ตำหนักร้อยดาวชายากาวใจ2

ตำหนักร้อยดาวชายากาวใจ2

last update최신 업데이트 : 2025-03-30
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
52챕터
1.2K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เรื่องราวความอบอุ่นยัง ยัง ไม่จบลงในเมื่อ องค์ชายแฝดผู้ซึ่งอุปนิสัยแตกต่างกันสุดขั้ว จะมาโลดแล่นโดยฝีมือสร้างสรรค์ของจันทร์ส่องแสงอีกครั้ง เรื่องราวต่อจาก นี้จะเป็นเช่นไร จะสุขเศร้าและอบอุ่นใจแค่ไหน เตรียมน้ำตา และรอยยิ้มไว้ให้พร้อม ความรักหาบังคับได้ไม่ แต่ความผูกพันมีค่าเกินกว่าจะทำลายมัน อย่าเสียน้ำตาหากเราต้องพรากจากกัน แต่จงยิ้มรับ และเฝ้ารอว่าสักวันเราจะมาพบกันอีกครั้ง

더 보기

1화

ตำหนักร้อยดาว

La salle de bain résonnait du bruit léger de l'eau.

Clément Weyland était sous la douche.

Il était trois heures du matin.

Il venait tout juste de rentrer.

Jeanne Vidal se tenait devant la porte, les doigts légèrement serrés contre le chambranle. Elle voulait lui parler d'une chose importante. Elle était un peu nerveuse, ne sachant pas s'il accepterait ce qu'elle s'apprêtait à lui dire.

Alors qu'elle réfléchissait encore comment aborder le sujet, des bruits étranges lui sont parvenus de l'intérieur.

Elle a tendu l'oreille. Et elle a compris.

Il se faisait plaisir lui-même.

Chaque souffle, chaque gémissement étouffé tombait comme un coup de masse sur sa poitrine, l'un après l'autre, jusqu'à ce que la douleur s'étende en elle comme une marée sombre. Elle avait l'impression de s'y noyer, incapable de reprendre son souffle.

Ce jour-là marquait pourtant leur anniversaire de mariage.

Cinq ans qu'elle avait épousé Clément.

Et ils n'avaient jamais partagé la moindre intimité de couple.

Alors, il préférait ça, plutôt que de la toucher ?

À mesure que sa respiration à lui devenait plus pressante, il a soudain laissé échapper un souffle brûlant, arraché à une retenue trop longue :

« Clio... »

Ce simple prénom l'a brisée net.

Un fracas muet a explosé dans sa tête, quelque chose en elle s'effondrait, se réduisant en une poussière invisible.

Elle a posé une main sur sa bouche pour étouffer le sanglot qui montait, puis elle a tourné les talons pour fuir. Mais à peine avait-elle fait un pas qu'elle a trébuché, heurtant le meuble du lavabo avant de s'effondrer au sol.

« Jeanne ? »

La voix de Clément venait encore du fond de la salle de bain. On sentait qu'il essayait de reprendre le contrôle, mais son souffle restait lourd, saccadé.

« Je... je voulais juste aller aux toilettes. Je ne savais pas que tu prenais ta douche... »

Elle a lâché ce mensonge maladroit en s'accrochant au lavabo, tentant de se relever dans la panique.

Plus elle se dépêchait, plus elle paraissait misérable. Le sol était trempé, le bord du lavabo aussi. Elle a fini par se mettre debout avec peine, juste au moment où Clément sortait.

Une bouffée de vapeur s'est échappée derrière Clément lorsqu'il est apparu. Son peignoir blanc était mal ajusté, passé à la hâte, mais la ceinture restait nouée avec une rigueur presque excessive.

« Tu es tombée ? Laisse-moi. »

Il a voulu la prendre dans ses bras.

Les larmes lui montaient aux yeux à cause de la douleur, mais elle a repoussé sa main, l'air embarrassé mais résolu.

« Non... non, ça va. Je peux marcher. »

Mais dès le pas suivant, elle a manqué de glisser encore une fois. Elle s'est alors réfugiée dans la chambre, boitant, trébuchant, presque en fuite.

Oui, fuite. Le mot convenait parfaitement.

Depuis cinq ans qu'elle était devenue Madame Weyland, elle ne faisait que ça : fuir.

Fuir le monde extérieur. Fuir les regards qui la jugeaient en silence. Fuir la compassion lourde comme du plomb, cette compassion qu'elle lisait dans les yeux de Clément — parce que la femme de Clément n'était qu'une boiteuse.

