ตอนที่ 6: ความทรงจำและความทรงจำ

ค่ำคืนนั้น สายลมพัดเอื่อยพาเอากลิ่นดินและกลิ่นช้ำๆ ของกลีบกุหลาบโชยเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของห้องทำงาน แสงจันทร์สีนวลส่องกระทบลงบนสนามหญ้า เผยให้เห็นร่องรอยความพินาศบนผืนดินเล็กๆ มุมหนึ่งอย่างชัดเจน

อคินทร์ยืนอยู่ในความมืดของห้องทำงาน แก้วบรั่นดีในมือของเขานิ่งสนิท ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวในตอนกลางวัน บัดนี้ทอประกายสับสนและวูบไหว เขามองลงไปยังแปลงกุหลาบที่ถูกทำลายยับเยินไม่วางตา ภาพของหญิงสาวที่นอนร้องไห้ฟูมฟายบนพื้นดินยังคงติดตรึงอยู่ในม่านตา

ในห้วงความคิดอันเงียบงัน ภาพความทรงจำในอดีตอันไกลโพ้นก็ผุดขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน.... ภาพของเด็กชายอคินทร์ในวัยสิบห้าที่ไปรอพ่อคุยธุรกิจที่บ้านของลัลนลิน เขานั่งรออยู่คนเดียวที่ศาลาริมสวนด้วยความประหม่า แล้วผู้หญิงคนหนึ่ง....แม่ของลัลนลิน....ก็เดินเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน เธอยื่นแก้วน้ำเย็นฉ่ำที่ลอยดอกมะลิให้เขาพร้อมกับพูดว่า

“ดื่มน้ำก่อนสิจ๊ะหนู หน้าแดงหมดแล้ว อากาศร้อนๆ”

ความใจดีเล็กๆ น้อยๆ ในวันนั้นยังคงชัดเจนในความรู้สึก

เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความทรงจำนั้นเป็นเหมือนเสี้ยนหนามที่ทิ่มแทงเข้ามาในใจ เขาเกลียดมัน เกลียดความรู้สึกอ่อนแอที่มันนำพามาด้วย เขาไม่ได้อยากจดจำด้านดีๆ ของครอบครัวนั้น.... มือหนาที่กำแก้วอยู่สั่นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะยกมันขึ้นกระดกพรวดเดียวจนหมดสิ้น ความร้อนของแอลกอฮอล์แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ไล่ความทรงจำที่ไม่พึงประสงค์ออกไปจนหมดสิ้น ความแค้นและความปรารถนาที่จะทรมานลัลนลินให้ตายทั้งเป็นค่อยๆ กลับมาครอบงำจิตใจของเขาอีกครั้ง

ณ มุมสวนที่มืดมิด ลัลนลินกลับออกมาจากคฤหาสน์อีกครั้ง เธอคุกเข่าลงบนพื้นดินเย็นชืด ใช้มือเปล่าโกยดินที่เปียกชื้นขึ้นมาอย่างสิ้นหวัง เธอกำลังมองหาบางสิ่งบางอย่าง ในที่สุดปลายนิ้วของเธอก็สัมผัสกับกลีบดอกไม้ที่ยังคงสภาพดีอยู่หนึ่งกลีบ

เธอหยิบมันขึ้นมาแนบไว้กับฝ่ามือที่สั่นเทา.... เศษซากเล็กๆ ของความทรงจำที่ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี

.

.

.

หลายวันผ่านไปนับจากวันที่แปลงกุหลาบถูกทำลายจนย่อยยับ กลิ่นหอมละมุนที่เคยเป็นเครื่องปลอบประโลมใจเพียงหนึ่งเดียวได้จางหายไปจนสิ้น ลัลนลินใช้ชีวิตราวกับอากาศธาตุในคฤหาสน์หลังมหึมา เธอหลบเลี่ยงทุกเส้นทางที่อาจจะได้พบเจอกับอคินทร์ โดยมีห้องสมุดเป็นที่หลบภัยเพียงแห่งเดียวที่เธอเลือกเอง

ห้องสมุดขนาดใหญ่ที่มีชั้นหนังสือไม้โอ๊คสูงจรดเพดานโค้งเต็มไปด้วยหนังสือเก่าเก็บที่สันปกเริ่มเปื่อยยุ่ย กลิ่นอับของกระดาษและกลิ่นหอม ของไม้ขัดเงามันปลาบผสมปนเปกันในอากาศที่นิ่งสงบ แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านกระจกบานสูงลงมาเป็นลำ ทำให้มองเห็นฝุ่นละอองลอยคว้างอย่างเชื่องช้า เธอใช้เวลาหลายชั่วโมงในแต่ละวันเช็ดฝุ่นที่จับตัวหนาเตอะออกจากหนังสือทีละเล่ม จัดเรียงมันให้เข้าที่อย่างเป็นระเบียบ เป็นงานที่ไม่มีใครสั่ง แต่เธอทำเพื่อหาอะไรบางอย่างให้ยึดเหนี่ยว เพื่อให้ความรู้สึกไร้ค่าที่กัดกินหัวใจตัวเองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันบรรเทาลงบ้าง

