Se connecterPartager
บทที่ 184
Dernier chapitre
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 444
ผมยกมือทั้งสองข้างขึ้นเสมอไหล่ เป็นสัญญาณว่ายอมแพ้ ปืนของผมปล่อยให้ร่วงลงไปกระแทกพื้นคอนกรีตสกปรกดังตุบ"ดีมาก เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดมากสำหรับเด็กหนุ่มวัยอย่างนาย" นพดลเยาะเย้ยพลางแสยะยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นปืนของผมตกลงพื้น"บอส อย่าไปยอมทำตามไอ้หมาบ้านี่เลย ปล่อยให้ผมตายวันนี้ไปเถอะ" พี่กฤษณ์พูดด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิด"หุบปากไป ไอ้ขยะ!" นพดลด่าอย่างหัวเสียทนายคนนั้นใช้ส่วนท้ายด้ามปืนฟาดเข้าที่ท้ายทอยของพี่กฤษณ์ พี่กฤษณ์ครางด้วยความเจ็บปวดแล้วก้มหน้าลงเงียบๆ แต่จังหวะใช้ความรุนแรงสั้นๆ นั้นกลับเบี่ยงความสนใจหลักของนพดลออกจากการเคลื่อนไหวของผมได้สำเร็จผมค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ทนายคนนั้น พลางสังเกตรอบตัวอย่างละเอียด ตอนนี้ระยะห่างของพวกเราเหลือเพียงประมาณสามเมตรเท่านั้น สายตาของผมเห็นวัตถุโลหะชิ้นหนึ่งวางอยู่ไม่ไกลจากปลายรองเท้าขวาของผมตำแหน่งของมันพอดีมากที่จะใช้เป็นอาวุธฉุกเฉินสำหรับทำให้ศัตรูหมดสภาพในระยะประชิด"หยุดอยู่ตรงนั้น! อย่าคิดจะเข้ามาใกล้กว่านี้!" นพดลเตือน พร้อมหันปืนกลับไปจ่อที่หัวของพี่กฤษณ์อีกครั้ง"ผมแค่อยากแน่ใจว่าเขายังมีชีวิตอยู่" ผมตอบด้วยน้ำเสียงที่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 443
ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยายามทำให้หัวใจที่เต้นรัวสงบลง ปืนอัตโนมัติขนาดเก้ามิลลิเมตรถูกผมกำแน่นไว้ในมือขวาแล้ว"ทีมหนึ่ง พวกคุณเข้าประจำตำแหน่งด้านหลังพร้อมหรือยัง?" ผมกระซิบถามผ่านเครื่องสื่อสารที่หู"ทีมหนึ่งพร้อมครับ บอส ทางเข้าด้านหลังพวกเราปิดตายเรียบร้อยแล้ว" ลุงเฉลิมตอบกลับมาด้วยเสียงเบาแต่หนักแน่น"ทีมสองพร้อมคุ้มกันจากปีกขวาแล้ว เหลือแค่รอสัญญาณจากนายเท่านั้น บัญญัติ" เฮียยอดทองรายงานอย่างว่องไวไม่แพ้กัน"ดี จำไว้ เป้าหมายหลักของเราคือช่วยพี่กฤษณ์ออกมาแบบเป็นๆ อย่าให้กระสุนหลงไปโดนตัวประกันเด็ดขาด"ผมมองสมาชิกทั้งห้าคนที่อยู่ข้างหลัง แล้วพยักหน้าอย่างมั่นใจ นิ้วสุดท้ายของผมงอลงจนหมด เป็นการสิ้นสุดการนับถอยหลัง ผมส่งสัญญาณมือให้บุกพังเข้าไปในอาคารโกดังรังของศัตรูพร้อมกัน"ลงมือเดี๋ยวนี้!" ผมออกคำสั่งกึ่งตะโกนกองกำลังรักษาความปลอดภัยของผมรีบติดตัวจุดชนวนไว้ที่ประตูสามจุดต่างกันทันที พวกเขาพังประตูเหล็กของโกดังด้วยวัตถุระเบิดเบาพร้อมกัน เสียงระเบิดดังสนั่น ทำลายบานพับเหล็กหนาในพริบตากลุ่มควันดำหนาทึบกับฝุ่นฟุ้งกระจายเต็มบริเวณทางเข้า เศษเหล็กกระเด็นลอยขึ้นไปกระแทกผนังรอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 442
