LOGINเขาเบี่ยงตัวหลบจากนั้นการชกต่อยของลูกผู้ชายก็เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด แชยองเดินเลี่ยงไปยืนห่างออกมานิดหน่อยเพื่อสังเกตุการณ์ ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน...ทำไมถึงมาช่วยเหลือเธอทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแต่เขาชกต่อยเก่งจริงๆ
เมื่อแชยองเห็นว่าเขากำลังจะเพลี่ยงพล้ำก็เลยมองหาอาวุธเพื่อช่วยเหลือเขาอีกแรง โชคดีที่แถวนั้นมีท่อนไม้วางระเกะระกะอยู่จึงไปหยิบขึ้นมาอันหนึ่งเลือกเอาอันที่ขนาดเหมาะมือ จากนั้นก็ตะโกนบอกให้ชายคนที่มาช่วยเธอให้หลบไป
“หลบไป...ฉันจัดการเอง” แชยองใช้ไม้ฟาดลงไปโดยใช้แรงทั้งหมดที่มี แต่ว่าเธอกะพลาดคนที่รับไม้หน้าสามอันนั้นกลับกลายเป็นเขาหาใช่คนที่เธอเล็งเอาไว้
“โอ๊ย” แชยองได้ยินเสียงเขาร้องออกมา
“ตายแล้วฉันขอโทษฉันไม่ได้ตั้งใจจะตีคุณ” แล้วก็ต้องตกใจเพราะว่าที่ใบหน้าของเขามีเลือดไหลจากปลายคิ้วและไหลเป็นทางยาวลงมาตามใบหน้า
“อย่ายุ่งหลบไปเร็วเข้าเดี๋ยวก็เจ็บตัวอีกหรอก เรื่องแค่นี้ผมจัดการได้ไม่ต้องเป็นห่วง”
แชยองรีบไปยืนหลบพร้อมกับเอาใจช่วยเขาอยู่ห่างๆ เขาเก่งจริงๆ ด้วย เพราะหลังจากนั้นไม่นานเขาก็สามารถจัดการกับพวกนักเรียนโรงเรียนโฮปซะจนไอ้พวกนั้นสะบักสะบอม วิ่งแตกกระเจิงหนีกันไปคนละทิศคนละทาง แชยองรีบทิ้งไม้หน้าสามแล้วเข้าไปประคองเขาเอาไว้เมื่อเห็นว่าเขาทรุดลงไปกองอยู่กับพื้น
“คุณเป็นยังไงบ้าง”
“ผมไม่เป็นไร”
“ลุกไหวไหมฉันจะช่วยพยุงคุณเองเกาะบ่าของฉันไว้นะ” เธอช่วยประคองเขาให้ลุกขึ้นพอเห็นว่าเขาสามารถพยุงตัวได้แล้ว ก็เดินไปเก็บกระเป๋าและหนังสือเรียนของตัวเอง จากนั้นก็จะมาพยุงตัวเขาอีกแรงแต่เขาปฏิเสธ
“คุณไม่ต้องช่วยพยุงผมหรอกผมเดินเองได้”
“แผลที่คิ้วของคุณเป็นยังไงบ้างฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาลนะ”
“ไม่ต้องหรอกครับ แผลเพียงแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอกไกลหัวใจนัก”
“คุณแน่ใจนะว่าไม่ต้องให้ฉันพาไปทำแผลที่โรงพยาบาล”
“แน่ใจสิ”
“แต่ว่าเลือดคุณไหลเยอะมากจนน่ากลัว” แล้วแชยองก็เปิดกระเป๋าเพื่อหาผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กสีขาวมายื่นส่งให้เขา เพื่อที่จะได้ใช้ซับเลือดที่ใบหน้าของเขา
“ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ฉันรับรองเรื่องความสะอาดฉันยังไม่ได้ใช้เลยคุณเอาไปเช็ดเลือดที่....” แชยองชี้ไปที่หัวคิ้วของตัวเองเพื่อบอกเขาเป็นนัยๆ ว่าให้เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าของเธอเช็ดเลือดที่ใบหน้า แต่เมื่อเขายังไม่ยื่นมือมารับผ้าเช็ดหน้าที่เธอยื่นให้ แชยองก็เลยจับมือของเขาแบออกแล้ววางผ้าเช็ดหน้าของตัวเองลงไป
“ไม่ต้องหรอก”
“ไม่ต้องเกรงใจฉัน” เมื่อเห็นเขายังเฉยเธอก็เลยเอาผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นกลับมาเช็ดเลือดบนใบหน้าของเขาด้วยตัวเอง และในขณะที่กำลังจะทิ้งผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเขากลับขอเป็นคนเก็บไว้ซะเอง
“จะเก็บไว้ทำไมเปื้อนเลือดเยอะขนาดนี้ ซักออกหรือเปล่าก็ไม่รู้”
“ถ้าคุณไม่เอา...ผมจะขอเก็บผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ไว้เอง” จีเฮก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงได้ขอผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นจากเธอแชยองยักไหล่
“ก็ได้ตามใจคุณ...แต่ฉันไม่เข้าใจว่าคุณจะเก็บไว้ทำไม” เขาไม่ตอบเธอเพียงแต่ยิ้มมุมปากให้เธอ สายตาของเขายามมองมาที่เธอดูอบอุ่น
“ถ้าคุณไม่ยอมให้ฉันพาคุณไปโรงพยาบาล ก็ให้ฉันเป็นคนทำแผลให้คุณนะ”
“ผมไม่เป็นไรจริงๆ คุณไม่ต้องเป็นห่วง”
“ไม่ได้หรอกที่คุณต้องเจ็บตัวแบบนี้ก็เพราะช่วยฉัน...เพราะฉะนั้นฉันควรจะทำแผลให้คุณ” เขายิ้มให้เธออย่างอบอุ่น
“ดื้อซะด้วย” เขาพูดแต่ยังไม่หยุดยิ้มตายิ่งแพรวพราวกว่าเดิม
“ตกลงคุณยอมให้ฉันทำแผลให้คุณแล้วใช่ไหม ถ้างั้นเดี๋ยวเราแวะร้านมินิมาร์ทข้างหน้านี้ก่อน ฉันจะได้เข้าไปซื้ออุปกรณ์การทำแผลมาทำแผลให้” จากนั้นแชยองก็วิ่งนำเข้าไปในร้านสะดวกซื้อเพื่อเลือกซื้ออุปกรณ์ที่ต้องการ โดยไม่ลืมที่จะซื้อน้ำดื่มสำหรับตัวเองและซื้อเผื่อแผ่ไปถึงเขาด้วย
หลังจากจ่ายเงินเสร็จเธอก็พาเขามาหาที่นั่งทำแผลซึ่งก็อยู่ไม่ไกลจากบริเวณนั้นมากนัก แชยองฉุดให้เขานั่งลงจากนั้นก็เริ่มลงมือล้างแผลให้เขาตลอดเวลาที่ทำแผลให้นั้น แชยองทำหน้าราวกับว่าเป็นคนเจ็บซะเอง บางครั้งยังส่งเสียงร้องเบาๆ ออกมาอีกด้วยอีกทั้งยังชวนเขาคุยในขณะที่กำลังนั่งทำแผลให้อีกด้วย
“คุณไม่เจ็บบ้างหรือไง”
“เรื่องเล็กน้อย”
“นั่นสินะ...ฉันไม่ได้ยินเสียงคุณร้องสักแอะ”
