ตำหนักร้อยดาวชายากาวใจ2

ลี่หลงก้าวขายาวๆ ยังตำหนักร้อยดาว ใบหน้าหล่อเหลารูปร่างสูงชะลูดขายาว ใน ชุดสีขาวขลิบทอง ผมยาวถูกรวบเรียบร้อย หาใช่ฝีมือของขันทีไม่แต่กลับเป็นฝีมือของเขาเองที่บรรจงใช้เวลาในยามรุ่งอรุณรวบผมเสียเรียบแปล้ ด้วยความเป็นคนเจ้าระเบียบและพิถีพิถัน ทว่าดวงตาเฉกเช่นดวงตาโศกสลดของลี่หยางในวัยหนุ่ม

ตำหนักร้อยดาวที่นั่นแต่เดิมเป็นที่ที่เขาวิ่งเล่นมาช้านาน บัดนี้กับร้างไร้ผู้คนอย่างจริงจังทว่ากลับยังคงถูกดูแลทำนุบำรุงให้ยังคงความงดงามอยู่เหมือนเดิมด้วยเสด็จแม่ฮองเฮาหว่านหนิง มักจะพูดเสมอว่าที่แห่งนี้มีเรื่องราวดีดีเกิดขึ้นมากมายเกินกว่าที่จะปล่อยให้พุพังทิ้งไป

ลี่หลงใช้เวลาเนิ่นนานในแต่ละวันที่นี่ องค์ชายรองลี่หลางยังฝึกวรยุทธ์อยู่กับคนของฝานกงกง

ไม่ตามเขาออกมา

“พี่ใหญ่ ฝานกงกงนี่สุดยอดเสียจริง เก่งเกินใคร น้องเพิ่งรู้ว่าฝานกงกงฝึกวรยุทธ์ให้พี่ใหญ่จนสำเร็จไปแล้ว น้องมัวแต่เล่นสนุก กว่าจะตามพี่ใหญ่ทันคงอีกนาน”

ลี่หลางยิ้มกว้างร่างสูงชะลูด พอๆกับลี่หยางฮ่องเต้ แต่ทว่าใบหน้ากับละม้ายไปทางหว่านหนิงแม้จะเป็นฝาแฝดก็ตาม

อาจเป็นเพราะลี่หลงเฉยชาเหมือนลี่หยางนั่นเองจึงแบ่งแยกกันชัดเจน ลี่หลางนั้นกิริยาปราดเปรียวเหมือนหว่านหนิง ผิดกับลี่หลงที่อุปนิสัยค่อนไปทางลี่หยาง ยิ้มหัวแต่ไม่เคยหยอกล้อ

“ตั้งใจอีกหน่อยไม่นานก็จะตามพี่ใหญ่ทัน”

พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด

“พี่ใหญ่ ทูลขอเสด็จแม่ไปอาศัยอยู่ในตำหนักร้อยดาวแล้วหรือยัง” 

สีหน้าของลี่หลงยังเรียบเฉย เช่นเดิม

“เสด็จพ่อ เปรยๆว่าไม่อยากให้ไปอาศัยเพียงลำพังอยากให้อยู่รวมกันเสียในตำหนักใหญ่ แต่ข้าไม่ชื่นชอบความวุ่นวายอยากปลีกตัวไปอยู่ที่นั่นอ่านตำราฝึกวรยุทธ์ดูแลสวนดอกไม้ของเสด็จแม่”แววตาเป็นประกาย

“ลี่หลางไปด้วยคน พี่ใหญ่จะได้ไม่เหงาข้าคุยสนุก”ลี่หลง ยกมือขึ้นเขย่าหัวลี่หลางเบาๆ

“ไว้ทูลขอเสด็จแม่ก่อน หากไปจริงๆ เสด็จพ่อกับเสด็จแม่จะเหงา มีน้องรองอยู่ข้างๆ ตำหนักใหญ่จะได้ครึกครื้น”

“แต่พี่ใหญ่ถ้าท่านไปจริงๆ คนที่เหงาคงเป็นน้องแน่นอน เราสองคนเป็นฝาแฝดกันจะต้องอยู่ด้วยกันถึงจะถูก”น้ำเสียงออดอ้อนทั้งๆ ที่อายุห่างกันไม่ถึงชั่วยาม ลี่หลางกลับทำตัวเป็นเด็กน้อยในสายตาของลี่หลงและผู้คนในวังหลวง เสด็จปู่ฉีกวนลี่โปรดปรานองค์ชายรองยิ่งกว่าใคร ว่างเป็นต้องเรียกหา ฝานกงกงจึงจำต้องลากตัวลี่หลงไปฝึกวรยุทธ์

