เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 210
บทล่าสุด
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 404
"เราจะหนีไปไหนได้อีก? ห้องนี้มันตัน ไม่มีทางออกเลยนะ!" ลลิตาบ่นพร้อมหอบหายใจแรง"ตามผมมาเดี๋ยวนี้! เราจะไปทางอุโมงค์หลบหนีสำรองตรงมุมห้องนั่น" ผมสั่งพลางวิ่งไปหลังชั้นวางเซิร์ฟเวอร์แถวในสุด"ในห้องตันแบบนี้ยังมีทางหนีฉุกเฉินอีกจริงเหรอ?" อัญชัญถามด้วยน้ำเสียงกึ่งไม่อยากเชื่อ"มี พ่อทำทางใต้ดินไว้อีกทาง เผื่ออาคารนี้ถูกศัตรูโจมตี รีบวิ่งไปที่มุมกำแพงฝั่งนั้นเร็ว!"พวกเราทั้งห้าคนวิ่งก้มตัวผ่านช่องว่างระหว่างตู้เซิร์ฟเวอร์สูงใหญ่ ประตูเหล็กของห้องควบคุมเซิร์ฟเวอร์ถูกพังจากด้านนอกด้วยเครื่องกระแทกขนาดใหญ่ เสียงบานพับเหล็กบิดงอฉีกอากาศดังน่ากลัวมากในหูของพวกเราตรงมุมที่มืดที่สุดของห้องนี้ ผมคลำหาคันโยกเหล็กอันหนึ่งในร่องพื้นกระเบื้อง ผมดึงคันโยกนั้นสุดแรงจนแผ่นพื้นเลื่อนเปิดออก แยกพื้นออกเป็นช่องหลุมมืดพร้อมบันไดเหล็กวนปรากฏขึ้นตรงใต้เท้าพวกเรา"แม่ลงไปในหลุมนี้ก่อน! ดาราตามแม่ลงไปทันที ห้ามเถียง!" ผมพูดสั่งการอพยพพร้อมโบกมืออย่างรวดเร็ว"ได้ บัญญัติ! แม่จะค่อยๆ ลงไปเดี๋ยวนี้" แม่ของผมตอบอย่างเชื่อฟัง แล้วเริ่มลงบันไดเหล็กฉุกเฉินนั้นดารารีบตามแม่เข้าไปในหลุมมืดนั้นทันทีโดยไม่บ่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 403
ผมเหลือบมองหน้าจอกล้องวงจรปิดที่ฉายภาพความวุ่นวายโหดร้ายบนชั้นบน พวกเจ้าหน้าที่กระจายกำลังกันอย่างดุดันเพื่อยึดเอกสารกระดาษไปแบบบังคับ"ปล่อยให้พวกมันขนกระดาษไร้ประโยชน์พวกนั้นไปเถอะ อีกแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ข้อมูลต้นฉบับก็จะส่งออกไปต่างประเทศสำเร็จแล้ว" ผมพยายามทำให้บรรยากาศสงบลง"เร็วอีกนิดสิ บัญญัติ! ฉันกลัวพวกมันจะหาทางลงมาห้องใต้ดินนี้เจอ!" อัญชัญเร่งพลางกัดเล็บตัวเอง"รู้แล้ว ระบบมันกำลังทำงานเต็มที่อยู่ อดทนอีกแป๊บเดียว" ผมตอบกลับ หน้าผากเริ่มมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาแต่สถานการณ์กลับกลายเป็นฝันร้ายในชั่วพริบตา เสียงสัญญาณเตือนภัยของอาคารดังลั่นขึ้นมาอย่างแสบแก้วหู ทะลุผ่านผนังห้องเข้ามา"ตายแล้ว เสียงอะไรเนี่ย บัญญัติ?! หูฉันจะพังอยู่แล้ว!" อัญชัญกรีดร้องพลางเอามือปิดหูทั้งสองข้างแน่น"สัญญาณเตือนหลักมันดังเพราะตรวจพบการแฮกระบบจำนวนมากจากห้องเซิร์ฟเวอร์ใต้ดิน!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงไซเรนที่แหลมบาดแก้วหู"งั้นพวกตำรวจข้างบนก็จะรู้สิว่ามีคนบุกรุกอยู่ข้างล่างนี้?!" ลลิตาถามพร้อมกับกำไหล่ผมแน่น"ใช่ ลลิตา! ระบบรักษาความปลอดภัยมันส่งตำแหน่งเราไปขึ้นหน้าจอคอมพิวเตอร์ของพวกมันที่ล็อบ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 402
