ตำหนักร้อยดาวชายากาวใจ2

ตำหนักร้อยดาวชายากาวใจ2

last updateHuling Na-update : 2025-03-30
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
52Mga Kabanata
1.2Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เรื่องราวความอบอุ่นยัง ยัง ไม่จบลงในเมื่อ องค์ชายแฝดผู้ซึ่งอุปนิสัยแตกต่างกันสุดขั้ว จะมาโลดแล่นโดยฝีมือสร้างสรรค์ของจันทร์ส่องแสงอีกครั้ง เรื่องราวต่อจาก นี้จะเป็นเช่นไร จะสุขเศร้าและอบอุ่นใจแค่ไหน เตรียมน้ำตา และรอยยิ้มไว้ให้พร้อม ความรักหาบังคับได้ไม่ แต่ความผูกพันมีค่าเกินกว่าจะทำลายมัน อย่าเสียน้ำตาหากเราต้องพรากจากกัน แต่จงยิ้มรับ และเฝ้ารอว่าสักวันเราจะมาพบกันอีกครั้ง

view more

Kabanata 1

ตำหนักร้อยดาว

「悠真社長、現場はまだ危ないです!中に入らないでください!」

「救助隊にはすでに連絡済みです。救急車も間もなく到着します!」

「社長……」

「どけ!ここで時間を無駄にして、彼女に何かあったら、お前ら全員、道連れにするからな!」騒然とする声の中で――怒りに満ちたその声が、篠宮 星乃(しのみや ほしの)の意識を深い闇の底からゆっくりと引き戻していく。

ぼんやりと視線を上げると、すぐそばに見慣れた大きな背中があった。神々しく凛とした姿が、まっすぐこちらへ駆け寄ってくる。

――冬川 悠真(ふゆかわ ゆうま)だ。

星乃は思わず涙をこぼした。

何時間もひっくり返った車の中に閉じ込められ、もう助かる見込みはないと諦めていたのに。

まさか、彼が駆けつけてくれるなんて。

事故の直前、二人は激しい言い争いをしていた。

昨夜会社で会う約束をしたはずなのに、悠真は朝の一本の電話で約束を破棄し、それっきり連絡が途絶えていた。その後彼女は事故に遭い、最後のバッテリーを使って、彼の秘書に自分の居場所を知らせたのだ。

