บทที่ 19 คนที่เปลี่ยนไป

พิมพ์จันทร์เดินลงจากรถเมื่อจอดสนิทแล้ว ท่าทางอ่อนแรงทำเอาสุรชัยรู้สึกสงสาร เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเธอแล้วยิ้มให้เพื่อเป็นกำลังใจ

“ได้เรื่องหรือเปล่าคะ หรือว่าเขาไม่คิดจะกลับมา”

“คุณธัชบอกว่าขอคิดดูก่อนครับ”

“ใจคอเขาจะไม่กลับมาเจอพ่อตัวเองเลยเหรอ ท่านแย่มากนะคะตอนนี้!” พิมพ์จันทร์ตำหนิด้วยความไม่พอใจ

“คุณธัชคงโกรธท่านมาก ที่ทำลายความรักน่ะครับ”

คนฟังหน้างอ “พิมพ์เองก็ถูกกระทำเหมือนกัน พิมพ์ยังไม่โกรธพ่อตัวเองเท่าเขาเลยค่ะ” เธอประชด

สุรชัยหัวเราะออกมา แล้วระบายลมหายใจ

“ผมคิดว่าคุณธัชคงกลับมาแน่นอนครับ เพียงแต่ไว้ฟอร์มเท่านั้นเอง”

“พิมพ์ขอให้เขากลับมาเร็วๆ เถอะค่ะ พิมพ์มีเรื่องอยากตกลงกับเขาสักหน่อย”

พูดเรื่องนี้ออกมาสุรชัยได้แต่ยิ้มเจือนๆ เพราะรู้ว่าทางนั้นคงอยากแก้แค้น ตอนนี้เขาควรหาเรื่องอื่นมาพูดคุยกันให้หลงลืมเรื่องนี้ไปก่อนดีกว่า

“คุณพิมพ์จะไปไหนต่อหรือเปล่าครับ”

“ฉันจะไปเฝ้าคุณพ่อค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นผมขับรถไปให้ดีกว่านะครับ ผมเองก็จะไปเฝ้าคุณท่านอยู่เหมือนกัน”

เธอคลี่ยิ้มบางๆ ตอนนี้อยากพักผ่อน แต่เพราะหน้าที่เลยจำต้องทำ แท้จริงแล้วเขาต่างหากที่ควรทำหน้าที่ของลูก

“ขอบคุณมากเลยค่ะ เดี๋ยวพิมพ์ขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ”

“ได้ครับ”

ร่างบางก้าวยาวไปยังบันได แล้วรีบเข้าห้องนอนตนเองเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า มือบางยกปาดเหงื่อ ตลอดชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยคิดว่าตนเองต้องมารับผิดชอบอะไรขนาดนี้เลย การแต่งงานครั้งนี้ สร้างความทรมานให้กับเธอย่างแสนสาหัส โชคดีที่พ่อสามีรักเอ็นดู เลยทำให้เธอหลงลืมเรื่องราวของตนเองกับพี่สาว และบิดาไปได้บ้าง

สนามบินสุรรณภูมิ

ธัชพลกวาดตามองรอบๆ แล้วระบายลมหายใจ ก่อนลากกระเป๋าเดินทางมายังช่องทางออก รถยนต์จอดเทียบ เขาหรี่ตามอง เมื่อคนขับเปิดประตูรถออกมา ช่วยนำกระเป๋าไปใส่ไว้ด้านหลัง ชายหนุ่มเปิดประตูนั่งประจำที่ แล้วทอดสายตามองวิวขณะรถขับเคลื่อน

“ที่สวิตเป็นยังไงบ้างครับ สวยไหม ผมได้ยินว่าอากาศหนาวมาก”

“อากาศดีน่ะ หนาวบ้างไม่หนาวบ้างก็แล้วแต่ ผมคงชินด้วยล่ะมั้ง” เขาตอบเสียงเนือย

สุรชัยรับรู้ถึงอารมณ์คนถูกถาม

“จะไปเยี่ยมคุณพ่อเลยหรือเปล่าครับ” คนขับเอ่ยถามเสียงแผ่ว

ทว่าคนถูกถามกลับชะงักไปขณะหนึ่ง แล้วกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม

“ยังก่อน ขอกลับบ้านก่อน”

“ครับ”

สารถีตอบรับ แล้วขับเคลื่อนรถไปยังจุดหมายปลายทาง แม้รู้ว่าตรงนั้นมีใคร แต่เขากลับอยากให้ทั้งสองพบกัน เพื่อจัดการปัญหา หากทุกอย่างเรียบร้อย ท่านคงสบายใจ

ร่างบางก้าวออกจากห้องน้ำ มีเพียงชุดคลุมห่อหุ้มร่างกาย เธอระบายลมหายใจแผ่วเบา เพราะรู้สึกเหนื่อยหนักกับการวิ่งวุ่นทำงานและไปโรงพยาบาลในขณะเดียวกัน เธอเดินมาหยุดยืนหน้ากระจก แล้วมองสำรวจตัวเอง

