บทที่ 20 คนที่เปลี่ยนไป

รถจอดเทียบหน้าบ้าน พิมพ์จันทร์เดินไปตรงประตู แต่ทว่ามันกลับถูกเปิดออก พร้อมด้วยคนเปิดนั่งลงตรงเบาะหลังเรียบร้อย หญิงสาวชะงักจ้องมองไปยังลูกน้องพ่อสามีด้วยความไม่เข้าใจ

“ยืนทำอะไร เข้ามานั่งซะสิ!” ธัชพลตะโกนออกมา พิมพ์จันทร์ขมวดคิ้ว

“เอ่อ คุณธัชจะเดินทางไปเยี่ยมท่านกับเราครับ”

หญิงสาวกัดริมฝีปากชักสีหน้าไม่พอใจ ตอนแรกทำเป็นไม่สนใจพ่อตัวเอง ทีนี้ดันอยากไปรับขึ้นมาเชียว พิมพ์จันทร์ไม่มีทางเลือก นอกจากหย่อนกายลง เคียงข้างสามีทางนิตินัย รถเคลื่อนออกจากบริเวณบ้าน ระหว่างเส้นทางเขาเหลือบมอง แต่เธอแสร้งดูวิวด้านนอกรถแทน

“ไปทำคะแนนเหรอ กลัวพ่อผมไม่ยกสมบัติให้หรือไง” เขาแกล้งเย้าเพื่อทำลายความเงียบ

เธอหันขวับจ้องมองสีหน้าไม่พอใจ

“ทำไมฉันต้องอยากได้สมบัติของท่านด้วย ฉันมีปัญญาหาเอง!”

เขายักไหล่ “อ้าว ใครจะรู้ก็ผมเห็นว่าคุณทำงานแทนพ่อ แทนผัว จนได้นั่งตำแหน่งประธานแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ฉันแค่ทำหน้าที่แทนระหว่างคุณพ่อป่วย ฉันไม่เคยต้องการตำแหน่งประธานเลยสักนิด แล้วอีกอย่างคุณไม่ใช่ผัวฉัน!”

“แล้วทะเบียนสมรสที่ลงชื่อคุณด้วย มันไม่ได้บอกว่าผมเป็นผัวหรือไง!”

หญิงสาวสะอึกกัดฟันเก็บความฉุนเฉียวเอาไว้ คุณท่านหายเมื่อไหร่ เธอภาวนาให้ตนเองได้รับอิสระเสียที

“หยุดพูดจาไม่จริงได้แล้ว คุณหัดอายคนอื่นเขาบ้าง” เธอตำหนิ

“อายทำไม คนกันเองทั้งนั้น อีกอย่างพวกเขาก็รู้ตื่นลึกหน้าบ้างระหว่างเราดีอยู่แล้ว” พูดจบ เขายักไหล่ไม่ยี่ระ

สุรชัยอึกอักแอบกลั้นยิ้มเอาไว้ เหมือนทุกอย่างดีกว่าที่คิด เขาคิดว่าการกลับมาของคุณธัช อาจทำให้เกิดปัญหาใหญ่ในบ้าน แต่ท่าทีของเจ้านายน้อยไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น

พิมพ์จันทร์ฮึดฮัด ไม่ต่อปากต่อคำ รู้สึกหงุดหงิด ที่สำคัญคือเถียงเขาไม่ออกเลย วาจาธัชพลช่างเชือดเฉือน สร้างความเจ็บจี๊ดในหัวใจ ธัชพลกระตุกยิ้มมุมปาก เพราะตอนนี้มั่นใจว่าตนเองเหนือกว่าอีกคน

รถจอดตรงลานกว้าง เธอรีบเปิดประตูลง แล้วก้าวยาวไม่รอ ยิ่งห่างกันได้ยินดี ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงมันเสียเวลา มาถึงห้องพักฟื้น พิมพ์จันทร์เอื้อมจับลูกบิดเปิดเข้าด้านใน แล้วเดินมาหยุดยืนข้างเตียง คนป่วยหันมามองยิ้มบางๆ เพราะไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

สุรชัยเหลือบมองเจ้านาย ที่ยืนนิ่งสีหน้าเครียดขึ้นเมื่อถึงหน้าประตู ธัชพลสับสนและไม่รู้ว่าควรเดินเข้าไปหรือไม่ ตลอดระยะเวลาสี่ปี เขาห่างหายไม่เคยติดต่อบิดาเลย เพราะโกรธที่พ่อทำลายความรักของตนเอง ทว่าเขานั้นก็ไม่อาจตัดความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับบิดาได้

“เข้าไปไหมครับคุณธัช” สุรชัยเอ่ยถามเสียงเบา

ชายหนุ่มชะงักแล้วหันไปสบตา “ไปสิครับ”

เสียงฝีเท้าทำให้หญิงสาวหันมามอง ธัชพลค่อยๆ ก้าวเดินมาหยุดยืนข้างเตียง ธเนศดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไม่วางตา แทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้เห็นตรงหน้า

“ธัช ธัช!” เขาละเมอชื่อบุตรชายออกมาระรัว น้ำตาแห่งความดีใจค่อยๆ ไหลรินออกมา “แกกลับมาแล้ว ธัช!”

