ตอนที่7.อยู่ได้ก็อยู่

ข่าวการหายตัวไปของดาราสาว ยังมีให้เห็นทุกวัน เมื่อเธอไม่รับสายดาราราย และไม่ตอบข้อความ ภาพและคลิปของเธอก็หลุดออกมาอย่างต่อเนื่อง ไม่แน่ใจว่าเป็นฝีมือของดาราราย หรือเสี่ยวินิชย์กันแน่ เพราะสองคนนั้นต่างก็ขู่อาฆาตเธอ ภาพและคลิปที่หลุดออกมาล้วนแต่เป็นภาพตัดต่อ ผู้หญิงในคลิปหุ่นใกล้เคียงกับเธอก็จริงแต่สัดส่วนต่างกันมาก นมเธอไม่ล้นมือขนาดนั้น และที่สำคัญไม่เคยผ่านมีดหมอเลยสักครั้ง

            “โอ้ย! ปวดหลังตาย” ขำให้นางแบบในคลิปที่นมล้นหน้าอก ถ้าหน้าอกเธอใหญ่ขนาดนั้น หลังคงหัก เพราะช่วงตัวกับนมไม่สัมพันธ์กัน

รอจนมืดก็ไม่มีทีท่าว่าผู้ชายคนนั้นจะมาเปิดบ้านให้เธอ ผู้คนที่สัญจรไปมาต่างก็ยิ้มให้ บางคนก็เข้ามาทักทาย คงรู้แล้วว่าเธอเป็นดารา วันทั้งวันข้าวยังไม่ตกถึงท้องเลยสักเม็ด เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเธอ แอนนี่เป็นอีกคนที่ติดต่อมา แต่หญิงสาวก็เลือกที่จะไม่รับสาย เธอคงอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ชาวบ้านที่เห็นคงโพสต์ลงโซเชียล อีกไม่นานนักข่าวก็คงตามมา

กระบะสี่ประตูยกสูง ที่ขับมาจอดหน้าบ้าน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ลงมาเปิดประตูรั้ว ทำให้แสนรักตาสว่าง

            “สองทุ่ม!” นี่เขาปล่อยให้เธอรอถึงสองทุ่มเลยเหรอ โชคดีที่เติมน้ำมันมาเต็มถัง จึงติดเครื่องยนต์บ้าง ฝนตกทำให้ไม่ร้อนเปิดกระจกได้เป็นพัก ๆ

            “ยังไม่กลับอีก” ต้นหมื่นบ่นกับตัวเอง เมื่อเห็นว่าแสนรักยังไม่ไปไหน

            “ยังไม่ทันดับเครื่องยนต์ รถคันหรูก็ขับตามเข้ามาจอดเทียบข้าง ๆ รู้อย่างนี้รีบลงไปปิดประตูก็ดี ชายหนุ่มคิดในใจ

            “เอาจนได้นะแสนรัก” พูดกับตัวเองก่อนจะเปิดประตูลงมา

แสนรักมองไปรอบ ๆ ก่อนจะเปิดประตูรถลงมา ที่นี่มืดและเงียบมาก จนทำให้รู้สึกวังเวง ตอนอยู่ข้างนอกไม่เป็นแบบนี้ กวาดตามองไปรอบ ๆ บ้าน ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ต้นมะกอกป่า กับต้นมะขวิดสูงใหญ่ที่ทอดเงาดำทมึน ปู่บอกว่ามะกอกกับมะขวิดมีอายุราว ๆ ร้อยปี เพราะตอนมาซื้อที่ก็มีสองต้นนี้อยู่แล้ว

            “เรามีเรื่องต้องตกลงกัน” วิ่งมาดักหน้าเขาเอาไว้ เมื่อต้นหมื่นกำลังจะเดินไปอีกทาง

            “อะไรอีกคุณ ผมเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

            “ฉันจะอยู่ที่นี่”

            “เชิญครับ” เข้ามาขนาดนี้ไล่ก็คงไม่ไป แล้วเขาจะทำอะไรได้

            “ฉันหมายถึงฉันจะอยู่ในบ้านกับคุณ!” น้ำเสียงที่ใช้เข้มขึ้น เพราะโมโหกับความเรื่อยเปื่อยของเขา ให้เธอรอทั้งวันทั้งหิวทั้งถูกยุงกัด ไม่โมโหก็แปลกแล้ว

            “เชิญครับ มีห้องอยู่สองห้อง ไม่ว่างเลยสักห้อง คุณเลือกเอาก็แล้วว่าจะอยู่ห้องไหน เข้าไปสิ ผมเหนื่อยอยากนอนจะแย่อยู่แล้ว”

            “เหนื่อย อยากนอน แล้วกลับมาเอาป่านนี้เนี่ยนะ ย้อนแย้งไปไหม คุณจงใจหลบหน้าฉันมากกว่า” ต้นหมื่นขมวดคิ้วให้กลับข้อกล่าวหาของเธอ ที่มีความน้อยใจปนอยู่ในนั้น ถ้าเป็นแฟนกันเค้าคงคิดว่าเธอกำลังหึงหวงและน้อยใจ กับการกระทำของเขา

            “แล้วแต่จะคิด” ตากลมโตกะพริบถี่ ๆ เมื่อได้ฟังคำตอบของเขา เมื่อกี้เธอถามอะไรออกไป

            “แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าฉันจะปลอดภัย”

            “วิ่งเข้ามาขออยู่กับผู้ชาย มีอะไรต้องกลัวอีกคุณ”

            “ถ้าเกิดคุณทำร้ายฉันขึ้นมา ฉันจะทำยังไง”