Comment une femme comme elle pouvait-elle être digne d'un homme comme lui, si brillant, si impeccable ?

Pourtant, autrefois, elle aussi avait eu deux belles jambes bien droites...

Clément est sorti à son tour, adoucissant la voix, visiblement inquiet :

« Tu t'es fait mal ? Montre-moi. »

« Non, vraiment. »

Elle s'est glissée sous la couette, recouvrant son corps et sa honte d'un même geste.

« Tu es sûre ? »

Il était sincèrement préoccupé.

« Oui. »

Elle a hoché la tête, toujours dos à lui.

« Tu dors déjà ? Tu voulais aller aux toilettes pourtant. »

« Ce n'est plus urgent... On se couche ? » a-t-elle murmuré.

« D'accord. Au fait, aujourd'hui, c'est notre anniversaire. Je t'ai acheté un cadeau. Tu verras demain si ça te plaît. »

« D'accord. »

Le cadeau était posé sur la table de chevet. Elle l'avait vu tout à l'heure. Elle n'avait même pas besoin de l'ouvrir pour savoir ce qu'il contenait.

Chaque année, la même boîte.

La même taille.

Et à l'intérieur, la même montre.

Dans son tiroir, avec les présents d'anniversaire, il y en avait déjà neuf.

Celle-ci serait la dixième.

La conversation s'est éteinte là. Il a éteint la lumière et s'est allongé à son tour.

Dans l'air flottait encore l'odeur humide de son gel de douche, une senteur tiède qui enveloppait la pièce. Mais Jeanne ne sentait presque pas le matelas s'affaisser. Sur un lit de deux mètres, elle occupait un bord, lui s'est installé tout au bout de l'autre côté, et entre eux, il restait assez d'espace pour qu'une troisième personne puisse dormir.

Personne n'a prononcé le nom de Clio. Personne n'a parlé de ce qui s'était passé dans la salle de bain. Comme si rien, absolument rien n'avait existé.

Elle est restée allongée sur le dos, raide, et sentait ses yeux la brûler douloureusement.

Clio. Claire Lefèvre. Celle qui avait partagé les années d'université de Clément. Son premier amour. La fille qu'il avait idéalisée.

Quand ils avaient obtenu leur diplôme, Claire était partie à l'étranger. Leur histoire s'était terminée là. Et Clément, lui, s'était effondré après leur rupture, passant ses nuits à boire, incapable de se relever.

Jeanne et Clément avaient été camarades au lycée. Elle l'admettait sans honte : à cette époque, elle l'aimait déjà en secret.

Lui, c'était le garçon le plus courtisé du lycée, brillant dans toutes les matières, ce prodige froid et impeccable dont tout le monde parlait.

Elle, de son côté, suivait un parcours de danse au conservatoire en parallèle du lycée. Jolie, bien sûr, mais dans un environnement où l'excellence académique attirait tous les regards, une fille absorbée par la danse pouvait facilement passer à côté de la lumière. Certaines la regardaient même avec une légère distance, comme si sa voie artistique la plaçait un peu « à part ».

Alors, son amour n'avait été qu'un secret bien gardé. Elle n'avait jamais imaginé qu'un jour, elle pourrait réellement se tenir devant lui.

Jusqu'à cet été-là.

Elle venait tout juste d'obtenir sa licence de danse à l'université et était rentrée chez elle pour les vacances, lorsqu'elle était tombée sur un Clément brisé, perdu dans l'alcool.

Ce soir-là, il était complètement ivre.

Il marchait en zigzag sur le trottoir, et en traversant la rue sans regarder les feux, une voiture avait surgi sans ralentir. Jeanne, qui le suivait de loin avec une inquiétude sourde, l'avait repoussé de toutes ses forces.

C'était elle qui avait reçu le choc.

Elle était l'étudiante en danse qui venait d'être admise en master. Elle, qui avait tout son avenir devant elle.

Cet accident avait brisé sa jambe.

Elle n'avait plus jamais pu danser.

Plus tard, Clément avait arrêté de boire. Puis il l'avait épousée.

Reconnaissant. Coupable. Toujours doux, toujours poli, toujours distant.

Toujours généreux aussi : des cadeaux, de l'argent, des compensations de toutes sortes.

Mais jamais... jamais d'amour.

Jeanne avait cru que le temps guérirait tout, qu'il adoucirait les blessures, qu'il effacerait les ombres.