วันนี้ขณะที่เธอกำลังใช้ผ้าแห้งเนื้อนุ่มลูบไปตามชั้นหนังสือชั้นล่างสุดในมุมที่มืดและอับที่สุดของห้อง ปลายนิ้วของเธอก็สัมผัสได้ถึงพื้นผิวที่แตกต่าง สันปกที่ทำจากหนังแท้ซึ่งเย็นและเรียบกว่ากระดาษแข็งของเล่มอื่นๆ เธอดึงมันออกมาอย่างระมัดระวังด้วยความสงสัย มันคืออัลบั้มรูปเล่มหนา หนักอึ้ง และดูเก่าแก่กว่าหนังสือเล่มใดในห้องนี้ หน้าปกหนังสีน้ำตาลเข้มไม่มีชื่อหรือสัญลักษณ์ใดๆ สลักไว้ มีเพียงรอยด่างและรอยถลอกที่มุมซึ่งบ่งบอกถึงกาลเวลาที่ผ่านไปเนิ่นนาน

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่ยากจะหักห้ามใจ ลัลนลินทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพรมกำมะหยี่สีเลือดหมูที่ซีดจาง เธอวางอัลบั้มลงบนตักแล้วเปิดมันออกอย่างแผ่วเบาที่สุดราวกับกลัวว่ามันจะบุบสลาย หน้าแรกเป็นภาพถ่ายขาวดำของครอบครัวที่เปี่ยมสุข ชายหญิงคู่หนึ่งในวัยหนุ่มสาวกำลังมองเด็กชายตัวเล็กๆ ในอ้อมแขนด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักและความอ่อนโยน.... เธอจ้องมองใบหน้าของผู้ชายคนนั้น เขาคือคุณพ่อของอคินทร์ที่เธอเคยเห็นในรูปถ่ายบานใหญ่ที่ห้องโถง ส่วนผู้หญิงที่มีรอยยิ้มงดงามคนนั้นคงจะเป็นแม่ของเขา และเด็กชายตัวน้อย รอยยิ้มกว้างที่ไร้เดียงสาจนเห็นเหงือกสีชมพูนั้นเป็นของอคินทร์ในวัยเด็กอย่างไม่ต้องสงสัย

เธอพลิกหน้ากระดาษที่เริ่มเหลืองกรอบไปทีละหน้าอย่างเชื่องช้า ภาพแล้วภาพเล่าฉายภาพชีวิตวัยเด็กที่สมบูรณ์พร้อมและอบอุ่น อคินทร์ในชุดขี่ม้าตัวเล็กกำลังนั่งอยู่บนหลังม้าแคระ มีพ่อคอยจูงสายบังเหียนให้ด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ อคินทร์กำลังเป่าเทียนบนเค้กวันเกิดก้อนโต มีแม่คอยประคองร่างเล็กๆ ของเขาไว้จากด้านหลัง.... ดวงตาทั้งสองคู่มองมาที่เขาเพียงคนเดียว รอยยิ้มของเขาในทุกภาพช่างสดใสและจริงใจจนน่าใจหาย มันเป็นรอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นจากอคินทร์คนปัจจุบันเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว หัวใจของเธอพลันเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ผู้ชายที่เย็นชา ปากร้าย และโหดร้ายคนนั้นเคยเป็นเด็กชายที่มีความสุขและได้รับความรักมากมายขนาดนี้เชียวหรือ

ขณะที่เธอพลิกไปเกือบถึงหน้าสุดท้าย กระดาษแผ่นหนึ่งที่เหลืองกรอบและพับครึ่งไว้ก็ร่วงหล่นลงมาบนตัก เธอหยิบมันขึ้นมาอย่างงงงัน มันเป็นกระดาษที่ถูกฉีกออกมาจากสมุดบันทึกอย่างไม่ปราณีตนัก ขอบกระดาษยังคงมีรอยหยักของการฉีก บนนั้นมีลายมือหวัดๆ ของเด็กที่ยังเขียนหนังสือไม่คล่องนักเขียนประโยคสั้นๆ ไว้ด้วยดินสอสีน้ำเงิน

‘พ่อครับ...ผมคิดถึงพ่อ’

ประโยคสั้นๆ เพียงประโยคนั้นกลับมีพลังทำลายล้างรุนแรงจนทำให้ลัลนลินหายใจสะดุด อากาศรอบตัวราวกับถูกดูดออกไปจนหมด นี่คือความเจ็บปวดของเด็กชายตัวเล็กๆ ที่ต้องสูญเสียพ่อไปตลอดกาล คือความอ้างว้างที่ถูกซุกซ่อนไว้ในอัลบั้มรูปแห่งความสุขใบนี้ เธอเผลอยกกระดาษแผ่นนั้นขึ้นทาบกับอก สัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนจากหัวใจของตัวเอง น้ำตาเริ่มเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตาอย่างห้ามไม่อยู่

“เธอทำอะไร!”

เสียงทุ้มต่ำที่ตวาดลั่นมาจากทางประตูทำให้ร่างของเธอสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต

ลัลนลินเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ อคินทร์ยืนอยู่ที่นั่น ร่างสูงใหญ่ของเขากำลังบดบังแสงสว่างจากบานประตูจนเกิดเป็นเงาทะมึน ใบหน้าหล่อเหลาบูดบึ้ง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่เธอและสิ่งที่อยู่ในมือของเธออย่างกราดเกรี้ยวราวกับเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน