MasukShare
บทที่ 20
Bab terbaru
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 436
แรงสนับสนุนจากคนเก่งๆ รอบตัวผม ทำให้ความกลัวของผมหายวับไปจนไม่เหลือเลยจริงๆที่แท้ พ่อผู้ล่วงลับของผมไม่ได้ทิ้งไว้แค่เงินเป็นล้านล้านรูเปียห์ในธนาคารเท่านั้น แต่ท่านยังทิ้งเครือข่ายมิตรภาพแท้ที่พร้อมยืนปกป้องผมไว้ให้ด้วย"ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันยินดีให้การคุ้มครองทางการเมืองอย่างเต็มที่แก่สมาชิกทุกคนในครอบครัวนบินดร์" คุณสุริยะกล่าวอย่างหนักแน่น น้ำเสียงทรงอำนาจก้องไปทั่วห้อง"ขอบคุณครับ ผมติดหนี้ชีวิตและเกียรติของคุณสุริยะกับทุกท่านที่นี่จริงๆ ครับ" ผมพูดพลางก้มศีรษะลงด้วยความซาบซึ้งใจ"ไม่ต้องพูดเกินไปหรอก บัญญัติ พวกเราก็กำลังสู้เพื่อกำจัดความชั่วเหมือนกัน" ลุงเฉลิมตอบพร้อมรอยยิ้มใจดีจากนั้นคุณสุริยะก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้วเดินไปใกล้ตู้ไม้เก่าใบหนึ่งที่มุมห้อง ท่านเปิดลิ้นชักด้วยกุญแจดอกเล็ก แล้วหยิบบางอย่างออกมาจากข้างในฝีเท้าที่เชื่องช้าแต่มั่นคงของท่านเดินกลับมาที่โต๊ะของผมอีกครั้ง คุณสุริยะยื่นกล่องไม้สลักลายคลาสสิกใบหนึ่งใส่ฝ่ามือผมพอดี"ในกล่องนี้มีอะไรครับ คุณสุริยะ?" ผมถามพลางลูบลายสลักซับซ้อนบนผิวไม้สักนั้น"เปิดดูเองเถอะลูก"ผมยกสลักล็อกเล็กๆ ของกล่องขึ้น
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 435
ผมรีบลุกขึ้นยืน แล้วหยิบกุญแจรถดอกหนึ่งออกมาจากลิ้นชักหัวเตียง รถเอ็มพีวีธรรมดาที่เตรียมไว้ในโรงรถลับนี้จะเป็นพาหนะของผม ถ้าขับเอสยูวีหรูคันประจำของผมออกไป แน่นอนว่ามีแต่จะล่อให้ศัตรูตรวจจับได้บนถนนในเมือง"ฉันกับพี่ลลิตาไปเป็นเพื่อนนายด้วยได้ไหม?" อัญชัญเสนอขึ้นมา"ไม่ต้อง คุณสองคนอยู่ที่นี่แหละ อยู่เป็นเพื่อนแม่กับดารา ห้องใต้ดินนี้เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดให้พวกคุณซ่อนตัวไปก่อนชั่วคราว" ผมปฏิเสธอย่างหนักแน่น"ขับรถระวังๆ บนถนนนะ บัญญัติ อย่าให้มีรถน่าสงสัยตามนายจากข้างหลังล่ะ" ลลิตากำชับ พร้อมกับลูบไหล่ผมเบาๆ"แน่นอน ลลิตา ผมไปก่อนนะ"ผมไม่เสียเวลา รีบเหยียบรถเอ็มพีวีสีดำหน้าตาธรรมดาคันนั้น ฝ่าถนนที่เงียบเหงาไปยังชานเมือง อากาศยามค่ำคืนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเย็นและชื้นขึ้นมาก เมื่อรถของผมเริ่มเข้าสู่เขตที่ราบสูงผมลดกระจกรถลงเล็กน้อย เพื่อให้ลมจากภูเขาพัดมาสดชื่นใบหน้าที่เหนื่อยล้าของผม หลังจากขับฝ่าถนนคดเคี้ยวมาประมาณหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดผมก็มาถึงหน้าประตูไม้สักบานใหญ่ยักษ์บานหนึ่งบรรยากาศรอบประตูโรงเรียนสอนศาสนาแห่งนี้เงียบสงบและร่มเย็นมาก ความรู้สึกตรงกันข้ามแบบ 180 องศากับความว
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 434
