เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 3
วันที่เผยแพร่:
2026-07-20 03:03:44“บอกมาว่าใครเป็นคนสั่งเธอ เดเวีย!”
คามีเลียคำรามเสียงต่ำออกมา เพราะเธอกำคอเสื้อของเดเวียแน่นเกินไป ข้อนิ้วของเธอจึงซีดขาว และลมหายใจร้อนแรงของเธอกระทบเข้ากับแก้มของอีกฝ่าย แต่แทนที่เดเวียจะหวาดกลัว เธอกลับยิ้มเยาะออกมาเล็กน้อย เธอหรี่ตามองคามีเลียด้วยสายตาดูถูก สีหน้าราวกับกำลังบอกว่า การถูกตบเมื่อครู่นั้นไม่ได้มีความหมายอะไรเลย “กลับมาจากต่างประเทศแล้ว กลายเป็นเพชฌฆาตไปแล้วสินะ” เดเวียหัวเราะเยาะ น้ำเสียงของเธอหวานและนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับเต็มไปด้วยพิษร้าย แม้จะถูกคามีเลียจับเอาไว้ เธอก็จงใจไม่คิดจะต่อต้านแม้แต่น้อย “ไม่แปลกเลยที่พ่อแท้ ๆ ของเธอจะเกลียดเธอ คามีเลีย เพราะเธอไม่มีความอ่อนโยนแบบผู้หญิงเลยแม้แต่นิดเดียว” คำพูดนั้นเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟที่กำลังลุกโชน ดวงตาของคามีเลียวาววับขึ้นอย่างน่ากลัว ความโกรธอันบริสุทธิ์เต็มเปี่ยมอยู่ในแววตาของเธอ ราวกับพร้อมจะทำลายทุกสิ่งได้ทุกเมื่อ เธอกัดฟันแน่น และแทนที่จะปล่อยมือจากเดเวีย เธอกลับกระชากอีกฝ่ายเข้ามาใกล้กว่าเดิม “อย่าเอ่ยถึงครอบครัวของฉัน” น้ำเสียงของคามีเลียต่ำและเย็นชา แม้จะพูดอย่างสงบ แต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่น่าหวาดหวั่น “ตอบมา ใครเป็นคนสั่ง? หรือเธออยากให้พ่อแม่ของเธอล้มละลายภายในคืนเดียว?” ทันทีที่ได้ยินคำขู่นั้น รอยยิ้มเยาะของเดเวียก็หายไปในพริบตา แก้มของเธอที่แดงก่ำจากแรงตบ ตอนนี้กลับซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว เธอรู้ดี แม้ว่าคามีเลียจะถูกส่งไปอยู่ต่างประเทศเป็นเวลาหลายปี แต่เธอยังคงเป็นทายาทโดยชอบธรรมเพียงคนเดียวของมรดกมหาศาลจากมารดาผู้ล่วงลับ และยังถือหุ้นจำนวนมหาศาลในบริษัทชั้นนำของวงการการเงิน หากคามีเลียต้องการ เธอสามารถถอนการลงทุนทั้งหมดจากบริษัทโลจิสติกส์ของครอบครัวเดเวียได้อย่างง่ายดาย ความหยิ่งผยองที่เคยสูงส่งของเดเวีย ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัว “ดะ...ได้แล้ว! ปล่อยฉัน!” เดเวียร้องเสียงสั่น ดวงตาหวาดกลัวจ้องมองมือของคามีเลีย คามีเลียผลักเธอออกอย่างแรง เดเวียล้มลงบนโซฟา ร่างเสียหลักจนแทบทรงตัวไม่ได้ คามีเลียยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น รอคำตอบด้วยสีหน้าเย็นชา เดเวียใช้มือที่สั่นเทาจัดเสื้อคลุมอาบน้ำที่ยุ่งเหยิง ก่อนเงยหน้ามองคามีเลียด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “วิเวียน...! วิเวียนเป็นคนสั่งให้ฉันส่งเธอไปบนเตียงของผู้ชายคนไหนก็ได้! คนที่ให้ยากับฉันก็คือเธอ คนที่ให้ฉันจองห้อง 404 ก็เป็นเธอ ทุกอย่างเป็นแผนของวิเวียน!” ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น คามีเลียก็หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เธอเงยหน้ามองเพดานพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน วิเวียน น้องสาวต่างมารดาที่แสร้งทำตัวเป็นคนดีมาตลอด แท้จริงแล้วสวมหน้ากากเอาไว้ เธอตั้งใจส่งคามีเลียไปอยู่กับชายแปลกหน้า เพื่อทำลายชื่อเสียงและศักดิ์ศรีของเธอจนย่อยยับ แต่โชคชะตาช่างประชดประชันเหลือเกิน “ผู้ชายคนไหนก็ได้” ที่คามีเลียพบเมื่อคืน กลับกลายเป็นมอร์แกนเอง— ชายที่วิเวียนหลงรักมานาน และพยายามไล่ตามอย่างสิ้นหวัง หากวิเวียนรู้ความจริงของเมื่อคืน... คนแรกที่จะเจ็บปวดก็คือตัวเธอเอง นั่นคือสิ่งที่คามีเลียคิด ขณะรอยยิ้มแห่งชัยชนะปรากฏบนใบหน้าที่เหนื่อยล้าของเธอ เธอไม่พูดอะไรกับเดเวียอีก เพียงหันหลังกลับ ปิดประตูอย่างเงียบงัน และเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ไป เธอกำลังมุ่งหน้าไปสู่พายุลูกใหม่ แสงแดดยามเที่ยงสาดส่องลงบนคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลบากาสการา จากภายนอก คฤหาสน์สไตล์โคโลเนียลสมัยใหม่ที่มีเสาสีขาวสูงตระหง่านดูสงบเงียบ แต่คามีเลียรู้ดีว่า ภายในนั้นมีงูพิษซ่อนอยู่ เธอเดินผ่านประตูเหล็ก และก้าวขึ้นบันไดทางเข้าหลัก เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังสะท้อนไปทั่ว ทันทีที่เธอเปิดประตูใหญ่และก้าวเข้าสู่โถงหินอ่อน— หญิงสาวคนหนึ่งในชุดคลุมบ้านผ้าชีฟองราคาแพงยืนกอดอกขวางทางเธออยู่ วิเวียน “คามีเลีย? เธอกลับมาทำไม?” น้ำเสียงของวิเวียนเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างเปิดเผย ความเกลียดชังที่มีต่อพี่สาวต่างมารดาปรากฏชัดในดวงตาของเธอ คามีเลียหยุดเดิน เธอกวาดสายตามองวิเวียนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา ราวกับมองขยะที่ทำให้ทิวทัศน์ตรงหน้าสกปรก “อยากให้ฉันสอนด้วยหัวทึบ ๆ ของเธอไหม วิเวียน?” เธอก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว พร้อมรอยยิ้มเยาะ ก่อนโน้มใบหน้าเข้าใกล้ “บ้านหลังนี้ เจ้าของที่ถูกต้องตามกฎหมายคือฉัน เพราะฉะนั้น ฉันไม่จำเป็นต้องขออนุญาตเธอเพื่อกลับบ้านของตัวเอง” สีหน้าของวิเวียนแข็งกร้าวขึ้นทันที เธอวางมือไว้ที่เอวและหัวเราะเยาะ “บ้านของเธอเหรอ? ลืมไปแล้วหรือไง? แม่ของเธอตายไปแล้ว! ตอนนี้บ้านหลังนี้เป็นของครอบครัวเรา!” ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง บรรยากาศในห้องก็เย็นยะเยือกขึ้นทันที คำดูหมิ่นต่อมารดาผู้ล่วงลับ จุดไฟแห่งความโกรธในตัวคามีเลีย ดวงตาของเธอเย็นชาเหมือนความมืด และแรงกดดันมหาศาลก็ปกคลุมไปทั่วโถง วิเวียนเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “เธอคิดจะต่อต้านฉันงั้นเหรอ?” คามีเลียกระซิบเบา ๆ แม้น้ำเสียงจะสงบ แต่กลับเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่น่าหวาดกลัว เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปทีละก้าว จนผลักดันวิเวียนไปติดอยู่หน้าตู้คอนโซล “เธอก็รู้อยู่แก่ใจ” “พ่อผู้แสนภาคภูมิใจของเธอมีชีวิตอยู่ได้เพราะเกาะบริษัทของแม่ฉันเท่านั้น หากไม่ได้ใช้ทรัพย์สินของตระกูลแม่ฉัน เขาก็ไม่มีวันสร้างอะไรขึ้นมาได้” วิเวียนอ้าปากเตรียมโต้เถียง แต่คามีเลียยังคงพูดต่อโดยไม่ปรานี “ฉันโตแล้ว” “และฉันกลับมาแล้ว” เธอเน้นทุกคำ ขณะใช้ปลายนิ้วแตะหน้าอกของวิเวียนเบา ๆ “ฉันจะเอาทรัพย์สินทั้งหมดของฉันคืนมา ไม่ว่าจะเป็นเงินแม้แต่เหรียญเดียว หรือที่ดินแม้แต่ตารางเมตรเดียว... รวมถึงบ้านหลังนี้ด้วย” “ดังนั้น ก่อนที่จะไม่มีโอกาส เก็บของราคาถูกของเธอซะ” “ไม่อย่างนั้น ฉันจะเป็นคนลากเธอออกจากบ้านหลังนี้เอง” “เด็กอกตัญญู! กล้าดียังไงมาข่มขู่ลูกสาวของฉัน?!” ทันใดนั้น เสียงตะโกนอันหนักแน่นก็ดังมาจากบันได และก้องไปทั่วทั้งคฤหาสน์ บากาสการา—บิดาแท้ ๆ ของคามีเลีย ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ ขณะเดินลงบันไดอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาเย็นชา ราวกับกำลังมองศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต เขารีบยืนขวางหน้าวิเวียน ปกป้องลูกสาวสุดที่รักของเขา จากนั้นเขาก็ชี้นิ้วที่สั่นเทาด้วยความโกรธไปยังคามีเลีย.
บทล่าสุด
ติดอยู่ในวังวนรักชั่วข้ามคืนกับแฟนเก่า บทที่ 22
เสียงสัญญาณชีพจากเครื่องวัดการเต้นของหัวใจดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องหน่วยเฝ้าระวังผู้ป่วยหนัก (ไอซียู) ของโรงพยาบาลอินเตอร์เนชันแนล แกรนด์ เมดิกา กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่เข้มข้นปะปนกับความเย็นของเครื่องปรับอากาศทางการแพทย์ ตรงกลางห้องที่มีผนังกระจกหนา คาเมเลียนอนนิ่งอยู่บนเตียงเหล็กท่อใสและสายไฟจำนวนมากต่อพ่วงอยู่กับร่างกายของเธอ เครื่องช่วยหายใจทำงานผลักลมเข้าไปในลำคอ เพื่อบังคับให้ปอดขยายและหดตัวแทนการทำงานตามธรรมชาติ ใบหน้าที่เคยผ่องใสและเต็มไปด้วยอำนาจ ตอนนี้ซีดเผือดราวกับหินอ่อนเย็นยะเยือก นิ้วมือที่ไร้ชีวิตห้อยลงมาบนผ้าปูเตียงสีขาว ไม่มีการขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียวด้านนอกกระจกห้องไอซียู โนอาห์ยืนจับราวกั้นแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธและการอดนอน ขณะจ้องมองคาเมเลียที่สภาพแย่ลงอย่างน่าเวทนาประตูกระจกอัตโนมัติเปิดออก หัวหน้าคณะแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านพิษวิทยาในชุดแฟชั่นสีเขียวเดินออกมา พร้อมถอดถุงมือ"คุณหมอ! เธอเป็นอย่างไรบ้างคะ?!" โนอาห์ก้าวเข้าไปจับแขนแพทย์ทันทีแพทย์หายใจลึกแล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา "คาเมเลียอยู่ในภาวะอันตรายอย่างยิ่ง ผลตรวจเลือดพบว่าเธอได้รับสารพิษสังเค
ติดอยู่ในวังวนรักชั่วข้ามคืนกับแฟนเก่า บทที่ 21
แสงแดดตอนเที่ยงวันสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ในห้องทำงานของคาเมเลีย บนชั้นสูงสุดของอาคาร นูซันตารา เฮอริเทจ ห้องที่ตกแต่งด้วยไม้เนื้อแขกและหินอ่อนสีขาวอบอุ่นสบาย บนโต๊ะทำงานไม้มะฮอกนีเรียบร้อย กองเอกสารแผนขยายธุรกิจและรายงานทรัพย์สินของแม่ผู้ล่วงลับค่อยๆ ลดน้อยลง—เป็นเครื่องพิสูจน์ความพยายามอย่างไม่หยุดยั้งตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูไม้เนื้อแขกดังขึ้นสองครั้งอย่างสุภาพ เลขานุการเดินเข้ามาช้าๆ พร้อมกล่องใสทรงสี่เหลี่ยมแข็งแรงผูกด้วยริบบิ้นผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม"ขอโทษทีค่ะคุณคาเมเลีย" เธอกล่าวพร้อมก้มศีรษะเล็กน้อย "มีผู้จัดส่งพัสดุพิเศษมาจากยานพาหนะทางการของบริษัท เออร์แลงก้า โฮลดิ้งส์ ส่งของนี้มา บอกว่าสำคัญมากและต้องวางบนโต๊ะทำงานของคุณโดยตรงเท่านั้น"คาเมเลียละสายตาจากคอมพิวเตอร์ แววตาของเธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ทันทีที่เห็นตราประทับสีทองของ เออร์แลงก้า โฮลดิ้งส์ ที่มุมกล่อง รอยสงสัยก็จางหายไป"วางไว้บนโต๊ะได้ ขอบคุณ" คาเมเลียตอบอย่างสงบเมื่อเลขานุการออกไปและปิดประตูเรียบร้อย คาเมเลียหยุดพิมพ์งาน เธอจ้องมองกล่องสักครู่ ภายในบรรจุดอกโบตั๋นสีขาวนำเข้าจากต่างประเทศบา
ติดอยู่ในวังวนรักชั่วข้ามคืนกับแฟนเก่า บทที่ 20
