Se connecterPartager
บทที่ 202
Dernier chapitre
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 432
"ขยับยากมากเลย! คลื่นแรงมากจนฉันเซไปเซมาไม่หยุด!""คุณทำได้นะ อัญชัญ! ตอนนี้คุณค่อยๆ คลานมาช้าๆ ก็พอ!"อัญชัญทำตามคำสั่งของผมอย่างยากลำบากท่ามกลางแรงสั่นสะเทือนรุนแรงผมหมุนพวงมาลัยเรือยางหักหลบคลื่นตรงหน้าอย่างฉับไว การบังคับเรือแบบหักไปหักมาแบบนี้ ผมทำเพื่อหลบแสงไฟค้นหาจากเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นไฟสปอตไลต์ยังคงส่ายไปมาอย่างบ้าคลั่ง พยายามล็อกตำแหน่งของเราให้แม่นยำ ทันใดนั้น เสียงปืนรัวก็ดังตามมาจากทางห้องโดยสารกลางอากาศ"พวกมันยิงเราแล้ว บัญญัติ! ก้มลง!" อัญชัญร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิมมือปืนจากในห้องโดยสารของเฮลิคอปเตอร์เริ่มยิงรัวเป็นชุดเพื่อข่มขู่ กระสุนขนาดใหญ่เหล่านั้นพุ่งกระแทกผิวน้ำรอบๆ เรือของเราอย่างดุเดือด ละอองน้ำทะเลที่กระเด็นขึ้นจากแรงปะทะของกระสุนสาดโดนข้างแก้มผมจนแสบ"เวรเอ๊ย! พวกมันตั้งใจจะฆ่าจริงๆ ถ้าเราไม่ยอมจำนน" ผมสบถพลางก้มหัวลงให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้"แล้วเราจะหนีไปไหนได้อีกในกลางทะเลแบบนี้?! เราเป็นเป้านิ่งให้พวกมันจากด้านบนชัดๆ!"สายตาของผมกวาดมองไปยังแนวชายฝั่งมืดๆ ทางด้านซ้าย โชคดีที่สัญชาตญาณเอาตัวรอดของผมมองเห็นโอกาสหนีที่ดีมาก"คุณเห็
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 431
ผมรีบหันไปมองด้านหน้าทันที บอดี้การ์ดคนที่สามกำลังยกปืนพกเล็งปากกระบอกมาตรงหน้าผากผมพอดีระยะห่างระหว่างเราบนดาดฟ้าแคบๆ แห่งนี้เหลือเพียงสองก้าวเท่านั้น"มึงตายแน่ ไอ้เด็กเวร!" บอดี้การ์ดคนนั้นขู่ นิ้วเตรียมเหนี่ยวไกปืน"มึงกดไกช้าไปแล้ว" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกผมก้มตัวลงอย่างรวดเร็วสุดๆ ไปใต้กระบอกปืนของมัน มือขวาของผมพุ่งเข้าไปฟาดข้อมือของบอดี้การ์ดคนนั้นอย่างแม่นยำ แรงกระแทกหนักๆ ตรงเส้นเอ็นทำให้มือของมันคลายออกทันทีปืนกระบอกนั้นลอยหลุดขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะตกลงไปจมหายใต้ทะเล ชายคนนั้นร้องครางด้วยความเจ็บปวดพลางกุมข้อมือตัวเองเอาไว้ ผมซัดหมัดหนักๆ เข้าใส่กรามของมันหนึ่งที จนมันหมดสติล้มฟุบลงบนพื้นไม้ของดาดฟ้าตอนนี้บริเวณดาดฟ้าท้ายเรือปลอดภัยจากพวกยามของศัตรูแล้ว"อัญชัญ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?! มีตรงไหนบาดเจ็บหรือเปล่า?" ผมถามพลางคุกเข่าลงจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอ"ฉันกลัวมากเลย บัญญัติ ฉันนึกว่าพวกมันจะยิงหัวนายจริงๆ เมื่อกี้" อัญชัญสะอื้น แล้วโผเข้ากอดคอผมแน่น"พอแล้ว ใจเย็นก่อนนะ สำคัญที่สุดคือคุณปลอดภัย ไม่มีใครกล้าแตะต้องคุณหรอก ตราบใดที่ผมยังอยู่ตรงนี้" ผมตอบพลาง
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 430
