ตอนที่ 34 : การหนี

บทที่ 9

การหนี

ผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ 

ยาหยีเดินเปิดประตูห้องออกมาก็พบกับร่างบางของเหมยฟางกำลังยืนรอเธออย่างใจจดใจจ่อ

“ได้ผ้าตามที่ต้องการไหมเจ้าคะ? หากไม่ได้ ข้าจะได้พาท่านหญิงไปหาผ้าที่ร้านอื่นแทน” เหมยฟางพูดขึ้น

“ได้แล้ว ได้ตรงตามที่ใจของข้าต้องการเลย งั้นเรากลับกันเถอะ” พูดจบยาหยีก็เดินนำเหมยฟางไปขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางกลับจวนของม่อเที้ยนอี้ทันที

ยามค่ำคืนมาถึง

หลังจากที่ยาหยีกลับมาถึงจวนก็เป็นช่วงที่ม่อเที้ยนอี้กำลังวุ่นวายกับงานของเขาทั้งวัน จนทำให้เขาไม่มีเวลามาวุ่นวายกับเธอเลย แต่ตอนนี้งานของเขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาจึงไม่รอช้าที่จะมุ่งตรงมาหาเธอที่หอนอนทันที

“วันนี้ข้าได้ยินมาว่าเจ้าได้พาตามที่ใจปรารถนาแล้ว เช่นนั้นแล้วงานแต่งงานของเราคงจะราบรื่นใช่หรือไม่?”

“แน่นอนเจ้าค่ะ งานแต่งงานของเราจะราบรื่นอย่างแน่นอน”

เมื่อได้รับคำตอบจากยาหยีแบบนั้น ท่านแม่ทัพม่อเที้ยนอี้ก็ถามยาหยีขึ้นต่อทันที “ก่อนหน้านี้เจ้าโกหกข้าว่าเจ้าเป็นสตรีที่มีสามีแล้ว และสามีของเจ้าก็คือแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงที่ปลอมตัวเข้ามาในจวนของข้า เหตุใดจึงต้องโกหกข้าเช่นนั้น?”

จะให้ตอบกลับไปว่าอย่างไงดีล่ะ!

ยาหยีคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เงยหน้าตอบเขาไปอย่างชาญฉลาด “หากข้าไม่ตอบไปเช่นนั้น ข้าจะรู้ได้อย่างไรล่ะว่าท่านก็ปรารถนาในตัวของข้าเช่นเดียวกัน”

“ที่แท้เจ้าก็รู้อย่างงั้นรึ?” 

“ใช่เจ้าค่ะเพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่าท่านคิดเช่นไรกับข้า ถือว่าเป็นโชคดีของข้ายิ่งนัก”

ทุกคำของยาหยีล้วนแต่เป็นคำโกหก แต่เพื่อพูดให้เขาวางใจเธอ ต่อให้ต้องตกนรกเพราะคำโกหกของตัวเองเธอก็ยอม

“เจ้าช่างเป็นสตรีที่ปากหวานแต่เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก! แต่ถึงอย่างงั้นแม้รู้ว่าคำพูดของเจ้าอาจจะกำลังโกหกข้าอยู่ แต่ข้าจะลองเชื่อเจ้าสักครั้ง เพราะดูว่าแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงจะย้อนกลับมาช่วยเจ้าไม่ทันก่อนที่จะเข้าพิธีแต่งงานแล้วนะสิ! แล้วคนอย่างแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงนั้นถือสัจจะยิ่งนัก หากรู้ว่าเจ้าเป็นภรรยาของข้าแล้ว เขาจะไม่กล้ามายุ่งหรือชิงตัวเจ้ากลับไปอย่างแน่นอน”

“ดูเหมือนว่าท่านกับท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงจะรู้จักกันดีมากกว่าเป็นศัตรูกันเสียอีกนะเจ้าคะ?” ยาหยีถามขึ้นต่อด้วยความสงสัย

“เจ้านี่ช่างฉลาดยิ่งนัก! ที่จริงเราสองคนรบอยู่ฝ่ายตรงข้ามของกันและกันมาตั้งแต่เป็นทหาร ชื่อเสียงของแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงนั้นตีคู่กับข้ามานาน แม้ว่าจะไม่ได้ผูกพันด้วยการพบเจอกัน แต่ผูกพันด้วยความแค้นต่างหาก”

“ท่านแค้นอะไรท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงรึ?” 

เขาเงียบไปครู่หนึ่งด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ ก่อนที่เขาจะตอบเธอกลับไป “เขาคือคนที่สังหารบิดาของข้าในสนามรบ!”

