EP 4 ไม่ได้เป็นอะไรกัน

EP 4 

ไม่ได้เป็นอะไรกัน

........................................

"ขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะคะ" หญิงสาวเอ่ยบอกวิศวะหนุ่มเสียงหวาน ก่อนจะลุกจากตักแกร่งของเขาอย่างอ้อยอิ่ง ซึ่งวิศวะหนุ่มก็ทำเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจเธอเท่าไหร่นัก

ห้องน้ำ

ต๊อก.....ต๊อก.....ต๊อก

หญิงสาวหุ่นดีเดินมาเข้าห้องน้ำ สองมือของเธอสางเส้นผมยาวสลวยของตัวเองเล่นอย่างอารมณ์ดี โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกำลังถูกใครบางคนเดินตามหลังมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว และ กำลังตกเป็นเป้าหมายในการระบายโทสะในตอนนี้

แอ๊ด.....แกร๊ก!

ยังไม่ทันที่เธอคนนั้นจะได้ปิดประตูลงกลอน จู่ ๆ ก็ถูกใครบางคนผลักประตูจนเปิดออกและใช้มือกดหัวของเธอลงกับชักโครกทันที

หมับ!

"ว้าย! คะ ใคร!?" หญิงสาวส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจทันที เธอพยายามขืนตัวเอาไว้เต็มที่ แต่กลับถูกใครคนนั้นยังหยิบที่ฉีดชำระล้างมาเปิดน้ำฉีดใส่จนเปียกซกไปทั้งตัว

ซู่ว!!!!!

"อร๊าย!! ใคร? .....หยุดนะ อร๊าย" หญิงสาวกรีดร้องเสียงดัง แต่ทว่าลินดาที่กำลังเดือดดาลก็ไม่หยุด ตอนนี้ความโมโหหึงมันบังตาจนหน้ามืดตามัวไปหมดแล้ว

"เขาเป็นผู้ชายของฉัน" ลินดาเอ่ยเสียงกร้าว ยังคงฉีดน้ำใส่หญิงสาวไม่หยุด ซึ่งคนที่กำลังถูกกระทำก็ได้แต่ดิ้นไปมาไม่อาจหลุดจากพันธนาการ

หมับ!

ในขณะที่ลินดากำลังระบายความอัดอั้นในใจที่มี จู่ ๆ ต้นแขนของเธอก็ถูกใครบางคนกระชากเข้าอย่างแรงจนเผลอปล่อยสายฉีดหลุดมือ

ปึก!

"โซ่....." ปากอมชมพูพึมพำเมื่อได้เห็นคนมาใหม่เต็ม ๆ ตา ดวงตากลมโตเบิกโพลงด้วยความตกใจ ตอนนี้สติของเธอได้กลับมาแล้ว

"ตามมานี่" วิศวะหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทว่าแฝงไปด้วยความกดดัน ก่อนที่เขาจะกระชากร่างบางออกไปจากห้องน้ำอย่างแรงทันที

"กรี๊ด! อีบ้า แกเป็นใคร" หญิงสาวหุ่นดีโวยวายในขณะใช้มือเสยเส้นผมที่เปียกซกของตัวเองอย่างทุลักทุเล

@ลานจอดรถ

ปัก!

"อ๊ะ! เจ็บ" ร่างบางถูกผลักจนแผ่นหลังชนเข้ากับกำแพงอย่างแรง ทำเอาใบหน้าสวยถึงกับเหยเกด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ร่างสูงร้อยเก้าสิบจะตามมากักตัวของเธอเอาไว้ ซึ่งดวงตาคมของคนสูงกว่าที่กำลังจ้องมองมามันทำเอาลินดารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"พี่ทำบ้าอะไร" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ก่อนจะใช้มือบีบหัวไหล่บางไม่ได้แรงมากนัก

"อึก!" ลินดาไม่ตอบ ได้แต่เม้มปากแน่นเพราะความเจ็บ ท่าทางที่โกรธเกรี้ยวของวิศวะหนุ่มรุ่นน้องทำเอาเธอรู้สึกน้อยใจเหลือเกิน เพราะคิดว่าเขากำลังปกป้องผู้หญิงคนอื่นอยู่

"ตอบมา"

"พี่มาทำบ้าอะไรที่นี่" มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดยกขึ้นบีบคางของคนตัวเล็กแน่นและจับบังคับให้ลินดาหันมามองตัวเองเต็ม ๆ ตา

"พี่หึง....."

"พี่หึงโซ่พอใจไหม!" ลินดาเอ่ยจบก็กัดริมฝีปากตัวเองแน่น ใบหน้าสวยเหยเกแสดงออกถึงความกรุ่นโกรธและน้อยใจในคราวเดียวกัน

"พี่มีสิทธิ์อะไรมาหึงผม"

"เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยนะ" 

ตุ้บ!

