายตรงหน้าก็ยังไม่เข้าใจ นี่เขาแกล้งไม่ฉลาด หรือแค่ดื้อด้านกันแน่

"ไม่จำเป็นค่ะ เก็บไว้ให้คู่หมั้นคุณเถอะ"

เธอตอบปัดเสียงเรียบ หันไปมองเครื่องเพชรชิ้นหรูที่กำลังจะเริ่มประมูลในอีกไม่กี่นาที แต่คนข้างกายดูเหมือนจะไม่ยอมรามือง่ายๆ

"ถ้าไม่รับ พี่จะตามเอาไปให้ถึงบ้าน"

น้ำเสียงอ่อนโยนของเขาช่างขัดกับรูปประโยคเชิงบังคับกรายๆ ที่พูดออกมาจนคิ้วสวยขมวดมุ่น เธอตวัดสายตามองใบหน้าคมตรงหน้าด้วยความหงุดหงิดเบาๆ ไม่เข้าใจว่าเขาขะมีปัญหาอะไรกับเธอนักหนา อีกอย่างใครๆ ก็รู้ว่าเครื่องเพชรกล่องสีเทาเฉพาะนี้เขาประมูลชนะ ถ้าอยู่ในมือเธอเห็นทีจะมีแต่เรื่องแต่ราวไม่จบไม่สิ้น

"ฉันไม่อยากได้ค่ะ ฉันมีเงิน ซื้อเองได้"

แม้จะย้ำเสียงชัด ตาก็มองเขานิ่งด้วยความหงุดหงิดอย่างแสดงอาการจนเขาน่าจะดูออกและรามือไป แต่คนหัวดื้ออย่างเดมก็ยังคงยื่นกล่องมาให้เธอเช่นเดิม

"ถ้ายังไม่รับ อย่าหาว่าพี่ใจร้ายนะเจนิวา"

คำขู่เสียงอ่อนโยนของเขาเล่นเอาเธอต้องเม้มปากเบาๆ แม้เมื่อห้าปีก่อนจะสนิทกันมากแค่ไหน ก็ไม่เคยเห็นมุมน่ากลัวที่ใครๆต่างก็ลือกันสักครั้ง เพราะอยู่กับเธอเขาอ่อนโยน พูดเพราะ นิสัยดี เธอจึงเชื่อหูไว้หู แต่สุดท้ายเจนิวาดันลืมคิดไป ว่าเขาเป็นหลานชายคนเดียวหรือทายาทคนเดียวของพัฒชรเดโช ตระกูลมหาเศรษฐีอันดับ 3 ของประเทศ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีด้านที่เธอยังไม่เคยเห็น และเธอไม่อยากเห็น ไม่อยากข้องเกี่ยวสักนิด

"ถ้าฉันรับ เลิกยุ่งกับฉันได้ไหมคะ"

เดมนิ่งไปสักพัก แต่เขาก็แค่มองเธอโดยไม่ได้ตอบคำถาม เขาเพียงยื่นกล่องชุดเครื่องเพชรให้เธอเท่านั้น และนั่น เป็นคำตอบของเขาแล้ว ว่าไม่มีทาง มือเล็กค่อยๆ รับมาไว้ในมือพร้อมกับพ่นลมหายใจเบาๆ

"มัมมี๊ กล่องอะไรหรอครับ"

ใบหน้าของเด็กน้อยเจย์เดนดูสงสัยใคร่รู้เล็กน้อยจนผู้เป็นแม่ต้องลูบหัวลูกชายเบาๆ

"ไม่มีอะไรจ้ะ เดี๋ยวแม่มานะ"

เมื่อยื่นเครื่องเพชรให้ผู้ติดตามเก็บไว้เสร็จ เจนิวาก็เดินออกไปจากห้องที่แน่นขนัดไปด้วยผู้คน เรียวขาเล็กสาวเท้าก้าวออกไปยังนอกห้องประมูล และตรงไปยังห้องน้ำด้วยหัวใจที่รัดแน่นด้วยความอึดอัด

เสียงน้ำที่ชะโลมผ่านมือเล็กดังขึ้นภายในห้องน้ำใหญ่ที่เงียบสงัด ไม่ต่างจากหัวใจดวงน้อยนัก นัยน์ตากลมโตมองใบหน้าของตัวเองในกระจกด้วยความรู้สึกหลากหลาย หากผู้เป็นปู่ไม่ป่วย เธอคงไม่พาลูกกลับมาอย่างแน่นอน ทางที่ดีเธอต้องดูแลปู่ให้หายดีเร็วที่สุด จะได้กลับใช้ชีวิตสงบที่อเมริกาเหมือนเดิมอย่างไม่ต้องมีเรื่องวุ่นวายตามมา

แกร็ก!

เสียงประตูห้องน้ำใหญ่ที่ถูกล็อกจากด้านใน ทำให้เธอที่กำลังเหม่อหันไปมอง ก่อนจะชะงัก เพื่อพบว่าเป็นร่างสูงคุ้นตาของเดมที่เดินเข้ามา พร้อมกับล็อคประตู

"คุณเข้ามาได้ยังไงคะ"

คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเป็นปม ก้าวถอยหลังช้าๆ พร้อมกับที่เรียวขายาวของเขาก้าวเข้ามาเป็นจังหวะเดียวกัน เดมเมื่อห้าปีก่อนคงไม่มีวันก้าวเข้ามาในห้องน้ำหญิง และล็อคประตูเพื่อฉวยโอกาส อยู่กับเธอตามลำพังอย่างแน่นอน

"อ๊ะ!"

