บทที่ 9 นางร้ายในสายตาเขา

"สามีใหม่ฉันอาจจะไม่ชอบข่าวฉาวนี้เท่าไหร่นะคะ คุณเด......อื้ออออ!?!?"

มือหนาจับใบหน้าของเธอไว้แน่น ก่อนจะประกบริมฝีปากร้อนลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของเจนิวาแน่นโดยไม่รุกล้ำ นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอหลับตาแน่นพลางยกมือขึ้นทุบไหล่คนตัวโตตรงหน้า แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล แม้เธอจะขัดขืนสักแค่ไหนก็ตาม แต่เดมก็ยังไม่ผละริมฝีปากร้อนของเขาออก

"อื้ออ! อ่อย!"

เสียงพูดอู้อี้พร้อมกับมือที่ทุบตีเขาไปหลายที ทำให้เดมค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก พร้อมกับนัยน์ตาของเขาที่มองสบกับนัยน์ตาสวยของเธอด้วยความรู้สึกยากที่จะอธิบาย แม้จะเป็นรสจูบที่ไม่รุกล้ำ แต่มันกลับกัดกินลใหายใจร้อนทั้งคู่ให้หายใจหอบเป็นจังหวะเดียวกัน

เพี้ย!

ใบหน้าคมของเดมหันไปตามแรง เมื่อฝ่ามือของหญิงสาวตรงหน้าฟาดลงบนแก้มของเขาอย่างไม่ออมมือ นัยน์ตากลมโตที่แดงฉาดมองเขาด้วยความโกรธ ไม่คิดว่าชายที่เคยแสดงแต่มุมดีๆ ความเป็นห่วงเป็นใยและความหวังดี บัดนี้กลับล่วงเกินเธอได้อย่างหน้าไม่อาย

"พี่ขอโทษ"

คำขอโทษเสียงเรียบพร้อมกับใบหน้าที่หันมามองเธอราวกับพึ่งรู้สึกตัวทำให้ริมฝีปากสวยกระจุกยิ้มเยาะเล็กน้อย

"ทำผิดแล้วขอโทษ แฟร์ดีนะคะ คุณว่าไหม"

เธอประชด ก่อนจะก้าวเดินชนไหล่หนา ออกจากห้องน้ำใหญ่ไป ปล่อยให้เดมยืนนิ่งอยู่ที่เดิมพร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นเสยผมตัวเองอย่างหงุดหงิด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ เดมไม่คิดเลยว่าเจนิวาจะมีผลกับความรู้สึกของเขาถึงขนาดนี้ ถึงขนาดที่ทายาทคนเดียวของพัฒชรเดโชที่ถูกสอนมาอย่างดี ทั้งเรื่องอารมณ์ การแสดงออก และหน้าที่ กลับลืมสิ่งเหล่านั้นไปทั้งหมดเพียงแค่ได้มองใบหน้าของเธอ ทั้งยังเผลอล่วงเกินเธออย่างไม่น่าให้อภัยอีก

 

"มัมมี๊ คุณปู่ประมูลอันนี้ให้เราด้วยค่ะ"

เด็กน้อยทั้งสองหันมามองแม่ที่พึ่งนั่งลง อีกทั้งยังโชว์สร้อยข้อเท้าเพชรสลับทองชิ้นเล็กๆ คนละชิ้นด้วยใบหน้าดีใจ

"คุณท่านคะ"

ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากพูด พิเชษที่พอเดาออกว่าหล่อนจะพูดอะไรก็ยกยิ้ม พูดตัดบทไปเสียก่อน

"ไม่เป็นไร คนกันเอง ถือว่าเป็นของขวัญต้อนรับกลับมาที่ไทยให้เด็กสองคนนะ"

เจนิวาที่ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร ก็ยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม พลางหันไปมองเด็กๆ เป็นเชิงส่งสัญญาณให้

"ขอบคุณค่ะคุณปู่!/ของคุณครับคุณปู่!"

