LOGINShare
บทที่ 352
Latest chapter
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 400
เวลาแสดงตรงสี่โมงเย็นพอดี ตอนที่พิธีฝังศพเริ่มขึ้น บรรยากาศตึงเครียดหลังจากการโต้เถียงที่บ้านงานศพเมื่อตอนเที่ยงยังคงหลงเหลืออยู่อย่างชัดเจน ขบวนรถของแขกที่มาร่วมไว้อาลัยเริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ ออกจากบริเวณลานหน้าอาคารพวกเราทุกคนมุ่งหน้าไปยังสุสานส่วนตัวของตระฉันลใหญ่ นบินดร์ สุสานแห่งนั้นตั้งอยู่ชานเมืองที่ค่อนข้างเงียบสงบ รถพยาบาลอยู่หน้าขบวนสุด คอยบรรทุกโลงศพของพ่อผมไป"พี่เตรียมใจสำหรับพิธีฝังศพแล้วใช่ไหม พี่บัญญัติ?" อัญชัญถามจากเบาะหลัง"พี่เตรียมใจมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว อัญชัญ ยังไงผมก็ต้องยอมปล่อยให้พ่อจากไปวันนี้ให้ได้" ผมตอบขณะขับรถด้วยความเร็วปานกลาง"นายต้องอดทนนะ ฉันรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นต่อๆ กันแบบนี้มันหนักมากสำหรับนายกับแม่" ลลิตาพูดอย่างอ่อนโยนจากเบาะผู้โดยสารด้านซ้าย"ขอบใจนะ ลลิตา กำลังใจจากพวกเธอสองคนช่วยให้ผมยังมีสติอยู่ได้จริงๆ วันนี้" ผมตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆแม่ชบากับดารานั่งอยู่ที่เบาะแถวกลางในรถของผม ทั้งสองคนแทบไม่พูดอะไรเลยตลอดการเดินทาง แม่ของผมเอาแต่มองออกไปนอกกระจกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย"แม่อย่าคิดมากเกินไปนะครับ แม่ต้องดูแลสุขภาพตัวเองด้วย" ผมเตือนพลางเห
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 399
ผมรีบยัดกระดาษยับๆ แผ่นนั้นเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตตรงหน้าอกซ้าย ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อลดระยะห่างระหว่างเราสองคน ดวงตาของผมจ้องเขม็งตรงไปยังดวงตาทั้งสองข้างของผู้ส่งสารคนนั้น"ผมขอปฏิเสธหนังสืออายัดฉบับนี้อย่างเด็ดขาด พวกคุณมันก็แค่อาชญากรใส่สูทเรียบร้อยที่หลบอยู่หลังร่มเงาของกฎหมาย!" ผมพูดชัดถ้อยชัดคำพลางกดความโกรธไว้"การปฏิเสธของคุณไม่มีประโยชน์อะไรในสายตากฎหมายของประเทศ หนังสือฉบับนั้นถูกต้องและมีผลผูกพันอย่างมาก" ผู้ส่งสารคนนั้นตอบอย่างสบายเกินไป"ผมจะสู้กับการยึดทรัพย์ฝ่ายเดียวครั้งนี้ให้ถึงที่สุด พรุ่งนี้เช้าผมจะเอาคดีนี้เข้าสู่กระบวนการกฎหมายแพ่งในศาลแห่งชาติ!"ผู้ส่งสารของเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนนั้นกลับหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยิน เขามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูถูก"คุณจะฟ้องเจ้านายผมขึ้นศาลงั้นเหรอ? คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน หา?" เขาถามเยาะเย้ยคำขู่ของผม"ผมเป็นลูกแท้ๆ และทายาทโดยชอบธรรมของ บริษัทอรุณใหม่จำกัด ผมจะปกป้องสิทธิ์ของพ่อผมจนตาย""คุณยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจโลกใบนี้ คุณไม่รู้หรอกว่าระบบการเมืองข้างนอกนั่นโหดร้ายแค่ไหน"ชายสวมสูทดำยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 398