            “นั่นประตู เชิญครับ” ชี้นิ้วไปที่ประตูรั้วที่ยังเปิดอยู่ ถ้าไม่แน่ใจก็รีบกลับไป เรียกร้องจะอยู่ที่นี่ให้ได้ แล้วมาถามหาความปลอดภัย เขาก็ผู้ชายมีเลือดเนื้อและความรู้สึก ไม่ใช่คนดีและไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

แสนรักค้อนให้เขาวงโต มาถึงขั้นนี้แล้วเธอไม่ถอยเด็ดขาด อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เธอต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะมีการพิสูจน์โฉนด ถ้าผลออกมาว่าโฉนดของต้นหมื่นเป็นของปลอม เขาจะต้องออกไปจากบ้านหลังนี้ และจ่ายค่าเสียหายให้เธอ

            “ฉันไม่กลับ”

            “งั้นก็เข้าบ้าน ผมจะไปปิดประตูรั้ว” พูดจบก็หันหลังเดินจากไป แสนรักมองซ้ายทีขวาที ไม่รู้ว่าจะไปทางไหน มีไฟส่องทั่วบริเวณบ้านก็จริง แต่ก็วังเวงจนน่ากลัว

            “รอด้วยสิคุณ” แทนที่จะเข้าบ้านตามที่เขาบอก แต่แสนรักกลับวิ่งตามไปติด ๆ บรรยากาศยามค่ำคืนวังเวงและน่ากลัว เธอเคยเล่นละครผี แต่ก็ไม่น่ากลัวขนาดนี้ เวลาที่นกร้องออกมาแต่ละครั้ง ก็ชวนให้ขนลุก บวกกับแมลงกลางคืนที่ส่งเสียงร้องระงม ยิ่งเพิ่มความน่ากลัวไปกันใหญ่ อยู่ในช่วงล่าท้าผีของรายการคนอวดผีชัด ๆ

            “รอด้วยสิ” ตามมายังไม่พอ ยังเดินตามแบบตัวติด ต้นหมื่นมองการกระทำของหญิงสาว เดาได้ว่าเธอคงกลัว บรรยากาศน่ากลัวก็จริงแต่ไม่มีผีแน่นอน เธอเพิ่งมาวันแรกเลยยังไม่ชิน เป็นแบบนี้ก็ดีจะได้ออกไปเร็ว ๆ

            “ทำไมไม่เปิดไฟให้สว่างทั่วบ้าน” น้ำเสียงที่ใช่เบาลง กิริยาอาการก็เช่นกัน ดูนุ่มนวลขึ้นกว่าตอนเข้ามาครั้งแรก

            “ผมอยู่คนเดียว” ตอบแค่นี้พอ อยู่คนเดียวชินเสียแล้ว ใช้แค่พื้นที่ในบ้าน เข้าบ้านแล้วเข้าห้องนอน เพราะต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่ จึงไม่พิถีพิถันกับความเป็นอยู่วันไหนเมามาก็นอนอย่างนี้เลย

บ้านหลังนี้เป็นบ้านชั้นเดียว ภายในมีสองห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ มีห้องโถงด้านหน้าและมีครัวอยู่ข้างหลัง ปู่บอกว่าสร้างบ้านหลังนี้ตั้งแต่แต่งงานกับย่าใหม่ ๆ ตอนนั้นยังไม่มีลูก จึงสร้างแค่พออยู่อาศัย แล้วค่อยต่อเติมที่หลัง แต่ก็ไม่ทันได้ต่อเติมเพราะย้ายไปอยู่กรุงเทพเสียก่อน เลยปิดเอาไว้ ทุกอย่างถูกรีโนเวทหมดแล้ว จึงไม่เห็นของเดิม

            “คุณนอนห้องนั้นก็แล้วกัน” ชี้มือไปยังห้องที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ที่เป็นห้องเก็บเสื้อผ้าของเขา

            “ไม่มีเตียง ไม่มีที่นอน มีแต่เสื้อผ้าคุณเต็มไปหมด แล้วฉันจะนอนยังไง” โวยวายเมื่อเปิดเข้าไปดูด้านใน จนคนที่หมุนลูกบิดประตูเพื่อจะหนีเข้าห้องตัวเอง ต้องถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ

            “อยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ก็ไป”

            “ขนเสื้อผ้าของคุณออกไปสิ”

            “พอเถอะคุณดารา ผมเหนื่อยและปวดหัวมาทั้งวันแล้ว อยากอยู่ก็ทำเอาเอง” พูดจบก็เปิดประตูแล้วเดินเข้าไปด้านใน ทิ้งให้หญิงสาวยืนคว้างอยู่อย่างนั้น

            “อยากอยู่ก็หาวิธีเอา” เปิดพัดลมให้ส่ายไปมา แล้วล้มตัวลงนอน อากาศหลังฝนตกเย็นสบาย ไม่ต้องเปิดแอร์ก็อยู่ได้ งานหนักที่ทำทุกวัน คือยานอนหลับชั้นดี

            “คนบ้า คนเฮงซวย” แสนรักก่นด่าชายหนุ่มในใจ คงต้องหาคนมาช่วยทำความสะอาด เพราะห้องนี้ไม่ต่างจากห้องเก็บของ ทางจะเดินยังไม่มี แล้วเธอจะอยู่ได้ยัง

            “ต้นหมื่น คนนิสัยไม่ดี” เวลานี้เธอจะไปหาคนงานที่ไหน และไม่รู้จักใครสักคน มืดมนและสับสนไปหมด เมื่อวานเธอยังเป็นนางเอกอยู่เลย วันนี้กลายเป็นดาราตกอับไปแล้ว แม้แต่ที่ซุกหัวนอนยังไม่มี