"แผนสกปรกที่คิดจะจับพวกเราแต่งงานกันแบบบังคับเพื่อเรื่องการเมืองนั่นน่ะเหรอ บัญญัติ?" ลลิตาถามย้ำอีกครั้ง"ใช่ ลลิตา เขาตั้งใจจะใช้พวกคุณสองคนเป็นตัวประกันจริงๆ ตอนนี้ผมกำลังรีบไปทางชายฝั่งทะเลกับทีมรักษาความปลอดภัยระดับหัวกะทิของเรา""ช่วยพาคุณกลับมาอย่างปลอดภัยนะ บัญญัติ ฉันขอร้องจริงๆ อย่าปล่อยให้พ่อบ้าคนนั้นชนะ""แน่นอน ลลิตา ผมสัญญาว่าจะพาน้องสาวคุณกลับบ้านคืนนี้ให้ได้"อากาศยามค่ำคืนค่อยๆ เริ่มมีกลิ่นเค็มและเหนียวชื้นมากขึ้น ตอนที่ผมเข้าสู่เขตชายฝั่งจาการ์ตาเหนือ กลิ่นทะเลที่เป็นเอกลักษณ์ต้อนรับการมาถึงของผมในย่านโกดังอุตสาหกรรมที่มืดสนิทแห่งนี้ ผมปิดไฟหน้ารถเมื่อเริ่มเข้าใกล้จุดพิกัดที่ถูกส่งมาประตูทางเข้าท่าเรือข้ามฟากเอกชนนั้นเปิดกว้าง โดยไม่มีการเฝ้าของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอย่างเป็นทางการเลยผมจอดรถไว้ห่างจากท่าเทียบเรือหลักเล็กน้อยผมลงจากรถแล้วเดินย่องเข้าไปใกล้แหล่งที่มาของเสียง ลมทะเลพัดแรงมากปะทะใบหน้าและเสื้อเชิ้ตสีดำที่ผมใส่อยู่ ตาของผมหรี่ลง พยายามมองฝ่าความมืดยามค่ำคืนในพื้นที่ขนถ่ายสินค้าของเรือแห่งนี้ฝีเท้าพาผมมาถึงบริเวณท่าเทียบเรือที่ทำจากไม้หนา
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 429
ลลิตาจับแขนผมไว้ด้วยใบหน้าซีดเผือด และดวงตาที่เริ่มมีน้ำตาคลอ "อย่าเลย ลลิตา มันอันตรายมากถ้าคุณตามไปที่นั่น คุณไปเช็กจุดจีพีเอสล่าสุดของมือถืออัญชัญจากคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานของผมตอนนี้ดีกว่า""แต่บัญญัติ พวกนักเลงที่พ่อส่งมามีปืนนะ! นายอาจตายเปล่าได้ ถ้าดันทุรังบุกไปคนเดียวโดยไม่เตรียมตัว""เชื่อฟังผมครั้งนี้เถอะ ลลิตา ล็อกประตูบ้านทุกบาน แล้วอย่าให้แม่หรือดาราออกจากห้องจนกว่าผมจะกลับมา"โดยไม่รอให้มีการโต้เถียงมากกว่านี้ ผมรีบวิ่งตรงไปที่โรงรถทันที เครื่องยนต์รถเอสยูวีของผมคำรามดุดัน ตอนที่ผมเหยียบคันเร่งจนมิด ผมขับรถพุ่งไปยังตำแหน่งสุดท้ายที่มือถือของอัญชัญส่งสัญญาณมาถนนในเมืองหลวงยังมีรถยนต์ค่อนข้างหนาแน่น ผมฝ่าการจราจรติดขัดของมหานครด้วยความเร็วเกินขีดจำกัดสูงสุด หลายครั้งที่ผมต้องหักพวงมาลัยแซงรถบรรทุกคันใหญ่อย่างเฉียดฉิวกริ๊ง!สายเข้าจากลลิตา ผมรีบรับทันทีผ่านระบบบลูทูธในรถ"บัญญัติ นายถึงไหนแล้ว?! จุดจีพีเอสของอัญชัญหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่กิโลเมตรที่สิบสี่บนทางด่วนวงแหวนรอบนอก!" ลลิตารายงานด้วยเสียงสั่น"ผมใกล้ถึงทางเข้าทางด่วนแล้ว คุณเข้าถึงกล้องทางด่วนแถวจุดนั้นได้ไหม
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 428