Elle n'aurait jamais imaginé qu'après cinq ans, il porterait encore le prénom « Clio » si profondément en lui, au point que ce soit ce nom-là qui lui échappe quand il se donnait du plaisir.

Elle avait été naïve. Bien trop naïve.

Jeanne n'avait pas fermé l'œil de la nuit. Elle avait relu au moins une centaine de fois ce mail dans son téléphone : l'offre d'admission d'une université étrangère pour un master.

C'était ce dont elle voulait parler à Clément ce soir-là — lui demander s'il accepterait qu'elle parte étudier à l'étranger.

Mais maintenant, il n'y avait plus rien à lui demander.

Cinq ans de mariage. Des nuits à se retourner sans trouver sa place. Et, à partir de ce moment-là, elle sentait que le compte à rebours pouvait commencer.

Quand il s'est levé, elle faisait semblant de dormir.

Elle l'a entendu dire à Monique, dans l'entrée :

« Ce soir j'ai un dîner. Dites à Madame de ne pas m'attendre, qu'elle se couche tôt. »

Après l'avoir prévenue, il était revenu dans la chambre jeter un dernier regard.

Sous la couette, le visage de Jeanne était caché, mais son oreiller, lui, était trempé.

Habituellement, avant qu'il parte au travail, elle préparait toujours sa tenue du jour : chemise, cravate, veste, tout soigneusement posé pour lui.

Mais pas aujourd'hui.

Il est parti choisir ses vêtements dans le dressing, puis il est sorti pour rejoindre l'entreprise.

Ce n'est qu'une fois la porte refermée qu'elle a ouvert les yeux. Ses paupières la brûlaient tant elles étaient gonflées.

L'alarme de son téléphone s'est mise à sonner.

Son rappel quotidien : l'heure de lire un peu d'anglais.

Depuis le mariage, à cause de sa jambe, elle passait près de 90 % de son temps enfermée. Elle ne sortait presque plus. Ses journées étaient découpées en petites tranches, chacune remplie de quelques activités pour ne pas sentir le vide.

Elle a éteint l'alarme, puis elle a commencé à faire défiler les applications, sans but, sans attention. Sa tête bourdonnait, une masse confuse où rien n'arrivait à se fixer.

Jusqu'au moment où elle est tombée sur une vidéo, sur TikTok.

Le visage dans l'écran...

Trop familier.

Elle a regardé le nom du compte :

ClioCC.

La vidéo avait été publiée la veille.

Jeanne a appuyé pour l'ouvrir. La musique festive a éclaté d'un coup, puis des voix ont crié :

« Un, deux, trois... Bienvenue à Clio pour son retour ! Santé ! »