“ก็คุณร้องแทนผมไปแล้วนี่” หญิงสาวหัวเราะแก้เก้อก่อนที่จะชวนคุยต่อ
“ปกติคุณชอบหาเรื่องใส่ตัวแบบนี้เสมอเหรอ”
“ไม่เห็นมีอะไรต้องอายเลย...ก็เราสัญญาว่าจะแต่งงานกันหรือว่าเธอจำไม่ได้” “มันก็จริงแต่ว่ายังเร็วไปที่จะพูดเรื่องนี้ในตอนนี้” จีเฮเอื้อมมือไปลูบแก้มขาวนวลของแฟนสาว “ว่าแต่หมอจะให้พี่จีเฮออกจากโรงพยาบาลเมื่อไร” “ทำไมหรือว่าเบื่อที่จะต้องคอยดูแลพี่” “เปล่าซะหน่อยก็แค่อยากรู้...พี่จะมีโอกาสกลับมาเล่นบาสได้อีกหรือเปล่า” “พี่แทฮยอนบอกว่าไม่มีปัญหานะแต่คงต้องรอให้ถอดเฝือกออกก่อน และอาจจะต้องทำกายภาพบำบัดสักพักแต่ก็ยังสามารถกลับมาเล่นกีฬาที่พี่รักได้เหมือนเดิม” “ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย วันนี้อากาศดีพี่จีเฮจะออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยไหม” “ก็ดีเหมือนกันนะถ้าเธอไม่เบื่อที่จะดูแลพี่ซะก่อน” “รอเดี๋ยวนะเดี๋ยวจะไปขอรถเข็นจากพยาบาลและจะมาพาพี่ออกไป” พูดจบก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันที หลังจากนั้นไม่นานแชยองก็เข็นเก้าอี้รถเข็นของจีเฮมาหยุดอยู่ที่สวยหย่อม ซึ่งอยู่ด้านข้างตึกที่เขาพักทั้งคู่พูดจาหยอกล้อและหัวเราะกันอย่างมีความสุข จนทำให้ผู้มาใหม่สองคนทนไม่ได้ต้องเอ่ยปากแซ็ว
“พี่ขอโทษ” “ช่างเถอะยังไงเรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว ที่สำคัญตอนนี้พี่ก็อยู่เคียงข้างฉันแล้ว” “แชยองเธอคงจะไม่ได้ชอบมินซอนมันจริงๆ ใช่ไหม” “ทำไมล่ะพี่มินซอนเขาเป็นคนนิสัยดี หน้าตาก็ดี เรียนหนังสือและเล่นกีฬาเก่งอีกต่างหาก คุณสมบัติเพียบพร้อมแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ แล้วทำไมฉันจะตกหลุมรักเขาบ้างไม่ได้” จีเฮฟังจบก็หน้าจ๋อยไปทันทีแชยองแอบยิ้มไม่ให้เขาเห็น “แต่ที่ฉันไม่ได้รักเขานั่นก็เป็นเพราะหัวใจของฉัน ไม่มีที่ว่างสำหรับผู้ชายคนไหนทั้งนั้นนอกจาก...” “นอกจากอะไร” “รู้คำตอบอยู่แล้วยังจะมาถามอีก” “พี่อยากฟังจากปากของเธออีกครั้ง” “นอกจากผู้ชายที่ชื่อยุนจีเฮคนนี้น่ะสิ” ทั้งคู่ยิ้มให้แก่กันจีเฮดึงตัวแชยองเข้ามาไว้ในอ้อมกอด “พี่ชักอยากจะแต่งงานกับเธอเร็วๆ ซะแล้ว” “แต่งงาน! พูดเป็นเล่นเราสองคนยังเรียนไม่จบเลยนะ” “นั่นสิสงสัยพี่จะต้องติวเข้มให้เราอย่างหนักซะแล้ว เราจะได้เรียนจบไวๆ จะได้แต่งงานกันซะที” “อะไรนะติวเข้ม!” แชยองผละออกจากอ้อมกอดพร้อมกับส่ายหน
