Chapter 4 - แค่คิดก็เสียววาบ 2/2

เธอถอนหายใจยาวเหยียดอย่างคนจนตรอก หน้าตาเหนื่อยหน่ายปนระอากับสถานการณ์ตรงหน้า แต่จะปฏิเสธก็ใช่ที่ เพราะตอนนั้นเอง เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวเริ่มโปรยปรายลงมา ก่อนจะกลายเป็นสายฝนที่สาดซัดรุนแรงแบบไม่ลืมหูลืมตาในเวลาไม่กี่อึดใจ

เธอเลยจำต้องพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะเร่งฝีเท้าพาทั้งสองวิ่งฝ่าพายุไปยังคอนโดใกล้ๆ ที่อยู่ถัดจากคาเฟ่ไม่ถึงร้อยเมตร เป็นการตัดสินใจที่เธอไม่เต็มใจนัก แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ในสถานการณ์นี้

กระทั่งณิชาพาคู่แฝดขึ้นลิฟต์มาถึงชั้น 35 สภาพของทั้งสามคนช่างน่าเวทนา เปียกมะล่อกมะแล่ก เสื้อผ้าชุ่มโชกจนแนบเนื้อ หยาดน้ำเปียกปรอยหยดลงตามกรอบหน้าและลำคอ สายฝนที่เพิ่งสาดซัดเมื่อครู่เหมือนจะซัดเอาความอดทนของณิชาไปด้วยจนเกือบหมดสิ้น เธอยืนกอดอก หรี่ตาใส่สองแฝดที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่ตรงหน้า

“ยืนตรงนั้นแหละ อย่าก้าวเข้ามาเชียวนะ ฉันเพิ่งถูพื้นไปเมื่อเช้า” น้ำเสียงเด็ดขาดของเธอเรียกให้สองหนุ่มหยุดเท้าอย่างรู้งาน “เดี๋ยวเอาผ้าเช็ดตัวมาให้ ห้ามเดินออกจากพื้นกระเบื้องตรงนั้นเด็ดขาด เข้าใจไหม”

“คร้าบบบ” ทั้งสองขานรับพร้อมกัน ในระหว่างที่สายตาสอดส่ายมองซ้ายมองขวาสำรวจห้องของเธอ

“ให้ตายเถอะ...วันนี้มันวันอะไรของฉันเนี่ย ฟ้าก็มืด ฝนก็ตก คาเฟ่ก็ดันมาปิดเอาดื้อๆ บัดซบจริงๆ” เสียงบ่นของณิชาดังลอดออกมาจากห้องนอน ขณะที่เธอกำลังก้มๆ เงยๆ หาเสื้อคลุมกับผ้าเช็ดตัวในตู้เสื้อผ้า “ทำไมถึงซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้ หรือฉันไปบนอะไรไว้กับศาลไหนแล้วลืมแก้บนรึเปล่านะ”

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากฝั่งหน้าประตู ก่อนที่จ้านจะตะโกนแซวตามหลังด้วยน้ำเสียงเจือขำปนยียวนอย่างสุดจะกลั้น

“เจ้เลิกบ่นได้แล้ว เดี๋ยวแก่เร็วนะ”

“ใช่เจ้ บ่นแบบนี้ ริ้วรอยตีนกาจะถามหาเอานะ ไม่กลัวเหรอ” จ๋ายที่ยืนอยู่ข้างกันก็ไม่พลาดจะเสริมต่อด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเช่นกัน

แน่นอนว่าคำแซวของทั้งคู่ทำเอาคนที่อยู่ในห้องนอนถึงกับชะงัก ก่อนจะฮึดฮัดในลำคออย่างหมั่นไส้

เธอถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับจะถอนเอาความหงุดหงิดค้างคาใจออกไปให้หมดสิ้นจากปอดทีละเฮือก สองมือปลดกระดุมเสื้ออย่างเชื่องช้า รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกจากเสื้อผ้าที่ชุ่มน้ำ ก่อนจะถอดมันออกทีละชิ้นอย่างระมัดระวัง แล้วสวมชุดคลุมขนหนูเนื้อนุ่มซับน้ำให้ตัวแห้ง

เธอเปิดลิ้นชักตู้เสื้อผ้า หยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ออกมา แม้ในหัวจะเต็มไปด้วยเสียงบ่นและคำสบถในใจ แต่ร่างกายก็ขยับไปตามหน้าที่ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง พร้อมผ้าผืนนุ่มสองผืนในอ้อมแขน ตั้งใจจะยื่นให้สองหนุ่มที่รออยู่ตรงประตูด้วยหัวใจที่เธอพยายามจะนิ่ง...แต่ไม่รู้ว่าจะนิ่งได้นานแค่ไหน

เพราะภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า ช่างเหนือความคาดหมายเสียจนเธอต้องชะงักเท้า ตาค้างอย่างห้ามไม่อยู่ ตอนนี้พวกเขายืนอยู่ตรงหน้าประตูในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่า เสื้อผ้าที่เคยสวมถูกกองไว้อย่างลวกๆ ข้างเท้า

กล้ามอกแน่นกระชับรับกับแสงไฟในห้องที่สาดส่อง เกิดเงาไล้บางๆ ช่วยขับเน้นส่วนเว้าโค้งของกล้ามเนื้อให้เด่นชัดยิ่งขึ้น เส้นสายลายกล้ามเนื้อบริเวณหัวไหล่ ไล่ลงมาสู่ท้องแขนและหน้าท้องมีความแข็งแรงแต่ไม่แข็งกระด้าง ดูเป็นลอนละมุนละไมราวกับงานประติมากรรมที่ผ่านการแกะสลักมาอย่างดี

ยิ่งไปกว่านั้น รอยสักลวดลายซับซ้อนที่แทรกตัวอยู่ตามแผงอก สีข้าง และช่วงต้นแขนด้านบน ยิ่งทำให้ภาพตรงหน้าชวนให้หลงใหลยิ่งกว่าเดิม ทุกองค์ประกอบประดุจงานศิลป์ที่ถูกสรรค์สร้างบนเรือนกายของชายหนุ่ม ที่ทั้งดูเท่และกระชากใจในคราวเดียว

ณิขาพยายามปั้นสีหน้าให้ดูสงบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ กลั้นลมหายใจลึกๆ หวังให้หัวใจที่กำลังเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งสงบลงบ้างสักเสี้ยววินาที ทว่าเสียงตุบตับที่ดังก้องอยู่ภายในอกกลับยิ่งเร่งจังหวะถี่รัวทุกครั้งที่สายตาเผลอไล้ไปตามแนวกล้ามเนื้อและลวดลายรอยสักบนแผงอกของสองหนุ่มตรงหน้า

นั่นยังไม่รวมถึงช่วงล่างที่เหลือเพียงกางเกงในทรงบ็อกเซอร์เนื้อผ้าบางแนบสนิทไปกับสรีระ สีขาวสะอาดสะอ้านที่ยิ่งขับเน้นให้เห็นความนูนแน่นที่ซ่อนอยู่ภายในให้ชัดเจนจนไม่ต้องเดา ไหนจะขนอ่อนที่ลามไหลจากกลางกายไปยังใต้สะดือ

เธอเพียงแค่เหลือบตามองผ่านๆ ก็ต้องรีบเบือนหน้าหนี เพราะความคิดลามกเริ่มแล่นวาบเข้ามาในหัว ตอนมันสงบยังนูนเด่นขนาดนี้ แล้วถ้าหากมันตื่นตัวขึ้นมาล่ะ จะอวบอ้วน หรือยาวใหญ่แค่ไหนกันนะ

บ้าจริง...แค่คิดก็เสียวท้องน้อยขึ้นมาซะอย่างนั้น!