ธัชพลชะงักงัน มองเห็นพ่อเป็นแบบนี้แล้วหัวใจเขารู้สึกผิด พ่อผ่ายผอม อ่อนระโหยโรยแรง แต่เขากลับไม่คิดสนใจ

“ผมกลับมาแล้วครับพ่อ” เขาบอกบิดาเสียงเบา

พิมพ์จันทร์ตัดสินใจถอยห่างออกมาเพื่อให้พ่อลูกได้พูดคุยกัน โล่งใจไปเปราะหนึ่ง เพราะการพบของพ่อลูกอาจทำให้เธอได้รับอิสระที่ใฝ่หา อย่างน้อยหากคุณธเนศยังอยู่ อาจช่วยเกลี่ยกล่อมให้เขายอมหย่ากับเธอ

มือลูกเอื้อมแตะท่อนแขนพ่อแผ่วเบา คนเป็นพ่อเลยจับมือนั้นที่เคยอุ้มชูตั้งแต่ยังน้อยมากุมไว้ แล้วเงยหน้าสบตาด้วยความสุข

“พ่อดีใจที่แกกลับมา” ทิฐิเขาหายไปฉับพลัน เพียงแค่เห็นหน้าลูก เขาทรมานเหลือเกินตลอดระยะเวลาสี่ปีที่ผ่านมา

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกผิดเต็มหัวใจ ถ้าหากกลับมาเร็วกว่านี้ คงมีโอกาสได้ดูแลพ่อ

“ผมขอโทษครับพ่อ...”

“ไม่เป็นไร พ่อผิดเอง แค่แกกลับมาพ่อก็ดีใจแล้ว”

เขากุมมือบิดามาแนบแก้ม น้ำตาเอ่อคลอ คิดว่าพ่อไม่เคยรัก ไม่เคยสนใจ แต่สุดท้ายแล้วตนเองรู้ดีกว่าใคร ว่าพ่อนั้นรักเขามากแค่ไหน

“กลับมาแล้วอย่าไปไหนอีกนะ พ่อมีหลายเรื่องที่อยากฝากฝังแก เพราะพ่อเองก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้นานอีกสักเท่าไหร่”

คนเป็นลูกเงียบไป ในอกมันอัดแน่น หลงลืมเรื่องบาดหมางกับบิดาชั่วขณะ

“ผมกลับมาเพื่อดูแลพ่อ พ่อไม่ต้องห่วง”

ความตายมันอยู่ใกล้เพียงแค่นี้ สำหรับธเนศแล้วเขาไม่อาจปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป จนไม่อาจสานต่อความสัมพันธ์กับบุตรชายได้อีก เขาอยากใช้ทุกช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตอยู่กับลูก ได้ดูแลกันและกันอย่างดีที่สุด

“พ่ออยากให้แกดูแลบริษัท ตอนนี้พิมพ์ต้องดูแลสองบริษัท พิมพ์เหนื่อยมาก”

“ผมรู้แล้วครับพ่อ เรื่องนี้ผมจะคุยกับพิมพ์เอง” เขาไม่อยากให้พ่อต้องคิดเรื่องอะไร นอกจากการรักษาตัวเองให้ดี

เสียบเปิดประตู พยาบาลเดินเข้ามาเพื่อนำยามาให้ ธเนศหยิบยาเข้าปากแล้วกระดกน้ำตาม ไม่นานนักความง่วงเข้าครอบงำ

“พ่อนอนพักนะครับ อีกไม่นานคงได้กลับบ้านแล้ว” เขาเอนเตียงลง แล้วห่มผ้าให้บิดาไม่นานนักธเนศหลับตาลงเพราะฤทธิ์ยา

พิมพ์จันทร์ลุกยืนเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว หยิบกระเป๋าสะพายไหล่ เพราะต้องไปทำงาน เธอหันมองสุรชัย

“พิมพ์ไปทำงานก่อนนะคะคุณสุรชัย”

“ครับ”

ร่างบางเดินมายังหน้าประตู จับลูกบิด แต่มือบางกลับถูกจับไว้ เธอหันมองคิ้วขมวด รีบชักมือตนเองกลับ

“คุณทำอะไรคุณธัช!”

“ไปทำงาน”

คิ้วบางขมวดมุ่น สีหน้าสับสน ไม่เข้าใจ นี่ตกลงเขาต้องการอะไรกันแน่ เพิ่งมาถึงทำไมไม่อยู่เฝ้าพ่อ

“คุณควรอยู่ดูแลคุณท่านที่นี่นะคะ”

“ผมอยากไปดูที่ทำงาน ว่าคุณบริหารงานเป็นยังไงบ้าง เพราะอีกหน่อยบริษัทต้องเป็นของผม!”

พิมพ์จันทร์ตัดสินใจเดินออกไปด้านนอก ทว่าเขายังคงเดินตามอยู่ เธอเลือกละความสนใจมายืนอยู่ด้านหน้าโรงพยาบาลแล้วโบกรถแท็กซี่ เปิดประตูขึ้นนั่งแต่เขากลับแทรกกายเข้ามาแล้วหย่อนกายลงเคียงข้าง เธอตวัดสายตามองไม่พอใจ

“ทำไมคุณไม่นั่งไปอีกคันล่ะคะ!”

“ประหยัด” เขาตอบกวน