Se connecterPartager
บทที่ 439
Dernier chapitre
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 440
"ขอบคุณมากนะครับลุงที่ให้ติดรถมาด้วย ขับรถระวังๆ นะครับ" ผมพูดพลางจับมือขอบคุณคนขับวัยกลางคนคนนั้น"ไม่เป็นไรน้อง พวกนายสองคนก็ระวังตัวด้วยนะ" เขาตอบอย่างเป็นมิตร ก่อนจะเหยียบคันเร่งรถบรรทุกออกไปอีกครั้งผมรีบหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมออกมาแล้วติดต่อทีมรักษาความปลอดภัยของผม ใช้เวลาไม่นาน รถหุ้มเกราะสีดำคันหนึ่งก็มารับพวกเราที่ริมถนน พวกเราเข้าไปในห้องโดยสาร แล้วพุ่งตรงไปยังบ้านหลบภัยใต้ดินของตระกูลนบินดร์ทันทีพวกเราสองคนมาถึงบริเวณบ้านลับแห่งนั้นในช่วงใกล้รุ่งสาง ประตูเหล็กหลักเปิดออกพร้อมเสียงกลไกที่ค่อนข้างหนัก"บัญญัติ! ลูกปลอดภัยดีใช่ไหม!" แม่ร้องออกมา แล้วรีบวิ่งมาต้อนรับผมที่ห้องโถงกลางแม่ ลลิตา อัญชัญ และดารา ต้อนรับการกลับมาของพวกเราสองคนด้วยความโล่งอกอย่างท่วมท้น แม่กอดตัวผมแน่นทันทีโดยไม่สนใจเลยว่าเสื้อเชิ้ตของผมเต็มไปด้วยคราบโคลนจากทุ่งนา"แม่ใจจะวาย รอข่าวลูกตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ บัญญัติ" แม่พูดพร้อมดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา"ขอโทษนะครับที่ทำให้แม่เป็นห่วง สำคัญที่สุดคือตอนนี้ผมกับคุณสุริยะปลอดภัยมาถึงที่นี่แล้ว" ผมตอบพร้อมยิ้มปลอบให้ท่านสบายใจลลิตายื่นน้ำแร่เย็นๆ ขวดหนึ่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 439
แสงไฟฉายของศัตรูกวาดส่องไปทั่วกองฟางที่ผมซ่อนตัวอยู่ ผมกลั้นหายใจไว้ แสงสีขาวจ้าแสบตานั้นวาบผ่านเหนือหัวผมไปแค่ไม่กี่เซนติเมตร หัวใจผมเต้นแรงมากจนเหมือนจะระเบิดออกมา"พวกมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วนะลูก เราต้องหาทางหลอกให้พวกมันหลงไปทางอื่น" คุณสุริยะกระซิบด้วยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน"คุณสุริยะอยู่เงียบๆ ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะล่อพวกมันออกไปเอง" ผมตอบกลับด้วยเสียงที่เบามากมือผมคลำไปตามพื้นดินโคลนรอบตัวเพื่อหาของแข็งๆ ผมหยิบก้อนอิฐแข็งก้อนหนึ่งจากพื้นใกล้มือขึ้นมา"ฉันนับถึงสาม พวกนายล้อมกองฟางนั่นจากสองฝั่ง!" หัวหน้านักเลงสั่งจากระยะที่ใกล้มากนี่คือช่วงเวลาเป็นตายของพวกเรา ผมขว้างก้อนอิฐนั้นสุดแรงไปทางแอ่งน้ำไกลๆ ในทุ่งนาฝั่งขวาตูม!เสียงน้ำกระเซ็นดังพอสมควรทำลายความเงียบของทุ่งนาในคืนนั้นทันที"ทางโน้น! มีเสียงน้ำ! พวกมันวิ่งไปทางคูน้ำสุดปลายทุ่ง!" นักเลงที่ถือไฟฉายยุทธวิธีตะโกนขึ้น"ตามไปเดี๋ยวนี้! อย่าให้พวกมันหนีออกไปถึงถนนใหญ่ได้!"พวกมือสังหารรับจ้างถูกเสียงน้ำกระเซ็นล่อไปทันที พวกมันรีบอ้อมออกห่างจากจุดที่ผมซ่อนตัวอยู่ แล้ววิ่งลุยโคลนไปผมถอนหายใจยาว แล้วค่อยๆ เงยหน้า
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 438