"ทุกคนเงียบก่อน ฟังเสียงในวินาทีที่ห้านี้ได้ยินไหม?" ผมถามพร้อมเร่งเสียงโทรศัพท์ให้ดังสุดลลิตากับอัญชัญรีบเอาหูเข้าไปใกล้แหล่งเสียงทันที"เสียงเหมือนแตรรถบรรทุกพ่วงเลย บัญญัติ แต่เสียงมันยาวแล้วก้องมาก" ลลิตาเดาพร้อมขมวดคิ้ว"นั่นไม่ใช่แตรรถบรรทุกธรรมดาหรอก ลลิตา ผมมั่นใจมากว่านั่นคือเสียงรถไฟบรรทุกสินค้า"ผมวิเคราะห์เสียงสะท้อนของแตรรถไฟจากเสียงในวิดีโอที่พี่กฤษณ์ถูกจับขัง เสียงสะท้อนของมันก้องอย่างมีเอกลักษณ์ แสดงว่าที่นั่นมีหลังคาสังกะสีที่สูงมาก"ฉันนึกออกแล้ว บัญญัติ! ทางเหนือของเมืองมีสถานีรถไฟบรรทุกสินค้าที่เลิกใช้งานไปนานแล้ว" เฮียยอดทองจู่ๆ ก็ตะโกนขึ้นจากมุมห้อง"เฮียยอดทองรู้ใช่ไหมครับว่าสถานที่นั้นอยู่ตรงไหน?""รู้ดีมาก เมื่อก่อนที่นั่นแก๊งท่าเรือใช้เป็นที่ซื้อขายของเถื่อนบ่อยๆ" เฮียยอดทองตอบอย่างมั่นใจมากจากเบาะแสนั้น ปริศนานี้ก็คลี่คลายในที่สุด ผมสรุปได้ว่าสถานที่กักขังอยู่ในอาคารโกดังร้างใกล้สถานีรถไฟบรรทุกสินค้าทางเหนือของเมือง"งั้นเราบุกไปที่นั่นตอนนี้เลย เฮียยอดทองช่วยรวบรวมกำลังรักษาความปลอดภัยที่เหลือทั้งหมดของเราที่ยังสู้ไหวมาที่โรงรถ""รับทราบครับ บอส!
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 441
"คุณสุริยะสามารถระดมคนให้ออกมาลงถนนพร้อมกันได้ไหมครับ?" ผมถามเพื่อความแน่ใจ"ได้ ด้วยการอนุญาตจากพระเจ้า ตอนนี้ลูกศิษย์ของฉันหลายคนเป็นผู้นำศาสนาและองค์กรชุมชนในหลายพื้นที่แล้ว" เขาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นชายชราคนนั้นล้วงสมาร์ตโฟนออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมทันที คุณสุริยะเริ่มติดต่อผู้นำชุมชนระดับประเทศหลายสิบคนจากหลายจังหวัดตั้งแต่เช้าวันนั้นเลย เป้าหมายชัดเจนมาก เขาต้องการรวบรวมการสนับสนุนจากประชาชนอย่างเป็นระบบและเป็นวงกว้าง"จักร ช่วยเตรียมนักเรียนศาสนากับชาวบ้านไว้บ่ายนี้เลยนะ เราต้องออกไปส่งเสียงเพื่อความจริง" คุณสุริยะพูดอย่างสงบในการโทรสายแรกผมมองลลิตาแล้วส่งยิ้มอย่างมีความหวัง เมื่อเห็นก้าวสังหารนี้เริ่มเดินหน้าแล้ว"ฉันก็แชตหาประธานสภานักศึกษาหลายมหา'ลัยกับพวกนักกิจกรรมที่ผมรู้จักแล้วเหมือนกัน บัญญัติ" อัญชัญรายงานจากหน้าจอแล็ปท็อปของเธอ "ฉันบอกให้พวกเขาดันประเด็นนี้ด้วยแฮชแท็กนิรนามในโซเชียลมีเดียตั้งแต่เที่ยงนี้เป็นต้นไป""ทำได้ดีมาก อัญชัญ ยิ่งประเด็นนี้กระจายเร็วเท่าไหร่ ไพโรจน์ก็ยิ่งปิดบังความเน่าเฟะของตัวเองได้ยากขึ้นเท่านั้น"การประสานกันระหว่างหลักฐานจริง การเคล
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 440