"สองร้อยพันล้าน ใช้ชีวิตที่เหลือของเธอให้หมดไป แต่จงทำให้ดูราวกับว่าหัวใจของเธอหยุดเต้นลงอย่างกะทันหัน"บากัสการ่าโยนกระเป๋าหนังเก่าและสีซีดลงบนโต๊ะไม้ที่หักพัง เสียงเงินจำนวนมากดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องแคบๆ ที่เต็มไปด้วยควันและกลิ่นยาสูบราคาถูกในท่าเรือร้าง ภายใต้แสงไฟสลัวที่กะพริบพร่า กองเงินสีแดงดูราวกับกำลังลุกโชนออกมาจากซิปกระเป๋าที่เปิดอยู่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ ชายชราผิวซีดที่มีแผลเป็นจากไฟไหม้ยาวตั้งแต่ขมับถึงลำคอไม่ขยับตาแม้แต่นิดเดียว นิ้วผอมเพรียวและแห้งกร้านที่เปื้อนคราบสารเคมีสีดำหยิบขวดเล็กขนาดไม่ใหญ่กว่านิ้วหัวแม่มือขึ้นมา ภายในบรรจุของเหลวใสไม่มีสีเคลื่อนไหวอย่างนิ่ง—ดูธรรมดาแต่เต็มไปด้วยความตาย"สารพิษชนิดนี้เป็นสารสังเคราะห์คุณบากัสการ่า" เสียงของชายคนนั้นแหบพร่าราวกับกระดาษสีกระทบกัน "ไม่มีกลิ่น ไม่มีรส และจะระเหยไปในอากาศเมื่อถูกความร้อน เมื่อสูดดมเข้าไป มันจะค่อยๆ บีบรัดเส้นเลือดและกล้ามเนื้อ ภายในสิบสองชั่วโมง ร่างกายจะแข็งเกร็ง ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง อวัยวะทั้งหมดจะหยุดทำงาน แม้แต่แพทย์นิติเวชที่เก่งที่สุดก็จะสรุปเพียงว่าหัวใจหยุดเต้นเฉยๆ"บากัสการ่ารับขวดเล็กมาด้วยม
ติดอยู่ในวังวนรักชั่วข้ามคืนกับแฟนเก่า บทที่ 19
"ศาลอุทธรณ์ตัดสินจำคุกวิเวียน คลาริสซาอย่างเป็นทางการ หลังจากค้นพบหลักฐานใหม่เกี่ยวข้องกับการพยายามทำร้ายร่างกายและการวางยาพิษที่วางแผนไว้เป็นอย่างดี ในขณะเดียวกัน ทรัพย์สินทั้งหมดของนางซาสโตรผู้ล่วงลับซึ่งมีมูลค่าหลายพันล้านเปโซ ได้ถูกส่งคืนกลับมาอย่างสมบูรณ์ผ่านการดำเนินการทางกฎหมายของทีมทนายความของคุณคาเมเลีย ส่วนสินทรัพย์ของกลุ่มบริษัทบากัสการานั้นไร้มูลค่าทางการเงินไปแล้ว หลังจากการล้มละลายอย่างสมบูรณ์..."คาเมเลียไม่ละสายตาจากแท็บเล็ตที่ถืออยู่ นิ้วเรียวของเธอเลื่อนอ่านข่าวเศรษฐกิจระดับประเทศที่ต่อเนื่องกันไปอย่างสงบจากหนังสือพิมพ์ระหว่างประเทศ ภาพของเธอ—ในชุดเบลเซอร์สีขาวเรียบหรูและสายตาที่เด็ดเดี่ยว—ปรากฏอยู่บนหน้าปกนิตยสารธุรกิจชั้นนำมากมาย สื่อไม่ได้เรียกเธอว่า "ผู้หญิงเลว" หรือ "คนทำลายครอบครัว" อีกต่อไป แต่กลับยกย่องให้เธอเป็นต้นแบบของนักธุรกิจหญิงที่เข้มแข็งและมีอิทธิพลมากที่สุดในยุคปัจจุบันก๊อก! ก๊อก!"เข้ามาได้โนอาห์" คาเมเลียกล่าวโดยไม่หันมองประตูไม้เนื้อแขกสลักลวดลายงดงามค่อยๆ เปิดออก โนอาห์เดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มหนาเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ที่ศาลพาณิชย์เพิ่งลงความเห็นช
ติดอยู่ในวังวนรักชั่วข้ามคืนกับแฟนเก่า บทที่ 18