Et cette voix-là, celle qui lançait le toast, était la voix de Clément.
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
52 챕터
ตำหนักร้อยดาว
ลี่หลงก้าวขายาวๆ ยังตำหนักร้อยดาว ใบหน้าหล่อเหลารูปร่างสูงชะลูดขายาว ใน ชุดสีขาวขลิบทอง ผมยาวถูกรวบเรียบร้อย หาใช่ฝีมือของขันทีไม่แต่กลับเป็นฝีมือของเขาเองที่บรรจงใช้เวลาในยามรุ่งอรุณรวบผมเสียเรียบแปล้ ด้วยความเป็นคนเจ้าระเบียบและพิถีพิถัน ทว่าดวงตาเฉกเช่นดวงตาโศกสลดของลี่หยางในวัยหนุ่มตำหนักร้อยดาวที่นั่นแต่เดิมเป็นที่ที่เขาวิ่งเล่นมาช้านาน บัดนี้กับร้างไร้ผู้คนอย่างจริงจังทว่ากลับยังคงถูกดูแลทำนุบำรุงให้ยังคงความงดงามอยู่เหมือนเดิมด้วยเสด็จแม่ฮองเฮาหว่านหนิง มักจะพูดเสมอว่าที่แห่งนี้มีเรื่องราวดีดีเกิดขึ้นมากมายเกินกว่าที่จะปล่อยให้พุพังทิ้งไปลี่หลงใช้เวลาเนิ่นนานในแต่ละวันที่นี่ องค์ชายรองลี่หลางยังฝึกวรยุทธ์อยู่กับคนของฝานกงกงไม่ตามเขาออกมา“พี่ใหญ่ ฝานกงกงนี่สุดยอดเสียจริง เก่งเกินใคร น้องเพิ่งรู้ว่าฝานกงกงฝึกวรยุทธ์ให้พี่ใหญ่จนสำเร็จไปแล้ว น้องมัวแต่เล่นสนุก กว่าจะตามพี่ใหญ่ทันคงอีกนาน”ลี่หลางยิ้มกว้างร่างสูงชะลูด พอๆกับลี่หยางฮ่องเต้ แต่ทว่าใบหน้ากับละม้ายไปทางหว่านหนิงแม้จะเป็นฝาแฝดก็ตามอาจเป็นเพราะลี่หลงเฉยชาเหมือนลี่หยางนั่นเองจึงแบ่งแยกกันชัดเจน ลี่หลางนั้นกิริยาปราดเป
더 보기
ตกนรกหรือไร
“องค์หญิงเพคะ ไปเถอะเจ้าค่ะ”กลัวว่า จิงฮวนจะทำให้ลี่หลงโกรธด้วยกิตติศัพท์เรื่องความเฉยชาของลี่หลงที่โด่งดังไปถึงแคว้นหาน ที่บิดาของจิงฮวนฟงฉือนั่งบัลลังก์อยู่จิงฮวนเดินทางมาที่นี่ เพราะนำความคิดถึงของฟงฉือมาส่งให้หว่านหนิงรวมทั้งเครื่องบรรณาการและของฝากมากมาย แต่ยังไม่ทันจะเข้าเฝ้าฮองเฮาหว่านหนิงจิงฮวนกลับวิ่งมาที่สวนของตำหนักร้อยดาว เพราะมองเห็นดอกไม้บานสะพรั่ง อีกทั้งผีเสื้อมากมาย จิงฮวนชอบที่จะวิ่งไล่จับผีเสื้อมาตั้งแต่เด็ก“ถามไม่พูด เป็นใบ้หรือไร องค์ชายแฝดพี่” ยื่นผีเสื้อใส่จมูกของลี่หลง ที่ตกใจใช้มือปัดผีเสื้อจนกระเด็นหลุดออกจากมือปีกขาดเสียหาย ลงไปนอนดิ้นอยู่กับพื้น“ใจร้าย”จิงฮวนจ้องตาเขม็ง ก่อนจะค่อยๆ ใช้มือซ้อน ผีเสื้อขึ้นมาโอบอุ้มไว้ในอุ้งมือ“เจ้ามาวุ่นวายทำไม”“ข้าวุ่นวายเช่นนั้นหรือ องค์ชายแฝดต่างหากที่ไม่ต้อนรับแขกเมือง”สะบัดหน้าหนี แต่กลับทำตาโตวิ่งไปไล่จับ แมวสีขาวสะอาด ปิงปิงของลี่หลงที่แอบตามมาลี่หลงถลาเข้าไปอุ้มปิงๆ ไว้ในอ้อมแขนไม่ให้จิงฮวนทันที่จะตระคลุบตัวปิงปิง ลูบหัวลูบหางปิงปิงไปมาพาปิงปิงตัวดีเดินเข้าไปในตำหนักร้อยดาวหายลับไปกับตา จิงฮวนเบ้ปาก“ คนอะไรไร้