"ขอบคุณมากนะครับลุงที่ให้ติดรถมาด้วย ขับรถระวังๆ นะครับ" ผมพูดพลางจับมือขอบคุณคนขับวัยกลางคนคนนั้น"ไม่เป็นไรน้อง พวกนายสองคนก็ระวังตัวด้วยนะ" เขาตอบอย่างเป็นมิตร ก่อนจะเหยียบคันเร่งรถบรรทุกออกไปอีกครั้งผมรีบหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมออกมาแล้วติดต่อทีมรักษาความปลอดภัยของผม ใช้เวลาไม่นาน รถหุ้มเกราะสีดำคันหนึ่งก็มารับพวกเราที่ริมถนน พวกเราเข้าไปในห้องโดยสาร แล้วพุ่งตรงไปยังบ้านหลบภัยใต้ดินของตระกูลนบินดร์ทันทีพวกเราสองคนมาถึงบริเวณบ้านลับแห่งนั้นในช่วงใกล้รุ่งสาง ประตูเหล็กหลักเปิดออกพร้อมเสียงกลไกที่ค่อนข้างหนัก"บัญญัติ! ลูกปลอดภัยดีใช่ไหม!" แม่ร้องออกมา แล้วรีบวิ่งมาต้อนรับผมที่ห้องโถงกลางแม่ ลลิตา อัญชัญ และดารา ต้อนรับการกลับมาของพวกเราสองคนด้วยความโล่งอกอย่างท่วมท้น แม่กอดตัวผมแน่นทันทีโดยไม่สนใจเลยว่าเสื้อเชิ้ตของผมเต็มไปด้วยคราบโคลนจากทุ่งนา"แม่ใจจะวาย รอข่าวลูกตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ บัญญัติ" แม่พูดพร้อมดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา"ขอโทษนะครับที่ทำให้แม่เป็นห่วง สำคัญที่สุดคือตอนนี้ผมกับคุณสุริยะปลอดภัยมาถึงที่นี่แล้ว" ผมตอบพร้อมยิ้มปลอบให้ท่านสบายใจลลิตายื่นน้ำแร่เย็นๆ ขวดหนึ่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 439
แสงไฟฉายของศัตรูกวาดส่องไปทั่วกองฟางที่ผมซ่อนตัวอยู่ ผมกลั้นหายใจไว้ แสงสีขาวจ้าแสบตานั้นวาบผ่านเหนือหัวผมไปแค่ไม่กี่เซนติเมตร หัวใจผมเต้นแรงมากจนเหมือนจะระเบิดออกมา"พวกมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วนะลูก เราต้องหาทางหลอกให้พวกมันหลงไปทางอื่น" คุณสุริยะกระซิบด้วยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน"คุณสุริยะอยู่เงียบๆ ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะล่อพวกมันออกไปเอง" ผมตอบกลับด้วยเสียงที่เบามากมือผมคลำไปตามพื้นดินโคลนรอบตัวเพื่อหาของแข็งๆ ผมหยิบก้อนอิฐแข็งก้อนหนึ่งจากพื้นใกล้มือขึ้นมา"ฉันนับถึงสาม พวกนายล้อมกองฟางนั่นจากสองฝั่ง!" หัวหน้านักเลงสั่งจากระยะที่ใกล้มากนี่คือช่วงเวลาเป็นตายของพวกเรา ผมขว้างก้อนอิฐนั้นสุดแรงไปทางแอ่งน้ำไกลๆ ในทุ่งนาฝั่งขวาตูม!เสียงน้ำกระเซ็นดังพอสมควรทำลายความเงียบของทุ่งนาในคืนนั้นทันที"ทางโน้น! มีเสียงน้ำ! พวกมันวิ่งไปทางคูน้ำสุดปลายทุ่ง!" นักเลงที่ถือไฟฉายยุทธวิธีตะโกนขึ้น"ตามไปเดี๋ยวนี้! อย่าให้พวกมันหนีออกไปถึงถนนใหญ่ได้!"พวกมือสังหารรับจ้างถูกเสียงน้ำกระเซ็นล่อไปทันที พวกมันรีบอ้อมออกห่างจากจุดที่ผมซ่อนตัวอยู่ แล้ววิ่งลุยโคลนไปผมถอนหายใจยาว แล้วค่อยๆ เงยหน้า
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
Vous vous intéresseriez aussi à
ปฏิบัติการ ตามล่า อำนาจ ของ ฮาร์วีย์ ยอร์ก
หมาป่าผู้คลั่งรักมันฝรั่ง1.2M VuesArabell Lee ในชาติใหม่ฉันก็ยังเป็นสุภาพสตรีหมายเลข1
LILI Lee1.0K VuesJust Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)
L.sunanta2.3K Vuesเลนส์รักในเงาไฟนีออน
Luna of The Sea748 Vuesพลิกชะตารัก มรดกเซียน
หลงเทียนหยา247.1K Vuesผมคือหมอเทวดา
ลั่วเหล่ย291.7K Vuesหลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว
ดื่มน้ำให้เยอะ432.1K Vuesคุณชาย แห่ง ประตูมังกร
นายกัวผู้เล่าเรื่อง259.9K Vues
