ตอนที่ 35 : หนี่ฮาวท่านแม่ (1)

บทที่ 10

หนี่ฮาวท่านแม่

เมื่อข้ามฝั่งกลับมาได้ ยาหยีก็ได้กลับมาเจอกับน้าสาวของเธอที่กำลังรออยู่ที่ค่ายทหาร ทั้งสองคนกอดไว้แน่นอย่างสุขใจ ก่อนที่ยาหยีจะเริ่มถามทุกความสงสัยทันที

และยาหยีก็ได้คำตอบว่า น้าโซ่ของเธอได้ข้ามภพมาที่นี่เพราะดาบโบราณเมื่อ 3 ก่อน และทำให้ได้พบกับท่านแม่ทัพหลี่ ทั้งสองคนฝ่าฝันอุปสรรคมาด้วยกันจนตกหลุมรักกัน และแต่งงานกันในที่สุด 

หลังจากที่แต่งงานได้ไม่นาน น้าโซ่ก็ได้พบกับหญิงสาวคนนั้นที่บอกว่าตัวเองเป็นแม่มดที่สามารถสื่อสารข้ามมิติได้ แม้ว่าน้าโซ่ของเธอจะไม่เชื่อเท่าไหร่นักในตอนแรก แต่ก็ลองส่งจดหมายไปแจ้งให้ทุกคนที่บ้านรู้ว่าเธอไม่ได้หายตัวไปไหน แต่แค่ข้ามภพมาเท่านั้นเอง และเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ น้าโซ่ของเธอก็ได้ผ้าไหมโบราณที่มาจากสำเภาใหญ่ที่เดินทางกลับจากสยาม เธอคุยไปมากับเถ้าแก่ผ้าผู้นั้นจนรู้ว่าผ้าไหมที่ได้มานี่เป็นของตระกูลของเธอในยุคนี้ จวบกับจังหวะที่น้าโซ่ได้พบกับแม่มดผู้นั้นอีกครั้ง เธอจึงขอให้แม่มดผู้นั้นส่งสไบผ้าไหมสีทองนี้ไปให้ยาหยี แต่เธอไม่คิดว่ามันจะนำพาหลานสาวของตัวเองให้ข้ามภพตามกับมา

ยาหยีที่รู้แบบนั้นก็ต้องการพบแม่มดคนนั้นทันที เพราะตัวเองต้องการที่จะส่งจดหมายบอกแม่บ้าง แต่น้าโซ่บอกว่า การพบแม่มดนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องรอให้นางมาหาเองเท่านั้น ขอให้ยาหยีอดใจรอ

ยาหยีที่ไร้ซึ่งทางเลือกก็ต้องรอต่อไป แต่เธอก็ขออาศัยอยู่ที่นี่กับน้าโซ่ได้หรือไม่ แต่น้าโซ่ของเธอไม่สามารถให้เธออยู่ที่นี่ได้ เพราะที่นี่ใกล้ชายแดนแคว้นฉุยหยางเกินไป น้าโซ่กลัวว่าม่อเที้ยนอี้จะแอบมาชิงตัวของเธอในไม่ช้า ดีไม่ดีเขาอาจจะตีเมืองนี้ให้พังเป็นราบคาบเพื่อเอาตัวเธอไป ดังนั้นน้าโซ่และท่านแม่ทัพหลี่ต้องดูแลเมืองนี้ต่อจนกว่าสงครามจะสงบ และขอให้ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงพายาหยีกลับไปดูแลที่เมืองหลวงก่อน 

“ข้าฝากท่านแม่ทัพจ้าวช่วยดูแลหลานสาวของข้าด้วย ข้าจะรีบกลับขึ้นไปรีบตัวนางให้ไวที่สุด ข้ากลัวว่าหากให้นางไปอยู่ที่จวนของข้าในเมืองหลวงเพียงลำพัง จะทำให้นางได้รับอันตราย”

“เรื่องนั้นฮูหยินหลี่ไม่ต้องกังวลไป ระหว่างนี้ข้าจะช่วยดูแลนางให้เอง”

เมื่อได้ยินท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงรับปากแล้วเช่นนั้น น้าโซ่ก็รู้สึกหายห่วงเป็นอย่างมาก ก่อนที่เธอจะเดินไปส่งหลานสาวขึ้นรถม้ากลับไปพร้อมกับท่านแม่ทัพจ้าวทันที

และในที่สุด 

หลังจากรถม้าเดินทางข้ามคืนข้ามวัน พวกเขาก็เดินทางมาถึง ณ จวนของท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงทันที แต่ทว่าเมื่อประตูถูกเปิดออก ยาหยีก็ได้พบกับฮูหยินมารดาของท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงพร้อมกับ...

“อวิ๋นเฟิงของแม่ กลับมาแล้วหรอลูก นี่ มู่ฮวา เจ้าจำได้หรือไม่?”

ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงยังไม่ทันได้ตอบอะไรกลับไป ฮูหยินมารดาก็พูดขึ้นต่อ “คู่หมั้นวัยเด็กของลูกอย่างไงล่ะ! ถึงเวลาที่เราต้องจัดงานแต่งงานเสียที”

เมื่อยาหยีและท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงได้ยินแบบนั้นก็เบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ โดยเฉพาะยาหยีที่เธอแทบจะร้องไห้ออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“และนี่ใครกันล่ะ?” ฮูหยินมารดาถามขึ้นต่อทันที

“อ่อ...นี่คือเหยาเหยา หลานสาวของท่านแม่ทัพหลี่และฮูหยินขอรับ ตอนนี้ท่านแม่ทัพหลี่และฮูหยินกำลังติดสงครามอยู่ที่เมืองเฉินฉาง จึงฝากให้ลูกดูแลนางก่อนขอรับ”

“แต่พาสตรีเข้าจวนมาแบบนี้จะเป็นขี้ปากชาวบ้านได้นะลูก แถมตอนนี้คู่หมั้นของลูกก็กลับมาแล้ว แม่ว่าลูกพานางไปไวที่จวนของท่านแม่ทัพหลี่จะดีกว่านะ”

คำพูดของฮูหยินมารดาทำให้ยาหยีรู้ได้ทันทีเลยว่านางไม่ต้อนรับยาหยีเลยสักนิด และแน่นอนว่าคนยิ่งในศักดิ์ศรีอย่างยาหยีก็ไม่ต้องการที่อยู่ภายใต้ใครเช่นกัน ยาหยีจึงพูดขึ้น

“ท่านแม่ของท่านพูดถูกแล้วค่ะ หากไม่เป็นการรบกวน ข้าอยากจะขอรถม้าของสกุลจ้าวช่วยไปส่งข้าที่จวนท่านแม่ทัพหลี่เลยนะเจ้าค่ะ” พูดจบ ยาหยีก็ไม่รอคำตอบอะไรของเขาทั้งนั้น เธอเดินกลับขึ้นรถม้าไป และสั่งให้รถม้าขับไปที่จวนของท่านแม่ทัพหลี่ทันทีโดยไม่สนใจท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงเลยสักนิด

แต่ทว่าตลอดทางที่รถม้าเคลื่อนตัวไปนั้น น้ำตาแห่งความเจ็บปวดก็ไหลลงอาบแก้มยาหยีทันที

“รู้อยู่งี้ข้าอยู่เป็นเมียของม่อเที้ยนอี้เสียยังดีกว่า!” 

รถม้าจอดลงที่หน้าประตูจวนของท่านแม่ทัพหลี่ ยังไม่ทันที่ยาหยีจะก้าวลงจากรถม้า ร่างใหญ่แสนหล่อเหลาก็เดินมาช่วยเปิดประตูรถม้าให้กับเธอทันที

“งามยิ่งนัก!” เขาอุทานออกมาทันทีที่ได้เห็นยาหยีครั้งแรก ทำเอายาหยีที่ได้ยินแบบนั้นก็งุนงงว่าเขาเป็นใคร

แต่ยังไม่ทันที่ยาหยีจะได้เอยถามอะไรออกไป เขาก็แนะนำตัวเสียก่อน “ข้ามีนามว่าหลี่อี้ เป็นองครักษ์ของฮ่องเต้ และเป็นหลานชายของท่านแม่ทัพหลี่”

ยาหยีได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วทันที ก่อนที่เธอจะถามขึ้น “แต่ท่านแม่ทัพหลี่ยังไม่แก่เสียหยน่อย ทำไมถึงได้มีหลานชายโตขนาดนี้เชียวล่ะ?”

“ท่านน้าโซ่เองก็ยังไม่แก่เหมือนกัน เหตุใดจึงมีหลานสาวโตขนาดนี้ล่ะ?”

“เจ้าเรียกน้าของข้าว่าน้าโซ่อย่างนั้นรึ?” ยาหยีถามขึ้นด้วยความตกใจ

“คนอื่นมักเรียกชื่อท่านน้าด้วยชื่ออื่น แต่คนในตระกูลย่อมเรียกชื่อนี้ของท่านน้าทั้งนั้น ว่าแต่ว่า ข้าเพิ่งได้รับสารม้าเร็วจากท่านน้าโซ่ว่าเจ้าจะพักอยู่กับท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงไม่ใช่รึ? ข้ากำลังจะออกไปหาเจ้าที่นั่นพอดี ไม่คิดว่าเจ้าจะขนของมาที่แทน”

“ก็ที่นั่นฮูหยินมารดาของเขาไม่ได้ต้องรับข้านี่! ข้าก็เลยมาขออาศัยบ้านท่านน้าของข้าแทน ได้หรือไม่?” ยาหยีถามขึ้น

__________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^