더 보기
รอข้ากล้ากว่านี้
“หลางหลาง เห็นว่าเสด็จพ่อมักจะกล่าวชม ถุงหอมของเสด็จแม่”จิงฮวนทำตาโต หลางหลางต่อหน้ามารดา แทนตัวเองน่าเอ็นดูหลางหลางเลยเหรอ อีกคนคงเป็นหลงหลงแน่นอน ยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก “จิงฮวนเดินทางปลอดภัยดีไหม”หว่านหนิง หันมาสนใจจิงฮวนละมือจากการเย็บถุงหอม อิงไถเก็บถุงหอมหลากสีใส่ในตระกร้าใหญ่ กุ้ยอิงยกกาน้ำชาร้อนๆเข้ามา“จิงฮวนเดินทางราบรื่นคิดถึงอาหญิงจึงเร่งเดินทางให้ถึงแคว้นจ้าวโดยเร็ว”หว่านหนิงจับมือจิงฮวนตบที่หลังมือเบาๆ“จิงฮวนมาปีนี้ โตขึ้นจนอาหญิงแทบจะจำเจ้าไม่ได้”“สวยขึ้นด้วยไหม”คำพูดฉอเลาะน่าฟัง“เห็นทีจะบอกว่าไม่สวยคงจะไม่ได้เสียแล้ว”จิงฮวนหัวเราะเสียงใส“เจ้าพบหลงหลงหรือยัง อาหญิงหมายถึงลี่หลง”“องค์ชายใหญ่ จิงฮวนเห็นเขาอุ้มแมวเข้าไปในตำหนักร้อยดาว”"เจ้าขันทีปิงปิง ตามพี่ใหญ่ไปอีกจนได้"ลี่หลางพูดขึ้น เขาอุตส่าห์จับตัวมันไว้หลอกล่อด้วยขนนกยุง แต่มันดันหนีไปคอยตามติดลี่หลงเหมือนเป็นขันที ลี่หลงไม่รับขันทีด้วยนิสัยไม่ชอบวุ่นวายกับใครจึงเลือกที่จะปฏิเสธขันทีตั้งแต่อายุได้เพียงเก้าขวบ ปิงปิงที่คอยตามติดจึงถูกขนานนามว่าขันทีของลี่หลง ส่วนลี่หลางมีเสี่ยวโถวคอยดูแล บ้างก็พูดว่าเป็นเพราะ
더 보기
เข้ามาทำไม
“ปล่อยนะองค์ชายแฝดข้าเองจิงฮวน”เผลอปล่อยร่างบางทันทีเมื่อสำนึกได้ว่าตัวเองเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าคลุมบางเบา ทำเอาจิงฮวนลงไปกองกับพื้น“โอ๊ยเจ็บจัง”ลูบขาปรอยๆ“ใครให้เจ้าเข้ามา”“ก็องค์ชายหนีมาแบบนี้ ข้าเลยสงสัย”“กลับไปเสีย”หันหน้าหนีเสียบกระบี่เข้าไปในฝักสีทอง“เจ้าไปซะ”จิงฮวนทำหน้าเง้า คนอะไรนอกจากจะเฉยชาแล้วยังชอบทำเป็นวางก้าม"ไปก็ได้ แต่อย่าคิดว่าจิงฮวนจะยอมแพ้นะจิงฮวนเหมือนท่านอาที่สุด เสด็จย่าหว่านหวงลู่มักจะเล่าเรื่องราวของท่านอาให้ฟังเสมอ คอยดูจิงฮวนแล้วกัน"สะบัดตัวเดินออกจากห้องไป ลี่หลงเผลอยิ้มอดขำไม่ได้ใบหน้ายามยิ้มแย้มสว่างสดใสแต่เสียดายที่จิงฮวนไม่มีโอกาสได้เห็น จะมาเอาชนะอะไรกับเขา แม้แต่เสด็จแม่หว่านหนิงยังยอมให้เขาเป็นแบบนี้เลย"หลงหลงของแม่ขี้อาย อีกหน่อยคงไร้คู่ครอง"อมยิ้มก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนแท่นบรรทมหลับใหล รู้สึกว่าที่นี่คือบ้านอันอบอุ่นปิงปิง ตามขึ้นมาซุกตัวบนที่นอนเขาลูบหัวมันให้หลับไปพร้อมกันตระกลูไฉ่.."ท่านพ่อองค์ชายใหญ่ ลูกไม่เห็นว่าน่าคบหากิริยาเรียบเฉยดังตอไม้องค์ชายรองก็ทำตัวเหมือนเด็กเล่นสนุกไปวันๆ ทั้งสองคนดูแล้วแม้จะมีชาติกำเนิดสูงส่งแต่เรื่องไหวพริบหาส