“ไม่เจอกันนานเลยนะพิมพ์ สวยขึ้นหรือเปล่า” เสียงเอ่ยทักดังขึ้น

คนถูกทักหันมองดวงตาเบิกกว้าง แข้งขาพาลสั่นไม่ได้ขยับไปไหน คนที่ไม่เคยคิดว่าจะพบดันมาอยู่ในห้อง ทั้งสีหน้าแววตาของเขาดูเปลี่ยนไป ผิวขาวขึ้น ใบหน้าหล่อคมคายกว่าเดิมเสียอีก เขากระตุกยิ้มมุมปากแล้วกวาดตามองอย่างจงใจ

“นี่ผมเองนะพิมพ์ สามีของคุณ”

คนตัวเล็กได้สติ รีบยกท่อนแขนกอดอกสีหน้าไม่พอใจ

“คุณเข้ามาในห้องฉันทำไมคุณธัช!” เธอร้องถาม

เขาหัวเราะในลำคอ “เดี๋ยวนี้ห้องนี้กลายเป็นของคุณแล้วเหรอ ผมเพิ่งรู้นะเนี่ย แต่ผมจำได้ว่าห้องนี้มันห้องหอของเราไม่ใช่เหรอ” คิ้วหนาเลิ่กขึ้น จงใจยิ้มยั่ว

พิมพ์จันทร์กัดริมฝีปากหน้าซีดเผือด ทำอย่างไรดี สถานการณ์เช่นนี้ไม่สู้ดีนัก เธอไม่ชอบเลยจริงๆ ทำไมต้องกลับมาในเวลานี้ด้วย อีกอย่างสีหน้าท่าทางของเขาดูเปลี่ยนไป ไม่เหมือนคนเดิมที่เคยเกรงใจเธอ

“ช่วยออกไปก่อนได้ไหม ไว้ฉันแต่งตัวเรียบร้อยแล้วจะออกไปคุยด้วย” เธอพยายามต่อรอง

“ทำไมผมต้องออกไปล่ะ ผมเป็นสามีคุณไม่ใช่หรือไงพิมพ์”

“คุณรู้แก่ใจว่าการแต่งงานระหว่างเรา มันไม่ใช่ความจริง เราสองคนต่างต้องการอิสระ” เธอเลือกพูดความในใจออกมา

ทว่าอีกฝ่ายกลับเดินเข้าใกล้ จนหญิงสาวผงะถอยหลังจนชิดกำแพง ใบหน้าเรียวคมโน้มหา เธอเมินหนีไปทางอื่น พยายามแทรกกายเอาตัวรอด แต่เขากลับใช้ท่อนแขนดันกำแพงกักขังเธอไว้ด้านใน เธอไม่กล้าแม้แต่เงยหน้ามอง ทำได้แค่เพียงก้มหน้าหลุบตามองพื้นเท่านั้น

“พ่อผมมักชื่นชมคุณเสมอพิมพ์ ว่าคุณเป็นคนเก่ง เป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจ เหมาะที่จะมาเป็นสะใภ้ แล้วตอนนี้คนเก่งหายไปไหนแล้ว” เขาถามเสียงเย็น

คนถูกเยาะเงยหน้าสบตา เห็นใบหน้าเขาห่างเพียงแค่คืบ รับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน เธอยกมือผลักดันด้วยความตระหนก หันหน้าหนีในอกสั่นไหว

“คุณถอยออกไปนะคุณธัช!” พิมพ์จันทร์ร้องบอก แล้วใช้มือดัน

แต่ข้อมือสองข้างกลับถูกคว้าไว้ แล้วดันติดกำแพง สาบเสื้อคลุมอาบน้ำแยกออกจากกันเผยให้เห็นทรวงอกร่ำไร ดวงตาคมกริบหรี่ลง หัวใจเขากำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกเหมือนลมหายใจติดขัดขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“ปล่อยฉันนะคุณธัช คุณคิดจะทำอะไร!”

ทรวงอกกระเพื่อมไหวยิ่งเรียกสายตาได้ดี ธัชพลพยายามเมินหนีจากสิ่งล่อตา แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้เลย ว่าร่างกายเธอมันกำลังทำให้เขาเกือบคลั่ง ชายหนุ่มขบกรามกัดฟันกรอดเพื่อระงับความต้องการ

“ผมมีสิ่งที่อยากบอกคุณไว้พิมพ์จันทร์ คุณอาจต้องการอิสระจากผม แต่นี่คือสิ่งเดียวที่ผมจะไม่มีวันให้คุณ จำไว้!” เขายอมปล่อยข้อมือ แล้วจ้องมองอีกฝ่าย

หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น

“พูดจบแล้วใช่ไหม ถ้าจบแล้วก็ออกไปจากห้องซะ!”

เขายิ้มหยัน แล้วเลิ่กคิ้วสาวเท้าไปยังหน้าประตู ก่อนหันกลับมา

“เราสองคนยังต้องเจอกันอีกนานพิมพ์”

ประตูห้องปิดลง คนตัวเล็กทรุดกายลงบนเตียงกว้าง มือข้างหนึ่งยกจับหน้าอกข้างซ้ายเอาไว้ น้ำตาเอ่อคลอ พยายามเก็บกลั้นไม่ให้ไหลออกมา ทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้