“ตอนนี้เสด็จพ่อยังไม่แต่งตั้งองค์รัชทายาท หากถึงเวลานั้นจริงๆ เราสองคนคนใดคนหนึ่งจำต้องแยกออกไปเพื่อเปิดทางให้อีกคน ได้นั่งบนบัลลังก์อย่าง ไร้กังวล”

“ไม่ไม่ไม่ พี่ใหญ่คิดไปเองทั้งนั้น เสด็จแม่บอกข้าว่าเราสองคนพี่น้อง รักใคร่กลมเกลียว ตอนนี้เสด็จแม่กับเสด็จพ่อยัง ไม่ได้ตัดสินใจว่าจะให้ใครเป็นไท่จือ และข้าคิดไว้แล้วว่าต้องให้พี่ใหญ่แน่นอน ลี่หลางมิบังอาจ ตำแหน่งไท่จือต้องเป็นของ พี่ใหญ่แน่”

“ต้องเป็นของเจ้าสิลี่หลาง ในเมื่อเจ้าเป็นน้องรองพี่ต้องมีหน้าที่เสียสละให้น้องอย่างไรเล่า”ลี่หลางยิ้มออดอ้อน

“หากเสด็จพ่อกับเสด็จแม่เลือกข้าข้าจะยอมยกมันให้พี่ใหญ่ แต่ถ้าเสด็จพ่อกับเสด็จแม่เลือกพี่ใหญ่ข้าจะขออยู่ที่นี่เพื่อช่วยดูและวังหลวง”ยิ้มจริงใจ จนลี่หลงอดเอ็นดูไม่ได้แม้จะเกิดเกือบจะพร้อมกันแต่ลี่หลางมักจะถูกตามใจและออดอ้อนเก่งกว่าเขา

"ไว้ถึงวันนั้นข้าก็จะให้เสด็จพ่อยกมันให้น้องเช่นกัน”

ลี่หลงหยิบไม้กวาดกวาดลานหน้าตำหนักร้อยดาวอย่างตั้งใจ บางอย่างที่นี่เขา หลงใหลมันยิ่งนัก ไม่ว่าจะเป็นห้องตำราที่มีหนังสือมากมายให้อ่าน แล้วยังด้านหลังที่เป็นห้องลับลี่หลงแอบ สำรวจจนหมดแล้วจะมีกี่คนที่รู้เรื่องนี้

“องค์หญิง ๆ อย่าวิ่งเพคะเดี๋ยว ล้ม”เสียงแหลมเล็กของนางกำนัล ดังขึ้น

ลี่หลงหยุดชะงักถือไม้กวาดค้างไว้อย่างนั้น ร่างอ้อนแอ้นงดงาม ดวงหน้าใสไร้เครื่องสำอางแต่งแต้ม ทว่าปากคอคิ้วคางกลับงดงามเข้ารูป ร่างเล็กวิ่งหันหน้าหันหลัง ชนเข้ากับร่างใหญ่ของลี่หลง ที่ไม่ยอมรับปล่อยให้สาวงามลงไปกองกับพื้น

“อุ๊ป ทำไมไม่รับ”ลี่หลงจ้องใบหน้างามนิ่ง แต่ไม่กล้าสบตากลมที่มองมาด้วยโมโห ที่ต้องเจ็บตัว

“ถวายพระพร องค์ชายใหญ่”นางกำนัลวัยกลางคนย่อตัวทำความเคารพลี่หลง สาวน้อยขยับตัว ยื่นมือให้ลี่หลงช่วยดึงขึ้น แต่ลี่หลงกลับหันหลังหนีห่างออกไปปัดเนื้อปัดตัว จิวฮวนถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นยืน

“องค์ชายใหญ่? ...”ย่อตัวลงอย่างเสียไม่ได้

“ จิงฮวน ถวายพระพรองค์ชาย..ใหญ่”ลี่หลงถอนหายใจ โบกมือให้ไปเมื่อเห็นว่าในมือจิงฮวนจับปีกผีเสื้อตัวสวยไว้ มันดิ้นทุรนทุรายเพื่อจะหนี บังเกิดความสงสารผีเสื้อในเงื้อมมือของจิงฮวน ลี่หลงไม่ชอบดูใครรังแกสัตว์เขาเองเป็นคนจิตใจอ่อนไหว จึงมีสัตว์เลี้ยงเป็นแมว

จิงฮวนเหมือนจะรู้ว่า ลี่หลงไม่ชอบใจนักที่จิงฮวนจับผีเสื้อไว้ ยื่นผีเสื้อตัวสวยเข้ามาใกล้ใบหน้าคม

“องค์ชาย ..แฝด ไม่ชอบ ผีเสื้อหรือ”ยิ้มยียวน ลี่หลงหันหน้าหนี