พวกเราขับไปตามถนนเล็กๆ ด้านหลังย่านสำนักงานธุรกิจ บริเวณนี้ดูทรุดโทรมมาก ถังขยะขึ้นสนิมกองเรียงรายอยู่ตลอดสองข้างทาง"ที่นี่เหม็นมากเลยนะ บัญญัติ นายแน่ใจเหรอว่านี่คือทางเข้าตึกหรูของพ่อนาย?" อัญชัญบ่นพลางปิดจมูกแน่น"ใช่ อัญชัญ พ่อตั้งใจเลือกพื้นที่เงียบๆ สกปรกๆ แบบนี้เพื่อปิดบังทางเข้าของเส้นทางลับ"ผมหยุดรถตรงหน้ากำแพงคอนกรีตหม่นๆ ที่หนามากพอดี ตลอดแนวกำแพงนี้ไม่มีประตูไม้หรือช่องหน้าต่างเลยแม้แต่นิดเดียว"ทุกคนลงมาเดี๋ยวนี้ แล้วเดินชิดหลังผมไว้ตลอด" ผมพูดพลางดึงกุญแจรถออกพวกเราทั้งห้าคนค่อยๆ ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปใกล้กำแพงคอนกรีตที่มีตะไคร่น้ำเกาะ บรรยากาศในตรอกแคบๆ แห่งนี้เงียบมากในยามค่ำคืน ลมกลางคืนพัดแรงพอสมควรจนบาดผิวตรงลำคอของพวกเรามือของผมคลำไปตรงกลางกำแพงจนเจอช่องเล็กๆ ช่องหนึ่ง ผมงัดช่องนั้นออกอย่างแรงทันที แผงอิเล็กทรอนิกส์ที่ซ่อนอยู่ก็ปรากฏออกมาจากด้านหลัง"ล้ำมาก นี่คือแผงสแกนลายนิ้วมือใช่ไหม บัญญัติ?" ลลิตาที่ยืนอยู่ข้างซ้ายผมถามขึ้น"ใช่ ลลิตา เส้นทางอพยพใต้ดินนี้เป็นทางลับระดับสูงสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉิน""งั้นก็แปลว่ามีแค่ลายนิ้วมือของคนในครอบครัวเท่านั้นที่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 401
พวกเราทุกคนรีบขึ้นรถอเนกประสงค์สีดำของผมทันที ผมสตาร์ตรถแล้วเปิดแอร์ให้อยู่ในอุณหภูมิปกติ รถคันใหญ่พุ่งออกจากสุสานที่เริ่มมีฝนโปรยปรายลงมาอย่างรวดเร็วผมขับรถมุ่งหน้าไปยังย่านสำนักงานธุรกิจในเมืองหลวง ถนนช่วงเย็นวันนี้ค่อนข้างแน่น เพราะตรงกับเวลาเลิกงานของพนักงานพอดี ผมต้องตั้งสมาธิเป็นพิเศษในการขับรถและแซงรถที่ขับช้าหลายคันบนทางด่วน"ตึกสำนักงานของพ่อนายอยู่ตรงไหนกันแน่ บัญญัติ? ฉันไม่เคยไปย่านธุรกิจตรงนั้นเลยสักครั้ง" อัญชัญถามขึ้น ทำลายความเงียบในห้องโดยสาร"ตึกระฟ้าที่เป็นกระจกสีดำสูงที่สุดตรงนั้นไง เดี๋ยวอีกไม่นานก็มองเห็นชัดจากทางด่วนเส้นนี้แล้ว" ผมตอบพลางชี้ไปข้างหน้าผ่านกระจกหน้ารถ"อ๋อ ตึกกระจกที่ชอบขึ้นนิตยสารธุรกิจนั่นน่ะเหรอ? บ้าไปแล้ว พ่อนายเมื่อก่อนรวยขนาดนั้นเลยเหรอ" อัญชัญพูดด้วยน้ำเสียงที่ทึ่งมาก"น่าเสียดายที่ทรัพย์สินทั้งหมดนั่นกำลังจะถูกพ่อแท้ๆ ของเธอแย่งไปแบบบังคับ อัญชัญ" ผมเหน็บเบาๆ แต่เจ็บลึก"ใจเย็นน่า บัญญัติ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะอยู่ข้างนายร้อยเปอร์เซ็นต์ คนแก่โลภมากคนนั้นสมควรถูกพวกเราสู้กลับไปด้วยกันจนพังพินาศ""ดีแล้วที่เธอตั้งใจแน่วแน่แบบนั้น พวกเรา
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 400