더 보기
จิงฮวน
“เดี๋ยวก่อนเพคะ เรื่องที่ว่าคือเรื่องหลงหลงที่หว่านหนิงหนักใจ”ถอนหายใจ“ข้าคิดว่าเป็นเรื่องที่อยากมีองค์หญิงน้อยเสียอีก”หว่านหนิงอมยิ้ม“หว่านหนิง ส่งสาสน์ให้จิงฮวนมาที่แคว้นจ้าวโดยไม่ได้บอกนางแต่กำชับให้พี่แปดฟงฉือฮ่องเต้ ให้เป็นนางเดินทางมาเยี่ยมเยือน”“ข้าไม่เข้าใจเหตุใดต้องเป็นจิงฮวน”“ฝ่าบาทจะว่าอะไรไหม หากว่าหว่านหนิง หมายมั่นจิงฮวนไว้ให้กับลี่หลง”ลี่หยางยิ้มกอดประคองหว่านหนิง“ใครจะกล้าขัดบัญชาเจ้ากันเล่า จิงฮวนน่าเอ็นดูยิ่งนัก แต่สองสามวันก่อนข้าได้ข่าวเรื่องเจ้าทาบทาม บุตรีท่านไฉ่”หว่านหนิงยังยิ้ม“บุตรี ท่านไฉ่ ฉลาดเฉลียวหากหลงหลงจะพึงใจนางหว่านหนิงก็ไม่ขัดแต่การจะ ให้คนสองคนตกล่องปล่องชิ้นกันด้วยความจริงใจ หว่านหนิงจึงคิดว่าอยากให้หลงหลงเลือกเอง หากหลงหลงพึงใจจิงฮวน หว่านหนิงเองก็พร้อมสนับสนุนแต่ใต้เท้าไฉ่ ที่ผ่านมาว่าจะภักดีก็ดี ว่าจะเอนเอียงก็ไม่น้อย คนของหว่านหนิงบอกล่าวว่า ใต้เท้าไฉ่ผันเงินจากการสร้างเขื่อน เข้าตระกูลไม่น้อย”ลี่หยางพยักหน้าช้าๆ“เจ้าตั้งใจสั่งสอนใต้เท้าไฉ่เช่นนั้นหรือ"“หว่านหนิงตั้งใจให้โอกาสใต้เท้าไฉ่กลับตัวกลับใจเพื่อจะให้เขารู้ว่า ฝ่าบาทและหว่านหนิง
더 보기
ขันทีปิงปิง
ตำหนักร้อยดาว"ขันทีปิงปิงมานี่"ปิงปิงเจ้าแมวอ้วนนอนพลิกตัวไปมาบนหลังคาสูงจากศีรษะไม่เท่าไหร่ จิงฮวนมองซ้ายมองขวาเห็นบันไดไม้ไผ่ไม่ไกลนักยกมาวางฟาดกับหลังคาปีนขึ้นขึ้นไปหมายจะจับปิงปิง แต่บันไดหาเป็นใจไม่"ว้ายๆๆ "หงายหลังร่วงลงไม่ทันระวัง ข้างล่างนั่นลี่หลางอ้าแขนรับไว้ด้วยแรงทั้งหมด ร่างอ้อนแอ้นอยู่ในอ้อมแขนพอดี"พี่ใหญ่"ลี่หลงกับอี้หลิวเดินมาพอดี ภาพที่เห็นคือจิงฮวนในอ้อมแขนของลี่หลาง ซบหน้าลงกับอกกว้าง"ข้าตามมาอุ้มขันทีปิงปิงตามพระบัญชาของอาหญิง"ชี้มือไปบนหลังคา"เจ้าสองคน"ลี่หลงถาม ลี่หลางเผลอปล่อยจิงฮวนร่วงลงพื้น"โอ้ย""ขอโทษ"ดึงร่างบางขึ้นมายืนเคียงข้าง"ปิงปิง ลงมานี่"เจ้าแมวน้อยปิงปิงกระโดดลงมาอย่างง่ายดาย จิงฮวนรีบรับเอาปิงปิงไว้ในอ้อมแขน อี้หลิวเดินเข้ามาอุ้มปิงปิงในมือของจิงฮวน“เจ้าแมวน้อยน่ารักเสียจริง”จิงฮวนที่อุ้มปิงปิงอยู่ก่อนแล้วไม่ยอมปล่อย อี้หลิวจึงกระชากปิงปิงอย่างแรงจนได้ตัวปิงปิงไปไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง ปิงปิงเจ็บและตกใจข่วน อี้หลิวเป็นทางยาวก่อนจะกระโดดหนีไป“โอ๊ยยยยย”“เจ้าทำอะไรของเจ้า”อี้หลิวพูดขึ้นกุมแผลทีมือที่มีเลือดไหลซิบ“เจ้านั่นล่ะเห็นไหมว่าขันท