また無視されるだろうと思っていた。何度もそうだったから。

だけど……

「赤ちゃん……助かるかもしれない……パパが来てくれたよ……」

星乃は止まらない腹部の出血を見つめながら、かすかな希望にすがりついた。

めまいと吐き気を必死にこらえ、わずかに口を開き名前を呼ぼうとした。しかし声は出ず、喉が焼け付くように痛み、かすれた息だけが漏れた。

――それでも、もう大丈夫。悠真が見つけてくれたのだから。そう信じて力の入らない腕を震えながら持ち上げて手を振ろうとした。

だが次の瞬間。悠真は星乃の前で立ち止まることなく、そのまま彼女の前を通り過ぎていった。

え?星乃は呆然とした。

――見間違いかと思った。

今日、彼女が乗っていた車はいつもと違う。冬川家の車ではなく、母が贈ってくれたものだ。普段はほとんど使わないため、悠真が知らなくても不思議ではない。

「悠真……」星乃はこれ以上、考える余裕もなく必死に声を絞り出そうとした。

しかし出血のせいで体にもう力は残っておらず、その声はかすかなものだった。

悠真はその声に気づかず、さらに歩みを進め、数メートル先の白い車の前で立ち止まった。

そしてドアを開け、中から震えるように身をすくめた女性を抱き上げた。

長いコートに包まれた、細くしなやかな体つき。儚げで上品な雰囲気は、まるで誰もが守ってあげたくなるほどの弱々しさを漂わせている。

その顔を見た瞬間、星乃の体から、一気に血の気が引いていった。

――葉山 結衣(はやま ゆい)。悠真が長年、胸の奥に封じ込めてきた特別な女性。

さっき、あの車が蛇行しながら追いかけてきた光景が頭をよぎる。彼女の車はまるで正気を失ったかのように後方から激しくぶつかってきたのだ――

今はまるで何もなかったかのように静かに路肩に停まっている。まるで傷ついた小動物のように。

そして、その「飼い主」は今――自分の夫の腕の中で、しっかりと抱きかかえられていた。

結衣がなぜ突然、海外から帰国したのか。なぜこのタイミングで自分の車にぶつかったのか――星乃にはもう考える余裕すら残っていなかった。

彼女がその瞬間に願ったのは、ただひとつ。赤ちゃんを守ることだけだった。

「社長!あの車の中にも、まだ人がいます!」

星乃が必死に窓を叩こうとしたその時、悠真の護衛が先に気づいた。車内でかすかに揺れる人影と、その車にどこか見覚えがあったため、思わず声を上げた。

その声に、悠真はようやく星乃のほうを振り返った。

血まみれの顔。服もシートも血で染まり見るも無惨な様子だが、それでもその下から、かすかに女性本来の美しい顔立ちが透けて見えた。

どこかで……見たことがある。

悠真が足を止め、何か言おうとしたそのとき、腕の中の結衣が小さくうめいた。

「……結衣が怪我をしている。病院までのルートを、すぐ確保しろ」

彼はそれ以上、何も確かめようとはしなかった。

「で、でも社長……」

護衛の声は途中で途切れ、悠真の冷たい視線を受けると、思わず言葉を飲み込んだ。「は、はい」

星乃はじっと見つめていた。悠真の視線が、ほんの一瞬だけ自分に向けられたあと、彼は結衣を抱き上げ、まっすぐ車へと戻っていった。

「悠真……お願い……助けて……赤ちゃんを……」声を絞り出そうとした瞬間、口の中に熱い血がこみ上げた。息が詰まり、声にならなかった。

誰も彼女のことなど、もう見ていない。

悠真の車は音を立てて遠ざかっていく。

星乃はただそれを見送るしかなかった。視界がぼやけ、意識は遠のいていく。一瞬にして、身体を貫く激痛が波のように押し寄せ、すべてが暗闇に沈んでいった――

彼女は再び意識を失った。
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
52 Kabanata
ตำหนักร้อยดาว
ลี่หลงก้าวขายาวๆ ยังตำหนักร้อยดาว ใบหน้าหล่อเหลารูปร่างสูงชะลูดขายาว ใน ชุดสีขาวขลิบทอง ผมยาวถูกรวบเรียบร้อย หาใช่ฝีมือของขันทีไม่แต่กลับเป็นฝีมือของเขาเองที่บรรจงใช้เวลาในยามรุ่งอรุณรวบผมเสียเรียบแปล้ ด้วยความเป็นคนเจ้าระเบียบและพิถีพิถัน ทว่าดวงตาเฉกเช่นดวงตาโศกสลดของลี่หยางในวัยหนุ่มตำหนักร้อยดาวที่นั่นแต่เดิมเป็นที่ที่เขาวิ่งเล่นมาช้านาน