EP 3 หึงหวง

EP 3

หึงหวง

........................................

22.00 น.

@สถานบันเทิงชื่อดังใจกลางกรุงเทพ

กึด!

มือบางกำชายกระโปรงตัวเองไว้แน่น ริมฝีปากอมชมพูน่าจูบเม้มกันจนเป็นเส้นตรง คิ้วโก่งสวยที่บรรจงวาดขมวดมุ่นไปหมดแสดงออกถึงความไม่สบอารมณ์ของนางแบบสาวชื่อดังอย่างชัดเจน ซึ่งสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้ก็เป็นผลมาจากความหึงหวงที่มีต่อโซ่นั่นเอง ภาพของชายหนุ่มที่นั่งดื่มเหล้าอย่างสบายอารมณ์อยู่อีกมุมของผับโดยมีหญิงสาวหุ่นเซ็กซี่นั่งประกบอยู่ข้างกายไม่ห่าง แถมหล่อนยังพยายามเบียดหน้าอกคัพบีของตัวเองไปมากับแขนแกร่งของวิศวะหนุ่ม ยิ่งทำให้ใจของลินดาเดือดพล่านไปหมด แต่ทว่าลินดาก็ได้แต่พยายามข่มใจเอาไว้ เพราะเธอไม่สามารถทำอะไรได้เลยเนื่องจากไม่มีสถานะใด ๆ ซึ่งเธอเกลียดตัวเองที่รู้สึกไร้กำลังตอนนี้มากเหลือเกิน 

หมับ!

"อึก! ๆ" มือบางคว้าแก้วเครื่องดื่มสีสวยขึ้นมากระดกดื่มราวกับอยากจะให้มันช่วยดับความร้อนรุ่มในใจลงเสียบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นใจของเธอก็ไม่ได้สงบลงเลยสักนิด ทุกครั้งที่โซ่ปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นใช้มือลูบไล้ต้นขาแกร่ง บดเบียดเนื้อตัวอวบอั๋นเข้าไปใกล้ ๆ โดยไม่สนใจที่จะผลักไสออก นั่นยิ่งทำให้ลินดาปวดหนึบในใจจนต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น 

"สวัสดี.....ทำไมถึงมานั่งดื่มอยู่คนเดียวครับคนสวย" เสียงของใครบางคนดังขึ้น เรียกความสนใจของใบหน้าสวยที่กำลังก้มหน้าก้มตามองแก้วเครื่องดื่มสีสวยในมือให้เงยหน้าขึ้นไปมอง ดวงตากลมโตที่ถูกปกคลุมด้วยแพขนตาสวยเบิกกว้างเล็กน้อยแสดงถึงความแปลกใจเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า

"เจ....." ปากอมชมพูพึมพำชื่อคนมาใหม่อย่างคุ้นเคย ลินดาคลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมาเล็กน้อยที่ได้เจอนายแบบหนุ่มคู่จิ้นที่แฟนคลับลุ้นอยากให้คบหากันจริง ๆ มากที่สุด และ นอกจากจะเป็นคู่จิ้นกันแล้ว พวกเขาก็ยังเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานอีกด้วย

"เครียดอะไรถึงมาดื่มคนเดียว"

"พี่ผู้จัดการไปไหน แอบหนีมาคนเดียวงั้นหรอลิน" เจ หรือ เจสัน หนุ่มลูกครึ่งไทยออสเตรเลียผู้เป็นเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าคราม และ ผมสีทองธรรมชาติเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล ก่อนที่ร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตรจะทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ร่างบางของลินดาที่ทำหน้าเบื่อหน่ายซังกะตายอยู่

"หนีอะไรกัน.....ลินโตแล้วนะ" ลินดาพึมพำเบา ๆ ในขณะเลื่อนสายตากลับไปโฟกัสที่แก้วเครื่องดื่มในมือเหมือนเดิม ซึ่งอันที่จริงวันนี้เธอก็แอบหนีผู้จัดการมาที่สถานบันเทิงชื่อดังนี้จริง ๆ เพราะรู้ว่าโซ่มีนัดดื่มกับเพื่อนของเขาที่นี่ เพราะอย่างนั้นเธอจึงแอบตามมาเฝ้าเขาอยู่ห่าง ๆ เพราะความหึงหวงล้วน ๆ

"ไม่ได้หนี?"

"ถ้าไม่ได้หนี.....งั้นเราก็โทรหาพี่ผู้จัดการของลินได้สินะ" เจสันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยในขณะจ้องมองใบหน้าของลินดาที่ค่อย ๆ ขมวดมุ่นขึ้นทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่ยังมีสีหน้าซังกะตายอยู่เลย

ปัก!

