Chapter 4 - แค่คิดก็เสียววาบ 1/2

ด้วยความที่ทั้งสองเป็นฝาแฝดที่แทบจะตัวติดกันตลอดเวลา ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นบุคลิก ลักษณะนิสัย หรือแม้กระทั่งคำพูดคำจาก็ยังชวนให้คนรอบข้างสับสนได้ง่ายๆ แต่กระนั้น...สิ่งหนึ่งที่แบ่งแยกความเป็นจ้านกับจ๋ายได้ชัดเจนที่สุดก็คือรสนิยมเรื่องผู้หญิง

จ้านมักจะเทใจให้กับสาวน้อยน่ารัก ใสซื่อ เรียนเก่ง ออกแนวเนิร์ดๆ ที่ชอบหอบหนังสือแนบอกตลอดเวลา ทว่าจ๋ายกลับชอบผู้หญิงที่แฝงด้วยเสน่ห์ลึกลับ ชวนให้ค้นหา โดยเฉพาะสาวที่มีรอยสักเล็กๆ แทรกอยู่ตามเนื้อตัว ราวกับบอกใบ้เรื่องราวให้เขาอยากไขปริศนา

แต่ช่างเป็นเรื่องเหลือเชื่อ เมื่อผู้หญิงในอุดมคติของทั้งสองคน กลับรวมอยู่ในคนคนเดียวกันอย่างไม่น่าเป็นไปได้

ณิชา หญิงสาวที่มองเผินๆ ดูธรรมดา ทว่าเมื่อมองนานเข้า กลับพบว่าเธอมีทั้งเสน่ห์อ่อนหวานแบบสาวเนิร์ดที่จ้านหลงใหล และความลึกลับเย้ายวนแบบสาวเซ็กซี่ที่จ๋ายคลั่งไคล้

ตามตารางที่วางไว้ พวกเขาจะต้องมาติววิชาภาษาอังกฤษกับณิชาทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ ตั้งแต่หนึ่งทุ่มยาวไปจนถึงสามทุ่ม ซึ่งเธอเองก็ไม่อยากให้มันยุ่งยากวุ่นวาย จึงเลือกใช้คาเฟ่เล็กๆ ที่อยู่ห่างจากคอนโดไม่กี่ก้าวมาเป็นสถานที่ติวหนังสือ

ไม่ใช่แค่เพราะร้านอยู่ใกล้จนเดินไม่กี่นาทีก็ถึง แต่ยังเพราะเธอชอบมานั่งจิบกาแฟบ่อยๆ จนพอจะรู้ว่า คาเฟ่แห่งนี้คนไม่เยอะ ส่วนมากวอล์กอิน เดินเข้ามาซื้อแล้วก็ไป ไม่ค่อยนั่งแช่ ทว่าก็มีมุมสงบให้ซ่อนตัวจากความวุ่นวายได้ดี อีกทั้งพนักงานประจำร้านก็รู้จักมักคุ้นกันในระดับที่สามารถฝากของ หรือขออะไรนอกเมนูได้เสมอ เธอจึงมั่นใจได้เต็มร้อยว่า จะไม่มีใครมารบกวนหรือสอดรู้สอดเห็นมากเกินความจำเป็น

กระทั่งผ่านไปหลายสัปดาห์ที่เธอเป็นติวเตอร์จำเป็นให้กับสองหนุ่ม ณิชาพบว่า ทักษะด้านภาษาของพวกเขาไม่ได้ย่ำแย่อย่างที่ผลการเรียนบ่งบอกเลยแม้แต่น้อย

เธอถึงกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพราะส่งแบบฝึกหัดอะไรไป พวกเขาก็ทำได้หมด จนพอจะอนุมานได้ว่าทักษะภาษาอังกฤษของพวกเขาอยู่ในเกณฑ์ดีมาก จนเธออดคิดไม่ได้ว่าเกรด D ที่ปรากฏในผลการเรียนนั้นมันเกิดจากอะไรกันแน่ อย่างน้อยๆ ถ้าวัดกันตามศักยภาพ ทั้งการฟัง พูด อ่าน และเขียน พวกเขาควรจะได้เกรด B เป็นอย่างต่ำเสียด้วยซ้ำ

ดังนั้นวันนี้เธอจึงเตรียมแบบฝึกหัดชุดพิเศษ เป็นบทเรียนระดับแอดวานซ์ที่เธอเพิ่งใช้มันเพื่อติวความพร้อมก่อนสอบชิงทุน ดูสิว่าพวกเขาจะทำมันได้ไหม เผื่อมันจะช่วยวัดระดับได้จริงๆ เสียที

