LOGINหลังโรงเรียนเลิกแชยองก็ไปส่งยูจินที่บ้าน เมื่อยูจินเดินเข้าไปในบ้านแชยองจึงเดินกลับออกมาเพื่อที่จะขึ้นรถกลับบ้านของตัวเอง แต่เดินมาได้สักพักแชยองก็รู้สึกเหมือนมีคนสะกดรอยตาม เมื่อหันกลับไปมองก็ไม่เห็นใครเดินตามมาสักคน
แชยองเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นและเมื่อเดินเลี้ยวมาได้ก็รีบหลบมุม ทำให้พวกที่เดินตามมาพยายามมองหาเธอ
“นักเรียนชายโรงเรียนโฮปนี่นา ทำไมคนพวกนี้ถึงได้สะกดรอยตามเรา” แชยองก็ได้ยินนักเรียนชายพวกนั้นพูดกันถึงตัวเธอ
“หายไปไหนแล้วเมื่อกี้ยังเห็นเดินอยู่ข้างหน้าเลยนี่นา ทำไมถึงได้หายตัวไปเร็วนัก” แชยองเดินออกมาจากที่ซ่อนตัวและเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังพวกมัน
“พวกแกสะกดรอยตามฉันมาทำไม”
“เฮ้ย!! มันไปหลบอยู่นี่เองพวกเราถึงมองไม่เห็น” เด็กนักเรียนชายกลุ่มนั้นซึ่งมาด้วนกันสี่คนเดินเข้ามายืนประจันหน้ากับเธอ แชยองเผชิญหน้าพวกนั้นอย่างไม่เกรงกลัว
“ที่พวกแกเดินตามฉันมามีปัญหาอะไร”
“พูดตรงดี เราก็จะไม่อ้อมค้อมเมื่อวานเธอกับเพื่อนของเธอ ไปทำความผิดอะไรเอาไว้”
“ทำความผิดงั้นเหรอ? ไม่มีนะ” แชยองตอบกลับไปด้วยท่าทีกวนประสาทพวกมันเช่นกัน
“ใครบอกว่าไม่มี ก็เมื่อวานเย็นเธอกับเพื่อนของเธอ ยกพวกไปรังแกนักเรียนโรงเรียนจินยองจำไม่ได้หรือไง”
“พวกแกพูดบ้าอะไรใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายรังแก...ถ้าจะพูดให้ถูกฉันกับเพื่อนต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกนักเรียนโรงเรียนจินยองรังแก แต่ว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องของโรงเรียนจินยองกับโรงเรียนยองซอน พวกนายมาเกี่ยวอะไรด้วยห๊า” แชยองพูดโต้กลับไปอย่างไม่ลดละหรือเกรงกลัว ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ชายและคนเยอะกว่า
ก็ตาม
“จะไม่ให้เรายุ่งเกี่ยวได้ยังไง ก็ในเมื่อฉันเป็นพี่ชายของจินอา”
“จินอาคนที่เป็นหัวโจกของกลุ่มน่ะเหรอ”
“ใช่ผู้หญิงบอบบางคนนั้น ที่เธอกับเพื่อนของเธอรุมทำร้ายจนบาดเจ็บ”
“หา! นายเรียกยัยจินอาว่าอะไรนะ...ผู้หญิงบอบบาง งั้นเหรอ ไม่ใช่ล่ะมั้งที่ถูกน่าจะเรียกว่า หญิงถึกสุดโหด จะเหมาะสมกว่านะ”
“นังนี่ปากดีนักอยากเจ็บตัวมากใช่ไหม...รู้เอาไว้ซะด้วยว่าเป็นเพราะพวกแกสองคน ทำให้จินอาบาดเจ็บจนถึงขนาดต้องเข้าไปนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล”