แผ่นหลังของเธอแนบติดเข้ากับผนังเย็นเฉียบ ไร้หนทางให้ถอยอีกต่อไป เดมที่สาวเท้าเดินเข้ามาใกล้จวบจะถึงตัว ทำให้นัยน์ตาสวยสั่นระริก หญิงสาวรีบก้าวขาเพื่อหนีเข้าไปในห้องน้ำ หากแต่ถูกมือของเขาคว้าลำแขนเอาไว้ได้ และดันให้ลำตัวแนบชิดกับผนังดังเดิม โดยมีลำแขนหนายกขึ้นกักกันเธอเอาไว้ในอ้อมแขน

นัยน์ตาคู่คมของเขามองสลนัยน์ตากลมโตสั่นระริกของเธอนิ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองใกล้ชิดกันถึงขนาดนี้ และมันป็นสิ่งที่ไม่ดีเลยสักนิด ลมหายใจร้อนของเธอรดต้นคอของเขาจนเดมสัมผัสได้ ยิ่งพินิจใบหน้าสวยที่กำลังตื่นตระหนกเล็กน้อยอย่างพยายามเก็บอาการของเจนิวา เขาก็แทบไม่วามารถละสายตาไปจากเธอได้เลย

"คุณจะทำอะไรคะ"

หญิงสาวถามเขาเสียงเรียบ พยายามข่มความกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเมื่ออยู่กับเขาสองต่อสอง

"ทำไมถึงไม่บอกอะไรพี่เลยก่อนไป"

คำถามมากมายหลั่งไหล่เข้ามาในสมองของเดม ตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา เขาเฝ้าถามตัวเองทุกวันว่าผิดตรงไหน หญิงสาวตรงหน้าถึงได้มองเขาเป็นธาตุอากาศที่คิดจะปัดทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้

"ฉันไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องบอกค่ะ"

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเบาๆ กับคำตอบแสนไน้อารมณ์ และใบหน้าสวยที่เบือนหนีไปทางด้านข้าง เหมือนรังเกียจรังงอนเขาเหลือทน

"ทำไมไอ้หน้าตัวเมียนั่นมันถึงไม่มาดูแลเธอ"

เจนิวาพ่นลมหายใจอีกรอบกับคำถามที่กำลังตอกย้ำความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิต แม้เธออยากจะลืมมันไปทุกวินาที

"อย่าพูดถึงพ่อของลูกฉันแบบนั้นค่ะ เค้าไม่ใช่คนไม่ดี"

"มันปล่อยเธอกับลูกไว้แบบไม่ดูแล ทำให้เธอต้องโดนทุกคนดูถูก แบบนี้ยังปกป้องมันอีกหรอเจนิวา"

เดมกัดฟัน ข่มความโกรธและหงุดหงิดเอาไว้ในใจ ปกติเขาเป็นคนใจเย็นมาก แต่พอเกี่ยวกับหญิงสาวในพันธนาการอย่างเจนิวา เดมควบคุมแม้แต่สติของตัวเองไม่ได้เลยสักนิด

"เค้าเป็นพ่อของลูกฉันค่ะ กรุณาให้เกียรติเค้าด้วย"

คนได้ฟังแค่นหัวเราะทันที เขาอยากรู้จริงๆ ว่าไอ้ผู้ชายที่ไข่ทิ้งไว้แล่วไร้ความรับผิดชอบ ปล่อยให้เธอต้องเจอมรสุมชีวิต เลี้ยงลูกคนเดียวถึงสองคนอย่างยากลำบาก มันมีเกียรติมีศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายสักแค่ไหน

"เรื่องในครอบครัว ฉันไม่อนุญาตให้คนนอกมาวิจารณ์ค่ะ กรุณาถอยออกไปด้วยค่ะ"

กรามหนาบดเข้าหากันจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเด่นชัด มือที่ยันกำแพงกำเข้าหากันแน่น เดมอยากเห็นหน้ามันแล้วลากคอมันมาขอโทษคนตัวเล็กที่แทบเท้า ที่ทำให้เธอเปลี่ยนไปราวกับคนละคน เด็กสาวผู้สดใส ที่มักหยอกล้อออดอ้อนเขาได้หายไปแล้วจริงๆ

"คุณมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ใครมาเห็นเข้ามันจะเสียหายนะคะ ฉันมีลูกแล้ว คุณก็มีคู่หมั้น แบบนี้คงไม่เหมาะสมเท่าไหร่ว่าไหมคะ"

เธอเลิกคิ้วถามด้วยสีหน้าไม่แสดงอารมณ์อะไร ผิดกับเดมที่โกรธจนเลือดจะขึ้นหน้าอยู่รอมร่อ

"ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป ว่าคนจากสองตระกูลใหญ่แอบมาคุยกันในที่ลับ คุณเสียหายก็จริง แต่คงไม่มากเท่าฉัน"

นัยน์ตาทั้งสองคู่สบกันแน่นิ่ง เหมือนกำลังหยั่งเชิงกันและกัน หากแต่เจนิวาก็อ่านสายตาของเขาไม่ออก สิ่งที่เธอต้องการที่สุดคือออกไปจากที่นี่ ออกไปจากงานประมูลนี้ และออกไปจากอ้อมแขนหนาของเดมเท่านั้น

"สามีใหม่ฉันอาจจะไม่ชอบข่าวฉาวนี้เท่าไหร่นะคะ คุณเด......อื้ออออ!?!?"