บทที่ 18 คนที่เปลี่ยนไป

ตีสอง...

เสียงเคาะประตูทำเอาเจ้าของห้องสะดุ้ง รีบรุดมาเปิด เห็นสาวใช้กำลังยืนสีหน้าตื่นตระหนก ท่าทางราวกับเจอเรื่องหนักหนาอะไรมา

“มีอะไรคะป้าสมศรี!” หญิงสาวร้องถาม

“คุณท่านค่ะ คุณท่านไม่รู้เป็นอะไร สมศรีเรียกมาทานยาแต่ท่านก็ไม่ยอมตอบ!”

พิมพ์จันทร์รีบวิ่งไปยังห้องของพ่อสามีทันที เปิดประตูออก เห็นท่านกำลังนอนหอบหายใจไม่รู้สึกตัว

“ป้าสมศรีให้น้าพินิจเอารถออกเร็วเข้า!”

“ได้ค่ะ” สมศรีรับคำแล้ววิ่งลงไปชั้นล่าง

สุรชัยเดินเข้ามา “ให้ผมแบกท่านลงไปดีกว่าครับ”

“ค่ะ”

รถเคลื่อนออกจากตัวบ้าน พิมพ์จันทร์เฝ้าดูแลพ่อสามีอย่างดีจนกระทั่งมาถึงโรงพยาบาล หมอและพยาบาลพาธเนศเข้าไปยังห้องฉุกเฉิน เธอเลยต้องนั่งรอด้านนอกอย่างกังวล หวังว่าคงไม่เป็นอะไร ไม่เช่นนั้นเธอคงเคว้งคว้างและไม่รู้ควรเดินไปทางไหน ระยะเวลาสี่ปีที่อยู่ดูแลกันมา เธอรู้สึกเหมือนเขาเป็นพ่อคนหนึ่งไปแล้ว

หนึ่งชั่วโมงถัดมา หมอเจ้าของไข้เดินออกมาด้านนอก พิมพ์จันทร์รีบเดินไปหาสีหน้ากังวล

“ไม่ทราบว่าคุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ”

“คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ แต่ยังต้องเฝ้าดูอาหาร ตอนนี้อาการของคุณธเนศไม่สู้ดีนัก อาจทรุดลงอีกเมื่อไหร่ก็ได้ แต่หมอจะพยายามเต็มที่นะครับ”

หัวใจคนฟังโหวงชอบกล แบบนี้เธอควรทำยังไงดี หญิงสาวยกมือกระพุ่มไหว้

“ขอบคุณมากนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับมันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว หมอขอตัวก่อนนะครับ”

“ค่ะ”

ร่างบางทรุดกายลงบนเก้าอี้อีกครั้ง เฝ้ามองประตูด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ ทำไมสามีของเธอถึงไม่ยอมกลับมาสักที หรือจะปล่อยให้พ่อตัวเองจากไปแบบนี้

“กลับบ้านกันก่อนไหมครับคุณพิมพ์” เสียงทุ้มเอ่ยถาม พิมพ์จันทร์เงยหน้าสบตาเม้มริมฝีปากน้ำตาคลอ

“ฉันรู้ว่าคุณติดต่อกับคุณธัชอยู่ ช่วยบอกเขาหน่อยได้ไหมคะว่าพ่อของเขากำลังแย่”

สุรชัยชะงักเล็กน้อยแล้วยิ้มกลบเกลื่อน

“ครับ”

พิมพ์จันทร์ลุกยืน คงเข้าเยี่ยมพ่อสามีไม่ได้ในวันนี้ เธอเองมีหน้าที่หลายอย่างต้องไปทำ ประธานล้มป่วยลง เธอคงต้องเข้าไปบริหารงานเต็มตัวแทนสักพัก ไอริสเองคงไม่มีปัญหาอะไร เพราะเธอได้วางรากฐานไว้อย่างดีแล้ว พนักงานไว้ใจมีฝีมือเองก็หลายคน

“ฝากคุณเรื่องของคุณธัช แล้วก็คุณพ่อด้วยนะคะ ฉันคงต้องเข้าไปทำงานที่บริษัทแทนคุณพ่อน่ะค่ะ”