ผมเปิดหน้าจอแล็ปท็อปบนโต๊ะทำงานทันที มือของผมพิมพ์รหัสลับเป็นแถวยาวอย่างคล่องแคล่ว เพื่อเข้าไปยังฟอรัมมืดบนอินเทอร์เน็ต"คืนนี้ผมต้องการทีมที่ทำงานได้แบบไร้ร่องรอย" ผมพิมพ์ลงในช่องข้อความของฟอรัมรับจ้างนั้นคนกลางคนหนึ่งตอบข้อความของผมกลับมาภายในไม่กี่วินาที พร้อมตั้งราคาหลายร้อยล้าน ผมไม่สนใจตัวเลขนั้นเลย และโอนเงินมัดจำเข้าบัญชีนิรนามของพวกเขาทันทีผมเพิ่งจ้างทีมแฮกเกอร์มืออาชีพอิสระ เพื่อขุดข้อมูลลับเกี่ยวกับบริษัทนอมินีของไพโรจน์เสียงลูกบิดประตูที่ถูกดึงเบาๆ ทำให้สมาธิของผมหลุดจากหน้าจอแล็ปท็อป ลลิตาเดินเข้ามาในห้องทำงาน พร้อมถือกาแฟดำร้อนหนึ่งแก้ว กลิ่นกาแฟชงเข้มจัดลอยอบอวลไปทั่วมุมห้องทันที"นายดื่มก่อนนะ บัญญัติ หน้านายดูเหนื่อยมากแล้ว" ลลิตาพูดพลางวางแก้วกาแฟไว้ทางขวาของแล็ปท็อปผมพอดี"ขอบใจนะ ลลิตา แล้วคุณเองทำไมป่านนี้ยังไม่นอนอีก?" ผมถามพลางจิบกาแฟขมๆ นั้นเล็กน้อย"ฉันจะนอนหลับสบายได้ยังไง ในเมื่อบริษัทของพ่อนายกำลังถูกพ่อแท้ๆ ของฉันทำลายอยู่แบบนี้?" ลลิตาดึงเก้าอี้รับแขกมานั่งตรงข้ามโต๊ะของผมพอดี แววตาสีน้ำตาลของเธอดูจริงจังมากและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น"ฉันอยากเส
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 427
ผมถอนหายใจแรงๆ เมื่อได้ยินความจริงอันขมขื่นนั้น อำนาจเงินทุนของไพโรจน์มันเกินเหตุเกินผลจริงๆ สำหรับเจ้าหน้าที่คนเดียว"เดี๋ยวผมจะไปหาเงินกู้ก้อนใหม่จากข้างนอกเองครับ คุณโฟกัสกับการพยุงราคาไว้ให้ได้นานที่สุดทางนี้ก็พอ" ผมพูดพร้อมเดินออกจากห้องประชุมผมเดินวนไปวนมาอยู่ในทางเดินสำนักงานที่ยังเงียบมาก มือของผมรีบโทรติดต่อเครือข่ายมหาเศรษฐีที่เป็นคนรู้จักของพ่อผู้ล่วงลับผ่านโทรศัพท์ทันที"ฮัลโหล คุณอาทิตย์ครับ ขอโทษที่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณตั้งแต่เช้ามืดแบบนี้นะครับ" ผมทักเมื่อสายแรกถูกกดรับ"มีอะไรอีกล่ะ หลานบัญญัติ? ฉันกำลังดูข่าวเรื่องหุ้นบริษัทของเธอร่วงหนักในทีวีอยู่พอดี""ผมต้องการความช่วยเหลือเรื่องเงินกู้ก้อนใหม่ให้เร็วที่สุดครับ บริษัทของเรากำลังถูกฝ่ายนอกโจมตีอย่างหนัก"เสียงถอนหายใจหนักๆ ดังมาจากปลายสายทันที"ขอโทษนะ หลาน ฉันช่วยปล่อยเงินกู้ให้เธอครั้งนี้ไม่ได้จริงๆ" คุณอาทิตย์ปฏิเสธด้วยคำพูดรู้สึกผิด"อ้าว ทำไมล่ะครับ? เมื่อคืนคุณยังสัญญาอยู่เลยว่าจะช่วยครอบครัวผมแก้แค้นต่อไป""เรื่องนี้มันคนละเรื่องกันนะ หลานบัญญัติ คู่ต่อสู้ของเธอตอนนี้คือไพโรจน์ เขาเป็นผู้มีอำนาจทางก
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
Vous vous intéresseriez aussi à
หมอนวดหนุ่มพราวเสน่ห์
แบล็กแจ็ก385 Vuesตระกูลข้า ใครอย่าแตะ
บัณฑิตติดบ้าน93.4K Vuesลูกเขยฟ้าประทาน
เจว๋เหริน329.7K Vuesจอมอสูรคลั่งอันดับหนึ่ง
อู๋ซิน65.4K Vuesบทเพลงแห่งความเงียบ(The Symphony of Silence)
theoneyoulove1.2K Vuesหลังหย่ากัน ประธานสาวสวยขอคืนดี
เสี่ยวฉู่360.3K Vuesหมื่นความแค้นไม่แม้นจดจำ
จันทร์ส่องแสง2.9K Vuesแพทย์เซียนน้อยมือฉมัง
กระดาษรักครึ่งแผ่น117.4K Vues