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว พอไปถึงเมืองหลวงเมื่อไหร่ พวกเราต้องรีบส่งข้อมูลนั้นให้เครือข่ายเจ้าหน้าที่ที่ฉันยังไว้ใจได้ทันที""พวกเราต้องปล่อยข้อมูลนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่ไพโรจน์จะบิดเบือนความจริงได้นะครับ คุณสุริยะ มันต้องรีบปั้นเรื่องเหตุการณ์ที่โรงเรียนเพื่อกลบความเน่าเฟะของตัวเองในสื่อแน่ๆ"พวกเราเพิ่งผ่านโค้งหักศอกที่ถูกขนาบด้วยดงไผ่หนาทึบและมืดมิดผมเพิ่งจะกำลังถอนหายใจโล่งอก และเอนหลังที่ปวดเมื่อยพิงพนักนุ่มๆ ของเบาะรถ ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศค่อยๆ ช่วยให้หัวที่หนักอึ้งของผมสงบลงแต่ความสงบเพียงชั่วครู่ของพวกเราก็ถูกทำลายย่อยยับภายในไม่กี่วินาทีแสงไฟสูงที่แสบตาอย่างมากจู่ๆ ก็พุ่งออกมาจากมุมอับทางด้านขวาของพวกเรา รถตู้ของศัตรูคันหนึ่งพุ่งออกมาจากทางแยกกะทันหัน แล้วปาดหน้ารถของพวกเราทันที"ระวังด้านขวา พี่!" ผมตะโกนออกไปตามสัญชาตญาณ เมื่อเห็นหัวรถตู้สีดำนั่นพุ่งมาหาพวกเราอย่างรวดเร็วคนขับของพวกเราไม่มีเวลาแม้แต่จะเหยียบเบรกหรือหักพวงมาลัยหลบ รถตู้ของศัตรูพุ่งชนด้านข้างรถของพวกเราเข้าอย่างจังด้วยความเร็วที่น่ากลัวมาก"จับให้แน่นนะครับ คุณสุริยะ!" ผมร้องลั่นตามสัญชาตญาณ พลา
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 437
ผมรีบใส่กล่องไม้ล้ำค่านั้นลงในกระเป๋าเป้ของตัวเองอย่างรวดเร็วและระมัดระวัง"รีบตามฉันมานะ ลูก ตอนนี้พวกเราเหลือเวลาไม่มากแล้ว" ชายชราพูดชวน พลางก้าวไปยังมุมห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่นคุณสุริยะพาผมก้มตัวเดินไปยังทางหนีลับด้านหลังห้องทำงาน ท่านค่อยๆ เลื่อนชั้นไม้สักออก เผยให้เห็นช่องมืดรูปสี่เหลี่ยมที่ดิ่งลงไปด้านล่าง"ระวังทางด้วยนะ บัญญัติ! อย่าเพิ่งมาตายโง่ๆ ก่อนที่ภารกิจหลักของเธอจะเสร็จ!" ลุงเฉลิมเตือนพอดีก่อนที่พวกเราจะเข้าไปในช่องนั้น"พวกลุงก็ต้องระวังตัวเป็นพิเศษอยู่ข้างบนนี่นะครับ ลุง เฮีย! ดูแลตัวเองดีๆ อย่าให้กระสุนศัตรูเจาะเข้าตัวได้!"พวกเราสองคนรีบไต่ลงบันไดหินที่ชื้นมากและเต็มไปด้วยตะไคร่เก่าๆ เหนือหัวพวกเรา เสียงถีบประตูหน้าดังสนั่นกับเสียงปืนดังหนวกหูขึ้นเรื่อยๆ เป็นสัญญาณว่าศัตรูได้ล้อมอาคารหลักไว้แล้วผมกับคุณสุริยะเดินไปตามอุโมงค์ใต้ดินที่แคบมากและอากาศอับ แสงไฟฉายจากโทรศัพท์ของผมเป็นแสงเดียวที่ส่องทางในทางเดินมืดๆ แห่งนี้ ซึ่งกว้างพอให้ผู้ใหญ่เดินผ่านได้แค่คนเดียว"ทางยังอีกไกลไหมครับ คุณสุริยะ? ผมเริ่มหายใจไม่ออกเพราะฝุ่นดินข้างล่างนี่แล้ว" ผมถามพลางใช้ปกเสื้อปิด
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 436