“ขนาดนั้นเลย...แล้วที่พวกแกยกพวกมาวันนี้ ก็เพื่อจะมาแก้แค้นแทนน้องสาวของนายว่างั้นเถอะ”
“ใช่ใครที่รังแกจินอาจะต้องได้รับบทเรียนอย่างสาสม”
“แกเป็นลูกผู้ชายหรือเปล่าคิดจะรุมผู้หญิงก็ได้ด้วย ฉันว่าพวกแกไปถอดกางเกงแล้วเปลี่ยนมาใส่กระโปรงจะเหมาะกว่านะ”
“อย่ามัวแต่ไปฟังมันพูดอยู่เลยลูกพี่ ลุยเลยดีกว่าปากดีแบบนี้ต้องสั่งสอนให้เข็ด” และแล้วการตะลุมบอนกันก็เริ่มต้นขึ้น แชยองไม่มีความกลัวที่ต้องเผชิญหน้ากับพวกนักเรียนชายโรงเรียนโฮปเลย ถึงแม้จะรู้ดีว่าตนเองจะต้องตกเป็นฝ่ายรองแต่ก็หากลัวไม่
ในขณะที่กำลังตะรุมบอนกันอยู่นั้น...พวกนักเรียนชายเข้ามาจับตัวของเธอเอาไว้เพื่อไม่ให้ดิ้น ก่อนที่อีกคนจะต่อยไปที่ท้องของแชยองอย่างแรงจนแทบทรุดลงกับพื้น แต่ดีที่พวกมันสองคนช่วยกันพยุงแขนของเธอไว้ทั้งสองข้าง สติของแชยองเลือนรางเต็มทีเรื่องราวกำลังจะแย่ถ้าไม่มีเสียงขัดขึ้นมาซะก่อน
“พวกนายทำอะไรกัน...น่าไม่อายรังแกได้แม้กระทั่ง...ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง” เสียงของผู้มาใหม่ทำให้กลุ่มนักเรียนโรงเรียนโฮปหันไปดู แล้วพวกมันก็พบกับชายหนุ่มหน้าตาดีผิวขาวสะอาด ริมฝีปากหยักได้รูป จมูกโด่งเป็นสันรับกับใบหน้าเรียว คิ้วเข้มกับดวงตาคมคู่นั้นทำให้ใบหน้านั้นดูหล่อเหลาราวกับเทพบุตรทรงผมด้านหน้ามีผมปรกตกลงมาปิดบังหน้าผากยืนจังก้าอยู่
“พวกเราจะทำอะไรมันก็เป็นเรื่องของเราไม่ใช่ธุระกงการอะไรของนาย ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็รีบไปซะอย่ามาเจ๋อเรื่องของคนอื่น”“ใช่ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็รีบไสหัวไปซะ” แต่หนุ่มคนนั้นหาได้ขยับตัวไปไหน เขากลับสั่งไอ้พวกนักเรียนนักเลงอันธพาลพวกนั้นด้วยน้ำเสียงดุดัน
“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้...ถ้าพวกนายอยากที่จะชกต่อยนักล่ะก็มาสู้กับฉันดีกว่า...ไปรังแกผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้แบบนั้นมันจะสนุกอะไร ต้องชกต่อยกับผู้ชายด้วยกันสิถึงจะสนุก”
“ได้ถ้านายอยากลองดีกับพวกเรา แล้วนายจะรู้ว่าตัวเองคิดผิดที่เข้ามายุ่งกับเรื่องนี้”
“แล้วผู้หญิงคนนี้ล่ะพี่เอาไงดี”
“ปล่อยมันกองเอาไว้ตรงนั้น” ลูกน้องทั้งสองคนปล่อยตัวแชยองเธอทรุดลงไปกองกับพื้น เธอไม่มีแรงแม้แต่จะพยุงตัวลุกขึ้นยืน แล้วผู้ชายคนที่เข้ามาช่วยเธอก็เดินเข้ามาพยุงให้ลุกขึ้น เขาถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย
