ตอนที่ 2 ดวงดี

ตลาดสดช่างครึกครื้นในยามเช้ายิ่งนัก ผู้คนออกมาจับจ่ายใช้สอยซื้อของเข้าบ้านเข้าเรือน ในตลาดแห่งนี้มีของมากมายให้เลือกซื้อมีทั้งผ้าแพรชั้นดี เครื่องประดับงดงามสวยสะดุดตา จากชนเผ่าทางทะเลทรายได้นำมาขายด้วยเช่นกัน อีกทั้งยังมีอาหารสด อาทิเช่น เนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อไก่ เนื้อปลา ผักและผลไม้ เป็นต้น

“หมูสดจ้า...ราคาไม่แพง” เสียงจากเถ้าแก่ร้านขายหมูตะโกนเรียกลูกค้า และมีแผงขายของอื่นๆ ก็ตะโกนขายด้วยเช่นกัน

“แม่นางกำลังจะมีเคราะห์ ข้าว่าท่านไม่ค่อยได้ทำบุญแน่เลย”

หญิงสาวใบหน้างดงามในชุดผู้ชาย มองหญิงวัยกลางคนด้วยความแน่วแน่ และมั่นใจ

“จริงด้วย” หญิงวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ

“ต้องทำบุญปล่อยนก ปล่อยปลา ชีวิตจะได้พ้นเคราะห์” หญิงสาวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เดี๋ยวข้าจะต้องไปปล่อยนกปล่อยปลาเสียแล้ว ขอบคุณพ่อหมอ” หญิงวัยกลางคนวางเงินสองอีแปะ แล้วจึงเดินออกด้วยอาการรีบร้อน

“ถ้าดวงดีมาหาข้าใหม่ได้นะ แม่นาง” หญิงสาวเอ่ยบอกตามหลังนาง

"ฝูหลิน ออกมานั่งตั้งแผงดูดวงแบบนี้ ข้ากลัวว่าซือฝุจะตำหนิเจ้าเหมือนคราวก่อนหรือ" เสียงจากชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล ซึ่งตนเองนั้นตั้งแผงดูดวงเช่นกัน (ซือฝุ แปลว่า อาจารย์)

“ศิษย์พี่แปด หยางฟู่ไม่รู้หรอก ข้ามาแค่เดี๋ยวเดียวเอง ประเดี๋ยวข้าก็กลับแล้ว หรือศิษย์พี่แปดจะกลับก่อนก็ได้” ฝูหลินเอ่ยบอกกับศิษย์แปดของสำนักเซียนลู่ นามว่าไป๋เจิ่น

“ไม่ได้เจ้ากลับข้าก็กลับด้วย ข้าไม่ทิ้งเจ้าไว้คนเดียวหรอกนะ” ไป๋เจิ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ดีมาก” ฝูหลินเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม

ชายชราชุดสีขาวสะอาดตา เรือนผมเป็นสีเงิน ร่างกายไม่ได้ดูอิดโรยแต่อย่างใด เขาได้ทอดสายตามองจากบนเขาลงมาบนพื้นลานกว้างที่ทำความสะอาดไว้อย่างเรียบร้อย อีกทั้งยังมีชายหนุ่มหญิงสาวหลายคนในชุดสีขาวของสำนักเดินไปเดินมาช่วยกันจัดแจงงานประลองที่จะเกิดขึ้นอีกสามวันข้างหน้า

“เจ้าจัดการให้เรียบร้อยด้วยนะ อีกสามวันมีการประลองระหว่างห้าสำนัก พวกเจ้าดูให้ดีด้วย ขาดเหลือสิ่งใดจงบอกข้ากับเทียนเป่า ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเจ้า” ชายชราเอ่ยกำชับกับลูกศิษย์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง ชายชราผู้นี้เป็นเจ้าสำนักเซียนลู่ นามว่า ฉางถิง

“ขอรับท่านซือฝุ”

“แล้วเห็นฝูหลินหรือไม่ ข้ามิเห็นนางแต่เช้า” ฉางถิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย ทอดสายตามองไปยังลานด้านล่างอีกครั้ง

“ฝูหลินคงไปกับตลาดกับศิษย์น้องแปดเช่นเคย เดี๋ยวคงกลับมาขอรับ” ลูกศิษย์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เมื่อไหร่หยางหนวี่ข้าคนนี้ จะเป็นผู้หญิงกลับเขาสักทีนะ” ฉางถิงถอนหายใจยาวๆ ด้วยความหนักใจ (หยางหนวี่ แปลว่า ลูกบุญธรรมผู้หญิง)

ไป๋เจิ่นและฝูหลินก้าวเดินมาหน้าสำนักเซียนลู่ในยามเย็น

“ศิษย์พี่แปดท่านกลับไปห้องเถอะ ข้าจะย่องกลับไปห้องข้าเอง” ฝูหลินเอ่ยบอกแผ่วเบากลัวว่าใครจะมาได้ยินพวกเขาสนทนากัน

“ข้าไม่ทิ้งเจ้าหรอก ฝูหลิน” ไป๋เจิ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและจริงจัง

“ไม่เป็นอะไรข้าไปได้” ฝูหลินหันมามองเขาด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นกัน

“ได้ๆ ระวังตัวด้วยเถิดเจ้า” ไป๋เจิ่งอ่อนใจที่จะพานางกลับไปยังเรือนพัก แต่ว่านางกลับเดินไปเสียแล้ว