“ได้ครับ คุณพิมพ์ไม่ต้องเป็นห่วง”

กลับถึงบ้าน พิมพ์จันทร์รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดินทางไปทำงานทันที พนักงานต่างทราบข่าวร้าย และรู้ดีว่าควรทำเช่นไร เพราะเจ้านายสาวเข้ามาทำงานในบริษัททุกอาทิตย์อยู่แล้ว เพียงแต่ไม่ได้มาดูแลเต็มตัวเท่านั้น

ร่างบางก้าวเข้ามาในห้องประธาน แววตาเหนื่อยอ่อน ทอดสายตามองทุกอย่าง เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตตนเองต้องมาพบเจอเรื่องหนักหนาเช่นนี้ หากแม่ยังอยู่หัวใจคงไม่อ่อนล้าถึงเพียงนี้ พิมพ์จันทร์หยุดยืนตรงหน้าต่างกระจก มองวิวบนตึกสูงแล้วระบายลมหายใจ เธอหวังแค่เพียงว่าสักวันคงได้รับอิสระอย่างแท้จริง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เจ้าของเครื่องชะงักจ้องมองเบอร์หน้าจอแล้วระบายลมหายใจ ก่อนตัดสินใจกดรับสาย ความจริงอยากละเลยแต่มันกลับทำไม่ได้ เพราะลึกๆ แล้ว เขาเองก็ยังคงเป็นห่วงบิดาอยู่ดี

“มีอะไรเหรอครับถึงโทรมา ผมเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าไม่ต้องโทรมารายงาน” เขาบอกเสียงแข็ง แม้ใจคิดอีกอย่าง

“ผมมีเรื่องของคุณท่านมาบอกคุณธัชน่ะครับ”

“พ่อทำไมเหรอ หรือแต่งงานใหม่แล้ว?” เขาแสร้งยียวน

“เปล่าเลยครับ ตอนนี้คุณท่านอาการไม่ค่อยดีแล้วล่ะครับคุณธัช เมื่อคืนผมพาท่านไปส่งโรงพยาบาล ท่านอาการหนักมาก”

ดวงตาปลายสายเบิกกว้าง ร่างกายเหมือนถูกสาปนิ่งงันไม่ได้ตอบคำใด

“คุณธัช... กลับมาเถอะนะครับ คุณพ่อคุณกำลังแย่นะครับ” สุรชัยขอร้องเสียงแผ่ว

ทว่าธัชพบไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใด เพราะในอกมันอัดแน่นด้วยความรู้สึกหลากหลาย

“พ่อมีสะใภ้คนโปรดดูแลอยู่ไม่ใช่เหรอครับ” เขาย้อน

สุรชัยรู้สึกอึดอัด เพราะไม่คิดว่า บุตรชายเจ้านายจะเจ้าคิดเจ้าแค้นถึงเพียงนี้ เรื่องมันผ่านมาสี่ปีแล้ว อีกอย่างตัวคุณพิมพ์จันทร์เองนิสัยใจคอค่อนข้างดีมาก หากไม่คิดให้เธอเป็นภรรยาแล้ว ก็ควรมาจัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อย

“คุณกลับมาเถอะครับ ก่อนที่จะสายไป อีกอย่าง... ผมอยากให้คุณคืนอิสระให้คุณพิมพ์”

ปลายสายชะงักขบกรามแน่น ทำให้ชีวิตเขาตกประสบชะตากรรมเลิกรากับคนรัก เขาไม่มีวันปล่อยให้ไปเสวยสุขง่ายๆ หรอก คงกอบโกยจากบิดาไปมากถึงอยากเป็นอิสระสินะ

“ผมจะคิดดูอีกทีแล้วกัน ส่วนเรื่องคืนอิสระให้กับพิมพ์จันทร์ ผมตอบเลยว่าไม่มีทาง ฝากบอกทางนั้นด้วย!” เขาตัดบท แล้ววางสาย

สุรชัยมองโทรศัพท์แล้วระบายลมหายใจ ดูท่างานนี่คุณพิมพ์จันทร์คงลำบากแน่