ตอนที่8.กลัวใช่ไหม

สุดท้ายแสนรักก็ต้องเลือกโซฟาหน้าทีวีเป็นที่นอน หลังจากสำรวจหาปลั๊กไฟ และเปิดไฟจนสว่างทั่วบ้าน ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย มีเสื้อผ้าอยู่ในรถ แต่ไม่กล้าออกไปเอา มองไปด้านนอกเห็นเงาดำทะมึนของต้นไม้ใหญ่สองต้นนั่นทีไร ก็หวาดกลัวทุกที ไหนจะห้องปูนเปลือยที่อยู่หน้าบ้านนั่นอีก ไม่รู้ว่าเขาสร้างไว้ทำไม มองทีไรขนลุกทุกที

วันนี้ทั้งวันนอกจากกาแฟ ก็ไม่มีอะไรตกถึงท้อง ห้องน้ำก็ไม่ได้เข้า จัดการสองอย่างนี้ก่อน เข้าห้องน้ำแล้วหาอะไรรองท้อง จะได้วางแผนว่าจะทำอะไรต่อผู้ชายคนนั้นคงหลับไปแล้ว เพราะเธอไม่เห็นเขาออกมาจากห้องอีกเลย

            “ต้นหมื่น” ทวนชื่อของเขาอีกครั้ง ชื่อแปลกดี ต้นหมื่น ครั้งหนึ่งเธอก็เคยมีพระเอกชื่อพี่หมื่น พี่หมื่นขาเรียกพร้อมกับใส่จริตลงไป ทำให้คำนี้ฮิตติดหู และละครเรื่องนั้นก็ดังเป็นพลุแตก

            “พี่หมื่นขา แสนรักหิวข้าวจะเป็นลมแล้วค่ะ” นึกอะไรได้ก็พูดออกมา อยากเปิดทีวีเพื่อใช้เสียงทำเพื่อน แต่ก็หารีโมทไม่เจอ

เดินเข้าห้องน้ำแบบหวาดระแวง ถึงจะปูกระเบื้องและเปลี่ยนเครื่องสุขภัณฑ์ใหม่ แต่ก็ยังมีของเดิมเหลืออยู่ให้เห็น โดยเฉพาะโอ่งลายมังกรใบใหญ่ที่ใช่ใส่น้ำอาบใบนั้น สร้างความน่าสะพรึงไม่น้อย จำได้ว่าหนังผีที่เธอเล่นมีฉากมองลงไปในโอ่ง แล้วมีเงาของใครอีกคนซ้อนทับเข้ามา

            “ไม่ไหวแล้ว” เสร็จธุระแล้วรีบวิ่งออกไป ห้องน้ำเป็นอีกจุดที่ต้องปรับปรุง โอ่งใบนั้นต้องกระเด็นออกไปเป็นอันดับแรก เพราะเธอไม่ปลื้มมัน

เสียงร้องโวยวายและเสียงกุกกักที่ดังมาจากข้างนอก ทำให้คนที่ตั้งใจจะหลับเลยตาสว่าง นอนไม่หลับเพราะมีผู้หญิงมาอยู่ร่วมบ้าน ไม่ใช่ไม่เคยมีผู้หญิงเข้ามา แต่ครั้งนี้แตกต่างกัน พรพรรณเคยเข้ามาเอาเอกสารและทำกับข้าวให้เขา พิมพ์ศิริเข้ามาทำความสะอาด แต่ครั้งนี้คนที่มาคือดาราชื่อดัง แถมยังตั้งท่ามาอยู่ยาวอีกด้วย ภาพในคลิปของเธอยังติดอยู่ในหัว พร้อมกับคำถามมากมาย ผู้หญิงที่เล่นรักกับแฟนหนุ่มสมัยเรียน กับคนที่มีอะไรกับฝรั่งในรถยนต์ใช่เธอจริง เหรอ ผู้หญิงในคลิปหน้าเหมือนเธอ แต่ขนาดหน้าอกต่างกัน คลิปที่ใส่ชุดนักเรียนเป็นคลิปเก่า หน้าอกคงยังไม่ใหญ่เพราะตอนนั้นคงไม่มีเงินทำศัลยกรรม

            “เป็นบ้าอะไรวะ!” ก่นด่าตัวเองเมื่อยังสงสัยไม่หาย เขาเป็นผู้ชายเวลาเหงาก็ต้องหาที่ระบาย สองวันมานี้เขาวนดูคลิปของเธอซ้ำ ๆ จนภาพติดตาไปแล้ว ใครจะคิดว่าอยู่ ๆ ตัวจริงก็โผล่มา และตอนนี้เธอก็กำลังวุ่นวายอยู่ในบ้านของเขา