더 보기
ดอกเหมยสีแดง
ตำหนักฮองเฮา“เสด็จแม่ พี่ใหญ่ไม่ถามนางด้วยซ้ำว่าเจ็บไหมเอาแต่วิ่งตามเจ้าขันทีตัวอ้วนไป”หว่านหนิงนั่งเย็บถุงหอมเหมือนเดิม ปล่อยให้ลี่หลางเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟัง“แล้วนางเจ็บมากไหมเล่า”“จะว่าเจ็บก็ไม่เจ็บมากอย่างที่ควรจะเป็น เจ้าขันทีปิงปิงยังจะเจ็บเสียกว่าถูกกระชากด้วยแรงขนาดนั้น”“แล้วจิงฮวน นางว่าอย่างไร”“องค์หญิงจิงฮวนก็แค่ วิ่งตามขันทีปิงปิงไป”“แล้วหลงหลงเล่า”“เสด็จแม่ คงพอเดาออกว่าพี่ใหญ่จะทำเช่นไร”ลี่หลางยิ้ม“หลงหลงก็คงตามขันทีปิงปิงไป”“เสด็จแม่ อี้หลิวกิริยานางบางอย่างขัดใจลูกเหลือเกิน แต่ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่จะรู้สึกเช่นไร”หว่านหนิงยิ้ม“แล้วจิงฮวนเล่า”ไม่ตอบแต่เลือกที่จะถามกลับมือยังคงเย็บถุงหอมต่อไปไม่แสดงทีท่าว่าสนใจคำตอบ“จิงฮวนนางสดใสน่ารักเป็นธรรมชาติเสียกว่า ลูกยังแอบคิดว่าหากจิงฮวนรั้งอยู่ที่แคว้นจ้าวเสียนานหน่อยที่นี่คงครึกครื้น”ดวงตาเป็นประกาย หว่านหนิงเงยหน้าขึ้นมองลี่หลางอย่างค้นคว้า“แล้วองค์ชายรองของแม่ชอบนางไหม”ลี่หลางหันหน้ามามองหว่านหนิงด้วยสายตาเป็นประกายสดใส“หลางหลาง เชื่อสายตาเสด็จแม่หากเสด็จแม่มองว่าใครสมควรจะแต่งเป็นชายาของหลางหลาง หลางหลางจะไม่ป
더 보기
หวาน
“ อี้หลิว นำสมุนไพรบำรุงร่างกาย จากทางใต้มีสรรพคุณดีเยี่ยม เป็นของหายากที่ท่านพ่อ สั่งให้สหายทางใต้ส่งมาเป็นของกำนัลเพื่อมาถวายแก่ฮองเฮา”ใบหน้า อ่อนหวานยิ้มเพียงบางเบา หว่านหนิงรับห่อสมุนไพรมาถือไว้ ลี่หยางเดินเข้ามาพออดี“ฮ่องเต้เสด็จจจจ” อี้หลิว ย่อตัวก้มหน้า หว่านหนิงมองไปที่ลี่หยางด้วยความประหลาดใจ“วันนี้ทำไมฝ่าบาทมาถึงตำหนักของหว่านหนิงได้”ยกแขนขึ้นโอบรอบเอวบางอย่างถนุถนอมอี้หลิว เหลือบตามอง“ข้าเดิมที ยุ่งวุ่นวายกับฎีกา หาเวลามาทานกลางวันกับเจ้าไม่ได้เย็นนี้จึงถือโอกาส มานั่งที่ตำหนักของเจ้านานหน่อย จนกว่าฮองเฮาจะไล่”หว่านหนิงอมยิ้ม กุ้ยอิงกับอิงไถรู้งานยกเครื่องเสวยมาทันที หว่านหนิงหันไปทางอี้หลิว“อี้หลิวเจ้าก็กินเสียด้วยกัน”ลี่หยางขมวดคิ้ว“บุตรีท่านไฉ่นางนำสมุนไพรบำรุงกำลังมาให้หว่านหนิงลอง ดื่ม”ลี่หยางหยิบ ห่อสมุนไพรขึ้นมาดม (จำได้ไหมลี่หยางจมูกดีที่สุด) ก่อนจะวางลง“เพคะฮองเฮา”รับคำง่ายดาย ลี่หยางหน้าตึงขึ้นมาทันที หว่านหนิงเสียอีกกลับแย้มยิ้ม อี้หลิวเองเป็นฝ่ายที่อึดอัดไม่น้อย“ฝ่าบาท วันนี้หว่านหนิง ลงมือทำเครื่องเสวยเอง เหมือนกับจะรู้ว่าฝ่าบาทจะมาเสวยที่นี่”เอื้อมมือ
더 보기
ไม้แข็ง
