รอข้ากล้ากว่านี้

“หลางหลาง เห็นว่าเสด็จพ่อมักจะกล่าวชม ถุงหอมของเสด็จแม่”จิงฮวนทำตาโต หลางหลางต่อหน้ามารดา แทนตัวเองน่าเอ็นดูหลางหลางเลยเหรอ อีกคนคงเป็นหลงหลงแน่นอน ยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก 

“จิงฮวนเดินทางปลอดภัยดีไหม”หว่านหนิง หันมาสนใจจิงฮวนละมือจากการเย็บถุงหอม อิงไถเก็บถุงหอมหลากสีใส่ในตระกร้าใหญ่ กุ้ยอิงยกกาน้ำชาร้อนๆเข้ามา

“จิงฮวนเดินทางราบรื่นคิดถึงอาหญิงจึงเร่งเดินทางให้ถึงแคว้นจ้าวโดยเร็ว”หว่านหนิงจับมือจิงฮวนตบที่หลังมือเบาๆ

“จิงฮวนมาปีนี้ โตขึ้นจนอาหญิงแทบจะจำเจ้าไม่ได้”

“สวยขึ้นด้วยไหม”คำพูดฉอเลาะน่าฟัง

“เห็นทีจะบอกว่าไม่สวยคงจะไม่ได้เสียแล้ว”จิงฮวนหัวเราะเสียงใส

“เจ้าพบหลงหลงหรือยัง อาหญิงหมายถึงลี่หลง”

“องค์ชายใหญ่ จิงฮวนเห็นเขาอุ้มแมวเข้าไปในตำหนักร้อยดาว”

"เจ้าขันทีปิงปิง ตามพี่ใหญ่ไปอีกจนได้"ลี่หลางพูดขึ้น เขาอุตส่าห์จับตัวมันไว้หลอกล่อด้วยขนนกยุง แต่มันดันหนีไปคอยตามติดลี่หลงเหมือนเป็นขันที ลี่หลงไม่รับขันทีด้วยนิสัยไม่ชอบวุ่นวายกับใครจึงเลือกที่จะปฏิเสธขันทีตั้งแต่อายุได้เพียงเก้าขวบ ปิงปิงที่คอยตามติดจึงถูกขนานนามว่าขันทีของลี่หลง ส่วนลี่หลางมีเสี่ยวโถวคอยดูแล บ้างก็พูดว่าเป็นเพราะเสี่ยวโถวพูดเก่งเขาจึงติดนิสัยเสี่ยวโถวมา

“อีกไม่นานเห็นทีจะส่งเทียบเชิญ ท่านพี่ฟงฉือให้มาร่วมงานมงคล”ลี่หลางขมวดคิ้ว

“อาหญิงเกริ่นไว้ก่อนเช่นนี้จิงฮวนจะกำชับเสด็จพ่ออีกที”

“บุตรีใต้เท้าไฉ่ เหมาะที่จะแต่งเป็นชายาเอกของลี่หลงซึ่งประจวบเหมาะกับที่ลี่หลงขอแยกไปอยู่ที่ตำหนักร้อยดาวพอดี ข้าจึงเห็นสมควรจะให้นางแต่งเข้าตำหนักร้อยดาวเลยทีเดียว”ลี่หลาง ตกใจไม่น้อยกับข่าวใหม่ที่ได้ยิน

“พี่ใหญ่รู้เรื่องนี้หรือยัง”

“หลงหลง  ว่านอนสอนง่ายตั้งแต่เด็ก เรื่องนี้คงไม่มีทางปฏิเสธแน่”จิงฮวนนึกเห็นใจ ลี่หลงไม่น้อยเป็นคนไม่มีปากมีเสียงจึงเป็นเช่นนี้

“แต่ว่าเสด็จแม่หลางหลางคิดว่าพี่ใหญ่สมควรได้รู้เรื่องนี้เสียก่อน”หว่านหนิงยิ้ม

“แม่พูดกับหลงหลงแล้วเขาไม่ได้ปฏิเสธอะไร เพียงแต่ยังไม่ได้บอกว่าเป็นบุตรีของตระกูลไหน”ลี่หลางถอนหายใจ

“ความจริงตอนนี้ เรื่องในราชสำนักเรียบร้อยไม่มีสิ่งใดน่าห่วง หากจะมีเรื่องให้ห่วงใยก็คงเป็นเรื่ององค์ชายทั้งสองของแม่”ลี่หลางกอดเอวหว่านหนิงซบหน้าลงบนตัก

“หลางหลาง จะไม่ทำให้เป็นห่วงทุกอย่างหากเป็นเสด็จแม่บัญชา ลูกพร้อมทำตาม”เสียงออดอ้อน หว่านหนิงลูบหัวเบาๆ

ตำหนักร้อยดาว..