ทว่าเมื่อไปถึงคาเฟ่เดิมตามเวลานัด เธอกลับพบภาพที่ไม่น่าชื่นใจนัก เมื่อสองหนุ่มนั่งแกร่วอยู่บนม้านั่งเยื้องๆ คาเฟ่ ท่ามกลางเสียงยุงบินหึ่งๆ ที่พวกเขาคอยปัดป้อง ไล่ตบเปาะแปะด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก คาเฟ่ดันปิดกะทันหันไม่มีปี่มีขลุ่ย แถมท้องฟ้ายังมืดครึ้มดำทะมึน ลมแรงพัดมาเป็นระยะ เป็นสัญญาณว่าฝนกำลังจะเทลงมาในอีกไม่ช้า

“จะเอาไงดีล่ะเจ้ แบบนี้จะให้ไปติวที่ไหน แต่ไม่เอาตรงนี้นะ ยุงเยอะเกินไป จะกินเลือดเราหมดตัวแล้วมั้งเนี่ย” จ้านโพล่งถาม คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย พลางเงยแหงนมองฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม จนกลบกลืนยอดตึกฝั่งตรงข้าม

“โอ๊ยยย วุ่นวายจริงๆ เลย แล้วพายุนี่ก็นะ จะมาเข้าอะไรช่วงนี้” ณิชาพึมพำกับตัวเอง พลางกวาดตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว หาร้านใหม่ที่พอจะนั่งติวได้โดยไม่ต้องรู้สึกอึดอัดกับสายตากดดันจากพนักงาน แต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าทางเลือกในย่านนี้มันช่างจำกัดจำเขี่ยเสียเหลือเกิน

“งั้น...วันนี้ไปติวกันที่บ้านพวกเราดีไหม บ้านเรามีห้องหนังสือ นั่งสบาย เป็นส่วนตัว” จ้านเอียงคอเสนอความเห็น

“ไม่เอาอ่ะ ไม่ไป บ้านพวกนายอยู่ไกลเกินไป ฉันขี้เกียจเดินทาง” ณิชาตอบกลับแทบจะในทันที โดยไม่มีแม้แต่จังหวะให้คิดไตร่ตรอง เสียงของเธอแม้จะไม่แข็งกร้าวนัก แต่ก็แฝงด้วยความดื้อรั้นและจงใจตัดบทอย่างชัดเจน

“งั้นไปติวที่ห้องเจ้ดีปะ ใกล้สุดแล้วตอนนี้” จ๋ายเสนอบ้าง เหมือนจะพูดเล่น แต่ก็จริงจังอยู่ในที

“ไม่เอา ไม่สะดวก” เธอปฏิเสธทันควัน ไม่ใช่เพราะห่วงว่าห้องจะรก หรือกลัวอะไรเรื่องความเป็นระเบียบ แต่เพราะลึกๆ แล้ว เธอยังไม่วางใจพวกเขาร้อยเปอร์เซ็นต์ การที่ทั้งสองพูดจาดีกับเธอเกินเหตุ แถมยังทำตัวน่ารักเกินปกติ มันชวนให้น่าสงสัย เหมือนพวกเขากำลังมีแผนลับบางอย่างแอบซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มที่ดูไร้พิษภัยเหล่านั้น

“หืม หรือว่าเจ้ซ่อนผู้ชายไว้ที่ห้อง” คำพูดที่ฟังดูเล่นๆ ของจ้านแต่ก็แฝงแววทะเล้นชวนให้คนฟังถึงกับสะอึกไปหนึ่งจังหวะ

“บ้า ฉันโสดย่ะ”

“เอ...หรือว่า...กลัวพวกเราจะปล้ำเจ้งั้นเหรอ” จ๋ายแกล้งทำเสียงล้อเลียนพลางยักคิ้วข้างหนึ่งขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหัวเราะหึๆ แล้วเสริมต่อแบบไม่ปล่อยให้เธอตั้งหลักได้ทัน “ถ้าเป็นเรื่องนั้น เจ้ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ขืนเราทำอะไรเกินเลยไปจริงๆ ป๊ากับม้ารู้เข้า มีหวังไม่ได้แค่โดนด่า แต่คงโดนจับโยนขึ้นเมรุเผาแบบไม่สวดส่งแน่ๆ”