พวงหรีดแสดงความเสียใจหลายสิบพวงเริ่มวางเต็มบริเวณหน้าศาลาจัดงานศพ ชื่อบริษัทใหญ่ๆ เขียนไว้อย่างชัดเจนบนพวงหรีดแต่ละพวง เหล่าเพื่อนร่วมธุรกิจและบุคคลสำคัญของเมืองทยอยเดินทางมาแสดงความเสียใจด้วยตัวเองผมรับการจับมือจากแขกที่มาร่วมไว้อาลัยทุกคนด้วยสีหน้าที่สงบมาก“ขอแสดงความเสียใจกับการจากไปของคุณนเรศด้วยนะ พ่อของเธอเป็นคนซื่อสัตย์มากในการทำธุรกิจ” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพูดพลางจับมือผม“ขอบคุณมากครับที่มาร่วมงานเช้านี้ ถ้าพ่อของผมเคยทำอะไรผิดพลาดตอนยังมีชีวิตอยู่ ก็ขอให้ช่วยอภัยให้ท่านด้วยนะครับ”“พ่อของเธอเป็นบุคคลที่ยอดเยี่ยมในกลุ่มนักธุรกิจรุ่นเก่า พวกเราทุกคนเสียใจมากที่ต้องสูญเสียเขาไป”“ครับ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับคำอธิษฐานดีๆ ให้พ่อของผมนะครับ”ชายคนนั้นพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินไปนั่งตรงแถวเก้าอี้ของแขกที่มาร่วมไว้อาลัย ไม่นานหลังจากนั้น หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาผม“ดิฉันจากธนาคารกลาง ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ คุณนเรศเป็นลูกค้าที่พวกเราให้ความเคารพอย่างมาก” ผู้หญิงคนนั้นพูด“ขอบคุณสำหรับความเห็นใจจากทางธนาคารนะครับ คุณผู้หญิง ช่วยอธิษฐานให้พิธีฝังศพช่วงเย็นนี้ผ่านไปอย่างราบรื
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 397
วินาทีแล้ววินาทีเล่าผ่านไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางสายฝนโปรยปราย ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดค่อยๆ เปลี่ยนสีเป็นสีฟ้าสว่างแสงแดดยามเช้าเริ่มส่องกระทบแนวตึกสูงหลายชั้น ภาพนั้นมองเห็นได้ชัดเจนตอนที่รถของพวกเราเข้าสู่เขตเมืองจาการ์ตา สภาพรถติดแบบเมืองหลวงยังไม่ค่อยเห็นชัดบนถนนลาดยางในเช้านี้“เราถึงจาการ์ตาแล้ว อีกเดี๋ยวก็ถึงศาลาจัดงานศพแล้ว”“โล่งอกที่เรามาถึงอย่างปลอดภัย แม่คงเหนื่อยมากแล้วแน่ๆ ที่นั่งอยู่ในรถพยาบาลมาตั้งแต่เมื่อคืน”“ฉันก็เมื่อยมากเหมือนกัน นั่งอยู่ในรถตลอดเลย” อัญชัญบ่นพร้อมยืดแขนทั้งสองข้างขึ้นด้านบนผมขับรถมุ่งหน้าไปยังศาลาจัดงานศพแบบพิเศษที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ผมติดต่อฝ่ายดูแลสถานที่นั้นไว้แล้ว ตอนที่ยังจัดการเอกสารธุรการอยู่ที่โรงพยาบาลท้องถิ่นก่อนหน้านี้อาคารศาลาจัดงานศพนั้นมองจากด้านนอกดูใหญ่โตและหรูหรามาก รถพยาบาลที่อยู่ข้างหน้าผมเลี้ยวเข้าไปในลานหน้าอาคารอย่างช้าๆ ทันที“รถพยาบาลจอดตรงหน้าล็อบบี้แล้วนะ พี่บัญญัติ” อัญชัญชี้จากเบาะหลังผมจอดรถอเนกประสงค์สีดำของตัวเองไว้ตรงด้านหลังรถพยาบาลคันนั้นพอดี รถพยาบาลจอดอยู่หน้าประตูกระจกของล็อบบี้หลักของอาคารศาลาจัดงา
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 396