เด็กน้อยทั้งสองยกมือไหว้พิเชษ พลางสวมกอดคุณปู่ใจดีเอาไว้แน่นจนเขาขำเบาๆ ยกมือขึ้นลูบหัวเด็กน้อยอย่างเอ็นดู

"เธอสอนลูกได้ดีนะ ก่อนหน้านี้ก็ขอบคุณฉันไปทีนึง รู้ความจนนึกอิจฉาเจ้าสิระเลย"

พิเชษนึกไปก็อดอิจฉาเพื่อนเกลอที่นอนซอมอยู่บ้านไม่ได้ มีทั้งหลานสาวคนสวยและเหลนๆ น่ารักน่าชัฃกลับมาดูแบ คงจะหายวันหายคืนแน่นอน

"คุณปู่ครับ"

เดมที่พึ่งมาถึง นั่งลงขนาบข้างหญิงสาวช้าๆ จนเธอรีบเบือนหน้าหนี 

"เดี๋ยวพรุงนี้เย็นไปเยี่ยมสิระกัน ไม่ได้ทานมือเย็นด้วยกันมานานแล้ว หนูว่าไง"

ประโยคแรกพิเชษถามหลานชาย ส่วนประโยคต่อมาปรายตาไปมองเจนิวาที่นั่งหันหน้าไปอีกทางอยู่

"ยินดีค่ะคุณท่าน เดี๋ยวหนูเรียนคุณปู่ให้นะคะ"

เดมเหลือบตามองเธอเล็กน้อย แต่เจนิวากลับไม่ได้สนใจเขาแม้แต่จะปรายตามองก็ไม่สักนิด ยังไม่ทันที่เดมจะได้อ้าปากพูดอะไร คู่หมั้นคนสวยที่สวมเครื่องเพชรสรแดงหรูก็นั่งลงชิด พร้อมกับมือที่ยกขึ้นโอบลำแขนหนาไว้แน่น

"พี่เดม เห็นว่าประมูลชุดเครื่องเพชรอีกชุดนึงหรอคะ คนเค้าแซวน้ำตาลจนไม่รู้จะแซวยังไงแล้วค่ะ"

น้ำตาลพูดเคอะเขิน ปรายตามองเจนิวาที่นั่งถัดจากชายคู่หมั้นทั้งยังเบะปากส่งให้เป็นเชิงเหนือกว่า หากแต่เดมที่นั่งนิ่ง ไม่สนใจคำถามและไร้คำตอบฝห้เธอ พาลให้คิ้วสวยขมวดมุ่น ก่อนหางตาจะเหลือบไปเห็นกล่องเพชรสีเทาหรู ที่อยู่บนมือคนขับรถของน้ำตาล ใบหน้าสวยแทบไม่สามารถปกปิดความโกรธและความเกลียดชังเอาไว้ได้ น้ำตาลหันมองเจนิวาด้วยนัยน์ตาแข็งกร้าว หล่อนกล้าดียังไงถึงได้เอาเครื่องเพชรที่ควรจะเป็นของเธอไปหน้าด้านๆ

"มีอะไรรึเปล่าจ้ะน้ำตาล"

เจนิวาถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าอะไรเป็นอะไร แต่คนที่ยิ่งแสดงความรู้สคกด้านลบออกมา คนนั้นต่างหากที่จะเสียเปรียบอยู่วันยังค่ำ

"เดี๋ยวพี่ซื้อชุดอื่นให้"

เมื่อสังเกตเห็นสายตาริษยาของคู่หมั้นสาว เดมก็เอ่ยขึ้นเสียงเรียบเป็นเชิงปรามๆ ให้สำรวมกิริยาเอาไว้บ้าง ไม่ให้ออกนอกหน้าจนเกินไป เพราะเขาเองก็เป็นห่วงหญิงข้างกายอย่างเจนิวา

"ไม่ค่ะ น้ำตาลจะเอาชุดนี้"

หญิงสาวพูดพลางกัดฟัน มองพี่สาวต่างแม่ตาเขม็งอย่างเกลียดเข้าไส้ หล่อนกล้าดีอย่างไรถึงได้มาหลอกล่อคู่หมั้นอย่างเดมจนได้ชุดเครื่องเพชรหรู ที่ราคามากกว่าเธอกว่าครึ่งหนึ่งไปอย่างหน้าไม่อาย

"สันดานคันๆ ชอบเอาตัวเข้าแลก ผ่านไปกี่ปีก็คงแก้ไม่หายสินะนังเจนิวา"

"สันดานชอบสำคัญตัว แย่งของคนอื่นหน้าด้านๆ ไร้ยางอายเหมือนแม่ ตั้งแต่เล็กจนโตก็ไม่เปลี่ยนสักทีนะจ้ะ น้ำตาล"

ยังไม่ทันที่เดมจะได้อ้าปากจัดการคู่หมั้น คนที่ถูกพาดพิงด้วยคำหยาบคายอย่างเจนิวาก็ตอบกลับทันควันด้วยเสียงที่เบาราวกับกระซิบ แต่สำหรับน้ำตาล มันกลับดังก้องไปทั่วโสทประสาทของเธอ อีกทั้งยังเป็นต่อหน้าคู่หมั้นหนุ่มที่เธอรักหมดใจ สร้างความโกรธให้เธอจนต้องลุกพรวดขึ้นยืนและง้างฝ่ามือหวังตบฉาดลงบนแก้มของพี่สาวต่างแม่สุดแรง

พรึ่บ!

เดมลุกขึ้น พร้อมกับคว้าข้อมือของน้ำตาลไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นฝ่ามือของเธอคงฟาดเข้าใบหน้าสวยนั่นเต็มแรงเป็นแน่

เสียงฮือฮาของผู้คนในงาน เรียกความสนใจทุกสายตาให้หันมาจับจ้องทั้งสามคนเป็นตาเดียว โดยเฉพาะคู่หมั้นไฟแรง ที่ดูท่าว่าครั้งนี้จะมีปัญหากันขึ้น

"นี่ ถึงจะเกลียดกันขนาดไหน แต่ลงมือในที่แบบนี้เกินไปหน่อยมั้ง"

"นั่นสิ แล้วในบ้านคุณหนูใหญ่คนนั้นจะเป็นยังไงเนี่ย คุณหนูเล็กนี่น่ากลัวชะมัด"

"จริง ถึงจะได้รับความรักจากพ่อมากกว่า แต่ทำตัวแบบนี้เกินไปนะ"

"สงสารก็แต่คุณหนูใหญ่คนนั้น"

เสียงซุบซิบนินทาดังไปทั่วงาน เมื่อภาพความรุนแรงของพี่น้องตระกูลวัฒนพานิช ฉายออกสู่สาธารณะอย่างฉาวโฉ่ น้ำตาลที่พึ่งรู้ตัวรีบเอามือลงพร้อมกับใบหน้าที่ยังคงโกรธแค้นพี่สาวต่างแม่ เธอหันหลังและสาวเท้าออกจากงานท่ามกลางผู้คนที่กำลังติฉินนินทา

"เอ่อ เอาล่ะค่ะ เรามาสนใจแจกันที่ทำขึ้น..."

ผู้คนเริ่มหันไปสนใจหน้าเวทีอีกครั้ง พร้อมๆ กับที่เดมนั่งลงบนเก้าอี้เช่นเดิม ที่เขาเป็นห่วงเธอ คงเกรงว่าจะเป็นห่วงฟรีแล้ว เพราะเจนิวาคนนี้นอกจากการแสดงความรู้สึกที่ปิดบังได้เก่งขึ้น ฝีปากของเธอก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างเห็นได้ชัด

"ทำไมคะ โกรธหรอที่ฉันด่าคู่หมั้นของคุณไปแบบนั้น"

เมื่อเห็นว่าสายตาคมของคนข้างกายไม่หยุดมอง เจนิวาก็ถามขึ้นโดยที่ตายังจับจ้องไปที่แจกันหรู

"เปล่า ดีแล้วที่รู้จักสู้คนบ้าง"

เพราะตั้งแต่เล็กจนโต เขาต้องคอยปรามน้ำตาลไม่ให้ทำร้ายหรือกลั่นแกล้งเธอตลอดเท่สที่ทำได้ แม้ในใจจะรู้ว่ากลับบ้านทีไรตัวก็จ้ำเขียวทุกครั้งก็ตาม และที่พูดก็หมายถึงแบบนั้นจริงๆ เธอที่เปลี่ยนไปอย่างน้อยผลกีก็คือไม่มีใครจะรังแกได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้ว

"ถ้าคู่หมั้นคุณมาได้ยินเข้าจะเสียใจเอานะคะ"

มือเล็กยกป้ายสีดำหรู ก่อนจะวาดยิ้มบนใบหน้า จนนัยน์ตาคมของเดมชะงัก แม้จะเป็นใบหน้าสวยจากด้านข้าง แต่ก็ราวกับปฏิมากรรมชั้นสูงที่งดงามจนแทบลืมหายใจ

"200 ล้านค่ะ"

ริมฝีปากสวยยกยิ้มพร้อมกับพูดตัวเลขที่สูงที่สุดในงานจนเสียงฮือฮาดังขึ้นอีกระลอก ใบหน้าสวยหันมองเดมเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม

"ฉันไม่ใช่คนที่คุณเคยรู้จักอีกแล้วค่ะ ไปรอเอาใจช่วยคู่หมั้นคุณดีกว่า ว่าจะถูกฉันเตะออกจากตระกูลเมื่อไหร่"