“ลุกขึ้นไหวไหม”
เธอพยักหน้าให้เขาแล้วก็ต้องรีบร้องบอกให้เขาระวัง เพราะพวกนักเรียนโรงเรียนโฮปกำลังจะเล่นงานเขาตอนที่เขาเผลอ
“ระวัง”
“ไม่เห็นมีอะไรต้องอายเลย...ก็เราสัญญาว่าจะแต่งงานกันหรือว่าเธอจำไม่ได้” “มันก็จริงแต่ว่ายังเร็วไปที่จะพูดเรื่องนี้ในตอนนี้” จีเฮเอื้อมมือไปลูบแก้มขาวนวลของแฟนสาว “ว่าแต่หมอจะให้พี่จีเฮออกจากโรงพยาบาลเมื่อไร” “ทำไมหรือว่าเบื่อที่จะต้องคอยดูแลพี่” “เปล่าซะหน่อยก็แค่อยากรู้...พี่จะมีโอกาสกลับมาเล่นบาสได้อีกหรือเปล่า” “พี่แทฮยอนบอกว่าไม่มีปัญหานะแต่คงต้องรอให้ถอดเฝือกออกก่อน และอาจจะต้องทำกายภาพบำบัดสักพักแต่ก็ยังสามารถกลับมาเล่นกีฬาที่พี่รักได้เหมือนเดิม” “ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย วันนี้อากาศดีพี่จีเฮจะออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยไหม” “ก็ดีเหมือนกันนะถ้าเธอไม่เบื่อที่จะดูแลพี่ซะก่อน” “รอเดี๋ยวนะเดี๋ยวจะไปขอรถเข็นจากพยาบาลและจะมาพาพี่ออกไป” พูดจบก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันที หลังจากนั้นไม่นานแชยองก็เข็นเก้าอี้รถเข็นของจีเฮมาหยุดอยู่ที่สวยหย่อม ซึ่งอยู่ด้านข้างตึกที่เขาพักทั้งคู่พูดจาหยอกล้อและหัวเราะกันอย่างมีความสุข จนทำให้ผู้มาใหม่สองคนทนไม่ได้ต้องเอ่ยปากแซ็ว
“พี่ขอโทษ” “ช่างเถอะยังไงเรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว ที่สำคัญตอนนี้พี่ก็อยู่เคียงข้างฉันแล้ว” “แชยองเธอคงจะไม่ได้ชอบมินซอนมันจริงๆ ใช่ไหม” “ทำไมล่ะพี่มินซอนเขาเป็นคนนิสัยดี หน้าตาก็ดี เรียนหนังสือและเล่นกีฬาเก่งอีกต่างหาก คุณสมบัติเพียบพร้อมแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ แล้วทำไมฉันจะตกหลุมรักเขาบ้างไม่ได้” จีเฮฟังจบก็หน้าจ๋อยไปทันทีแชยองแอบยิ้มไม่ให้เขาเห็น “แต่ที่ฉันไม่ได้รักเขานั่นก็เป็นเพราะหัวใจของฉัน ไม่มีที่ว่างสำหรับผู้ชายคนไหนทั้งนั้นนอกจาก...” “นอกจากอะไร” “รู้คำตอบอยู่แล้วยังจะมาถามอีก” “พี่อยากฟังจากปากของเธออีกครั้ง” “นอกจากผู้ชายที่ชื่อยุนจีเฮคนนี้น่ะสิ” ทั้งคู่ยิ้มให้แก่กันจีเฮดึงตัวแชยองเข้ามาไว้ในอ้อมกอด “พี่ชักอยากจะแต่งงานกับเธอเร็วๆ ซะแล้ว” “แต่งงาน! พูดเป็นเล่นเราสองคนยังเรียนไม่จบเลยนะ” “นั่นสิสงสัยพี่จะต้องติวเข้มให้เราอย่างหนักซะแล้ว เราจะได้เรียนจบไวๆ จะได้แต่งงานกันซะที” “อะไรนะติวเข้ม!” แชยองผละออกจากอ้อมกอดพร้อมกับส่ายหน