ชายร่างกำยำหลายคนในชุดดำทั้งตัวและถือปืนยาวรีบวิ่งตรงเข้ามาที่ท่าเรือทันที“คุณบัญญัติ! คุณหนูอัญชัญ! โล่งอกไปทีที่ทั้งสองคนปลอดภัย ไม่มีบาดเจ็บหนัก!” หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยของผมร้องขึ้นพร้อมยื่นมือมา“พวกเราปลอดภัย รีบพาพวกเราออกจากพื้นที่โล่งตรงนี้เดี๋ยวนี้” ผมสั่งพลางช่วยอัญชัญขึ้นไปเหยียบแผ่นไม้ของท่าเรือ“รับทราบครับ! รถหุ้มเกราะเราเตรียมไว้ที่ปลายถนนหมู่บ้านแล้วครับ จะได้ไม่สะดุดตาชาวบ้านแถวนี้”หน่วยรักษาความปลอดภัยชั้นยอดของผมเตรียมพร้อมรอการมาถึงของผู้นำพวกเขาบนฝั่งอยู่แล้ว พวกเขาจัดขบวนเป็นแนวกั้นแน่นหนาเพื่อบังการเคลื่อนไหวของพวกเราจากสายตาชาวบ้านที่อาจตื่นขึ้นมา“ไปกัน อัญชัญ เดินเร็วขึ้นอีกนิด” ผมพูดพลางโอบไหล่เธอเพื่อช่วยพยุง“ขาฉันยังอ่อนแรงมากเลย บัญญัติ ใจเย็นหน่อยนะ”ผมพาอัญชัญเข้าไปในรถหุ้มเกราะสีดำสนิทคันนั้นภายใต้การคุ้มกันแน่นหนาสุดๆ ประตูเหล็กที่หนักทึบถูกปิดลงทันที และล็อกจากด้านในโดยอัตโนมัติโดยบอดี้การ์ด“ออกรถเดี๋ยวนี้ เราจะตรงไปบ้านหลบภัยใต้ดินของครอบครัว” ผมสั่งคนขับที่อยู่ข้างหน้ารถยุทธวิธีคันนี้แล่นไปอย่างนิ่งๆ ผ่านถนนในชนบทมุ่งหน้าเข้าสู่ใจ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 433
ผมแค่ยิ้มตอบเธอ แล้วกระแอมเบาๆ เพื่อกลบอาการเขินเก้อ“ไม่เป็นไร แต่เราจะอยู่นิ่งๆ ที่นี่จนถึงเช้าไม่ได้ น้ำเริ่มลดแล้ว เดี๋ยวเรือยางของเราจะไปติดรากโกงกาง”“แล้วเราจะกลับจาการ์ตาทางไหนล่ะ? ทางทะเลต้องมีคนของพ่อเฝ้าแน่นหนาแล้วแน่ๆ”“เราไปตามลำคลองเล็กๆ สายนี้นี่แหละ เดี๋ยวมันจะไปโผล่ตรงชายแดนฝั่งแผ่นดินที่ไกลจากมือปืนพวกนั้น”ผมดึงคันเร่งและสตาร์ตเครื่องเรือยางอีกครั้งด้วยความเร็วต่ำมาก ตั้งใจให้เสียงเบาที่สุดเพื่อไม่ให้ดึงความสนใจจากชาวบ้านริมฝั่งหรือยามท่าเรือ เรือของเราค่อยๆ แล่นไปตามลำน้ำด้านใน มุ่งหน้าไปยังเขตชายแดนของแผ่นดินอากาศยามค่ำคืนที่หนาวจัดบังคับให้เราสองคนต้องนั่งเบียดกันเพื่อให้ร่างกายอุ่นขึ้น อย่างน้อยคืนนี้พวกเราก็ยังรอดชีวิต และพอจะหายใจโล่งได้บ้างตอนที่ผมเพิ่งเริ่มรู้สึกสงบลงนิดหน่อยและกำลังจะผ่อนคลายกับการเดินทางที่เหลือ เสียงอิเล็กทรอนิกส์เสียงหนึ่งก็ดังทำลายความเงียบ เสียงเรียกเข้าแปลกๆ นั้นดังมาจากในกระเป๋ากางเกงคาร์โก้ของผมที่ปิดด้วยซิปกันน้ำ“มือถือนายดังน่ะ บัญญัติ ไม่ใช่ว่ามือถือนายจมไปพร้อมรถที่ท่าเรือแล้วเหรอ?” อัญชัญถามอย่างแปลกใจ พลางมองไปที่กระเ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 432
"ขยับยากมากเลย! คลื่นแรงมากจนฉันเซไปเซมาไม่หยุด!""คุณทำได้นะ อัญชัญ! ตอนนี้คุณค่อยๆ คลานมาช้าๆ ก็พอ!"