คาเมเลียเดินลงไปยังรถเก๋งสีดำของเธออย่างสงบ กระเป๋าหนังแบรนด์เนมสะพายอยู่ที่แขนซ้าย ขณะที่มือขวาจับอยู่ที่กระเป๋าเสื้อเบลเซอร์เพื่อหยิบกุญแจบี๊บ-บี๊บไฟหน้ารถหรูสว่างวาบสองครั้ง ตัดผ่านความมืดในโรงรถ แต่ก่อนที่นิ้วของคาเมเลียจะสัมผัสที่จับประตู หูที่ไวของเธอก็ได้ยินเสียงรองเท้ากระทบพื้นปูนเปียกมาจากด้านหลังเสาใหญ่คาเมเลียหยุดยืน เธอไม่ได้ตะโกนหรือหันกลับด้วยความตกใจ เพียงแค่เอียงศีรษะเล็กน้อย ขณะจ้องมองเงาของชายร่างใหญ่สามคนที่ยืดยาวลงบนพื้นสะท้อนผ่านกระจกรถ"ออกมาเถอะ" คาเมเลียกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ตัดความเงียบ ไม่มีร่องรอยความกลัวแม้แต่นิดเดียว "ฉันไม่มีเวลามาเล่นซ่อนหากับมือปืนรับจ้างราคาถูกพวกเจ้า"ชายร่างใหญ่สามคนก้าวออกมาจากหลังเสา สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำสีซีดและปิดหน้าปิดตา แต่ละคนถือไม้และมีดที่แวววาว"หูเจ้าสรรเสริญจริงๆ สาวสวย" คนที่สูงที่สุดตรงกลางเยาะเย้ยขณะหมุนไม้ในมือ "แต่น่าเสียดาย มันช่วยรักษาใบหน้าสวยๆ ของเจ้าไม่ได้คืนนี้หรอก""ใครส่งพวกเจ้ามา?" คาเมเลียถามอย่างเย็นชา เธอถอยหลังไปสองก้าวอย่างระมัดระวัง วางกระเป๋าแบรนด์เนมของเธอไว้บนฝากระโปรงรถเพื่อปล่อยมือให้เป็น
ติดอยู่ในวังวนรักชั่วข้ามคืนกับแฟนเก่า บทที่ 17
ยืนคาเมเลียอยู่ข้างเคาน์เตอร์บาร์ส่วนตัว ขณะหมุนแก้วที่บรรจุของเหลวสีน้ำตาลอำพันร้อนๆ ในมือ เธอสวมชุดยาวผ้าไหมสีดำหลวมๆ ที่คลุมร่างกายอย่างนุ่มนวล ปล่อยให้ผมลอนอ่อนไหลลงมาประชิดไหล่ข้างหนึ่ง ใบหน้าที่ไม่แต่งหน้าอะไรมากนักแสดงออกถึงความสงบที่แปลกประหลาด—ความสงบของผู้ชนะที่ได้เห็นศัตรูตัวฉกาจของตนเองถูกคุมขังอยู่เบื้องหลังลวดกรงเหล็กเสียงกระแทก!เสียงประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดขึ้นดังก้องอย่างกะทันหัน ทำลายความเงียบในห้องคาเมเลียไม่ได้ตกใจหรือกระตุกตื่นแม้แต่นิดเดียว เพียงแค่เอียงศีรษะเล็กน้อยขณะฟังเสียงก้าวเดินที่หนักหน่วงบนพรมแพงหน้าประตู การก้าวเดินไม่ได้รีบร้อน แต่ทิ้งรอยเปียกชื้นชัดเจนลงบนพื้นหินอ่อนมอร์แกนยืนอยู่ที่ทางเข้าห้องตัวเปียกปอนไปทั้งตัว ชุดสูทสีเทาที่ปกติเรียบร้อยดูติดแน่นกับบ่าที่แกร่งกระชับ หยดน้ำฝนหยดจากผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิง ไหลลงตามขากรรไกรที่เด่นชัด แล้วหยดลงบนพื้น แต่สิ่งที่ทำให้นิ้วมือของคาเมเลียหยุดหมุนแก้วไม่ใช่ลักษณะที่ยุ่งเหยิงของเขา—แต่เป็นสายตาของเขาความโกรธแค้นที่เคยลุกโชนในดวงตาได้หายไปแล้ว ความเกลียดชังที่ปรารถนาจะเอาชีวิตคนอื่นได้จางหายไป เหลือเพียงความเหน
