Lahat ng Kabanata ng ต่างภพมาพบรักท่านแม่ทัพ: Kabanata 1 - Kabanata 10

บทนำในบ้านปูนสองชั้นหลังใหญ่ โซ่ หญิงสาววัย 25 ย่าง 26 ปี กำลังนอนอ่านหนังสือนิยายเล่มโปรดอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ของเธอ ที่พ่อของเธอผู้ซึ่งเป็นช่างไม้ได้ตั้งใจทำมันขึ้นให้กับลูกสา วคนเล็กของเขาด้วยตัวเอง“ยัยโซ่ ยัยโซ่ ฉันมีข่าวดีจะมาบอก” ยาหยี เพื่อนสาวรุ่นราวคราวเดียวกันวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องของเพื่อนรักโดยไม่ต้องขออนุญาตใครก่อน เพราะความสนิทสนมกันมาตั้งแต่ยังเล็ก ทำให้ ยาหยี ด้รับความไว้เนื้อเชื่อใจจากครอบครัวของโซ่เป็นอย่างมาก“ข่าวดีอะไรหรอแก?” โซ่วางหนังสือเล่มโปรดลงบนเตียง พร้อมกับถามเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอขึ้นทันที“เขาจะมีการจัดแสดงโชว์ของโบราณที่ในตัวจังหวัดวันพรุ่งนี้ เห็นว่าจะมีของโบราณจากทั่วทั้งเอเชียถูกยกมาจัดแสดงที่นี่ แถมยังมีของโบราณจากสมัยรัชกาลที่ 5 มาจัดแสดงโชว์ที่นี่ด้วยนะ ไม่แน่แกอาจจะได้พบกับคุณหลวงของแกก็ได้”เมื่อได้ยินแบบนั้น โซ่ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันทีโซ่เป็นหญิงสาวที่คลั่งไคล้ในนิยายย้อนอดีตไปหาคุณหลวงเป็นอย่างมาก เธออ่านมันจบทุกเล่ม ไม่มีนิยายย้อนอดีตเรื่องไหนที่จะรอดพ้นสายตาของเธอไปได้ และเมื่อไหร่ก็ตามที่มีแหล่งข่าวว่ามีสถานที่โบราณลี้ลับที่จะ

แม่ทัพหวางไม่ตอบในข้อสงสัยของนาง พร้อมกับเปลี่ยนเรื่องการสนทนาทันที “ที่นี่คือจวนของตระกูลหวาง ข้าเป็นใหญ่ในจวนแห่งนี้ ที่นี่แต่ก่อนมีเพียงข้าและภรรยาอยู่เพียงแค่ 2 คน พร้อมกับบริวารราว ๆ 20 – 30 คน ข้าและภรรยา เราไม่มีบุตรสืบสกุล แต่เมื่อ 3 ปี ภรรยาของข้าเพิ่งจากไปด้วยโรคประจำตัวของนางที่เป็นมาตั้งแต่เล็ก ดังนั้นตอนนี้ที่จวนแห่งนี้ มีเพียงเจ้า และข้าที่เป็นนายของจวนหลังนี้ ส่วนเหล่าบริวารที่นี่ก็จะเป็นคนคอยดูเจ้าและข้า” ท่านแม่ทัพหวางเงียบหยุดมองหน้าของโซ๋ ซึ่งก็คือหวางซูลี่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นต่อ “ส่วนเจ้า คือหวางซูลี่ หลานสาวเพียงคนเดียวของข้า เจ้าเป็นลูกสาวของน้องสาวของข้าที่อาศัยอยู่แดนไกล ดังนั้น เจ้านี่แหละจะเป็นผู้สืบสกุลหวางของเรา และเจ้าต้องเรียกข้าว่า ท่านลุง” “ฮ่ะ!” ซูลี่ อุทานออกมาด้วยความตกใจทันที ก็จู่ ๆ นางก็กลายเป็นผู้สืบสกุลของตระกูลหวาง โดยที่ท่านแม่ทัพหวางไม่ถามความเห็นของนางสักคำซูลี่พรางคิดในใจ “ลำพังการข้ามพบมาในยุคจีนโบราณแบบนี้ แทนที่จะได้ไปเจอกับคุณหลวงสุดหล่อ ก็ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนคนบ้าอยู่แล้ว นี่ฉันต้องมารับภาระเป็นผู้สืบทอดตระกูลของท่านแม่ทัพหวาง บ้