เวลาแสดงตรงสี่โมงเย็นพอดี ตอนที่พิธีฝังศพเริ่มขึ้น บรรยากาศตึงเครียดหลังจากการโต้เถียงที่บ้านงานศพเมื่อตอนเที่ยงยังคงหลงเหลืออยู่อย่างชัดเจน ขบวนรถของแขกที่มาร่วมไว้อาลัยเริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ ออกจากบริเวณลานหน้าอาคารพวกเราทุกคนมุ่งหน้าไปยังสุสานส่วนตัวของตระฉันลใหญ่ นบินดร์ สุสานแห่งนั้นตั้งอยู่ชานเมืองที่ค่อนข้างเงียบสงบ รถพยาบาลอยู่หน้าขบวนสุด คอยบรรทุกโลงศพของพ่อผมไป"พี่เตรียมใจสำหรับพิธีฝังศพแล้วใช่ไหม พี่บัญญัติ?" อัญชัญถามจากเบาะหลัง"พี่เตรียมใจมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว อัญชัญ ยังไงผมก็ต้องยอมปล่อยให้พ่อจากไปวันนี้ให้ได้" ผมตอบขณะขับรถด้วยความเร็วปานกลาง"นายต้องอดทนนะ ฉันรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นต่อๆ กันแบบนี้มันหนักมากสำหรับนายกับแม่" ลลิตาพูดอย่างอ่อนโยนจากเบาะผู้โดยสารด้านซ้าย"ขอบใจนะ ลลิตา กำลังใจจากพวกเธอสองคนช่วยให้ผมยังมีสติอยู่ได้จริงๆ วันนี้" ผมตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆแม่ชบากับดารานั่งอยู่ที่เบาะแถวกลางในรถของผม ทั้งสองคนแทบไม่พูดอะไรเลยตลอดการเดินทาง แม่ของผมเอาแต่มองออกไปนอกกระจกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย"แม่อย่าคิดมากเกินไปนะครับ แม่ต้องดูแลสุขภาพตัวเองด้วย" ผมเตือนพลางเห
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 399
ผมรีบยัดกระดาษยับๆ แผ่นนั้นเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตตรงหน้าอกซ้าย ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อลดระยะห่างระหว่างเราสองคน ดวงตาของผมจ้องเขม็งตรงไปยังดวงตาทั้งสองข้างของผู้ส่งสารคนนั้น"ผมขอปฏิเสธหนังสืออายัดฉบับนี้อย่างเด็ดขาด พวกคุณมันก็แค่อาชญากรใส่สูทเรียบร้อยที่หลบอยู่หลังร่มเงาของกฎหมาย!" ผมพูดชัดถ้อยชัดคำพลางกดความโกรธไว้"การปฏิเสธของคุณไม่มีประโยชน์อะไรในสายตากฎหมายของประเทศ หนังสือฉบับนั้นถูกต้องและมีผลผูกพันอย่างมาก" ผู้ส่งสารคนนั้นตอบอย่างสบายเกินไป"ผมจะสู้กับการยึดทรัพย์ฝ่ายเดียวครั้งนี้ให้ถึงที่สุด พรุ่งนี้เช้าผมจะเอาคดีนี้เข้าสู่กระบวนการกฎหมายแพ่งในศาลแห่งชาติ!"ผู้ส่งสารของเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนนั้นกลับหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยิน เขามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูถูก"คุณจะฟ้องเจ้านายผมขึ้นศาลงั้นเหรอ? คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน หา?" เขาถามเยาะเย้ยคำขู่ของผม"ผมเป็นลูกแท้ๆ และทายาทโดยชอบธรรมของ บริษัทอรุณใหม่จำกัด ผมจะปกป้องสิทธิ์ของพ่อผมจนตาย""คุณยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจโลกใบนี้ คุณไม่รู้หรอกว่าระบบการเมืองข้างนอกนั่นโหดร้ายแค่ไหน"ชายสวมสูทดำยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