"หยุดเลยนะ อยากให้เราโดนบ่นอีกหรือไง พี่นกขี้บ่นจะตาย" ลินดาบ่นอุบอิบหลังจากปล่อยหมัดอันเล็กจิ๋วของตัวเองใส่ท้องของนายแบบหนุ่มอย่างไม่แรงนักด้วยความหมั่นไส้

"หึ รู้จักกลัวโดนบ่นเป็นเหมือนกันหรอ ไอ้เด็กน้อยเอ๊ย" เจสันคลี่รอยยิ้มเอ็นดูออกมา ก่อนจะส่งมือไปขยี้ผมของลินดาเบา ๆ ด้วยท่าทางเอ็นดู

"โอ๊ย อย่าขยี้สิ" ลินดาเอ่ย ก่อนจะพยายามจับมือหนาของเจสันเอาไว้เพื่อให้เขาหยุดขยี้ผมของเธอเสียที เวลาที่เธออยู่กับเจสันทีไรเขาก็ทำเหมือนเธอเป็นเด็กตัวเล็กร่ำไปทุกที

"ขี้เหร่ชะมัดเลย ฮ่า ๆ ๆ ๆ" เจสันหัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยท่าทางสนุกสนาน ยิ่งเห็นลินดาโต้ตอบกลับเขาก็ยิ่งชอบใจ

หมับ

"ผมเสียทรงหมด รู้ไหมว่าต้องใช้เวลาม้วนนานแค่ไหน" ลินดาเอ่ยหลังจากหยุดมือหนาของเจสันไว้ได้สำเร็จทั้งสองข้าง ก่อนที่จะรีบใช้มือจัดทรงผมให้เข้าที่เช่นเดิม ซึ่งนายแบบหนุ่มก็จ้องมองใบหน้าหงุดหงิดของเธอด้วยความเอ็นดู

"มีเรื่องเครียดงั้นหรอ?"

"ถ้าอยากดื่มคราวหลังก็เรียกเราสิ อย่ามาที่แบบนี้คนเดียว มันอันตรายนะรู้ไหม" เจสันว่าพลางใช้มือเกลี่ยเส้นผมให้ลินดาเบา ๆ ซึ่งลินดาก็ไม่ได้มีท่าทีต่อต้านการกระทำใด ๆ ของเขาเลยสักนิด เพราะสำหรับลินดาแล้ว เจสันเป็นเหมือนครอบครัวของเธอไปแล้ว

"ชิ จะไปกล้ารบกวนเวลาของนายแบบคิวทองได้ยังไงกัน" ลินดาพึมพำ ก่อนจะคลี่รอยยิ้มบาง ๆ ออกมา ต้องยอมรับว่าพอได้เจอกับนายแบบหนุ่มมันก็ทำให้เธอรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อย เพราะอย่างนั้นเธอจึงตัดสินใจว่าจะปลีกตัวกลับบ้านเลย เพราะถึงอยู่เฝ้าวิศวะหนุ่มต่อไปเธอก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี และเธอก็ไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจไปมากกว่านี้แล้ว แต่ทว่าทันทีที่สายตาเผลอเหลือบมองไปยังอีกมุมของผับอย่างช่วยไม่ได้ หัวใจดวงน้อยก็พลันบีบรัดรุนแรงกับภาพที่ได้เห็น อีกฝั่งของผับที่เป็นโซนวีไอพี บนตักแกร่งของคนที่ลินดาตามมาเฝ้าถึงที่ในวันนี้กลับมีร่างของหญิงสาวหุ่นดีกำลังนั่งนัวเนียกันอยู่อย่างไม่แคร์สายตาใคร

"เด็กสมัยนี้ใจกล้ากันดีจังเลยนะ" เจสันเอ่ยขึ้น ซึ่งนั่นทำให้ลินดาถึงกับกำมือแน่น หัวใจก็พลันบีบรัดไปหมด 

กึด!

ดวงตากลมโตเบิกกว้างราวกับมีประกายไฟ ความรักช่างน่ากลัวเสียจริง ลินดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเมาเหล้าอยู่ตลอดเวลา เธอขาดซึ่งสติสัมปชัญญะ และ ไม่สามารถยับยั้งชั่งใจได้อีกต่อไปเพราะอารมณ์หึงบังตา

........................................

เพิ่มลงคลัง+คอมเมนต์+ไลค์

= กำลังใจ(◕‿< ❀ )