ผมยืนนิ่งรอให้ทางโรงพยาบาลเตรียมทุกอย่างให้เสร็จ บรรยากาศในโรงพยาบาลกลับมาเงียบอีกครั้งอยู่หลายนาทีจู่ๆ ก็มีเสียงล้อเหล็กเสียดสีกับพื้นกระเบื้องดังขึ้น เสียงเอี๊ยดอ๊าดนั้นมาจากปลายทางเดินด้านซ้าย ผมหันไปมองทางต้นเสียงทันทีเจ้าหน้าที่ห้องเก็บศพคนหนึ่งค่อยๆ เดินมาทางล็อบบี้หลัก เขาเข็นเตียงเข็นโลหะมันวาวคันหนึ่งมาบนเตียงเข็นคันนั้น มีร่างแข็งทื่อของพ่อนอนอยู่ ร่างของพ่อแท้ๆ ของผมถูกคลุมปิดสนิทด้วยผ้าขาวผืนยาวพอเห็นภาพนั้น เสียงร้องไห้ของแม่ก็ดังขึ้นอีกครั้งในทางเดินรถพยาบาลสีขาวคันหนึ่งจอดรออยู่บริเวณหน้าล็อบบี้ พร้อมกับเครื่องยนต์ที่ติดอยู่ ไฟไซเรนสีแดงบนหลังคารถพยาบาลยังคงหมุนฝ่าความมืดยามค่ำคืนเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลรีบเปิดประตูหลังของรถพยาบาลคันนั้น พวกเขาค่อยๆ เข็นเตียงศพเข้าไปในห้องโดยสารของรถพยาบาลอย่างระมัดระวัง“แม่ขึ้นไปข้างในตอนนี้นะครับ”“จ้ะ บัญญัติ แม่อยากอยู่เป็นเพื่อนพ่อของลูกตรงนี้”แม่ก้าวขึ้นไปทางด้านหลังรถพยาบาลด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ ดารารีบเดินตามหลังแม่ของเธอเข้าไปทันทีน้องสาวของผมนั่งลงบนที่นั่งผู้ติดตามด้านหลังรถพยาบาล เพื่ออยู่เป็นเพื่อนร่างของพ่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 395
การหลบหนีอย่างบ้าคลั่งของพวกเราบนทางด่วนมาจบลงที่โรงพยาบาลในพื้นที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่คืนนี้โชคชะตากลับไม่เข้าข้าง พ่อแท้ๆ ของผม เพิ่งสิ้นลมหายใจสุดท้ายในห้องฉุกเฉินท่านซ่อนตัวมานานถึงห้าปี แถมพ่อยังแกล้งตายเพื่อปกป้องผมกับแม่จากศัตรูทางการเมืองของท่านตอนนี้ หลังจากที่พวกเราเพิ่งได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง โรคร้ายก็มาพรากชีวิตท่านไป ผมยืนแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะฝ่ายธุรการลงทะเบียนเจ้าหน้าที่ผู้หญิงคนหนึ่งยื่นกระดาษรายละเอียดค่าใช้จ่ายมาให้ผม“นี่คือยอดรวมทั้งหมดค่ะคุณ รวมค่ารักษาในไอซียูเมื่อกี้กับค่าเช่ารถพยาบาลไปจาการ์ตาแล้วค่ะ”“ครับ คุณพยาบาล ผมจ่ายด้วยบัตรเดบิตตอนนี้เลยครับ”ผมหยิบปากกาหมึกสีน้ำเงินบนโต๊ะขึ้นมา ผมดึงเอกสารหลายแผ่นเกี่ยวกับการดำเนินเรื่องรับศพพ่อกลับบ้าน แล้วรีบเซ็นเอกสารเหล่านั้นทีละแผ่นอย่างรวดเร็ว“ช่วยเตรียมรถพยาบาลให้เร็วที่สุดด้วยนะครับ คุณพยาบาล ผมอยากพาพ่อกลับบ้านคืนนี้เลย”“ได้ค่ะคุณ เจ้าหน้าที่ของเรากำลังเตรียมเตียงเข็นอยู่ที่ห้องเก็บศพตอนนี้ค่ะ”ผมหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาแล้วยื่นบัตรเดบิตให้เจ้าหน้าที่คนนั้น เครื่องชำระเงินอิเล็กทรอนิกส์ส
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
You May Also Like
บทเพลงแห่งความเงียบ(The Symphony of Silence)
theoneyoulove1.2K viewsเลนส์รักในเงาไฟนีออน
Luna of The Sea713 viewsสุดชีวาชะตาลิขิต
เอเวอร์กรีน ฉิน54.5K viewsโคตรคนยอดปรมาจารย์
เฉิงกวงโฮ่วถู่301.6K viewsปีศาจหมอเจ้าเสน่ห
กระจอก306.7K viewsลูกเขยฟ้าประทาน
เจว๋เหริน329.4K viewsJust Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)
L.sunanta2.2K viewsคุณชาย แห่ง ประตูมังกร
นายกัวผู้เล่าเรื่อง259.8K views