คำพูดที่แสนเย็นชาและใจร้ายที่ออกจากปากวิศวะหนุ่ม ทำเอาลินดาถึงกับสะอึก และ ปวดหนึบไปทั้งใจ ขอบตาของเธอจู่ ๆ ก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

"ทำไมโซ่ถึงใจร้ายกับพี่แบบนี้ ฮึก.....พี่ไม่ดีตรงไหนหรอ"

"พี่รักโซ่ พี่ทำเพื่อโซ่ได้ทุกอย่าง"

"โซ่รักพี่บ้างสักนิดไม่ได้หรอ ฮึก.....อึก" ลินดาเอ่ยเสียงสะอื้น น้ำตาใสไหลอาบสองแก้มแลดูน่าสงสาร เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเธอเองก็มีวันตกอยู่ในสภาพนี้เช่นกัน สภาพที่ต้องวิงวอนร้องขอความรักจากคนอื่นด้วยท่าทางไร้ค่าเช่นนี้

"ผมไม่ได้รักพี่"

"ผมรักนางมารร้ายแบบพี่ไม่ลงหรอก" สิ้นเสียงทุ้มที่แสนเย็นชา ร่างสูงก็เดินจากไปเหลือทิ้งไว้เพียงร่างบางที่ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้กับพื้นด้วยท่าทางน่าสงสาร

"ฮึก ๆ อึก.....โซ่"

01.00 น.

เอี๊ยด

รถหรูจอดลงที่ลานจอดรถของบ้านตัวเองเป็นที่เรียบร้อย แต่ทว่าร่างสูงของวิศวะหนุ่มยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมขยับไปไหน ดวงตาคมเหม่อมองอย่างไร้จุดหมาย ราวกับกำลังใช้ความคิดกับเรื่องอะไรบางอย่าง ซึ่งนั่นมันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดแปลก ๆ จนถึงกับสบถออกมา

"Shit!" 

คิ้วคมเข้มขมวดมุ่นเมื่อภาพบางอย่างเมื่อหลายชั่วโมงก่อนแวบเขามาในหัว เรื่องมันเริ่มจากที่เขาเห็นแล้วว่าลินดาแอบตามมาเฝ้าเขาตั้งแต่หัวค่ำ โดยการกระทำของลินดาทุกอย่างอยู่ในสายตาของเขาทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ซึ่งไม่รู้ว่าอะไรในคืนนี้ที่ทำให้เขารู้สึกหัวเสียได้ขนาดนี้กันแน่ ลินดาที่เอาแต่ยั่วยวนผู้ชาย และ ปล่อยให้คนอื่นถึงเนื้อถึงตัวอย่างไม่รู้จักอาย หรือ น้ำตาของเธอกับท่าทางที่เอาแต่พร่ำบอกรักอย่างไร้ศักดิ์ศรีของเธอกันแน่ที่กวนใจเขาขนาดนี้

ก๊อก.....ก๊อก

เสียงเคาะกระจกเบา ๆ ดังขึ้น ทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงของวิศวะหนุ่มกลับมา

ครืดด

กระจกรถถูกลดลงทันที ก่อนที่เสียงหวานใสจะดังขึ้น 

"วันนี้กลับบ้านหรอโซ่ (^_^) " หญิงสาวสวยที่มีใบหน้าซีดเซียวเอ่ยทักวิศวะหนุ่มเสียงใส

"ครับ.....พี่อร" วิศวะหนุ่มรีบปรับอารมณ์ของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ และ รีบเดินลงจากรถเข้าไปประคองร่างบางทันทีด้วยท่าทางห่วงใย

"พี่อรลงมาตากน้ำค้างทำไมครับ แล้วทำไมดึกป่านนี้ยังไม่นอนอีก"

"ทำเหมือนพี่เป็นเด็กไปได้ (^_^) " หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลใจดี พลางใช้มือลูบแขนน้องชายตัวเองเบา ๆ

"ขึ้นบ้านกันเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา" ท่าทางของวิศวะหนุ่มเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยพี่สาวขี้โรคของตัวเอง

"โถ่ นาน ๆ ทีจะได้เจอน้องชายแท้ ๆ ขออยู่คุยนานหน่อยไม่ได้หรอ"

"เอาไว้คุยพรุ่งนี้ก็ได้ครับ พรุ่งนี้ผมจะอยู่คุยกับพี่ทั้งวันเลยเป็นไง"

"ชิ ทำมาเป็นพูด"

"ตอนเด็ก ๆ เอาแต่ตามพี่แจ แต่พอโตมาก็เอาแต่ไปเล่นสนุกกับสาว ๆ "

"สาวที่ไหนกันครับ ไม่มีหรอก (^_^) " ชายหนุ่มยิ้มยากที่ใคร ๆ ก็บอกว่าเย็นชา แต่ทว่าพออยู่ต่อหน้าพี่สาวที่มีโรครุมเร้ามาตั้งแต่เด็กกลับทำตัวเหมือนเด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น

"งั้นหรอ..... (^_^) " หญิงสาวเอ่ยยิ้ม ๆ ก่อนที่รอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อครู่จะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย็นยะเยือกในระหว่างที่เอ่ยประโยคถัดมา 

"ว่าแต่โซ่ไม่ได้ลืมเรื่องที่พี่ขอร้องเอาไว้ใช่ไหม"

........................................

เพิ่มลงคลัง+คอมเมนต์+ไลค์ 

= กำลังใจ (◕‿< ❀)