“ข้าก็แค่ ... เอ่อ ... อ่อ ... ข้าเห็นมันวางอยู่ ข้าก็เลยหยิบมันขึ้นมาก็เท่านั้นเอง” ซูลี่ตอบโกหกกลับไปทันที เพราะถ้าขืนพูดความจริงไปว่านางก็แค่ยกดาบออกจากแท่นที่งานนิทัศกาลโชว์ของโบราณในยุคปัจจุบัน แล้วจู่ ๆ ดาบนั้นก็พานางมายังที่นี่ เขาคงไม่มีทางเชื่อนางอย่างเด็ดขาด ดีไม่ดีเขาคงจะว่านางบ้าด้วยซ้ำ“แต่ว่า ดาบนี้เป็นดาบที่ข้าเก็บไว้ข้างกายตลอด มันจะอยู่ที่พื้นได้อย่างไร?” ท่านแม่ทัพหลี่ยังคงถามสงสัยขึ้นต่อ“ถ้าท่านเก็บดาบไว้ข้างกายตลอดเวลา แล้วมันจะหายได้อย่างไรล่ะ?” ซูลี่ถามขึ้นด้วยเสียงอันดังด้วยอาการร้อนตัวอีกครั้ง“ก็เพราะว่ามันถูกขโมยไปข้าถึงได้ออกมาตามหามันอย่างไรล่ะ แล้วข้าก็มาเจอมันอยู่ที่เจ้า” ท่านแม่ทัพหลี่เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นต่อ “แล้วเจ้าก็มาอยู่ในจวนของข้าได้อย่างไรกัน?”ซูลี่พูดกับตัวในใจขึ้นมาทันที “บ้าเอ๊ย! คำถามของเขาสมเหตุสมผลชะมัด แต่คำตอบของฉันนั้นไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย แล้วที่จะทำอย่างไงดีล่ะ ยัยโซ่”เมื่อเห็นว่าแม่นางซูลี่เงียบไปพร้อมกับทำหน้าแปลก ๆ ท่านแม่ทัพจึงหยุดถามคำถาม แล้วพูดขึ้นทันที “เอาล่ะ เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน แล้ววันหน้าข้าจะมาหาหรือกับเจ

“ข้าคือแม่ทัพเฉินฮ่านฮุย เป็นลูกศิษย์ของท่านอาจารย์หวาง แต่ข้าไม่ยักรู้มาก่อนว่าท่านอาจารย์มีหลานสาวด้วย?” ท่านเฉินพูดความสงสัยของตนออกมาท่านแม่ทัพหวางที่ยืนฟังเหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ ห่าง ๆ เมื่อได้ยินคำถามจากแม่ทัพเฉินผู้ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของตนเช่นนั้น ก็เห็นว่าท่าไม่ดีที่จะปล่อยให้ซูลี่เป็นผู้ตอบคำถามเอง เพราะเกรงว่านางจะตอบให้เขารู้ถึงบางอย่างที่เขาไม่ควรรู้ ท่านแม่ท่านทัพหวางจึงเดินเข้าไปแทรกกลางบทสนทนานั้น และเป็นผู้ตอบคำถามแทนนาง“นางคือลูกสาวของน้องสาวของข้าที่อาศัยอยู่ แดนไกล ตอนนี้ข้ารับนางมาเป็นบุตรบุญธรรมเพื่อให้นางเป็นผู้สืบทอดตระกูลหวางของข้าเอง”ท่านแม่ทัพเฉินก็คล้ายความสงสัยของตนเองออกมาทันที“งั้นข้าขอตัวลาก่อน” ท่านแม่ทัพเฉินกล่าวลาท่านแม่ทัพหวางและซูลี่ ก่อนเดินออกมาเขาได้มองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก จนทำให้ท่านแม่ทัพหวางที่สังเกตเห็นสายตาคู่นั้นที่แม่ทัพเฉินมองไปที่ซูลี่ เขาก็เริ่มรู้สึกเกิดความกังวลขึ้นมาทันที“หรือว่าเฉินฮ่านฮุยผู้นี้ จะเป็นคนที่ซูลี่กุมชะตาของเขาอยู่เช่นกัน” ท่านแม่ทัพหวางคิดในใจด้วย ความกังวลช่วงบ่ายของวันซูลี่เริ่มรู้สึกเบื่อ

บทที่ 3ขณะที่โซ่ หรือซูลี่กำลังนั่งฟังตงตงเล่าเรื่องถึงวิถีชีวิตของคนจากยุคนี้อยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีบริวารคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องของเธอเพื่อแจ้งข่าว“คุณหนูซูลี่ ท่านแม่ทัพหลี่มาขอพบค่ะ” บริวาร คนนั้นพูดขึ้น“มากล่าวหาว่าฉันเป็นคนขโมยดาบอีกแล้วล่ะสิ อีตานี่ไม่ยอมเลิกราเลยจริง ๆ” ซูลี่บ่นขึ้นมากับตัวเองเบา ๆ ด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจนักเมื่อตงตงเห็นว่าคุณหนูของตงตงยังไม่รีบออกไปพบแม่ทัพหลี่ นางจึงต้องพูดขึ้นเพื่อกระตุ้น “คุณหนูค่ะ ท่านแม่ทัพหลี่มาพบถึงจวนแบบนี้ รีบออกไปพบดีกว่าค่ะ หากปล่อยให้รอนานจะเป็นการเสียมารยาทได้”“ฮึ!” ซูลี่สบถในลำคอเบา ๆ ด้วยสีหน้าไม่พอใจ แต่นางก็ยอมเดินออกไปจากห้องเพื่อพบกับท่านแม่ทัพซูลี่ตามที่ตงตงแจ้งเมื่อซูลี่เดินมาถึงศาลารับรองแขกโดยมีตงตงเดินอยู่ข้างหลัง นางก็ต้องเปลี่ยนสีหน้าจากอาการไม่พอใจ เป็นสีหน้ายิ้มแย้มแทนเพื่อต้อนรับขับสู้เขา แต่ดูเหมือนว่าท่านแม่ทัพหลี่จะมองออกตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่านางไม่ค่อยพอใจเขาเท่าไหร่นัก เขาจึงเปิดประโยคพูดขึ้นก่อนทันที“ข้ามาที่นี่ ข้าไม่ได้มาเพื่อทวงถามเจ้าเรื่องดาบของข้าหรอก แต่ข้ามาที่นี่เพื่อแจ้งให้เจ้ารู้ว่าท่านลุงหวางซูน