เมื่อมินซอนฟังจบก็รู้เลยว่าเขาไม่มีทางที่จะเข้าไปแทรกกลางระหว่างความรักของจีเฮกับแชยองได้อีก ไม่น่าเชื่อว่าพวกเขาจะรักกันมากขนาดนี้ มินซอนจับมือของแชยองเอาไว้ “พี่ยกโทษให้เธอและขอให้เธอมีความสุขกับความรักที่เธอเลือก” “ขอบคุณค่ะ” แชยองพูดพร้อมกับยิ้มให้เขาอย่างสดใส “นี่ดีนะที่พี่รู้ความจริงเร็วถ้าพี่รู้เรื่องช้ากว่านี้ บางทีพี่อาจจะเห็นแก่ตัวไม่ยอมปล่อยเธอให้จีเฮง่ายๆ แบบนี้” ทั้งคู่ยิ้มให้แก่กันถึงแม้ว่ารอยยิ้มของมินซอนจะไม่ค่อยสดใสนัก แต่ใช้เวลาอีกสักพักก็คงจะดีขึ้นเองให้เวลาเป็นตัวรักษาแผลใจก็ละกัน “ลงมาหาพี่แบบนี้แล้วจีเฮไม่ว่าเอาเหรอ” “ไม่รู้เหมือนกันพอยูจินบอกว่าพี่มาที่นี่และกลับไปแล้วฉันก็รีบตามลงมาทันที” “ถ้างั้นก็กลับขึ้นไปได้แล้วป่านนี้จีเฮมันคงจะรอเธออยู่” “แล้วพี่ล่ะคะ” “พี่ก็จะกลับเหมือนกันแยกกันตรงนี้นะ” แชยองพยักหน้าและเดินไปส่งมินซอนที่รถมอเตอร์ไซด์ของเขา โบกมือให้เขาก่อนจะเดินกลับขึ้นไปที่ห้องพักของพี่จีเฮ เมื่อขึ้นไปถึงห้องพักก็พบแต่นางพยาบาลที่มาเ
“จะถามให้ได้อะไรขึ้นมา” “ก็ตอบมาก่อนสิ” “เป็นความจริง...ความรักที่แชยองมีให้พี่จีเฮมีอยู่จริงและมันไม่เคยเปลี่ยนแปลง แม้แต่ตอนที่ฉันกำลังโกรธพี่มากแค่ไหนก็ตาม ฉันก็ยังคงรักพี่มากมายเหมือนเช่นเดิม” “พี่ก็รักเธอนะแชยอง...รักมาก...และขอโทษสำหรับความผิดทุกอย่างที่ผ่านมายกโทษให้พี่ได้ไหม” แชยองพยักหน้าแทนคำตอบ หนุ่มสาวทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าตลอดเวลาที่คุยกันนั้น ยังมีอีกหนึ่งคนที่ได้รับรู้ความรู้สึกของพวกเขา และเห็นภาพความรักของทั้งคู่ผ่านกระจกบานเล็กตรงหน้าประตู มินซอนรู้สึกเจ็บปวดกับภาพที่เห็นและสิ่งที่ได้ยิน ถึงแม้เขาจะคาดคะเนอยู่ในใจแล้วว่าเรื่องมันจะต้องเป็นแบบนี้ แต่เขาก็ยังแอบหวังว่าบางทีแชยองอาจจะรักและเลือกเขาแทนที่จะเป็นจีเฮ แต่มันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดเท้าพาเขาเดินกลับไปทางเดิมแทนที่จะเปิดประตูเข้าไปในห้อง มินซอนเดินสวนกับอึนซองและยูจินแต่ไม่ได้หยุดพูดจาทักทายอะไร “พี่อึนซอง...พี่มินซอนเขามาเยี่ยมพี่จีเฮเหรอ” “ใครจะไปรู้แต่ก็คงเป็นแบบนั้นล่ะมั้ง” “แล้วทำไมเขาต้องมีท่าทางแป