แรงสนับสนุนจากคนเก่งๆ รอบตัวผม ทำให้ความกลัวของผมหายวับไปจนไม่เหลือเลยจริงๆที่แท้ พ่อผู้ล่วงลับของผมไม่ได้ทิ้งไว้แค่เงินเป็นล้านล้านรูเปียห์ในธนาคารเท่านั้น แต่ท่านยังทิ้งเครือข่ายมิตรภาพแท้ที่พร้อมยืนปกป้องผมไว้ให้ด้วย"ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันยินดีให้การคุ้มครองทางการเมืองอย่างเต็มที่แก่สมาชิกทุกคนในครอบครัวนบินดร์" คุณสุริยะกล่าวอย่างหนักแน่น น้ำเสียงทรงอำนาจก้องไปทั่วห้อง"ขอบคุณครับ ผมติดหนี้ชีวิตและเกียรติของคุณสุริยะกับทุกท่านที่นี่จริงๆ ครับ" ผมพูดพลางก้มศีรษะลงด้วยความซาบซึ้งใจ"ไม่ต้องพูดเกินไปหรอก บัญญัติ พวกเราก็กำลังสู้เพื่อกำจัดความชั่วเหมือนกัน" ลุงเฉลิมตอบพร้อมรอยยิ้มใจดีจากนั้นคุณสุริยะก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้วเดินไปใกล้ตู้ไม้เก่าใบหนึ่งที่มุมห้อง ท่านเปิดลิ้นชักด้วยกุญแจดอกเล็ก แล้วหยิบบางอย่างออกมาจากข้างในฝีเท้าที่เชื่องช้าแต่มั่นคงของท่านเดินกลับมาที่โต๊ะของผมอีกครั้ง คุณสุริยะยื่นกล่องไม้สลักลายคลาสสิกใบหนึ่งใส่ฝ่ามือผมพอดี"ในกล่องนี้มีอะไรครับ คุณสุริยะ?" ผมถามพลางลูบลายสลักซับซ้อนบนผิวไม้สักนั้น"เปิดดูเองเถอะลูก"ผมยกสลักล็อกเล็กๆ ของกล่องขึ้น
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 435
ผมรีบลุกขึ้นยืน แล้วหยิบกุญแจรถดอกหนึ่งออกมาจากลิ้นชักหัวเตียง รถเอ็มพีวีธรรมดาที่เตรียมไว้ในโรงรถลับนี้จะเป็นพาหนะของผม ถ้าขับเอสยูวีหรูคันประจำของผมออกไป แน่นอนว่ามีแต่จะล่อให้ศัตรูตรวจจับได้บนถนนในเมือง"ฉันกับพี่ลลิตาไปเป็นเพื่อนนายด้วยได้ไหม?" อัญชัญเสนอขึ้นมา"ไม่ต้อง คุณสองคนอยู่ที่นี่แหละ อยู่เป็นเพื่อนแม่กับดารา ห้องใต้ดินนี้เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดให้พวกคุณซ่อนตัวไปก่อนชั่วคราว" ผมปฏิเสธอย่างหนักแน่น"ขับรถระวังๆ บนถนนนะ บัญญัติ อย่าให้มีรถน่าสงสัยตามนายจากข้างหลังล่ะ" ลลิตากำชับ พร้อมกับลูบไหล่ผมเบาๆ"แน่นอน ลลิตา ผมไปก่อนนะ"ผมไม่เสียเวลา รีบเหยียบรถเอ็มพีวีสีดำหน้าตาธรรมดาคันนั้น ฝ่าถนนที่เงียบเหงาไปยังชานเมือง อากาศยามค่ำคืนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเย็นและชื้นขึ้นมาก เมื่อรถของผมเริ่มเข้าสู่เขตที่ราบสูงผมลดกระจกรถลงเล็กน้อย เพื่อให้ลมจากภูเขาพัดมาสดชื่นใบหน้าที่เหนื่อยล้าของผม หลังจากขับฝ่าถนนคดเคี้ยวมาประมาณหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดผมก็มาถึงหน้าประตูไม้สักบานใหญ่ยักษ์บานหนึ่งบรรยากาศรอบประตูโรงเรียนสอนศาสนาแห่งนี้เงียบสงบและร่มเย็นมาก ความรู้สึกตรงกันข้ามแบบ 180 องศากับความว
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
Vous vous intéresseriez aussi à
คุณชาย แห่ง ประตูมังกร
นายกัวผู้เล่าเรื่อง259.9K Vuesสิ้นสุดปลายฟ้าไม่กล้าหวนคืน
จันทร์ส่องแสง2.6K Vuesไฟร้ายพลาดรัก 20+
ฅนบนดอย4.4K Vuesปฏิบัติการ ตามล่า อำนาจ ของ ฮาร์วีย์ ยอร์ก
หมาป่าผู้คลั่งรักมันฝรั่ง1.2M Vuesหลังหย่ากัน ประธานสาวสวยขอคืนดี
เสี่ยวฉู่360.3K Vuesสามีเก่าฉันไม่ใช่คนธรรมดา
เด็กเสิร์ฟไวน์95.1K Vuesแพทย์เซียนน้อยมือฉมัง
กระดาษรักครึ่งแผ่น117.4K Vuesเซียนหมอมังกรระห่ำเมือง
ด้านนอกด่านประตูห่านป่า173.8K Vues