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะที่ดังมาจากหน้าต่างครัว ทำให้มือที่กำลังล้างผลไม้สั่นขึ้น ตากลมโตเบิกกว้าง คิดอะไรไปต่าง ๆ นานา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            “ว้าย!” เมื่อเสียงเคาะดังถี่ขึ้น แสนรักก็เผ่นหนี

“คุณ! คุณต้น! หลับหรือยังคุณ!” ไม่พูดเปล่ามือก็หมุนลูกบิดไปด้วย เมื่อเห็นว่าไม่ได้ล็อคก็เปิดแล้ววิ่งเข้าไป

            “อะไรคุณ เข้ามาทำไมเนี่ย!” ร่างสูงดีดตัวขึ้นจากที่นอน เมื่อคนตัวเล็กวิ่งเข้ามาในห้อง แล้วกระโดดขึ้นไปยืนบนเตียง

            “มีคนมาเคาะหน้าต่างครัว ฉันกลัวค่ะ” ตอบรัวเร็วปากคอสั่นด้วยความกลัว ก่อนจะนั่งลงบนที่นอน เมื่อเห็นว่ายืนค้ำหัวเขาอยู่

            “ใครมันจะมาเคาะ ประตูรั้วปิดตลอด ไม่มีใครเข้ามาหรอก ออกไปได้แล้วผมจะนอน”

            “แต่ฉันได้ยินจริง ๆ นะคะ มีคนมาเคาะหน้าต่างครัวจริง ๆ”

            “เอาอย่างนี้นะคุณ ในเมืองมีห้องพัก คุณไปพักที่นั่นก็แล้วกัน ผมไม่ไปไหนหรอก ถ้าผลพิสูจน์ออกมาว่าผมผิดจริง ผมจะย้ายออกไป พร้อมกับจ่ายค่าเสียหายให้คุณ คุณกลับไปเถอะ ระหว่างนี้ผมไม่อยู่ในบ้านก็ได้ คุณจะได้สบายใจ” เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมถอยง่าย ๆ ต้นหมื่นก็คุยด้วยเหตุผล เขายินดีปิดบ้านรอจนกว่าผลพิสูจน์จะออกมา ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน

            “ไม่ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น คุณลุกไปดูก็จบ เผื่อมีคนร้ายจริง ๆ เราจะได้แจ้งความ”

            “ไม่ทันแจ้งความหรอกคุณ ถ้ามีคนร้ายจริง ๆ เราก็ตายทั้งคู่” สรุปให้ง่าย ๆ เพราะเบื่อหน่ายเต็มทน

            “แล้วจะทำยังไง”

            “ถ้าคุณกลัวก็นอนในนี้กับผม”

            “จะบ้าเหรอฉันจะนอนได้ยังไง!”

            “ตอนนี้ก็...ไม่ต่างจากนอนเลยคุณ คร่อมผมขนาดนี้แล้ว” พูดพร้อมกับผายมือออก มองหน้าขาตัวเอง ที่มีคนตัวเล็กคร่อมทับอยู่บนนั้น

            “ว้าย!” โดดลงอย่างรวดเร็ว ในห้องมืดสลัว บวกกับความตกใจจึงไม่รู้ว่านั่งทับขาของเขาอยู่

            “ความรู้สึกช้านะเรานะ” หยอกเพราะสนุกที่เห็นเธอเขินอาย ภายใต้แสงไฟที่มืดสลัว เขาเห็นใบหน้าสวยหวานแดงก่ำ จนล่ามไปถึงใบหู คนอะไรอายก็ยังสวย

ความอายที่เกิดขึ้น ทำให้แสนรักลืมเรื่องผีและคนร้ายไปเลย ร่างบางสะบัดตัวหันหลังแล้วเดินไปที่ประตู เปิดแล้วเดินออกไป ต้นหมื่นบิดขี้เกียจไปมา ลุกจากที่นอนแล้วเดินตามเธอออกไป ตั้งใจจะนอนเลยถูกกวนใจจนแข็ง ใครจะนอนลง น้ำเย็น ๆ คงช่วยทำให้ความร้อนในร่างกายเบาลง ดูคลิปยังไม่ตื่นตัวเท่าตอนนี้ ตอนที่ก้นนิ่ม ๆ ทับลงมาที่หน้าขา ความเป็นชายของเขาก็ลุกชันจนปวดร้าวไปทั้งลำ

            “ฉันได้ยินเสียงเคาะจริง ๆ นะคะ” ยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง กลัวเขาจะเข้าใจผิด คิดว่าเธอเข้าไปอ่อยเขา

            “ตรงไหน”

            “ตรงนี้ค่ะ ฉันล้างผลไม้อยู่ที่อ่างล้างล้างจาน เสียงเคาะดังมาจากหน้าต่างบานนั้น”