บัดนี้กับร้างไร้ผู้คนอย่างจริงจังทว่ากลับยังคงถูกดูแลทำนุบำรุงให้ยังคงความงดงามอยู่เหมือนเดิมด้วยเสด็จแม่ฮองเฮาหว่านหนิง มักจะพูดเสมอว่าที่แห่งนี้มีเรื่องราวดีดีเกิดขึ้นมากมายเกินกว่าที่จะปล่อยให้พุพังทิ้งไปลี่หลงใช้เวลาเนิ่นนานในแต่ละวันที่นี่ องค์ชายรองลี่หลางยังฝึกวรยุทธ์อยู่กับคนของฝานกงกงไม่ตามเขาออกมา“พี่ใหญ่ ฝานกงกงนี่สุดยอดเสียจริง เก่งเกินใคร น้องเพิ่งรู้ว่าฝานกงกงฝึกวรยุทธ์ให้พี่ใหญ่จนสำเร็จไปแล้ว น้องมัวแต่เล่นสนุก กว่าจะตามพี่ใหญ่ทันคงอีกนาน”ลี่หลางยิ้มกว้างร่างสูงชะลูด พอๆกับลี่หยางฮ่องเต้ แต่ทว่าใบหน้ากับละม้ายไปทางหว่านหนิงแม้จะเป็นฝาแฝดก็ตามอาจเป็นเพราะลี่หลงเฉยชาเหมือนลี่หยางนั่นเองจึงแบ่งแยกกันชัดเจน ลี่หลางนั้นกิริยาปราดเป
Magbasa pa
ตกนรกหรือไร
“องค์หญิงเพคะ ไปเถอะเจ้าค่ะ”กลัวว่า จิงฮวนจะทำให้ลี่หลงโกรธด้วยกิตติศัพท์เรื่องความเฉยชาของลี่หลงที่โด่งดังไปถึงแคว้นหาน ที่บิดาของจิงฮวนฟงฉือนั่งบัลลังก์อยู่จิงฮวนเดินทางมาที่นี่ เพราะนำความคิดถึงของฟงฉือมาส่งให้หว่านหนิงรวมทั้งเครื่องบรรณาการและของฝากมากมาย แต่ยังไม่ทันจะเข้าเฝ้าฮองเฮาหว่านหนิงจิงฮวนกลับวิ่งมาที่สวนของตำหนักร้อยดาว เพราะมองเห็นดอกไม้บานสะพรั่ง อีกทั้งผีเสื้อมากมาย จิงฮวนชอบที่จะวิ่งไล่จับผีเสื้อมาตั้งแต่เด็ก“ถามไม่พูด เป็นใบ้หรือไร องค์ชายแฝดพี่” ยื่นผีเสื้อใส่จมูกของลี่หลง ที่ตกใจใช้มือปัดผีเสื้อจนกระเด็นหลุดออกจากมือปีกขาดเสียหาย ลงไปนอนดิ้นอยู่กับพื้น“ใจร้าย”จิงฮวนจ้องตาเขม็ง ก่อนจะค่อยๆ ใช้มือซ้อน ผีเสื้อขึ้นมาโอบอุ้มไว้ในอุ้งมือ“เจ้ามาวุ่นวายทำไม”“ข้าวุ่นวายเช่นนั้นหรือ องค์ชายแฝดต่างหากที่ไม่ต้อนรับแขกเมือง”สะบัดหน้าหนี แต่กลับทำตาโตวิ่งไปไล่จับ แมวสีขาวสะอาด ปิงปิงของลี่หลงที่แอบตามมาลี่หลงถลาเข้าไปอุ้มปิงๆ ไว้ในอ้อมแขนไม่ให้จิงฮวนทันที่จะตระคลุบตัวปิงปิง ลูบหัวลูบหางปิงปิงไปมาพาปิงปิงตัวดีเดินเข้าไปในตำหนักร้อยดาวหายลับไปกับตา จิงฮวนเบ้ปาก“ คนอะไรไร้
Magbasa pa
รอข้ากล้ากว่านี้
“หลางหลาง เห็นว่าเสด็จพ่อมักจะกล่าวชม ถุงหอมของเสด็จแม่”จิงฮวนทำตาโต หลางหลางต่อหน้ามารดา แทนตัวเองน่าเอ็นดูหลางหลางเลยเหรอ อีกคนคงเป็นหลงหลงแน่นอน ยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก “จิงฮวนเดินทางปลอดภัยดีไหม”หว่านหนิง หันมาสนใจจิงฮวนละมือจากการเย็บถุงหอม อิงไถเก็บถุงหอมหลากสีใส่ในตระกร้าใหญ่ กุ้ยอิงยกกาน้ำชาร้อนๆเข้ามา“จิงฮวนเดินทางราบรื่นคิดถึงอาหญิงจึงเร่งเดินทางให้ถึงแคว้นจ้าวโดยเร็ว”หว่านหนิงจับมือจิงฮวนตบที่หลังมือเบาๆ“จิงฮวนมาปีนี้ โตขึ้นจนอาหญิงแทบจะจำเจ้าไม่ได้”“สวยขึ้นด้วยไหม”คำพูดฉอเลาะน่าฟัง“เห็นทีจะบอกว่าไม่สวยคงจะไม่ได้เสียแล้ว”จิงฮวนหัวเราะเสียงใส“เจ้าพบหลงหลงหรือยัง อาหญิงหมายถึงลี่หลง”“องค์ชายใหญ่ จิงฮวนเห็นเขาอุ้มแมวเข้าไปในตำหนักร้อยดาว”"เจ้าขันทีปิงปิง ตามพี่ใหญ่ไปอีกจนได้"ลี่หลางพูดขึ้น เขาอุตส่าห์จับตัวมันไว้หลอกล่อด้วยขนนกยุง แต่มันดันหนีไปคอยตามติดลี่หลงเหมือนเป็นขันที ลี่หลงไม่รับขันทีด้วยนิสัยไม่ชอบวุ่นวายกับใครจึงเลือกที่จะปฏิเสธขันทีตั้งแต่อายุได้เพียงเก้าขวบ ปิงปิงที่คอยตามติดจึงถูกขนานนามว่าขันทีของลี่หลง ส่วนลี่หลางมีเสี่ยวโถวคอยดูแล บ้างก็พูดว่าเป็นเพราะ
Magbasa pa
เข้ามาทำไม
“ปล่อยนะองค์ชายแฝดข้าเองจิงฮวน”เผลอปล่อยร่างบางทันทีเมื่อสำนึกได้ว่าตัวเองเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าคลุมบางเบา ทำเอาจิงฮวนลงไปกองกับพื้น“โอ๊ยเจ็บจัง”ลูบขาปรอยๆ“ใครให้เจ้าเข้ามา”“ก็องค์ชายหนีมาแบบนี้ ข้าเลยสงสัย”“กลับไปเสีย”หันหน้าหนีเสียบกระบี่เข้าไปในฝักสีทอง“เจ้าไปซะ”จิงฮวนทำหน้าเง้า คนอะไรนอกจากจะเฉยชาแล้วยังชอบทำเป็นวางก้าม"ไปก็ได้ แต่อย่าคิดว่าจิงฮวนจะยอมแพ้นะจิงฮวนเหมือนท่านอาที่สุด เสด็จย่าหว่านหวงลู่มักจะเล่าเรื่องราวของท่านอาให้ฟังเสมอ คอยดูจิงฮวนแล้วกัน"สะบัดตัวเดินออกจากห้องไป ลี่หลงเผลอยิ้มอดขำไม่ได้ใบหน้ายามยิ้มแย้มสว่างสดใสแต่เสียดายที่จิงฮวนไม่มีโอกาสได้เห็น จะมาเอาชนะอะไรกับเขา แม้แต่เสด็จแม่หว่านหนิงยังยอมให้เขาเป็นแบบนี้เลย"หลงหลงของแม่ขี้อาย อีกหน่อยคงไร้คู่ครอง"อมยิ้มก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนแท่นบรรทมหลับใหล รู้สึกว่าที่นี่คือบ้านอันอบอุ่นปิงปิง ตามขึ้นมาซุกตัวบนที่นอนเขาลูบหัวมันให้หลับไปพร้อมกันตระกลูไฉ่.."ท่านพ่อองค์ชายใหญ่ ลูกไม่เห็นว่าน่าคบหากิริยาเรียบเฉยดังตอไม้องค์ชายรองก็ทำตัวเหมือนเด็กเล่นสนุกไปวันๆ ทั้งสองคนดูแล้วแม้จะมีชาติกำเนิดสูงส่งแต่เรื่องไหวพริบหาส
Magbasa pa
จิงฮวน
“เดี๋ยวก่อนเพคะ เรื่องที่ว่าคือเรื่องหลงหลงที่หว่านหนิงหนักใจ”ถอนหายใจ“ข้าคิดว่าเป็นเรื่องที่อยากมีองค์หญิงน้อยเสียอีก”หว่านหนิงอมยิ้ม“หว่านหนิง ส่งสาสน์ให้จิงฮวนมาที่แคว้นจ้าวโดยไม่ได้บอกนางแต่กำชับให้พี่แปดฟงฉือฮ่องเต้ ให้เป็นนางเดินทางมาเยี่ยมเยือน”“ข้าไม่เข้าใจเหตุใดต้องเป็นจิงฮวน”“ฝ่าบาทจะว่าอะไรไหม หากว่าหว่านหนิง หมายมั่นจิงฮวนไว้ให้กับลี่หลง”ลี่หยางยิ้มกอดประคองหว่านหนิง“ใครจะกล้าขัดบัญชาเจ้ากันเล่า จิงฮวนน่าเอ็นดูยิ่งนัก แต่สองสามวันก่อนข้าได้ข่าวเรื่องเจ้าทาบทาม บุตรีท่านไฉ่”หว่านหนิงยังยิ้ม“บุตรี ท่านไฉ่ ฉลาดเฉลียวหากหลงหลงจะพึงใจนางหว่านหนิงก็ไม่ขัดแต่การจะ ให้คนสองคนตกล่องปล่องชิ้นกันด้วยความจริงใจ หว่านหนิงจึงคิดว่าอยากให้หลงหลงเลือกเอง หากหลงหลงพึงใจจิงฮวน หว่านหนิงเองก็พร้อมสนับสนุนแต่ใต้เท้าไฉ่ ที่ผ่านมาว่าจะภักดีก็ดี ว่าจะเอนเอียงก็ไม่น้อย คนของหว่านหนิงบอกล่าวว่า ใต้เท้าไฉ่ผันเงินจากการสร้างเขื่อน เข้าตระกูลไม่น้อย”ลี่หยางพยักหน้าช้าๆ“เจ้าตั้งใจสั่งสอนใต้เท้าไฉ่เช่นนั้นหรือ"“หว่านหนิงตั้งใจให้โอกาสใต้เท้าไฉ่กลับตัวกลับใจเพื่อจะให้เขารู้ว่า ฝ่าบาทและหว่านหนิง
Magbasa pa
ขันทีปิงปิง
ตำหนักร้อยดาว"ขันทีปิงปิงมานี่"ปิงปิงเจ้าแมวอ้วนนอนพลิกตัวไปมาบนหลังคาสูงจากศีรษะไม่เท่าไหร่ จิงฮวนมองซ้ายมองขวาเห็นบันไดไม้ไผ่ไม่ไกลนักยกมาวางฟาดกับหลังคาปีนขึ้นขึ้นไปหมายจะจับปิงปิง แต่บันไดหาเป็นใจไม่"ว้ายๆๆ "หงายหลังร่วงลงไม่ทันระวัง ข้างล่างนั่นลี่หลางอ้าแขนรับไว้ด้วยแรงทั้งหมด ร่างอ้อนแอ้นอยู่ในอ้อมแขนพอดี"พี่ใหญ่"ลี่หลงกับอี้หลิวเดินมาพอดี ภาพที่เห็นคือจิงฮวนในอ้อมแขนของลี่หลาง ซบหน้าลงกับอกกว้าง"ข้าตามมาอุ้มขันทีปิงปิงตามพระบัญชาของอาหญิง"ชี้มือไปบนหลังคา"เจ้าสองคน"ลี่หลงถาม ลี่หลางเผลอปล่อยจิงฮวนร่วงลงพื้น"โอ้ย""ขอโทษ"ดึงร่างบางขึ้นมายืนเคียงข้าง"ปิงปิง ลงมานี่"เจ้าแมวน้อยปิงปิงกระโดดลงมาอย่างง่ายดาย จิงฮวนรีบรับเอาปิงปิงไว้ในอ้อมแขน อี้หลิวเดินเข้ามาอุ้มปิงปิงในมือของจิงฮวน“เจ้าแมวน้อยน่ารักเสียจริง”จิงฮวนที่อุ้มปิงปิงอยู่ก่อนแล้วไม่ยอมปล่อย อี้หลิวจึงกระชากปิงปิงอย่างแรงจนได้ตัวปิงปิงไปไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง ปิงปิงเจ็บและตกใจข่วน อี้หลิวเป็นทางยาวก่อนจะกระโดดหนีไป“โอ๊ยยยยย”“เจ้าทำอะไรของเจ้า”อี้หลิวพูดขึ้นกุมแผลทีมือที่มีเลือดไหลซิบ“เจ้านั่นล่ะเห็นไหมว่าขันท
Magbasa pa
ดอกเหมยสีแดง
