ตอนที่ 36 : หนี่ฮาวท่านแม่ (2)

“ได้สิ! ที่นี่บ้านของท่านน้าโซ่ เจ้าจะอยู่ตรงไหนก็ได้ทั้งนั้น งั้นก็เดินตามข้ามาเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปพักผ่อนก่อน เดินทางมานานคงเหนื่อยแย่”

เมื่อเขาพูดจบ เขาก็เดินนำยาหยีเข้าไปที่ด้านในจวนทันที

ด้านในจวนของท่านแม่ทัพหลี่นับว่าเป็นจวนที่ใหญ่มาก แถมยังมีทั้งทหารและสาวใช้มากมายอีกด้วย ยาหยีไม่แปลกใจเลยที่น้าโซ่ติดใจที่จะอาศัยอยู่ที่แทน

เมื่อหลี่อี้พายาหยีมาถึงหน้าหอนอน เขาแบกของของเธอเข้าไปด้านในหอนอนทันที ก่อนที่จะพูดขึ้น “อีกสักพัก ถิงถิง จะมาเป็นสาวใช้ส่วนตัวดูแลเจ้า เจ้าอยากได้สิ่งใดก็บอกนางได้เลย ทุกอย่างที่นี่เป็นของเจ้าทั้งหมด”

ยาหยีพยักหน้าตอบรับ พร้อมกับถามเขาขึ้น “แล้วนี่ท่านจะไม่อยู่จวนแล้วหรอ?”

“ข้าเป็นองครักษ์ วันนี้ฮ่องเต้มีเสด็จไปเยี่ยมประชาชน ข้าต้องติดตามไปด้วย เจ้าอยู่ที่นี่ไม่ต้องกังวลไป ที่นี่มีทหารมากมายคอยคุมกันเจ้า และเดี๋ยวเสร็จงานแล้วข้าจะกลับมา” พูดจบ เขาก็เดินจากไปทันที

เมื่อเวลายามค่ำคืนมาถึง

ยาหยีรู้สึกเจ็บปวดใจเป็นอย่างมากเมื่อนึกภาพที่ฮูหยินมารดาของท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงออกปากไล่เธอ แถมท่านแม่ทัพจ้าวที่บอกว่าจะปกป้องเธอ กลับยืนนิ่งเฉยให้เธอถูกไล่ออกมาเสียอย่างงั้น

“คนชั่วอย่างม่อเที้ยนอี้ยังรักษาคำพูดมากกว่าท่านเสียอีก” ยาหยีบ่นออกมาด้วยความโกรธ ก่อนที่เธอจะเปิดประตูเพื่อออกมาจากหอนอนทันที

แต่ทว่าเมื่อประตูถูกเปิดออก ยาหยีก็ได้พบกับร่างใหญ่ของท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงที่มายืนอยู่ตรงหน้า ก่อนที่เขาถามขึ้น “เจ้าคิดว่าม่อเที้ยนอี้ยังรักษาคำพูดมากกว่าข้าอย่างงั้นรึ?”

“ก็ใช่นะสิ! ก่อนหน้านี้ท่านสัญญาว่าจะปกป้องข้า แต่เมื่อตอนนั้นท่านกลับปล่อยให้ข้าถูกแม่ของท่านไล่ออกมา ไม่พอ...ตอนนี้ท่านยังมีคู่หมั้นที่ไม่ได้บอกข้าอีกด้วย”

“ข้าไม่ได้ทนดูเฉย ๆ เพียงแค่ตกใจที่จู่ ๆ ท่านแม่ของข้าก็โผล่มาเช่นนั้น ส่วนเรื่องคู่หมั้น ที่จริงข้าไม่เคยสนใจนางเลยด้วยซ้ำ ข้าจึงจำไม่ได้ว่านางเป็นคู่หมั้นของข้านะสิ” เขาอธิบายกลับมา แต่ทว่าคำอธิบายกลับฟังไม่ขึ้นสำหรับยาหยีเอาเสียเลย

“หยุดแก้ตัวเสียเถิด และท่านก็กลับไปได้แล้ว หากใครมาเห็นเข้าว่าท่านมาอยู่กับข้าเช่นนี้ จะเสื่อมเสียเอา”

“ใครจะเห็นก็ช่าง ข้าไม่สนใจหรอก!” เขาแย้งขึ้นอย่างดื้อดึง

“แต่ข้าสนใจ! เพราะท่านมีคู่หมั้นแล้ว รีบออกไปเถอะ ข้าไม่อยากให้ใครเข้าใจผิดว่าข้ามาแย่งคู่หมั้นของคนอื่น” พูดจบ ยาหยีก็ปิดประตูหนีกลับเข้าไปในหอนอนทันที

ในตอนนั้นเองที่องครักษ์หลี่อี้เดินผ่านมาเห็นทุกอย่างเข้า เขาจึงขอให้ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงกลับไปเสียก่อน และค่อยกลับมาวันอื่นแทน

ทางด้านของยาหยีที่กลับเข้ามาในหอนอนแล้วก็ร้องไห้อออกมาด้วยความเจ็บปวด ไม่ว่าเขาจะพยายามอธิบายอะไรเท่าไหร่ แต่นั่นก็หนีความจริงไม่ได้ว่าเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว

“ฮือออออออออออออออออออออ”

“หากรู้ว่าเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว ฉันจะไม่ยอมกลับมาที่นี่กลับเขาเลย งือออออออออ ฉันอยากกลับบ้าน สวรรค์ช่วยพาฉันกลับบ้านไปหาแม่ที”

วินาทีนี้หัวใจของยาหยีคิดถึงแม่ที่สุด เธออยากกลับไปกอดแม่แน่น ๆ เพื่อขอคำปลอบใจ และถ้าหากได้กลับไปที่บ้านของตัวเอง คงจะดีกว่าอยู่ในดินแดนที่เต็มไปด้วยคนแปลกหน้าอย่างแน่นอน

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น

ยาหยีมีเป้าหมายที่จะกลับบ้านอีกครั้ง เธอไม่รอช้ารีบไปเคาะหอนอนของหลี่อี้แต่เช้าตรู่ทันที

“ใครมาทำเสียงน่ารำคาญแต่เช้าเลยล่ะเนี่ย?” หลี่อี้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความหงุดหงิดใจ ก่อนที่เขาจะเดินเปิดประตูหอนอนออกมาทันที

“เจ้ามาเรียกข้าแต่เช้าทำไมกัน? ใครจะตายอย่างงั้นรึ?”

“ข้ามีเรื่องต้องการให้เจ้าช่วย”

สีหน้าที่ดูตื่นตะหนกของยาหยีทำเอาร่างใหญ่ขององครักษ์หลี่อี้ตื่นขึ้นทันที

“เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นรึ?”

“ข้าอยากตามหาตัวแม่มดที่จะพาข้ากลับบ้านได้”

___________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ^^