เมื่อมินซอนฟังจบก็รู้เลยว่าเขาไม่มีทางที่จะเข้าไปแทรกกลางระหว่างความรักของจีเฮกับแชยองได้อีก ไม่น่าเชื่อว่าพวกเขาจะรักกันมากขนาดนี้ มินซอนจับมือของแชยองเอาไว้ “พี่ยกโทษให้เธอและขอให้เธอมีความสุขกับความรักที่เธอเลือก” “ขอบคุณค่ะ” แชยองพูดพร้อมกับยิ้มให้เขาอย่างสดใส “นี่ดีนะที่พี่รู้ความจริงเร็วถ้าพี่รู้เรื่องช้ากว่านี้ บางทีพี่อาจจะเห็นแก่ตัวไม่ยอมปล่อยเธอให้จีเฮง่ายๆ แบบนี้” ทั้งคู่ยิ้มให้แก่กันถึงแม้ว่ารอยยิ้มของมินซอนจะไม่ค่อยสดใสนัก แต่ใช้เวลาอีกสักพักก็คงจะดีขึ้นเองให้เวลาเป็นตัวรักษาแผลใจก็ละกัน “ลงมาหาพี่แบบนี้แล้วจีเฮไม่ว่าเอาเหรอ” “ไม่รู้เหมือนกันพอยูจินบอกว่าพี่มาที่นี่และกลับไปแล้วฉันก็รีบตามลงมาทันที” “ถ้างั้นก็กลับขึ้นไปได้แล้วป่านนี้จีเฮมันคงจะรอเธออยู่” “แล้วพี่ล่ะคะ” “พี่ก็จะกลับเหมือนกันแยกกันตรงนี้นะ” แชยองพยักหน้าและเดินไปส่งมินซอนที่รถมอเตอร์ไซด์ของเขา โบกมือให้เขาก่อนจะเดินกลับขึ้นไปที่ห้องพักของพี่จีเฮ เมื่อขึ้นไปถึงห้องพักก็พบแต่นางพยาบาลที่มาเ
“จะถามให้ได้อะไรขึ้นมา” “ก็ตอบมาก่อนสิ” “เป็นความจริง...ความรักที่แชยองมีให้พี่จีเฮมีอยู่จริงและมันไม่เคยเปลี่ยนแปลง แม้แต่ตอนที่ฉันกำลังโกรธพี่มากแค่ไหนก็ตาม ฉันก็ยังคงรักพี่มากมายเหมือนเช่นเดิม” “พี่ก็รักเธอนะแชยอง...รักมาก...และขอโทษสำหรับความผิดทุกอย่างที่ผ่านมายกโทษให้พี่ได้ไหม” แชยองพยักหน้าแทนคำตอบ หนุ่มสาวทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าตลอดเวลาที่คุยกันนั้น ยังมีอีกหนึ่งคนที่ได้รับรู้ความรู้สึกของพวกเขา และเห็นภาพความรักของทั้งคู่ผ่านกระจกบานเล็กตรงหน้าประตู มินซอนรู้สึกเจ็บปวดกับภาพที่เห็นและสิ่งที่ได้ยิน ถึงแม้เขาจะคาดคะเนอยู่ในใจแล้วว่าเรื่องมันจะต้องเป็นแบบนี้ แต่เขาก็ยังแอบหวังว่าบางทีแชยองอาจจะรักและเลือกเขาแทนที่จะเป็นจีเฮ แต่มันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดเท้าพาเขาเดินกลับไปทางเดิมแทนที่จะเปิดประตูเข้าไปในห้อง มินซอนเดินสวนกับอึนซองและยูจินแต่ไม่ได้หยุดพูดจาทักทายอะไร “พี่อึนซอง...พี่มินซอนเขามาเยี่ยมพี่จีเฮเหรอ” “ใครจะไปรู้แต่ก็คงเป็นแบบนั้นล่ะมั้ง” “แล้วทำไมเขาต้องมีท่าทางแป