            “ได้กินข้าวหรือเปล่า” แทนที่จะดูหน้าต่างบานที่เธอชี้ให้ดู ต้นหมื่นกลับเปลี่ยนคำถาม จากหลักฐานในอ่างล้างจานที่เธอทิ้งเอาไว้ ไม่บอกก็รู้ว่าเธอหิว

แสนรักส่ายหัวเป็นคำตอบ การกระทำของเธอทำให้หัวใจแกร่งกระตุก ผมยาวที่รวบเป็นหางม้าส่ายไปมา ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ตากลมโตที่มีน้ำตาคลออยู่ในนั้น เมื่อกระทบกับแสงไฟยิ่งทำให้น่าสงสาร ทั้งข่าวงานแสดงที่ถูกสั่งพักยาว ทั้งคลิปหลุด ไหนจะเรื่องบ้านหลังนี้อีก ผู้หญิงตัวคนเดียวคงรับไม่ไหว

            “ทำไมถึงมาที่นี่คนเดียว” ถามแล้วเดินไปเปิดตู้เย็น ไม่ได้หวังว่าจะได้คำตอบจากเธอ

            “ไม่มีเพื่อนค่ะ ป้าก็ไม่รับสาย”

            “รับก็แปลก”

            “หมายความว่าไงคะ”

            “อย่างที่บอก ผมซื้อที่ดินแปลงนี้จากคุณอำภาป้าของคุณ ถ้าคุณไม่รู้เรื่องจริง ๆ ป้าคุณคงแอบเอาเอกสารของคุณมา แล้วทำโฉนดขึ้นมาอีกใบ เพื่อตบตาคุณ คงกลัวความผิด หรือไม่ก็ละอายถึงไม่รับสายคุณ”

            “เรื่องนี้...” แสนรักจะพูดบางอย่าง แต่ต้นหมื่นขัดขึ้นเสียก่อน

            “รออีกสามเดือนแล้วกัน เถียงกันไปก็เหนื่อยเปล่า ดึกขนาดนี้ดารากินอะไรได้บ้าง” พูดพร้อมกับสำรวจของสดในตู้เย็น แสนรักขมวดคิ้วเข้าหากัน เค้าเป็นคนแบบไหนกันแน่ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายจนเธอตามไม่ทันแล้ว

            “เมื่อก่อนต้องคุมทุกอย่าง ตอนนี้ไม่ได้เป็นดาราแล้ว กินได้ทุกอย่างค่ะ แต่ไม่รู้ว่าท้องจะรับได้ไหม เพราะระบบของร่างกายเปลี่ยนไปหมดแล้ว แค่ผลไม้ก็พอค่ะ จะได้ไม่รบกวนคุณ”

            “ไม่กลัวแล้วเหรอ”

            “เสียงเงียบไปแล้วค่ะ”

            “น่าจะเป็นแมวที่ชาวบ้านเอามาปล่อยมันคงหิวเลยจะเข้ามาหาของกินในครัว วันนี้ผมไม่ได้เอาอาหารไปเทให้มัน” อธิบายที่มาของเสียงที่ทำให้เธอกลัว

            “ค่ะ”

            “ถ้ากลัวก็เข้าไปนอนในห้อง ผมนอนข้างนอกเอง มีเสื้อผ้ามาไหม ไหน ๆ ก็ตั้งใจจะอยู่ที่นี่แล้วขนของมาเลยคุณ พรุ่งนี้จะให้คนงานมาทำความสะอาดห้องให้ คืนนี้ก็ทนอยู่ไปก่อน”

            “มีอยู่ในรถค่ะ แต่ไม่กล้าออกไปเอา”

            “กลัวผีใช่ไหม”

            “ค่ะ”

            “เดี๋ยวออกไปเป็นเพื่อน ที่นี่ไม่มีอะไรหรอกคุณ เพราะมืดคุณถึงกลัว เปิดไฟให้สว่างก็ไม่น่ากลัวแล้ว ผมชื่อต้นหมื่นนะ เรียกว่าต้น หรือหมื่นก็ได้” แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ เพราะเธอรู้จักชื่อเขาผ่านคนอื่น

            “แสนรักค่ะ เรียกแสนหรือรักก็ได้” ใบหน้าร้อนขึ้นเมื่อพูดคำว่ารักออกไป จังหวะนั้นต้นหมื่นหันมาพอดี ทั้งสองจึงได้สบตากัน

            “พี่ต้นกับน้องรัก ก็เพราะดีนะ”

            “เรียกแสนเถอะค่ะ” พูดจบก็หันหลังให้เขา แล้วเดินไปที่รถเพื่อหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าที่เตรียมมา ต้นหมื่นยิ้มเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเขินอาย อายุเธอน่าจะห่างจากเขาหลายปี เพราะยังทำตัวเหมือนเด็กอยู่เลย