ตอนที่ 7: ความเข้าใจอันบิดเบี้ยว

อคินทร์ก้าวเข้ามา เสียงฝีเท้ากระทบพื้นไม้เก่าดังก้องไปทั่วห้อง เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวลัลนลิน ก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยคำอธิบายใดๆ มือหนาของเขาก็กระชากอัลบั้มออกจากตักเธออย่างรุนแรงจนหน้ากระดาษบางส่วนที่เปื่อยยุ่ยอยู่แล้วฉีกขาดติดมือเธอมาด้วย

“ใครอนุญาตให้เธอยุ่งกับของของฉัน!”

เขาตะคอกเสียงดังลั่นจนผนังห้องสะเทือน แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเกลียดชังและรังเกียจราวกับว่าเธอเป็นสิ่งสกปรกที่น่าขยะแขยงที่สุดในโลก

“ฉะ.....ฉันแค่ทำความสะอาด.....” เธอพยายามอธิบายเสียงสั่น ลนลานจนพูดไม่เป็นประโยค “ฉันไม่เห็นว่า.....”

“ทำความสะอาด? หรือว่ามารื้อค้นหาความลับของฉันกันแน่!” เขาเหยียดมุมปากหยัน ยิ่งเห็นเศษกระดาษแผ่นนั้นที่เธอยังกำไว้ในมือ ความโกรธก็ยิ่งปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟระเบิด “ผู้หญิงอย่างเธอมันก็เท่านี้ สอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่นไปทั่ว!”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ ฉัน.....”

“หุบปาก!”

เขาสั่งเสียงกร้าวราวกับเสียงคำราม ความอดทนของเขาขาดสะบั้นลง ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาใกล้จนเธอต้องแหงนหน้ามอง ก่อนที่ลัลนลินจะทันได้ตั้งตัว เขาก็ผลักเธออย่างแรงจนร่างบางเซถลาไปด้านหลัง

“ออกไปให้พ้นหน้าฉัน!”

ลัลนลินเสียหลักล้มลงอย่างควบคุมไม่ได้ ศีรษะของเธอกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะไม้โอ๊คตัวหนักที่ตั้งอยู่กลางห้องอย่างจัง

ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่างจนเธอตาพร่าไปชั่วขณะ โลกทั้งใบหมุนคว้างและมืดดับไปวูบหนึ่ง เสียงดัง ‘ตุ้บ!’ ของการกระแทกสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบอันน่าหวาดหวั่น

เธอรู้สึกมึนงงไปหมด ยกมือขึ้นกุมศีรษะบริเวณที่กระแทก ความรู้สึกอุ่นๆ และเหนียวเหนอะหนะค่อยๆ ซึมผ่านปลายนิ้วออกมา เมื่อเธอลดมือลงมอง ก็เห็นของเหลวสีแดงฉานติดอยู่เต็มฝ่ามือ.... เลือด

หยาดน้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นลงมาจากดวงตาอย่างสุดจะกลั้น ไม่ใช่เพียงเพราะความเจ็บปวดทางกายที่สะท้อนอยู่ตรงขมับ แต่เป็นความเจ็บปวดในใจที่ถูกกระทำอย่างไร้ความปรานีและไร้เหตุผล.... เธอมองเขาผ่านม่านน้ำตา ร่างสูงใหญ่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม กอดอัลบั้มรูปเล่มนั้นไว้แนบอกราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต ในแววตาของเขาที่เคยลุกโชนไปด้วยความโกรธ บัดนี้กลับฉายแววของความเจ็บปวดรวดร้าวแบบเดียวกับเด็กชายเจ้าของลายมือบนกระดาษแผ่นนั้น เป็นความเปราะบางที่เผยออกมาเพียงชั่วพริบตาก่อนจะถูกความแข็งกร้าวฉาบทับไว้ดังเดิม

ภาพนั้นเองที่ทำให้เสียงร้องไห้ของเธอหยุดชะงัก คำตัดพ้อต่อว่าที่เคยคิดจะพูดหายไปจนหมดสิ้น เธอเข้าใจในทันทีว่าความโกรธของเขาไม่ได้มีเป้าหมายที่เธอโดยตรง แต่มันคือการปกป้องบาดแผลเก่าที่ยังคงสดใหม่ในใจเขาเสมอมา

บาดแผลที่เธอและครอบครัวของเธอเป็นคนสร้างขึ้นในความเข้าใจที่ผิดเพี้ยนของเขา

อคินทร์มองเห็นเลือดที่ไหลเป็นทางลงมาอาบขมับของเธอ เห็นน้ำตาที่นองหน้า แต่ความสงสารหรือรู้สึกผิดแม้เพียงน้อยนิดก็ไม่ปรากฏบนใบหน้าของเขาเลย เขากลับแค่นยิ้มหยันออกมาอย่างเลือดเย็น

“สำออย” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและไร้ความรู้สึกใดๆ “แค่นี้ทำเป็นจะตาย.... ผู้หญิงอย่างเธอมันไร้ความรู้สึกอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ถึงได้กล้าเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองที่พ่อสารเลวหามาประเคนให้ตั้งหลายปี”

คำพูดแต่ละคำของเขาเหมือนมีดที่มองไม่เห็นซึ่งกรีดซ้ำลงบนบาดแผลเดิมที่ยังไม่ทันได้ตกสะเก็ด ลัลนลินก้มหน้าลงซ่อนความเจ็บปวดที่ฉายชัดในแววตา เธอกัดริมฝีปากล่างแน่นจนรู้สึกได้ถึงรสเค็มปร่าของเลือดในปาก.... เธอไม่ได้ร้องไห้ออกมาอีก มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากลำคออย่างสุดจะกลั้น ความเข้าใจผิดที่ฝังรากลึกมันใหญ่เกินกว่าที่เธอจะสามารถอธิบายหรือแก้ไขอะไรได้ในตอนนี้

เขาหันหลังให้เธอ ไม่แม้แต่จะชายตามองอีก ราวกับว่าเลือดที่ไหลอาบแก้มของเธอเป็นเพียงแค่สีที่เปรอะเปื้อนพื้นพรมราคาแพงที่ทำให้เขารำคาญใจเท่านั้น

ความเจ็บปวดที่ศีรษะเริ่มรุนแรงขึ้นจนทำให้ตาลาย ลัลนลินพยายามยันตัวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล มือข้างที่เปื้อนเลือดของเธอยันลงบนโต๊ะไม้ตัวเดิมเพื่อพยุงร่าง ทิ้งรอยฝ่ามือสีแดงสดไว้บนพื้นผิวที่ขัดมันวาวราวกับเป็นตราประทับแห่งความโหดร้าย.... เธอไม่ได้มองไปทางเขาอีก ก้าวขาที่สั่นเทาเดินออกจากห้องสมุดที่เคยเป็นที่หลบภัยอย่างช้าๆ ทิ้งให้เขาอยู่กับอดีตที่แตกสลายและความเกลียดชังที่จับตัวเป็นก้อนแข็งอยู่ในใจแต่เพียงลำพัง

ประตูไม้ปิดลงเบื้องหลัง เสียงดังกริ๊กของลูกบิดที่เข้าล็อกฟังดูเหมือนเสียงปิดฉากสุดท้ายของความหวังใดๆ ที่เธอเคยมีอยู่ในสถานที่แห่งนี้