MasukShare
![ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
ตอนที่ 1 ไท่จื่อแห่งแคว้นหยาง
Terakhir Diperbarui:
2026-02-28 01:31:13ชายหนุ่มรูปงามเรือนร่างสูงโปร่ง มีผิวพรรณราวกับหิมะในช่วงฤดูเหมันต์ ใบหน้าของเขางดงามราวกับหยกชิ้นงาม นัยน์ตาของเขานั้นช่างดูดุดันและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน แต่เมื่อพิจารณาแล้ว กลับองอาจราวกับนักรบ แข็งแกร่งดุจภูผา
เขาก้าวเดินมาในสำนักเขาไท่ซาน ทอดสายตามองชายชราที่ยืนหันหลังอยู่ และเขาก็คำนับชายชราผู้นั้นด้วยความนอบน้อม “ซือฝุ ศิษย์มาแล้วขอรับ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกด้วยความนอบน้อม ชายชราที่ยืนหันหลังอยู่นั้นได้หันหลังมาทั้งตัว ทอดสายตามองชายหนุ่มใบหน้างดงามราวกับหยกด้วยอาการหวั่นวิตกยิ่งนัก (ซือฝุ แปลว่า อาจารย์) “เจิ้นเหวินยง ท่านจงตามหาอิสตรีที่ถือครองหยกสีเลือดให้เจอ นางจะนำพาเจ้าไปปิดผนึกฮวาเฟยได้อย่างสมบูรณ์” “ขอรับ” ชายหนุ่มที่ซือฝุเรียกนั้นคือ เจิ้นเหวินยง ไท่จื่อแห่งแคว้นหยาง เป็นแคว้นที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาเจ็ดแคว้น และไท่จื่อผู้นี้ได้นำทหารออกรบบุกตีทั้งหกแคว้นจนเป็นที่ยำเกรงของต้าหวางของแต่ละแคว้น “ไท่จื่อคิดถึงเรื่องอะไรอยู่หรือพระเจ้าค่ะ” เสียงของชายหนุ่มนั้น ทำให้ดึงพระสติขององค์ไท่จื่อแห่งแคว้นหยางกลับคืนมา แล้วหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะพระอักษร “จ้าวเว่ยไม่มีอะไร” เจิ้นเหวินไท่จื่อตรัสเช่นนี้ ขันทีนามว่าจ้าวเว่ย ดูแลองค์ไท่จื่อตั้งแต่ทรงพระเยาว์วัย และเป็นพระสหายอีกด้วย บัดนี้ไท่จื่อได้สิบหกพรรษาแล้ว เขาก็อายุไล่เรียงกันกับพระองค์ “จะเสด็จไปสำนักเซียนลู่หรือไม่พระเจ้าค่ะ” จ้าวเว่ยทูลถาม “อีกสามวัน เดี๋ยวข้าค่อยไป ตอนนี้ฟู่จวินเป็นเช่นไรบ้าง” ไท่จื่อตรัสด้วยพระสุรเสียงเป็นกังวล “ลี่จีเข้าไปดูพระอาการให้ต้าหวางแล้ว พระอาการทรุดลง เพราะขาดตัวยาอีกหนึ่งตัวคือบัวมังกร ลำต้นสีทอง ใบเป็นสีทอง ดอกสีแดงสดเหมือนเลือด ด้านในของดอกบัวเป็นสีขาว จะมีอยู่ที่สำนักเซียนลู่แห่งเดียว” จ้าวเว่ยทูลไม่ทันจบไท่จื่อลุกขึ้นประทับยืน และเสด็จออกไปโดยทันที โดยที่จ้าวเว่ยจึงรีบตามพระองค์ไปติดๆ ไท่จื่อรีบเสด็จไปเทียนเฉินกงทันที เทียนเฉินกงเป็นพระตำหนักของต้าหวางแห่งแคว้นหยาง ไท่จื่อเสด็จเข้ามาในตำหนักทอดพระเนตรมองต้าหวางที่ทรงไอออกมาอยู่หลายครั้ง พระองค์ไม่รอข้าที่จะรีบเสด็จไปเข้าเฝ้า “ฟู่จวิน...หม่อมฉันเจิ้นเหวินยงพระเจ้าค่ะ” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ และทรงคุกพระชานุลง จับพระหัตถ์ของต้าหวาง “มาแล้วหรือยงเอ๋อร์” ต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงแผ่วเบา “หม่อมฉันจะนำบัวมังกรมารักษาพระองค์ ให้ทรงหายจากพระอาการประชวร” “เจ้ามิต้องลำบาก...ดูการประลองที่สำนัก...เซียนลู่...ตามคำสั่งของ...ปรมาจารย์หวงลี่ยงสั่งเถิด...แค่กๆ ...ข้าไม่อยากให้เจ้าผิดคำสั่ง...ของอาจารย์” ต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงแผ่วเบาเช่นเดิม “ข้าจะรีบนำยามาให้ฟู่จวิน แล้วรีบไปสำนักเซียนลู่ทันทีที่พระองค์ดีขึ้น” “เจ้าไปได้แล้ว” ต้าหวางมีพระกระแสรับสั่งเช่นนี้ “พระเจ้าค่ะ...ลี่จีข้าฝากของฟู่จวินด้วย” ไท่จื่อตรัสรับสั่งกับพระสหายของพระองค์ที่มีนามว่า ลี่จี เขาไม่ได้เป็นเพียงแค่พระสหาย แต่เขาคือศิษย์ร่วมสำนักเขาไป๋ซาน สำนักเดียวกันไท่จื่อเจิ้นเหวิน “ท่านรีบไปเถิด...” ลี่จีทูลบอกกับไท่จื่อเช่นนี้ ไท่จื่อพยักพระพักตร์ และทรงปล่อยพระหัตถ์จากต้าหวาง ถอยสองก้าวถวายบังคม แล้วย่างพระบาทออกจากห้องพระบรรทมทันที ตอนแรกมาแล้วน๊า... สนุกไหมคะ ถ้าสนุกอย่างลืมเขียนเม้นท์ให้กำลังใจไรท์ ทุกคอมเม้นท์ไรท์เข้ามาอ่านก่อนเขียนตอนต่อไปทุกครั้งค่ะ ขอคนละเม้นท์เป็นกำลังใจด้วยน๊า
Bab terbaru
ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+] ตอนพิเศษ 2 มีอีกคนกันเถิด [ตอนพิเศษจบ]
หลังจากฝูหลินฟื้นมา เหล่าเทพเซียนนำของมาบำรุงนางไม่ขาดสายจนล้นลู่เหวินกง ไท่จื่อทรงเนรมิตตำหนักขึ้นใหม่บนทะเลสาบหยวนอวี้ เพื่อเลี่ยงความวุ่นวาย อีกทั้งนางจะได้พักผ่อน ส่วนฝูเถียนมี่เทียนซุนทรงนำไปฝากกับเทียนโฮ่ว (เทียนซุน แปลว่า หลานสวรรค์) เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ไท่จื่อพาเทียนซุนเข้าไปถวายพระพรเทียนโฮ่วในเยว่หัวกง ไท่จื่อทรงจับพระหัตถ์พาฝูเถียนมี่เข้ามายังในห้องโถง สายตาของเหล่านางกำนัลเซียนจับจ้องที่ฝูเถียนมี่ ฝูเถียนมี่ดีใจยิ่งนักฟู่จวินของเขาพามาพบจู๋หมู่ (จู๋หมู่ แปลว่า ย่า) “เหนียงชิน ข้าของฝากฝูเถียนมี่บุตรของข้า ให้ท่านดูแลสักวันสองวัน แล้วข้าจะมารับกลับ” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ ทำให้ทุกคนตกใจไม่น้อยโดยเฉพาะเทียนโฮ่ว “เด็กผู้นี้เป็นลูกของเจ้ากับฝูหลินหรือ” “ใช่ ถ้านางพักฟื้นจนหายเป็นปกติ ข้าจะมารับเขาด้วยตัวเอง” องค์ไท่จื่อตรัสเช่นนั้น เทียนโฮ่วทรงเผยแย้มโอษฐ์ แล้วอ้าพระกรทันที “เถียนมี่มาหาจู๋หมู่เร็วเข้า” เทียนโฮ่วตรัสอย่างอ่อนโยน ฝูเถียนมี่มองพระพักตร์ของไท่จื่อ ไท่จื่อพยักพระพักตร์เบาๆ ฝูเถียนมี่ก้าวเดินเข้าไปหาเทียนโฮ่วทันที “เถียนมี่ เถียนมี่ เจ้าเป็นบุตรชายของไท่จื่อแ
ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+] ตอนพิเศษ 1 ฟูจวินของข้า
สามวันต่อมาหลังจากฮวาเฟยตายจากไปแล้ว กำแพงแก้วทั้งสามชั้นจึงทลายลงมา เหตุที่ฮวาเฟยร่างดับสลายไปนั้น เป็นเพราะกระบี่ของไท่จื่อที่หลอมพลังเวทย์ของพระองค์จึงได้กระบี่ฉางหง ส่วนกระบี่หยุ่นร์เหอของฝูหลินที่ปิดวิญญาณนางได้ เป็นเพราะกระบี่เล่มนี้เกิดจากพลังเวทย์ของเหล่าปรมาจารย์ทั้งหลาย โดยมีพลังเวทย์ของเทียนจวินหลอมรวมเข้าด้วยกัน ฉางถิงซื่อฝุ หยางฟู่ของฝูหลินมอบให้นาง เมื่อนางแทงกระบี่เข้าไปในร่างของฮวาเฟย จึงทำให้ของฮวาเฟยร่างกายแหลกสลายโดยไม่ต้องสงสัยไท่จื่อและฝูหลินบาดเจ็บสาหัส เทียนจวินเชิญไท่ซ่างเหล่าจวินทำการรักษาทั้งสอง ไท่จื่อเองทรงหายและฟื้นพระวรกายในเพลาอันรวดเร็วเพียงสามวันเท่านั้น ทว่าฝูหลินนั้นยังไม่ฟื้นเป็นเพลาสามเดือนมาแล้ว ไท่จื่อทรงป้อนพระโลหิตน้ำนมให้นางวันละครึ่งชาม ฝูหลินจึงรอดตายมาได้ เทียนจวินทรงให้ไท่ซ่างเหล่าจวินหาตัวยาที่ดีที่สุดมารักษาว่าที่ไท่จื่อเฟยส่วนเทียนโฮ่วกลับใจสำนึกผิดในการกระทำของพระนางเอง ทรงนำมุกประกายราตรี โดยนำมาจากตงไห่ มาไว้ในลู่เหวินกง ภายในห้องบรรทม ไท่จื่อมองเจตนาดีของเทียนโฮ่วแล้วรู้สึกปีติยิ่งนัก แต่พระนางไม่กล้าเสด็จมาให้ไท่จื่อได้ทอดพระเนตร
ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+] ตอนที่ 123 ข้ารักเจ้า [จบเล่มที่ 2]
“ความจริงหม่อมฉันขัดพระประสงค์ของไท่จื่อที่นำของสองสิ่งมอบให้กงจู่ก่อนที่พระองค์จะดับขันธ์ แต่เฉินซุนทนไม่ได้ที่จะเห็นไท่จื่อเป็นทุกข์ที่พระองค์ไม่ได้ก่อขึ้น” เฉินซุนเอ่ยบอกจบ ฝูหลินปาดน้ำตาเอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงหมองเศร้า หดหู่ใจ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ มองไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงสีแดงกับแสงสีดำทั่วทั้งท้องฟ้า อีกทั้งดวงดาวตกลงจากท้องนภา “นั้นคือสิ่งใด” ฝูหลินจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย “ไท่จื่อกำลังสู้กับฮวาเฟย ทรงใกล้เพลาที่พระองค์จะดับขันธ์แล้ว” “เฉินซุนบอกข้ามาว่าองค์ไท่จื่ออยู่ที่ใด ข้าจะต้องไปหาเขา เขาจะตายผู้เดียวไม่ได้ เขาขี้หึง ขี้หวงข้าถึงเพียงนั้น เขาคงไม่ยอมให้ข้าใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเป็นแน่ เขาคงอยากให้ข้าตายตามเขาแทบขาดใจ” องค์ไท่จื่อทรงต่อสู้เพียงลำพังในแดนทะเลเพลิง ฮวาเฟยแข็งแกร่งยิ่งนัก นางการดูซับไอของเฮยม่อหวังทั้งสองตนที่ตายไป นางจึงสู้กับอิ๋งหงมาล่วงระยะเวลาเป็นสองวัน อีกทั้งทรงใช้พลังเวทย์ครอบบริเวณทะเลเพลิงถึงสามชั้นให้เป็นปราการ ไม่ให้ไอมารฮวาเฟยหลุดออกไปยังธุลีแดนดินได้ ไม่ช้าพระองค์ถูกกระบี่ของฮวาเฟยประทับที่พระอุระไท่จื่อทรงเชพระองค์เล็กน้อย ฮวาเฟยจึงหัวเราะเสีย
ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+] ตอนที่ 122 ร่างจำแลง
ฝูหลินก้าวเดินไปตรงทางตำหนักปักษาวารี นางจำได้ว่าเป็นครั้งแรกที่พบเจอองค์ไท่จื่อบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า อีกทั้งพระองค์ยังหยอกล้อนางให้นางอับอายต่อธารกำนัล ฝูหลินหลั่งน้ำตาก้าวเดินช้าๆทว่าหญิงผู้หนึ่งมาอยู่ตรงหน้าของนาง นั้นคือหนีอู่ซ่างเสิน ฝูหลินมีอาการตกใจเล็กน้อย ทว่าหนี่อู่เดินมาจับแขนทั้งสองข้างทันที“ฝูหลิน เจ้าไปไหนมาข้า ฉีเหวิน เทียนจวินและไท่จื่อ ตามหาเจ้าหลายที่กับไม่เจอเจ้า เจ้าไปอยู่ไหนมา ฝูหลิน” หนี่อู่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยยิ่งนัก“ข้าอยู่ในโลกมนุษย์หลายที่เพื่อบำเพ็ญเป็นซ่างเสินลำดับต่อไป แล้วเหตุใดพวกเขาและเจ้าตามหากันเอิกเกริกเช่นนี้”“ไท่จื่อเฟยหายไปทั้งคน เหตุใดพวกข้าจะไม่ห่วงเจ้าเล่า ทว่าเหตุใดเจ้าจึงไม่รอไถถามไท่จื่อก่อนให้กระจ่างในเรื่องนี้”“หนี่อู่ ข้าไม่ใช่ไท่จื่อเฟย เหม่ยอวี้ต่างหากที่เป็นไท่จื่อเฟย” ฝูหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และเจ็บปวดใจ“เด็กโง่ เจ้าไม่รู้หรือว่านั้นเป็นแผนของเทียนโฮ่ว เพื่อให้เจ้าไปจากอิ๋งหง นางทำทุกวิถีทางให้เหม่ยอวี้เป็นไท่จื่อเฟย อีกทั้งทรงทำภาพมายาในสระมณีเพื่อให้เจ้าเสียใจจนปางตาย และให้เจ้าจากเขาไปด้วยตัวเอง ส่วนเหม่ยอวี้กลับตงไห
ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+] ตอนที่ 121 ไม่มีวันได้ครอบครอง
ฝูหลินปรากฏกายหน้าลู่เหวินกง ทหารเซียนยกกระบี่ใช้ฝูหลินก้าวเดินเข้าไป เมื่อเข้ามาเขามายังสวนหน้าตำหนักนางมองโต๊ะเก้าอี้ที่คุ้นเคย ที่ทรงหยอกล้อกับนางเป็นเนืองๆ ฝูหลินเดินมายังต้นร้อยบุปผา ผกาสวรรค์ที่นางปลูกด้วยเวทย์ยังคงอยู่ นางก้าวเดินเข้ามายังภายในตำหนัก มองดูแล้วไม่มีใครทั้งนั้นนางจึงเดินไปนั่งลง มีกาน้ำชาที่เย็นชืดกับแก้วชาที่เหมือนไม่มีคนดื่มกินมานานจนฝุ่นจับ ฝูหลินไม่ได้คิดอะไรมากจึงเทชาลงในแก้ว เสกให้ร้อนในทันตาฝูหลินจึงยกขึ้นดื่มช้าๆ แล้ววางลง ฝูหลินมองไปทางทวารบานของตำหนัก ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวสะอาด พระพักตร์ดูงดงามเมื่อมีคนพบเห็น แต่บัดนี้ดูอิดโรยและซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด วงพักตร์ดูซีดขาวยิ่งนัก คิดว่าเทพเซียนเช่นเขาคงไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ตอนนี้นางไม่รู้จะกล่าวว่าอะไรดีระหว่าง 'ท่านสบายดีไหม หรือ ท่านดื่มชาก่อนดีไหม' แต่ประโยคแรกควรตัดทิ้งไปเมื่อองค์ไท่จื่อทรงประทับนั่งตรงข้างนาง ฝูหลินจึงถอยห่างเล็กน้อย จนองค์ไท่จื่อทรงเอ่ยพระโอษฐ์ด้วยพระสุรเสียงเศร้าหมอง แต่ยังคงเผยแย้มพระสรวนให้นาง ตั้งแต่นางจากไปพระองค์ไม่เคยแย้มพระสรวนอีกเอย จนกระทั่งได้ตอนนี้ที่แย้มพระสรวนให้นาง ในรอบสอ
ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+] ตอนที่ 120 ท่านสบายดีไหม
ฝูหลินทำขนมดอกท้อไว้ให้ฝูเถียนมี่ ฝูเถียนมี่ขอไปเล่นกับเพื่อนๆ ช่วงเย็นถึงจะกลับจึงทำขนมไว้ให้ ฝูหลินรู้ว่าฝูเถียนมี่ชอบกินหวานเหมือนฟู่จวินของเขา เมื่อกินอาหารคาวทุกครั้ง ต้องมีอาหารหวานหลังกินอาหารคาวเสมอถือว่าเป็นนิสัยอย่างหนึ่งที่เหมือนฟู่จวินของเขา อีกทั้งยังชอบอ่านตำราที่เด็กเหล่านั้นไม่ชอบอ่าน เช่นตำราพิชัยยุทธ ตำราท่องเที่ยวที่นางชอบอ่าน จากฉีหนานซ่างเสิน สหายรักของนางครั้งเรียนกับเขา อีกทั้งเขาเป็นศิษย์พี่คนที่เจ็ด ของซ่างจวินฝุซือ ฉีหนานมีหน้าที่อยู่ดูแลโลกมนุษย์ในใต้หล้าฝูหลินทำขนมดอกท้อต่อจนเสร็จสิ้น ยกลงจากเตาจัดวางเรียงในจานสี่ชิ้น แล้วจึงยกมาวางบนโต๊ะ ก่อฟืนในเตารองกาชา นางจึงเสกดอกท้อใส่ลงไปในชา แล้วจึงตักชาร้อนจากหม้อข้างโต๊ะที่อยู่บนเตาถ่านเช่นกันใส่ลงในกาชา แล้วจึงรินใส่แก้ว นางดื่มชาแล้วจึงหันมองด้านนอกมองหิมะที่หยุดตกแล้ว นางชอบฤดูเหมันต์ตั้งแต่เยาว์วัย ตอนนี้ก็ยังชอบฤดูเหมันต์ไม่เปลี่ยนแปลงทันใดนั้นปรากฏชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินเข้ามาหานาง นางรู้ได้ทันทีว่านั้นคือฉีหนาน ซ่างเสิน ฝูหลินจึงเอ่ยทักทายอย่างเป็นมิตร“ศิษย์พี่เจ็ดลมอะไรหอบมาถึงที่นี่ หรือท่านมีนิทานเรื่อง
Anda juga akan menyukai
ชาตินี้ ข้าไม่ขอรัก!
ซีไซต์33.0K Dibacaบุรุษมากเล่ห์เช่นท่านหาใช่สามีข้า
ไฉ่เลี่ยงหรง20.8K Dibacaคุณหนูบอบบางเยี่ยงข้าจะสังหารผู้ใดได้
ไห่ถาง24.7K Dibacaทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา23.0K Dibacaคุณหนูอวี้ข้ามาเก็บดอกท่านแล้ว
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว2.6K Dibacaย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี
Tuk Kung8.8K Dibacaระบบของผู้เกิดใหม่
ความหวังยามเช้า10.7K Dibacaจำนนรักฮูหยินท้ายจวน
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.5K Dibaca