ลี่หลง นั่งห้อยขาบนเก้าอี้หน้าตำหนักร้อยดาวปิงปิงนอนหมอบอยู่ข้างๆลี่หลางเดินมายืนตรงหน้า“พี่ใหญ่ น้องส่งจิงฮวนที่ พำนักของนางแล้ว”พยักหน้าช้าๆ“จะไม่ถามหน่อยหรือว่านางเป็นอย่างไรบ้าง”ส่ายหน้าไปมา“ในเมื่อเป็นเจ้า ข้าก็วางใจ”“เป็นห่วงจิงฮวนน้อย จึงไม่วางใจผู้อื่น แต่วางใจน้องเช่นนั้นใช่ไหม”“ข้าเพียงแค่คิดว่า ข้าอยู่ผิดที่ผิดเวลาไปหน่อย”“พี่ใหญ่บางเรื่องเราสองคนทำแทนกันได้ จำได้ไหมตอนเป็นเด็กพี่ใหญ่เคยสวมรอยเป็นน้องยอมให้เสด็จแม่หวดก้น เพราะน้องแอบหนีออกไปนอกวังกับลี่จ้าน ตอนนั้นเสด็จแม่ไม่กล้าตี ยกให้ท่านอาเจ้าเฟยเหยียน แทนแต่ท่านอาก็ตีเพียงเบาๆ เสด็จแม่จึงคว้าไม้เรียวมาถือไว้ สั่งสอนเสียใหญ่โต นึกว่าเป็นน้อง เพราะเราแลกอาภรณ์กัน แต่สุดท้ายเสด็จแม่ก็จำได้ว่าเป็นพี่ใหญ่ น้องจึงถูกเสด็จพ่อสั่งกักบริเวณเสียหลายวันเพื่อ ให้หลาบจำ”“แต่ในตอนแรกเราก็ตบตาเสด็จแม่ได้”“ทำแทนกัน น้องเพียงแค่ทำแทนแต่ไม่อาจตบตา เหมือนที่ตอนนั้นน้องรู้สึกผิดมาจนทุกวันนี้ที่ปล่อยให้พี่ใหญ่ถูกเสด็จแม่ดุด่าเสียนาน ยืดอกรับในแบบที่บุรุษควรกระทำหากหลบซ่อนเช่นนี้ เหมือนกับอยู่ในเงาของคนอื่นไม่อาจหลุดพ้น”“เดี๋ยวนี้
더 보기
รุก
“ไม่รู้แต่หากข้าเดาไม่ผิด หว่านหนิงฮองเฮารู้ดีว่าอี้หลิวไมได้ไร้เดียงสาอ่อนหวานน่ารักอย่างที่เห็นเป็นแน่”หว่านหนิงยิ้ม“หว่านหนิงแค่อยากเห็นว่าฝ่าบาทจะจัดการกับนางอย่างไรมากกว่า เสี่ยวกู้เล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้หว่านหนิงฟังจนหมดแม้กระทั่งคำพูดของฝ่าบาทในตอนนั้นทำให้หว่านหนิงรู้ว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนฝ่าบาท ไม่เคยเปลี่ยนแปลง”“ต่อจากนี้รอเพียงหลงหลง จะรู้ใจตัวเท่านั้น”“หลงหลงมีส่วนคล้ายฝ่าบาทอย่างที่สุด ส่วนหลางหลางแม้ปากแข็งไม่เท่าหลงหลงแต่เรื่องเสียสละไม่ยอมแพ้กัน”“ฝ่าบาท ยังเหลืออิงอันให้เป็นตัวเลือก สำหรับหลางหลาง อิงอันอ่อนหวานน่ารักอีกทั้งกิริยาเรียบร้อยไม่พูดมากและยังมีความอดทนต่อหลางหลางได้ดีไม่น้อย คนเช่นนี้จึงจะกำราบหลางหลาง อยู่มัด”“เห็นทีข้าต้องส่งสาสน์ให้ลี่เจินฮ่องเต้เสด็จเยือนแคว้นจ้าวเสียที หลังจากที่ไม่ได้ กลับมาที่นี่เสียนานปี”หว่านหนิงยิ้ม หากใครสักคนที่จะจัดการ หลางหลางได้ก็คงเป็นอิงอันอย่างแน่นอน ภาพความทรงจำเก่าๆ“อิงอัน ข้าดีกับเจ้าเพราะหวังว่าเสด็จอาจะนำของฝากมาให้ข้า มากหน่อย”ร่างกระจ้อยร่อยพูดตามตรงแต่อิงอันกลับไม่แยแส อิงอันมองหลางหลางก่
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status