ท้องฟ้ามืดมิด ลี่หลงนั่งอยู่บนหลังคาตำหนักร้อยดาวเปาตี๋จึ(ขลุ่ยจีน)เสียงอ่อนหวานลอยตามลม

 จิงฮวน ยืนฟังเพลงขุ่ยอยู่อีกฝากหนึ่งของตำหนักร้อยดาว นึกสนุกเดินลัดเลาะไปหาเรื่องคุยกับองค์ชายแฝดพี่จะดีกว่ากว่า

เดินย่องไปบนหลังคาตำหนักร้อยดาวนั่งลงเคียงข้าง เห็นเจ้าปิงปิงนอนมอบอยู่ก่อนแล้ว

“องค์ชายแฝด”ลี่หลงตกใจแต่เพียงครู่เดียวก็ทำสีหน้าเรียบเฉย

“เพลงขลุ่ยขององค์ชายไพเราะมาก”ลี่หลงหันมามอง ไม่คุ้นชินกับคำชม เดินหลบอุ้มเจ้าปิงๆทะยานลงไปด้านล่างปล่อยให้ จิงฮวนนั่งงงอยู่ตรงนั้นว่าตัวเองทำอะไรผิดไป ลี่หลงรู้ดีว่าความเขินอายเขามีมากเพียงใด แม้กระทั่งเมื่อเสด็จแม่ฮองเฮาบอกเขาว่าต้องแต่งชายาเอก คำเดียวที่พูดออกไปได้คือ รับบัญชาเสด็จแม่..บัดนี้จะให้เขาผูกมิตรกับหญิงงาม หรือพูดคุยไม่อาจทำเขามิใช่ลี่หลาง แม้แต่บุรุษด้วยกันลี่หลงยังพูดด้วยเพียงไม่กี่คำ

แล้วอยู่ๆจิงฮวนคนนี้เข้ามาใกล้ชิด ลี่หลงเพียงสงบใจไม่ให้แสดงความเขินอายต่อหน้านาง ทางที่ดีรีบหลบเร้นจะดีกว่าที่จะต้องเผลอแสดงท่าทีเขินอายออกไปให้นางหัวเราะเยาะเอา อุ้มปิงปิงแนบอกพาเดินหายเข้าไปในตำหนักร้อยดาว หากนางจะเข้าใจเขาผิดก็สมควรแล้ว

ก่อนหน้านั้น

“ลี่หลงองค์ชายของแม่ มีหลายอย่างที่เหมือนเสด็จพ่อ แม่กลัวเหลือเกินว่าลี่หลงจะโดดเดี่ยว หากสิ่งใดที่เจ้าไม่ไหวให้ร้องออกมาอย่าได้ทำเฉยชาเช่นนี้เลย”หว่านหนิง กอดประคองลี่หลงในวัยเด็ก ที่วิ่งเล่นล้มจนหัวเข่าถลอกเป็นแผลลึกแต่ไม่มีแม้กระทั่งเสียงร้องหรือหยาดน้ำตา

 ลี่หลงคลำแผลเป็นที่หัวเข่าบัดนี้มองแทบไม่เห็นแล้ว ผิวเนิ้อเป็นสีขาวสม่ำเสมอ นอนแช่ในอ่างไม้ที่เขาต้มน้ำอุ่นใส่ไว้ แล้วหย่อนกายลงไปหลับตานิ่ง

ใครกันจะมาเป็นชายาเอกของเขา นางจะเป็นคนอย่างไรกันหนอ หลับตาลงช้าๆ

เสียงบางอย่างตกกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น 

ลี่หลงตวัดผ้าคลุมร่างเปลือยเปล่าคว้ากระบี่ไว้ในมือ ย่องเงียบกริบสะบัดมือจนไฟในห้องดับพรึ่บลงทันที ร่างของใครบางคนกำลังหนี ลี่หลงคว้าชายเสื้อดึงร่างเล็กที่เห็นเพียงรางๆเข้าสู่อ้อมกอด