ตำหนักฮองเฮา“เสด็จแม่ พี่ใหญ่ไม่ถามนางด้วยซ้ำว่าเจ็บไหมเอาแต่วิ่งตามเจ้าขันทีตัวอ้วนไป”หว่านหนิงนั่งเย็บถุงหอมเหมือนเดิม ปล่อยให้ลี่หลางเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟัง“แล้วนางเจ็บมากไหมเล่า”“จะว่าเจ็บก็ไม่เจ็บมากอย่างที่ควรจะเป็น เจ้าขันทีปิงปิงยังจะเจ็บเสียกว่าถูกกระชากด้วยแรงขนาดนั้น”“แล้วจิงฮวน นางว่าอย่างไร”“องค์หญิงจิงฮวนก็แค่ วิ่งตามขันทีปิงปิงไป”“แล้วหลงหลงเล่า”“เสด็จแม่ คงพอเดาออกว่าพี่ใหญ่จะทำเช่นไร”ลี่หลางยิ้ม“หลงหลงก็คงตามขันทีปิงปิงไป”“เสด็จแม่ อี้หลิวกิริยานางบางอย่างขัดใจลูกเหลือเกิน แต่ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่จะรู้สึกเช่นไร”หว่านหนิงยิ้ม“แล้วจิงฮวนเล่า”ไม่ตอบแต่เลือกที่จะถามกลับมือยังคงเย็บถุงหอมต่อไปไม่แสดงทีท่าว่าสนใจคำตอบ“จิงฮวนนางสดใสน่ารักเป็นธรรมชาติเสียกว่า ลูกยังแอบคิดว่าหากจิงฮวนรั้งอยู่ที่แคว้นจ้าวเสียนานหน่อยที่นี่คงครึกครื้น”ดวงตาเป็นประกาย หว่านหนิงเงยหน้าขึ้นมองลี่หลางอย่างค้นคว้า“แล้วองค์ชายรองของแม่ชอบนางไหม”ลี่หลางหันหน้ามามองหว่านหนิงด้วยสายตาเป็นประกายสดใส“หลางหลาง เชื่อสายตาเสด็จแม่หากเสด็จแม่มองว่าใครสมควรจะแต่งเป็นชายาของหลางหลาง หลางหลางจะไม่ป
Magbasa pa
หวาน
“ อี้หลิว นำสมุนไพรบำรุงร่างกาย จากทางใต้มีสรรพคุณดีเยี่ยม เป็นของหายากที่ท่านพ่อ สั่งให้สหายทางใต้ส่งมาเป็นของกำนัลเพื่อมาถวายแก่ฮองเฮา”ใบหน้า อ่อนหวานยิ้มเพียงบางเบา หว่านหนิงรับห่อสมุนไพรมาถือไว้ ลี่หยางเดินเข้ามาพออดี“ฮ่องเต้เสด็จจจจ” อี้หลิว ย่อตัวก้มหน้า หว่านหนิงมองไปที่ลี่หยางด้วยความประหลาดใจ“วันนี้ทำไมฝ่าบาทมาถึงตำหนักของหว่านหนิงได้”ยกแขนขึ้นโอบรอบเอวบางอย่างถนุถนอมอี้หลิว เหลือบตามอง“ข้าเดิมที ยุ่งวุ่นวายกับฎีกา หาเวลามาทานกลางวันกับเจ้าไม่ได้เย็นนี้จึงถือโอกาส มานั่งที่ตำหนักของเจ้านานหน่อย จนกว่าฮองเฮาจะไล่”หว่านหนิงอมยิ้ม กุ้ยอิงกับอิงไถรู้งานยกเครื่องเสวยมาทันที หว่านหนิงหันไปทางอี้หลิว“อี้หลิวเจ้าก็กินเสียด้วยกัน”ลี่หยางขมวดคิ้ว“บุตรีท่านไฉ่นางนำสมุนไพรบำรุงกำลังมาให้หว่านหนิงลอง ดื่ม”ลี่หยางหยิบ ห่อสมุนไพรขึ้นมาดม (จำได้ไหมลี่หยางจมูกดีที่สุด) ก่อนจะวางลง“เพคะฮองเฮา”รับคำง่ายดาย ลี่หยางหน้าตึงขึ้นมาทันที หว่านหนิงเสียอีกกลับแย้มยิ้ม อี้หลิวเองเป็นฝ่ายที่อึดอัดไม่น้อย“ฝ่าบาท วันนี้หว่านหนิง ลงมือทำเครื่องเสวยเอง เหมือนกับจะรู้ว่าฝ่าบาทจะมาเสวยที่นี่”เอื้อมมือ
Magbasa pa
ไม้แข็ง
