บททั้งหมดของ ติวรักบทเรียนร้อน: บทที่ 1 - บทที่ 6

“ไม่เอาค่ะแม่ หนูไม่ได้เก่งขนาดที่จะไปสอนใครได้ แล้วหนูก็ไม่อยากยุ่งกับแฝดนรกสองคนนั่นด้วย”[แต่แม่รับปากทางนั้นไปแล้วนะ จะมาบ่ายเบี่ยงเอาตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ คำไหนคำนั้น แม่ไม่อยากเสียคนตอนแก่]บทสนทนาระหว่าง ณิชา หญิงสาววัยยี่สิบสามปี ที่กำลังเตรียมตัวจะอาบน้ำ มือข้างหนึ่งเปิดก๊อกน้ำอุ่นลงอ่าง มืออีกข้างวุ่นอยู่กับการหาผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ แต่ก็ยังไม่วายหนีบมือถือไว้กับไหล่เพื่อคุยกับ นิรมล ผู้เป็นมารดาน้ำเสียงที่ลอดออกมาผสมทั้งความดื้อดึงและประชดประชันเต็มเปี่ยม ทำเอาบรรยากาศในห้องน้ำ ที่เต็มไปด้วยไอน้ำลอยคลุ้ง ยังไม่ร้อนแรงเท่ากับการโต้เถียง ที่ทำให้อุณหภูมิโดยรอบสูงขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่าเมื่อบทสนทนาพูดถึงแฝดนรกลูกชายป้า สุดา ความทรงจำเก่าๆ ก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวทันที ภาพในอดีตตอนที่เธอยังอาศัยอยู่บ้านหลังเก่า ก่อนที่พ่อจะจากไปและแม่จะแต่งงานใหม่ยังคงชัดเจนฝาแฝดคู่นั้นทั้งแสบทั้งซ่า พวกเขาตั้งตัวเป็นหัวโจกประจำซอย คอยยกพวกไล่แกล้งเด็กที่อายุไล่เลี่ยกันอยู่เสมอ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยและท่าทางกร่างๆ ของพวกเขายังติดหูติดตาคิดแล้วก็เบ้ปากมองบนด้วยความหมั่นไส้ทุกครั้งที่นึกถึง เธอยังจำได้

ไม่เพียงแค่สองแฝดที่เซ็งจัด ณิชาเองก็ไม่ต่าง ในใจพร่ำบ่นก่นร้องว่า ไม่ ไม่ ไม่ และไม่! ปฏิเสธการเป็นติวเตอร์สอนภาษาอังกฤษให้กับแฝดนรก ที่เธอไม่ชอบขี้หน้ามาตั้งแต่เด็กบรื๋อ...แค่นึกถึงหน้าจิ้งเหลนยาวๆ ของสองคนนั้นก็อยากเบือนหน้าหนีไปทางทิศตรงข้ามแล้วแต่ถึงอย่างนั้น ทั้งเสียงโทรศัพท์ที่ดังถี่ราวกับไซเรนรถกู้ภัย ทั้งข้อความอ้อนวอนปนขู่เข็ญจากนิรมลดังเข้าหูไม่เว้นแต่ละชั่วโมง เสียงร้องขอที่เริ่มจากอ่อนหวาน ค่อยๆ ขยับไปจนเป็นการวางหมากทางอารมณ์ขั้นสูง รุกเร้าจนเธอแทบจะจนมุม ไม่มีช่องให้หนีไปไหนได้แรงตื๊อของนิรมลจัดว่าเข้าขั้นมือโปร ยิ่งพ่วงกับความเป็นคุณแม่สายเปย์ระดับท็อป เงินหลายหมื่นถูกโอนเข้าบัญชีณิชาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว พอเปิดแอปธนาคารดู ยังไม่ทันเช็กยอดดี ข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นว่านี่คือ ‘เงินมัดจำ’ พร้อมโทรย้ำด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วรู้เลยว่า ไม่มีทางปฏิเสธได้อีกต่อไป หนนี้...ณิชาต้องยอมจำนนโดยไม่มีข้อแม้[ถือว่าแม่ขอนะณิชา แม่รู้ว่าลูกไม่อยากเจอ ไม่อยากสอนเด็กพวกนั้น แต่ ป้าสุดาแกไม่มีใครให้พึ่งแล้วจริงๆ อีกอย่าง...ป้าสุดาแกฝากความหวังไว้กับเรา แม่รู้ว่าลูกไม่ใช่คนใจดำ เอาหน่า..

ในวินาทีนั้น ความคิดของทั้งคู่แทบจะประสานเป็นหนึ่งเดียวกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด มองตาก็รู้ใจ ราวกับสมองส่งสัญญาณตรงกันว่า ผู้หญิงคนนี้น่ารักฉิบหาย น่ารักเหี้ยๆ น่ารักราวกับนางฟ้านางสวรรค์ น่ารักแบบที่พวกเขาไม่สามารถละสายตาจากเธอได้เลยณิชามองใบหน้าของพวกเขาทั้งคู่ที่ยังนิ่งงันเหมือนถูกสตัฟไว้ ราวกับสมองของเด็กหนุ่มทั้งสองยังคงประมวลผลไม่เสร็จเสียที เธออมยิ้มนิดๆ อย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเป็นฝ่ายทักขึ้นก่อน โดยยังคงใช้น้ำเสียงเดิมๆ รูปประโยคคุ้นหู และลีลาการพูดแบบพี่สาวข้างบ้านปากจัด ที่พวกเขาจำได้ไม่มีลืม เพื่อคลายความเกร็งระหว่างกัน…ทั้งของเธอ และของพวกเขา“อะไรกัน ไม่เจอกันแค่ไม่กี่ปี จำฉันไม่ได้แล้วหรือไงยะ”เธอเลิกคิ้วสูงข้างหนึ่ง พลางกระตุกมุมปากยิ้มเย็นๆ ให้ ทั้งท้าทาย ทั้งน่ารักจนพวกเขารู้สึกเหมือนโดนเสน่ห์คุณไสยเข้าเล่นงาน ละสายตาไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียวจ๋ายยกยิ้มมุมปาก เดินเข้ามาทิ้งกายนั่งที่เก้าอี้ตัวตรงกันข้าม ก่อนเสียงหัวเราะเบาๆ จะเล็ดลอดออกมาอย่างอดกลั้นไม่อยู่“แหม จะให้จำได้ยังไงล่ะครับเจ้” เขาหัวเราะพรืดเบาๆ แล้วเท้าคางมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์เต็มตา พูดจายียวน