อัญชัญทำตามคำสั่งของผมอย่างยากลำบากท่ามกลางแรงสั่นสะเทือนรุนแรงผมหมุนพวงมาลัยเรือยางหักหลบคลื่นตรงหน้าอย่างฉับไว การบังคับเรือแบบหักไปหักมาแบบนี้ ผมทำเพื่อหลบแสงไฟค้นหาจากเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นไฟสปอตไลต์ยังคงส่ายไปมาอย่างบ้าคลั่ง พยายามล็อกตำแหน่งของเราให้แม่นยำ ทันใดนั้น เสียงปืนรัวก็ดังตามมาจากทางห้องโดยสารกลางอากาศ"พวกมันยิงเราแล้ว บัญญัติ! ก้มลง!" อัญชัญร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิมมือปืนจากในห้องโดยสารของเฮลิคอปเตอร์เริ่มยิงรัวเป็นชุดเพื่อข่มขู่ กระสุนขนาดใหญ่เหล่านั้นพุ่งกระแทกผิวน้ำรอบๆ เรือของเราอย่างดุเดือด ละอองน้ำทะเลที่กระเด็นขึ้นจากแรงปะทะของกระสุนสาดโดนข้างแก้มผมจนแสบ"เวรเอ๊ย! พวกมันตั้งใจจะฆ่าจริงๆ ถ้าเราไม่ยอมจำนน" ผมสบถพลางก้มหัวลงให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้"แล้วเราจะหนีไปไหนได้อีกในกลางทะเลแบบนี้?! เราเป็นเป้านิ่งให้พวกมันจากด้านบนชัดๆ!"สายตาของผมกวาดมองไปยังแนวชายฝั่งมืดๆ ทางด้านซ้าย โชคดีที่สัญชาตญาณเอาตัวรอดของผมมองเห็นโอกาสหนีที่ดีมาก"คุณเห็
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 431
ผมรีบหันไปมองด้านหน้าทันที บอดี้การ์ดคนที่สามกำลังยกปืนพกเล็งปากกระบอกมาตรงหน้าผากผมพอดีระยะห่างระหว่างเราบนดาดฟ้าแคบๆ แห่งนี้เหลือเพียงสองก้าวเท่านั้น"มึงตายแน่ ไอ้เด็กเวร!" บอดี้การ์ดคนนั้นขู่ นิ้วเตรียมเหนี่ยวไกปืน"มึงกดไกช้าไปแล้ว" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกผมก้มตัวลงอย่างรวดเร็วสุดๆ ไปใต้กระบอกปืนของมัน มือขวาของผมพุ่งเข้าไปฟาดข้อมือของบอดี้การ์ดคนนั้นอย่างแม่นยำ แรงกระแทกหนักๆ ตรงเส้นเอ็นทำให้มือของมันคลายออกทันทีปืนกระบอกนั้นลอยหลุดขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะตกลงไปจมหายใต้ทะเล ชายคนนั้นร้องครางด้วยความเจ็บปวดพลางกุมข้อมือตัวเองเอาไว้ ผมซัดหมัดหนักๆ เข้าใส่กรามของมันหนึ่งที จนมันหมดสติล้มฟุบลงบนพื้นไม้ของดาดฟ้าตอนนี้บริเวณดาดฟ้าท้ายเรือปลอดภัยจากพวกยามของศัตรูแล้ว"อัญชัญ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?! มีตรงไหนบาดเจ็บหรือเปล่า?" ผมถามพลางคุกเข่าลงจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอ"ฉันกลัวมากเลย บัญญัติ ฉันนึกว่าพวกมันจะยิงหัวนายจริงๆ เมื่อกี้" อัญชัญสะอื้น แล้วโผเข้ากอดคอผมแน่น"พอแล้ว ใจเย็นก่อนนะ สำคัญที่สุดคือคุณปลอดภัย ไม่มีใครกล้าแตะต้องคุณหรอก ตราบใดที่ผมยังอยู่ตรงนี้" ผมตอบพลาง
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
Anda juga akan menyukai
Covid-19 มะรุมมะตุ้มรุมรัก (Nc18+)
L.sunanta1.8K Dibacaคุณชาย แห่ง ประตูมังกร
นายกัวผู้เล่าเรื่อง259.9K Dibacaลูกเขยฟ้าประทาน
เจว๋เหริน329.7K DibacaJust Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)
L.sunanta2.2K Dibacaเลนส์รักในเงาไฟนีออน
Luna of The Sea737 DibacaArabell Lee ในชาติใหม่ฉันก็ยังเป็นสุภาพสตรีหมายเลข1
LILI Lee1.0K Dibacaคุณสามี แห่ง ปาฏิหาริย์
หมาป่าผู้จุมพิตท้องนภา371.3K Dibacaเจ็ดพี่สาวจอมทะลึ่งของผมทั้งสวยทั้งฮอต
สาวน้อยจับปลา263.7K Dibaca