ลี่หลง นั่งห้อยขาบนเก้าอี้หน้าตำหนักร้อยดาวปิงปิงนอนหมอบอยู่ข้างๆลี่หลางเดินมายืนตรงหน้า“พี่ใหญ่ น้องส่งจิงฮวนที่ พำนักของนางแล้ว”พยักหน้าช้าๆ“จะไม่ถามหน่อยหรือว่านางเป็นอย่างไรบ้าง”ส่ายหน้าไปมา“ในเมื่อเป็นเจ้า ข้าก็วางใจ”“เป็นห่วงจิงฮวนน้อย จึงไม่วางใจผู้อื่น แต่วางใจน้องเช่นนั้นใช่ไหม”“ข้าเพียงแค่คิดว่า ข้าอยู่ผิดที่ผิดเวลาไปหน่อย”“พี่ใหญ่บางเรื่องเราสองคนทำแทนกันได้ จำได้ไหมตอนเป็นเด็กพี่ใหญ่เคยสวมรอยเป็นน้องยอมให้เสด็จแม่หวดก้น เพราะน้องแอบหนีออกไปนอกวังกับลี่จ้าน ตอนนั้นเสด็จแม่ไม่กล้าตี ยกให้ท่านอาเจ้าเฟยเหยียน แทนแต่ท่านอาก็ตีเพียงเบาๆ เสด็จแม่จึงคว้าไม้เรียวมาถือไว้ สั่งสอนเสียใหญ่โต นึกว่าเป็นน้อง เพราะเราแลกอาภรณ์กัน แต่สุดท้ายเสด็จแม่ก็จำได้ว่าเป็นพี่ใหญ่ น้องจึงถูกเสด็จพ่อสั่งกักบริเวณเสียหลายวันเพื่อ ให้หลาบจำ”“แต่ในตอนแรกเราก็ตบตาเสด็จแม่ได้”“ทำแทนกัน น้องเพียงแค่ทำแทนแต่ไม่อาจตบตา เหมือนที่ตอนนั้นน้องรู้สึกผิดมาจนทุกวันนี้ที่ปล่อยให้พี่ใหญ่ถูกเสด็จแม่ดุด่าเสียนาน ยืดอกรับในแบบที่บุรุษควรกระทำหากหลบซ่อนเช่นนี้ เหมือนกับอยู่ในเงาของคนอื่นไม่อาจหลุดพ้น”“เดี๋ยวนี้
Magbasa pa
รุก
“ไม่รู้แต่หากข้าเดาไม่ผิด หว่านหนิงฮองเฮารู้ดีว่าอี้หลิวไมได้ไร้เดียงสาอ่อนหวานน่ารักอย่างที่เห็นเป็นแน่”หว่านหนิงยิ้ม“หว่านหนิงแค่อยากเห็นว่าฝ่าบาทจะจัดการกับนางอย่างไรมากกว่า เสี่ยวกู้เล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้หว่านหนิงฟังจนหมดแม้กระทั่งคำพูดของฝ่าบาทในตอนนั้นทำให้หว่านหนิงรู้ว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนฝ่าบาท ไม่เคยเปลี่ยนแปลง”“ต่อจากนี้รอเพียงหลงหลง จะรู้ใจตัวเท่านั้น”“หลงหลงมีส่วนคล้ายฝ่าบาทอย่างที่สุด ส่วนหลางหลางแม้ปากแข็งไม่เท่าหลงหลงแต่เรื่องเสียสละไม่ยอมแพ้กัน”“ฝ่าบาท ยังเหลืออิงอันให้เป็นตัวเลือก สำหรับหลางหลาง อิงอันอ่อนหวานน่ารักอีกทั้งกิริยาเรียบร้อยไม่พูดมากและยังมีความอดทนต่อหลางหลางได้ดีไม่น้อย คนเช่นนี้จึงจะกำราบหลางหลาง อยู่มัด”“เห็นทีข้าต้องส่งสาสน์ให้ลี่เจินฮ่องเต้เสด็จเยือนแคว้นจ้าวเสียที หลังจากที่ไม่ได้ กลับมาที่นี่เสียนานปี”หว่านหนิงยิ้ม หากใครสักคนที่จะจัดการ หลางหลางได้ก็คงเป็นอิงอันอย่างแน่นอน ภาพความทรงจำเก่าๆ“อิงอัน ข้าดีกับเจ้าเพราะหวังว่าเสด็จอาจะนำของฝากมาให้ข้า มากหน่อย”ร่างกระจ้อยร่อยพูดตามตรงแต่อิงอันกลับไม่แยแส อิงอันมองหลางหลางก่
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status