เมื่อได้รับคำตอบแบบนั้น ยาหยีก็ไม่แปลกใจเลยที่ม่อเที้ยนอี้จะเกลียดชังและแค้นท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงยิ่งนัก และเธอก็ไม่แปลกใจเลยว่าท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงจะระแวงหลังจากม่อเที้ยนอี้ตลอดเวลา ก็เขาเล่นไปฆ่าพ่อของม่อเที้ยนอี้เลยนะสิ

“เอาล่ะ! วันนี้เจ้าพักผ่อนเถอะ 2-3 วันต่อจากนี้ข้าต้องยุ่งกับงานจนมาไม่ค่อยมีเวลามาหาเจ้า ช่วงนี้เหมยฟางจะตามติดดูแลเจ้า และจัดการเรื่องพิธีแต่งงานให้กับเจ้าเอง” พูดจบ เขาก็เขยิบหน้าเข้ามาใกล้ ๆ เธอ ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงแผ่วเบาลงที่หูของเธอ 

“ข้าเฝ้ารอถึงคืนเข้าหอของเราไม่ไหวเสียแล้ว” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากก่อนที่จะเดินปิดประตูออกไปทันที

ยาหยีที่ได้ยินแบบนั้นก็แทบกรี๊ดร้องออกมา แม้เขาจะเป็นแม่ทัพรูปงามจากฝ่ายศัตรู แต่ความชั่วร้ายของเขาก็ไม่อาจจะทำให้เธอรักเขาได้

ค่ำคืนเข้าพิธีแต่งงานมาถึง

เถ้าแก่เนี้ยหลินและท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงในร่างของเฟิงเฟยได้เดินทางมาถึง ณ จวนของม่อเที้ยนอี้พร้อมกับชุดเจ้าสาว เพราะในวันนี้ม่อเที้ยนอี้ได้สั่งคนคุมจวนของเขาไว้อย่างแน่นหนาเป็นอย่างมาก เพราะกลัวว่าท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงจะเข้ามาชิงตัวเจ้าสาวของเขาไป แต่เขากลับไม่รู้เลยว่าตอนนี้ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงได้เข้ามาอยู่ในจวนของเขาแล้ว

ณ หอนอนของยาหยี

เมื่อประตูหอนอนเปิดออก พร้อมกับเถ้าแก่เนี้ยหลินและเฟิงเฟยปรากฏตัวขึ้น ก็ทำให้ยาหยีรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมาพวกเขาไม่ส่งข่าวคราวมาให้เธอเลย จนเธอแอบคิดไปว่าพวกเขาคงถูกจับตัวไปได้แน่ ๆ ดังนั้นเมื่อเห็นท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงในร่างของเฟิงเฟยปลอดภัยเช่นนั้น ยาหยีจึงรีบเข้าไปกอดเข้าไว้ทันที

“ข้าเป็นห่วงท่านแทบแย่ หลายวันมานี้ท่านหายไปไม่ส่งข่าวคราวมาให้ข้าเลย”

“ที่ข้าต้องหายไปอย่างเงียบ ๆ เช่นนั้น ก็เพราะว่าข้ากลัวว่าม่อเที้ยนอี้จะจับการเคลื่อนไหวของพวกเราได้” เขาตอบเธอกลับมาอย่างมีเหตุผล

“ท่านช่างรอบครอบยิ่งนัก!” ยาหยีตอบกลับไปทันที

ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงและเถ้าแก่เนี้ยหลินเดินแบกหีบเสื้อผ้าเข้ามา พวกเขารีบให้ยาหยีเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดใหม่ ก่อนที่จะเตรียมยัดเธอใส่เข้าไปในหีบใหญ่นั่น

“แต่ถ้ามีคนมาเช็คแล้วเห็นว่าข้าไม่ได้สวมชุดเจ้าสาวอยู่ที่นี่ พวกเขาก็จับได้ก่อนที่เราจะหนีไปได้อย่างแน่ ๆ” ยาหยีพูดขึ้นด้วยความกังวลใจ

“เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง เจ้ารีบลงไปอยู่ในหีบนั่นเถอะ ในหีบนี้ข้าเจาะรูให้เจ้าหายใจออกอย่างสบายแล้ว ส่วนเรื่องคนสวมชุดเจ้าสาวนี้ ข้าและเถ้าแก่หลินจะจัดการเอง” 

เมื่อยาหยีได้ยินแบบนั้น เธอก็เข้าไปอยู่ในหีบใหญ่ตามที่เขาบอกทันที

และในขณะนั้นเหมยฟางที่เดินเปิดประตูเข้ามาในหอนอนเพื่อตรวจความเรียบร้อยก็ถูกเถ้าแก่เนี้ยหลินตีจากด้านหลังจนสลบ ก่อนที่เถ้าแก่เนี้ยหลินจะรีบเปลี่ยนเอาชุดเจ้าสาวใส่ให้กับเหมยฟาง และผ้าสีแดงคลุมหน้าทันที ไม่เพียงเท่านั้น เพื่อป้องกันนางตื่นก่อนเวลา ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงได้ตั้งธูปยาสลบไว้ใกล้ ๆ นางด้วย เผื่อนางตื่นขึ้นได้กลิ่นธูปก็จะหลับต่อทันที ทำให้หากมีคนเดินมาเช็คเจ้าสาว ก็จะพบว่าเหมือนนางกำลังนั่งแต่งหน้าอยู่ที่หน้ากระจกนั่นเอง