“พูดยังกับว่าในห้องนั้นไม่มีที่ให้เขานอน ถ้าแชยองง่วงก็คงจะหาที่นอนเองนั่นแหละ คุณไม่ต้องไปห่วงคนอื่นหรอกห่วงตัวเองเถอะ เพลียจนแทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้วยังฝืนอีก” “คุณเป็นห่วงผมเหรอจินยอง” “ฉันก็แค่พูดในฐานะเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเท่านั้น เอาเป็นว่าดื่มกาแฟเสร็จก็กลับไปนอนพักซะเข้าใจไหม ฉันต้องกลับไปทำงานต่อละไปก่อนนะ” จินยองลุกขึ้นยืนแต่ก่อนที่จะเดินไปนั้นเธอได้หันกลับมาพูดกับแทฮยอนอีกครั้ง “ขอบคุณสำหรับกาแฟ” แทฮยอนมองจินยองจนเธอเดินลับตาพร้อมกับเห็นด้วยกับความคิดของเธอ เขาควรจะกลับไปนอนพักผ่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ ส่วนจินยองเมื่อแยกจากแทฮยอนก็โทรไปบอกคุณน้าทั้งสองของแชยองว่าคืนนี้แชยองจะไม่กลับไปนอนบ้านเพราะจะอยู่เฝ้าจีเฮที่นี่ และบอกให้ท่านทั้งสองคนวางใจไม่ต้องเป็นห่วงแชยองเพราะคืนนี้เธอต้องอยู่เวรจะทำหน้าที่ดูแลแชยองให้เอง ปลายสายถามถึงอาการของจีเฮอยู่สักพักก็วางสายไป เช้าวันต่อมา... จีเฮเริ่มรู้สึกตัวเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองรอบตัวพร้อมกับคิดทบทวน จำได้ว่าครั้งสุดท้ายก่อนที่จะสติดับวูบไปนั้นเขาได้วิ่งเข้
“ฉันได้ยินว่าคุณเป็นหนึ่งในทีมแพทย์ที่เข้าผ่าตัดเขา” “ใช่ตอนที่ได้ยินว่าเขาถูกส่งตัวมาที่นี่ผมไม่คิดว่าเขาจะอาการสาหัสขนาดนี้ จินยองคุณรู้ไหมว่าตอนนั้นผมรู้สึกกลัวมากแค่ไหน เพราะถ้าจีเฮเป็นอะไรไปล่ะก็ผมไม่รู้จะบอกกับพ่อแม่ของเขาว่ายังไงดี” “แล้วคุณโทรบอกพ่อกับแม่ของจีเฮหรือยังคะ” แทฮยอนพยักหน้า “บอกแล้วพวกท่านบอกว่าจะรีบเดินทางมาที่นี่ทันที” “แล้วคืนนี้คุณอยู่เวรเหรอ” “เปล่าแต่ผมต้องอยู่ดูอาการของจีเฮ” “ฉันว่าคุณควรจะกลับไปนอนพักผ่อนซะบ้างนะ” “กลับไปตอนนี้ก็ใช่ว่าผมจะนอนหลับ ตราบใดที่จีเฮยังไม่ฟื้นผมก็ไม่วางใจว่าเขาจะปลอดภัย” “ถ้าอย่างนั้นไปดื่มกาแฟหน่อยไหม คราวที่แล้วคุณเลี้ยงกาแฟฉันคราวนี้ขอฉันเลี้ยงกาแฟคุณคืนบ้าง แต่คงจะต้องเป็นกาแฟกระป๋องนะเพราะฉันโอ้เอ้อยู่นานไม่ได้ต้องกลับไปทำงานต่อ” แต่แทฮยอนยังไม่ได้ตอบรับหรือตอบปฏิเสธประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง สองหนุ่มสาวต่างพร้อมใจกันหันไปมองในทิศทางนั้นแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อพบผู้ที่เข้ามาใหม่ “แชยอง” แทฮยอนกับจินยองเอ