“พูดยังกับว่าในห้องนั้นไม่มีที่ให้เขานอน ถ้าแชยองง่วงก็คงจะหาที่นอนเองนั่นแหละ คุณไม่ต้องไปห่วงคนอื่นหรอกห่วงตัวเองเถอะ เพลียจนแทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้วยังฝืนอีก” “คุณเป็นห่วงผมเหรอจินยอง” “ฉันก็แค่พูดในฐานะเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเท่านั้น เอาเป็นว่าดื่มกาแฟเสร็จก็กลับไปนอนพักซะเข้าใจไหม ฉันต้องกลับไปทำงานต่อละไปก่อนนะ” จินยองลุกขึ้นยืนแต่ก่อนที่จะเดินไปนั้นเธอได้หันกลับมาพูดกับแทฮยอนอีกครั้ง “ขอบคุณสำหรับกาแฟ” แทฮยอนมองจินยองจนเธอเดินลับตาพร้อมกับเห็นด้วยกับความคิดของเธอ เขาควรจะกลับไปนอนพักผ่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ ส่วนจินยองเมื่อแยกจากแทฮยอนก็โทรไปบอกคุณน้าทั้งสองของแชยองว่าคืนนี้แชยองจะไม่กลับไปนอนบ้านเพราะจะอยู่เฝ้าจีเฮที่นี่ และบอกให้ท่านทั้งสองคนวางใจไม่ต้องเป็นห่วงแชยองเพราะคืนนี้เธอต้องอยู่เวรจะทำหน้าที่ดูแลแชยองให้เอง ปลายสายถามถึงอาการของจีเฮอยู่สักพักก็วางสายไป เช้าวันต่อมา... จีเฮเริ่มรู้สึกตัวเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองรอบตัวพร้อมกับคิดทบทวน จำได้ว่าครั้งสุดท้ายก่อนที่จะสติดับวูบไปนั้นเขาได้วิ่งเข้
“ฉันได้ยินว่าคุณเป็นหนึ่งในทีมแพทย์ที่เข้าผ่าตัดเขา” “ใช่ตอนที่ได้ยินว่าเขาถูกส่งตัวมาที่นี่ผมไม่คิดว่าเขาจะอาการสาหัสขนาดนี้ จินยองคุณรู้ไหมว่าตอนนั้นผมรู้สึกกลัวมากแค่ไหน เพราะถ้าจีเฮเป็นอะไรไปล่ะก็ผมไม่รู้จะบอกกับพ่อแม่ของเขาว่ายังไงดี” “แล้วคุณโทรบอกพ่อกับแม่ของจีเฮหรือยังคะ” แทฮยอนพยักหน้า “บอกแล้วพวกท่านบอกว่าจะรีบเดินทางมาที่นี่ทันที” “แล้วคืนนี้คุณอยู่เวรเหรอ” “เปล่าแต่ผมต้องอยู่ดูอาการของจีเฮ” “ฉันว่าคุณควรจะกลับไปนอนพักผ่อนซะบ้างนะ” “กลับไปตอนนี้ก็ใช่ว่าผมจะนอนหลับ ตราบใดที่จีเฮยังไม่ฟื้นผมก็ไม่วางใจว่าเขาจะปลอดภัย” “ถ้าอย่างนั้นไปดื่มกาแฟหน่อยไหม คราวที่แล้วคุณเลี้ยงกาแฟฉันคราวนี้ขอฉันเลี้ยงกาแฟคุณคืนบ้าง แต่คงจะต้องเป็นกาแฟกระป๋องนะเพราะฉันโอ้เอ้อยู่นานไม่ได้ต้องกลับไปทำงานต่อ” แต่แทฮยอนยังไม่ได้ตอบรับหรือตอบปฏิเสธประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง สองหนุ่มสาวต่างพร้อมใจกันหันไปมองในทิศทางนั้นแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อพบผู้ที่เข้ามาใหม่ “แชยอง” แทฮยอนกับจินยองเอ







