LOGINShare
ตอนที่ 4 บัวมังกร
Last Updated:
2026-02-28 01:32:43ฝูหลินก้าวเดินออกจากตัวเรือนไปยังสวนจำลองขาดใหญ่ และนางก้าวเดินอย่างมั่นคงไปที่ริมสระบัวขนาดใหญ่ทอดสายตามองดูดอกบัวขนาดใหญ่ที่ยังหุบอยู่เช่นนั้น ฝูหลินเป็นคนเลี้ยงดูบัวดอกนี้มาหลายปี นางเพียงอายเห็นว่าเมื่อไหร่หนอ มันจะผลิเบ่งบานให้เชยชม
“เจ้าดอกบัว เจ้าอยู่หลายพันปีเมื่อใดหนอจะบานเสียที” ฝูหลินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และนั่งลงยองๆ ทอดสายตามองดูดอกบัวอยู่ชั่วครู่ แต่ทันใดนั้น นางกลับแปลกใจยิ่งนัก เมื่อดอกบัวดอกนั้นมีลำแสงสีทองออกมาจากดอก และเริ่มเบ่งบานออกมาอย่างช้าๆ เป็นสีขาวด้านใน “ในที่สุดเจ้าก็บานสักทีนะ เจ้าดอกบัว” ฝูหลินเอ่ยบอกความยินดี และใช้นิ้วจิ้มลงบนดอกบัว แต่ทันใดนั้นกลับมีบุรุษรูปงามโหนเถาวัลย์ดึงดอกบัวไปต่อหน้าต่อตาของนางทันที ทำให้นางตกใจเป็นยิ่งนัก และเขาก็ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือ ไท่จื่อแห่งแคว้นหยาง เจิ้นเหวินยง “ได้แล้ว” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ ทรงกำลังจะเอาดอกบัวดอกนั้นใส่กระเป๋าสะพาย “เจ้า...นั้นมันดอกบัวของข้า กล้าดีอย่างไร มาเอาดอกบัวของข้าไป” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงโกรธจัด อีกทั้งมือเรียวยื้อดอกบัวในกระเป๋าของพระองค์ แต่ไท่จื่อกลับใช้พระหัตถ์จับแขนของนางไว้ “อย่าพึ่งหาเรื่องข้า...ข้ารีบ” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ แล้วจึงจับมือนางออกไปโดยทันที แต่หญิงสาวกลับยื้อดอกบัวจากพระหัตถ์ของพระองค์อีกครั้ง และใช้กำหมัดชกลงที่พระพักตร์ของพระองค์ แต่ทว่าไท่จื่อไหวพระองค์ทันหักหลบนางโดยทันที แต่นางวาดเท้าเตะที่ก้านพระศอ แต่พระองค์ทรงใช้พระหัตถ์ผลักนางยันไว้ นางจึงเตะที่พระชานุของพระองค์ พระองค์ก็หักหลบ พอได้จังหวะไท่จื่อทรงจับนางรวบตัวนางเข้ามาในอ้อมพระอุระโดยทันที (พระชานุ แปลว่า เข่า) “ปล่อยข้านะ!!! ...เจ้าบ้า” ฝูหลินตะโกนก่นด่าและใช้ฟันกัดพระกรขององค์ไท่จื่อ “เจ้ามีปัญญากัดได้...กัดไป” ไท่จื่อตรัสด้วยพระสุรเสียงเรียบเฉย นางจึงเลิกกัด “ปล่อยข้านะ” นางหันไปตะโกนใส่พระพักตร์ จังหวะนั้นพระองค์ทรงหันพระพักตร์หานาง ริมฝีปากสวยได้รูปประทับบนริมพระโอษฐ์หนาไม่ทันตั้งตัว เมื่อพระองค์สบโอกาสใช้พระหัตถ์ข้างหนึ่งดันนางมาประทับพระโอษฐ์แน่นขึ้นทันที จนหญิงสาวเริ่มขาดอากาศหายใจ จึงพระองค์ถอนพระโอษฐ์หญิงสาวใช้มือผลักพระองค์ทันที “คนฉวยโอกาส” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียวใช้มือตบลงบนพระพักตร์ของไท่จื่ออย่างจัง “มือเจ้าหนักเอาการ ตบทีหน้าข้าชาไปหมดเลย” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ อีกทั้งยังแย้มพระโอษฐ์ทอดพระเนตรนาง “เอาบัวของข้าคืนมา” ฝูหลินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน มือเรียวของนางยื้อก้านดอกบัวจากพระหัตถ์ของพระองค์ ไท่จื่อจึงทรงรีบใส่กระเป๋าทันที แล้วทรงเอาเชือกจากกระเป๋า โยงมัดนางโดยไม่ให้นางได้ตั้งตัว และผูกกับต้นไม้อย่างรวดเร็ว “ปล่อยนะ เจ้าคนบ้า ปล่อยซิ ปล่อยข้า...” ฝูหลินก่นด่าด้วยความโมโห “ปล่อยเจ้า ข้าก็โดนตบ ข้าก็โดนกัด กูเหนียงอะไรกันดุอย่างกับสุนัข...” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ และใช้พระหัตถ์ลูบบนพระกรที่โดนนางกัดจนมีรอยเลือด “ปล่อยข้านะ...ปล่อยข้าสิ” นางตะโกนใส่พระองค์ทันทีด้วยความเกรี้ยวกราด “อีกสักพักก็มีคนมาช่วยเจ้า ยืนตรงนั้นไปก่อนแล้วกัน ข้าไปก่อนนะ” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ อีกทั้งยังแย้มพระโอษฐ์ทอดพระเนตรมองใบหน้างามไร้ที่ติ แล้วจึงเสด็จจากไปทันที “อย่าให้ข้าเจอเจ้าอีกนะ เจ้าบ้าเอ๊ย โอ๊ย ศิษย์พี่ใหญ่ ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย”
Latest chapter
ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+] ตอนพิเศษ 2 มีอีกคนกันเถิด [ตอนพิเศษจบ]
หลังจากฝูหลินฟื้นมา เหล่าเทพเซียนนำของมาบำรุงนางไม่ขาดสายจนล้นลู่เหวินกง ไท่จื่อทรงเนรมิตตำหนักขึ้นใหม่บนทะเลสาบหยวนอวี้ เพื่อเลี่ยงความวุ่นวาย อีกทั้งนางจะได้พักผ่อน ส่วนฝูเถียนมี่เทียนซุนทรงนำไปฝากกับเทียนโฮ่ว (เทียนซุน แปลว่า หลานสวรรค์) เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ไท่จื่อพาเทียนซุนเข้าไปถวายพระพรเทียนโฮ่วในเยว่หัวกง ไท่จื่อทรงจับพระหัตถ์พาฝูเถียนมี่เข้ามายังในห้องโถง สายตาของเหล่านางกำนัลเซียนจับจ้องที่ฝูเถียนมี่ ฝูเถียนมี่ดีใจยิ่งนักฟู่จวินของเขาพามาพบจู๋หมู่ (จู๋หมู่ แปลว่า ย่า) “เหนียงชิน ข้าของฝากฝูเถียนมี่บุตรของข้า ให้ท่านดูแลสักวันสองวัน แล้วข้าจะมารับกลับ” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ ทำให้ทุกคนตกใจไม่น้อยโดยเฉพาะเทียนโฮ่ว “เด็กผู้นี้เป็นลูกของเจ้ากับฝูหลินหรือ” “ใช่ ถ้านางพักฟื้นจนหายเป็นปกติ ข้าจะมารับเขาด้วยตัวเอง” องค์ไท่จื่อตรัสเช่นนั้น เทียนโฮ่วทรงเผยแย้มโอษฐ์ แล้วอ้าพระกรทันที “เถียนมี่มาหาจู๋หมู่เร็วเข้า” เทียนโฮ่วตรัสอย่างอ่อนโยน ฝูเถียนมี่มองพระพักตร์ของไท่จื่อ ไท่จื่อพยักพระพักตร์เบาๆ ฝูเถียนมี่ก้าวเดินเข้าไปหาเทียนโฮ่วทันที “เถียนมี่ เถียนมี่ เจ้าเป็นบุตรชายของไท่จื่อแ
ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+] ตอนพิเศษ 1 ฟูจวินของข้า
สามวันต่อมาหลังจากฮวาเฟยตายจากไปแล้ว กำแพงแก้วทั้งสามชั้นจึงทลายลงมา เหตุที่ฮวาเฟยร่างดับสลายไปนั้น เป็นเพราะกระบี่ของไท่จื่อที่หลอมพลังเวทย์ของพระองค์จึงได้กระบี่ฉางหง ส่วนกระบี่หยุ่นร์เหอของฝูหลินที่ปิดวิญญาณนางได้ เป็นเพราะกระบี่เล่มนี้เกิดจากพลังเวทย์ของเหล่าปรมาจารย์ทั้งหลาย โดยมีพลังเวทย์ของเทียนจวินหลอมรวมเข้าด้วยกัน ฉางถิงซื่อฝุ หยางฟู่ของฝูหลินมอบให้นาง เมื่อนางแทงกระบี่เข้าไปในร่างของฮวาเฟย จึงทำให้ของฮวาเฟยร่างกายแหลกสลายโดยไม่ต้องสงสัยไท่จื่อและฝูหลินบาดเจ็บสาหัส เทียนจวินเชิญไท่ซ่างเหล่าจวินทำการรักษาทั้งสอง ไท่จื่อเองทรงหายและฟื้นพระวรกายในเพลาอันรวดเร็วเพียงสามวันเท่านั้น ทว่าฝูหลินนั้นยังไม่ฟื้นเป็นเพลาสามเดือนมาแล้ว ไท่จื่อทรงป้อนพระโลหิตน้ำนมให้นางวันละครึ่งชาม ฝูหลินจึงรอดตายมาได้ เทียนจวินทรงให้ไท่ซ่างเหล่าจวินหาตัวยาที่ดีที่สุดมารักษาว่าที่ไท่จื่อเฟยส่วนเทียนโฮ่วกลับใจสำนึกผิดในการกระทำของพระนางเอง ทรงนำมุกประกายราตรี โดยนำมาจากตงไห่ มาไว้ในลู่เหวินกง ภายในห้องบรรทม ไท่จื่อมองเจตนาดีของเทียนโฮ่วแล้วรู้สึกปีติยิ่งนัก แต่พระนางไม่กล้าเสด็จมาให้ไท่จื่อได้ทอดพระเนตร
ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+] ตอนที่ 123 ข้ารักเจ้า [จบเล่มที่ 2]
“ความจริงหม่อมฉันขัดพระประสงค์ของไท่จื่อที่นำของสองสิ่งมอบให้กงจู่ก่อนที่พระองค์จะดับขันธ์ แต่เฉินซุนทนไม่ได้ที่จะเห็นไท่จื่อเป็นทุกข์ที่พระองค์ไม่ได้ก่อขึ้น” เฉินซุนเอ่ยบอกจบ ฝูหลินปาดน้ำตาเอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงหมองเศร้า หดหู่ใจ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ มองไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงสีแดงกับแสงสีดำทั่วทั้งท้องฟ้า อีกทั้งดวงดาวตกลงจากท้องนภา “นั้นคือสิ่งใด” ฝูหลินจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย “ไท่จื่อกำลังสู้กับฮวาเฟย ทรงใกล้เพลาที่พระองค์จะดับขันธ์แล้ว” “เฉินซุนบอกข้ามาว่าองค์ไท่จื่ออยู่ที่ใด ข้าจะต้องไปหาเขา เขาจะตายผู้เดียวไม่ได้ เขาขี้หึง ขี้หวงข้าถึงเพียงนั้น เขาคงไม่ยอมให้ข้าใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเป็นแน่ เขาคงอยากให้ข้าตายตามเขาแทบขาดใจ” องค์ไท่จื่อทรงต่อสู้เพียงลำพังในแดนทะเลเพลิง ฮวาเฟยแข็งแกร่งยิ่งนัก นางการดูซับไอของเฮยม่อหวังทั้งสองตนที่ตายไป นางจึงสู้กับอิ๋งหงมาล่วงระยะเวลาเป็นสองวัน อีกทั้งทรงใช้พลังเวทย์ครอบบริเวณทะเลเพลิงถึงสามชั้นให้เป็นปราการ ไม่ให้ไอมารฮวาเฟยหลุดออกไปยังธุลีแดนดินได้ ไม่ช้าพระองค์ถูกกระบี่ของฮวาเฟยประทับที่พระอุระไท่จื่อทรงเชพระองค์เล็กน้อย ฮวาเฟยจึงหัวเราะเสีย
ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+] ตอนที่ 122 ร่างจำแลง
ฝูหลินก้าวเดินไปตรงทางตำหนักปักษาวารี นางจำได้ว่าเป็นครั้งแรกที่พบเจอองค์ไท่จื่อบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า อีกทั้งพระองค์ยังหยอกล้อนางให้นางอับอายต่อธารกำนัล ฝูหลินหลั่งน้ำตาก้าวเดินช้าๆทว่าหญิงผู้หนึ่งมาอยู่ตรงหน้าของนาง นั้นคือหนีอู่ซ่างเสิน ฝูหลินมีอาการตกใจเล็กน้อย ทว่าหนี่อู่เดินมาจับแขนทั้งสองข้างทันที“ฝูหลิน เจ้าไปไหนมาข้า ฉีเหวิน เทียนจวินและไท่จื่อ ตามหาเจ้าหลายที่กับไม่เจอเจ้า เจ้าไปอยู่ไหนมา ฝูหลิน” หนี่อู่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยยิ่งนัก“ข้าอยู่ในโลกมนุษย์หลายที่เพื่อบำเพ็ญเป็นซ่างเสินลำดับต่อไป แล้วเหตุใดพวกเขาและเจ้าตามหากันเอิกเกริกเช่นนี้”“ไท่จื่อเฟยหายไปทั้งคน เหตุใดพวกข้าจะไม่ห่วงเจ้าเล่า ทว่าเหตุใดเจ้าจึงไม่รอไถถามไท่จื่อก่อนให้กระจ่างในเรื่องนี้”“หนี่อู่ ข้าไม่ใช่ไท่จื่อเฟย เหม่ยอวี้ต่างหากที่เป็นไท่จื่อเฟย” ฝูหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และเจ็บปวดใจ“เด็กโง่ เจ้าไม่รู้หรือว่านั้นเป็นแผนของเทียนโฮ่ว เพื่อให้เจ้าไปจากอิ๋งหง นางทำทุกวิถีทางให้เหม่ยอวี้เป็นไท่จื่อเฟย อีกทั้งทรงทำภาพมายาในสระมณีเพื่อให้เจ้าเสียใจจนปางตาย และให้เจ้าจากเขาไปด้วยตัวเอง ส่วนเหม่ยอวี้กลับตงไห
ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+] ตอนที่ 121 ไม่มีวันได้ครอบครอง
ฝูหลินปรากฏกายหน้าลู่เหวินกง ทหารเซียนยกกระบี่ใช้ฝูหลินก้าวเดินเข้าไป เมื่อเข้ามาเขามายังสวนหน้าตำหนักนางมองโต๊ะเก้าอี้ที่คุ้นเคย ที่ทรงหยอกล้อกับนางเป็นเนืองๆ ฝูหลินเดินมายังต้นร้อยบุปผา ผกาสวรรค์ที่นางปลูกด้วยเวทย์ยังคงอยู่ นางก้าวเดินเข้ามายังภายในตำหนัก มองดูแล้วไม่มีใครทั้งนั้นนางจึงเดินไปนั่งลง มีกาน้ำชาที่เย็นชืดกับแก้วชาที่เหมือนไม่มีคนดื่มกินมานานจนฝุ่นจับ ฝูหลินไม่ได้คิดอะไรมากจึงเทชาลงในแก้ว เสกให้ร้อนในทันตาฝูหลินจึงยกขึ้นดื่มช้าๆ แล้ววางลง ฝูหลินมองไปทางทวารบานของตำหนัก ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวสะอาด พระพักตร์ดูงดงามเมื่อมีคนพบเห็น แต่บัดนี้ดูอิดโรยและซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด วงพักตร์ดูซีดขาวยิ่งนัก คิดว่าเทพเซียนเช่นเขาคงไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ตอนนี้นางไม่รู้จะกล่าวว่าอะไรดีระหว่าง 'ท่านสบายดีไหม หรือ ท่านดื่มชาก่อนดีไหม' แต่ประโยคแรกควรตัดทิ้งไปเมื่อองค์ไท่จื่อทรงประทับนั่งตรงข้างนาง ฝูหลินจึงถอยห่างเล็กน้อย จนองค์ไท่จื่อทรงเอ่ยพระโอษฐ์ด้วยพระสุรเสียงเศร้าหมอง แต่ยังคงเผยแย้มพระสรวนให้นาง ตั้งแต่นางจากไปพระองค์ไม่เคยแย้มพระสรวนอีกเอย จนกระทั่งได้ตอนนี้ที่แย้มพระสรวนให้นาง ในรอบสอ
ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+] ตอนที่ 120 ท่านสบายดีไหม
ฝูหลินทำขนมดอกท้อไว้ให้ฝูเถียนมี่ ฝูเถียนมี่ขอไปเล่นกับเพื่อนๆ ช่วงเย็นถึงจะกลับจึงทำขนมไว้ให้ ฝูหลินรู้ว่าฝูเถียนมี่ชอบกินหวานเหมือนฟู่จวินของเขา เมื่อกินอาหารคาวทุกครั้ง ต้องมีอาหารหวานหลังกินอาหารคาวเสมอถือว่าเป็นนิสัยอย่างหนึ่งที่เหมือนฟู่จวินของเขา อีกทั้งยังชอบอ่านตำราที่เด็กเหล่านั้นไม่ชอบอ่าน เช่นตำราพิชัยยุทธ ตำราท่องเที่ยวที่นางชอบอ่าน จากฉีหนานซ่างเสิน สหายรักของนางครั้งเรียนกับเขา อีกทั้งเขาเป็นศิษย์พี่คนที่เจ็ด ของซ่างจวินฝุซือ ฉีหนานมีหน้าที่อยู่ดูแลโลกมนุษย์ในใต้หล้าฝูหลินทำขนมดอกท้อต่อจนเสร็จสิ้น ยกลงจากเตาจัดวางเรียงในจานสี่ชิ้น แล้วจึงยกมาวางบนโต๊ะ ก่อฟืนในเตารองกาชา นางจึงเสกดอกท้อใส่ลงไปในชา แล้วจึงตักชาร้อนจากหม้อข้างโต๊ะที่อยู่บนเตาถ่านเช่นกันใส่ลงในกาชา แล้วจึงรินใส่แก้ว นางดื่มชาแล้วจึงหันมองด้านนอกมองหิมะที่หยุดตกแล้ว นางชอบฤดูเหมันต์ตั้งแต่เยาว์วัย ตอนนี้ก็ยังชอบฤดูเหมันต์ไม่เปลี่ยนแปลงทันใดนั้นปรากฏชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินเข้ามาหานาง นางรู้ได้ทันทีว่านั้นคือฉีหนาน ซ่างเสิน ฝูหลินจึงเอ่ยทักทายอย่างเป็นมิตร“ศิษย์พี่เจ็ดลมอะไรหอบมาถึงที่นี่ หรือท่านมีนิทานเรื่อง
You may also like
บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หิมะที่ปลิดปลิว74.7K viewsร้ายพ่ายกลายรัก
LiHong23.9K viewsอ่านใจทรราช สนมปลาเค็มถล่มวังหลัง
มาแล้วก็อยู่ต่อเถอะ20.8K viewsข้ามภพมาเป็นภรรยาอัปลักษณ์แสนร้ายกาจ
ป่าดอกท้อ36.2K viewsท่านอ๋องอย่าคิดหนี
เอสเต้/ซีฟางกั๋วเจีย 50 viewsย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย
ฝอยทองหวานน้อย704 viewsสตรีบ้าของจอมมาร
มู่ลี่ดาหลา Mulidala919 viewsบุปผากลางวสันต์
หรงเย่า / นาย่า299 views