เมื่อจัดการสลับตัวเจ้าสาวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงกับเถ้าแก่เนี้ยหลินก็พากันถือหีบออกไปจากหอนอนและมุ่งตรงไปสู่หน้าประตูจวน

แต่เมื่อมาถึงหน้าประตูจวน ทหารเฝ้ายามต้องการที่จะตรวจสอบข้าวของที่อยู่ในหีบนั้น ทำให้เถ้าแก่เนี้ยหลินรีบพูดขึ้น

“ในนี้มีแต่ผ้าอยู่มาก เป็นผ้าที่ข้าพกมาด้วยเจ้าสาวของท่านแม่ทัพม่อเที้ยนอี้ต้องการแก้ไขเพิ่มเติม พวกท่านอย่าได้เสียเวลาเปิดดูเลย”

ยิ่งพูดแบบนั้นกลับกลายเป็นว่ายิ่งทำให้ทหารเฝ้ายามคนนั้นยิ่งสงสัย เขาจึงเปิดออกทันที 

แต่เมื่อเปิดออกมาก็พบว่ามีแต่ผ้าในหีบจริง ๆ ทำให้ทหารเฝ้ายามปล่อยพวกเขาไปทันที

ที่จริงแล้วร่างบางของยาหยียังคงอยู่ในนั้น แต่ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงได้เอาผ้าทับบนตัวของเธอไว้เพื่อป้องกันการถูกตรวจสอบนั่นเอง

หลังจากที่เถ้าแก่เนี้ยหลินและท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงพาหีบออกมาได้ไกลจนพ้นสายตาแล้ว พวกเขาก็รีบพาร่างบางของยาหยีออกมาจากหีบ แต่ขี่ม้าเพื่อมุ่งหน้าสู่ชายแดนทันที

และแน่นอนว่า คนอย่างม่อเที้ยนอี้ย่อมจมูกไว เพราะเขาได้จับได้เสียก่อนว่าเจ้าสาวได้หนีไปแล้ว เขาจึงไม่รอช้ารีบนำกำลังคนขี่ม้าไปที่ชายแดนทันที

ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงได้พายาหยีและเถ้าแก่เนี้ยหลินมาถึงที่ชายแดนจนได้ แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะข้ามไปนั่น ท่านแม่ทัพม่อเที้ยนอี้ก็ยิงธนูใส่ม้าจนม้าล้มลงกับพื้นทันที ทำให้คนทั้งสามต้องออกวิ่งแทน

ม่อเที้ยนอี้ไม่ย่อท้อรีบขี่ม้าตามไป แต่ทว่าการช้าไปเพียงก้าวเดียวก็ทำให้ยาหยี ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิง และเถ้าแก่เนี้ยหลินข้ามประตูเข้าเขตแดนของเมืองเฉินฉางไปเสียแล้ว ทำให้ม่อเที้ยนอี้ไม่อาจจะข้ามตามไปได้ เพราะไม่อย่างงั้นเขาจะต้องถูกทหารจากฝั่งนั้นจับไปเป็นเชลยทันที

วินาทีที่ม่อเที้ยนอี้เห็นคนที่เขากำลังเดินข้ามจากไป เขาก็วางอาวุธทุกอย่างในมือลงและลงมาจากหลังม้า สายตาของเขามองไปที่เหยาเหยาของเขาอย่างไม่ละสายตา แม้รู้ว่านางจะไม่เคยรักเขาสักนิด แม้รู้ว่าช่วงเวลาทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพียงแค่สั้น ๆ แต่ทว่าเขานั้นกลับรักนางอย่างใจจริง

ทางด้านของยาหยีที่หันมาเห็นสายตาของม่อเที้ยนอี้ก็ตกใจเป็นอย่างมาก เธอพอรู้บ้างว่าเขามีความรู้สึกให้กับเธอ แต่เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าเขาจะรักเธอมากขนาดนี้ สายตาที่เขามองมาที่เธอเป็นสายตาที่คลั่งรักสุดหัวใจ

และเสียงตะโกนสุดท้ายของเขา ทำให้ยาหยีอึ้งไปทันที

“ข้าจะรอจนกว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง เมื่อถึงเวลานั้น ใครหน้าไหนก็ห้ามข้าไม่ได้ ต่อให้ต้องฝืนใจเจ้า ข้าจะเอาเจ้าเป็นของข้าให้ได้”

ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงได้ยินแบบนั้นก็หันควับไปมองม่อเที้ยนอี้ทันที แม้ปากจะไม่เอยอะไรออกมา แต่ทว่าสายตาของเขาที่มองไปที่ม่อเที้ยนอี้ก็บอกให้รู้แล้วว่า เขาไม่มีทางยอมให้เธอตกไปเป็นของใครเด็ดขาด

______________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^